Τετάρτη, Φεβρουαρίου 02, 2011

Και πουθενά αλλού


Βλέπεις κινηματογράφο για να σου τύχει αυτό το πράγμα. Μια φορά στις τόσες. Στις πολλές, στις πάρα πολλές τόσες. Δηλαδή εντάξει, δεν βλέπεις μόνο για αυτό. Δεν είναι έρημος χώρα το σινεμά για να αναζητείς απεγνωσμένα την όαση. Για όλη τη διαδρομή το βλέπεις, που, δόξα τω Θεώ, έχει να σου προσφέρει πολλά. Όταν όμως σου τυχαίνει κάτι τέτοιο, πρόκειται για εμπειρία άλλης τάξης. Συνειδητοποιείς (την ίδια τη στιγμή που το βλέπεις, τη στιγμή που εξελίσσεται, τη στιγμή που φτάνει στην παροξυσμική τελική του ευθεία) ότι απόψε είναι το βράδυ που βλέπεις για πρώτη φορά τον «Μαύρο Κύκνο», ότι μετά από απόψε θα είναι για πάντα αποθηκευμένη η συγκίνησή του και άμεσα ανακλητή η αίσθησή του. Κάθεσαι στη θέση σου, και πλάνο με το πλάνο της τελικής ευθείας, ξέρεις ότι εδώ ανήκεις, εδώ γουστάρεις να είσαι, εδώ θες να είσαι και πουθενά αλλού. Αυτή είναι η τέχνη που σου ταιριάζει όσο καμιά. Η τέχνη που κλέβει από όλες τις άλλες και τα κάνει όλα δικά της. Θες να τα κάνει χωρίς βάθος; Θες να μην είναι το απόσταγμα της σοφίας; Θες να τη βρίσκει και με τον εντυπωσιασμό; Χαλάλι της. Οι σοφοί με τις βαθιές σοφίες του, οι εστέτ με τις εστέτ απολαύσεις τους και οι σινεφίλ με το σινεμά.

Μήπως όμως το παρακάνει ο Αρονόφσκι; Αν το παρακάνει, καλά κάνει. Τι νόημα θα είχε να σκηνοθετήσεις μετρημένα και αποστασιοποιημένα μια ταινία που μιλά για την απώλεια του ελέγχου; Όχι. Έτσι πρέπει. Έτσι αξίζει. Χωρίς μέτρο, χωρίς συστολές, χωρίς ανάσα. Παράφορα, οργασμικά, δίχως διακριτικότητα, όλα στην ένταση, και στο στυλιζάρισμα όλα, γιατί όχι δηλαδή, γιατί να μην σπάει τα τύμπανα η μουσική του Κλιντ Μανσελπου πειράζει τη Λίμνη των Κύκνων; Να τα σπάει και τα τύμπανα, κι όλα να σπάσουν, να σπάσουμε κι εμείς μαζί με τη Νίνα, να μαδήσουμε μαζί της, να γεμίσει μαδημένα φτερά -άσπρα, μαύρα, έγχρωμα ό,τι κουβαλά ο καθένας- όχι μόνο η οθόνη, αλλά και η αίθουσα κι όλος ο κόσμος.

Η Νίνα. Η αειπαρθένος που γίνεται πρίμα μπαλαρίνα, ο άμωμος κύκνος που πρέπει να σκοτεινιάσει τόσο, ώστε να ενσαρκώσει επάξια και το μαύρο του είδωλο. Το απαιτεί το έργο. Το απαιτεί η τελειότητα που μια ζωή υπηρετεί. Προκειμένου να είναι τέλεια πρέπει να πάψει να είναι τέλεια. Η τελειότητα, η τέχνη, ο έλεγχος, η ζωή, ο εαυτός που μπαίνει μπροστά στον εαυτό, απαλλάξου από τον εαυτό σου για να βρεις τον εαυτό σου, κάνε πράγματα ανήκουστα ή νόμισε ότι τα κάνεις, δεν ξέρεις τη διαφορά, σε μπερδεύει η διαφορά, αν την ήξερες θα είχες και τον έλεγχο, όμως τον χάνεις, τον χάνεις, μια ζωή ελέγχου δεν αντέχεται πια, η πειθαρχία του κορμιού βρίσκει αντίβαρο στη δραπέτευση του νου, το σώμα ως εργαλείο χορού, η εργαλειακή χρήση του σώματος, το σώμα που την τιμωρεί και το τιμωρεί κι η ίδια ξύνοντάς το, το σώμα που το βλέπει ψυχωτικά να μεταλλάσσεται, κι ύστερα το σώμα ως κρατήρας ηδονής, η Νίνα μόλις αγγίζει τον εαυτό της τινάζεται με μια ένταση και με μια ακρότητα που δεν έχει στο χορό της, αρχίζει να φεύγει υγιώς, αρχίζει να φεύγει ηδονικά, αλλά η μαμά είναι εκεί και την βλέπει, εκεί στην καρέκλα, δεν έχει σημασία αν δεν είναι όντως εκεί, αφού όντως τη βλέπει, αφού η Νίνα είναι όντως υπό επιτήρηση, είναι όντως υπό βλέμμα εξουσιαστικό, ενοχικό, οικογενειακό, και το βλέμμα αυτό τότε μόνο είναι επιτυχημένο και αποτελεσματικό όταν έχει εσωτερικευθεί, αυτό είναι το μυστικό του, αυτή είναι η δύναμή του, αυτή είναι η δύναμη κάθε εξουσίας, η εσωτερίκευση του ελέγχου της, των εντολών της, της κατάκρισής της, της τιμωρίας της είτε ως ποινής είτε ως ενοχής.

Δεν θυμάμαι τόσο την Νίνα να χορεύει, όσο την κάμερα να χορεύει πάνω της. Η ταινία έχει λίγα εξωτερικά πλάνα, αλλά νιώθεις ότι τα έχει για ξεκάρφωμα. Θα μπορούσε να έχει γυριστεί ολόκληρη πάνω στη Νίνα. Ένα σίγουρο για τον εαυτό του, συμπαγές, φωναχτό και βιρτουοζικό αισθητικό σύνολο, συντονισμένο από μια κάμερα που ακολουθεί διαρκώς τη Νίνα, δείχνοντάς μας ό,τι βλέπει. Έχει άραγε η κάμερα τον πλήρη έλεγχο ή χάνεται κι αυτή που και που; Ο Αρονόφσκι δίδασκε και νόμο δεν εκράτει; Χάθηκε ποτέ μαζί με τη Νίνα; Της έβαλε καμιά εκτός προγράμματος παραίσθηση; Πρέπει όντως να χάνεις τον έλεγχο για να πετυχαίνεις την τελειότητα; Και με τι τίμημα; Ποιός εαυτός μας μας κάνει να δημιουργούμε; Ο μπετοναρισμένος ή αυτός που κρύβεται πίσω από το μπετόν; Βασανιζόμαστε όλοι από δύο εαυτούς; Ή μόνο οι καλλιτέχνες; Ή μόνο οι τρελοί; Αναζητούμε όλοι την τελειότητα στη ζωή μας; Ή μόνο οι καλλιτέχνες; Ή μόνο οι τρελοί;

(Κείμενο γραμμένο για το ελculture)

50 Comments:

At 2/02/2011 05:54:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Μήπως το παρακάνεις; Φαντάζομαι πως αν είναι έτσι, είναι επειδή καλά κάνεις. Την κρατάω για να την ξαναδιαβάσω αφού δω την ταινία.

 
At 2/02/2011 05:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

:)

 
At 2/02/2011 06:09:00 μ.μ., Blogger celin said...

old,πολυ ευστοχη και ωραια η κριτικη σου.Θεωρω το black swan τη καλυτερη ταινια της τελευταιας τριετιας,μαζι με το dark knight.To σαρανταλεπτο φιναλε ξεδιπλωνεται τοσο ομορφα,με Σκορτσεζικη οπερετικη μαεστρια που σε παρασερνει,
Σκορτσεζικο μονο "τεχνικα",
συναισθηματικα ειναι αμιγως Αρονοφσκικο.
Παντα ειχα ενα διλημμα για τον καλυτερο σκηνιθετη της νεας ας τη πουμε γενιας,μεταξυ Φιντσερ και Νολαν,
και ηρθε αυτος ο μουρλος εδω για να το ανατρεψει.
Υστερα απτη συγκλονιστικοτερη ιστορια αγαπης στην ιστορια του σινεμα,το fountain,
υστερα απο τη πιο μαυρη και σκοτεινη,το requiem for a dream,
ερχεται κ αυτη εδω η μοντερνα τραγωδια που αναπλαθει το διπολο Καλου-Κακου,
γεφυρωνοντας τις αποστασεις,
επομενως καταργωντας τες.

Η Τεχνη,οι σχεσεις εξουσιας,η τελειοτητα,η υστερια,η ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ του ΠΟλανσκυ,η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΠΙΑΝΟ του Χανεκε,η ομορφια,η παρανοια,
ολα αναδεικνυονται υπο τη πολυπρισματικη ματια αυτης της κινηματογραφικης αρρωστιας που λεγεται Νταρεν Αρονοφσκυ,
γεια σου Σκηνοθεταρα μου!

 
At 2/02/2011 06:34:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Έτσι, έτσι, χωσ΄τα ;)

 
At 2/02/2011 09:00:00 μ.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Μερικές φορές η υπερβολή αποτελεί ένα μέσο, έναν τρόπο να περάσεις τα δικά σου μηνύματα. Η τέχνη, εξάλλου, είναι συνηθισμένη να κινείται στα όρια της υπερβολής.

 
At 2/02/2011 11:18:00 μ.μ., Blogger Takis X said...

Χαίρομαι που γράφεις για αυτό το αριστουργημα. Είναι ακριβώς οπως τα λες. Τίποτα λιγοτερο ,τιποτα περισσότερο . Μια τρομερή εμπειρία ζωής.

Να σαι πάντα καλά.

 
At 2/03/2011 02:00:00 π.μ., Blogger urban poetic said...

Περισσότερο και από το γεγονός ότι το Black Swan είναι η καλύτερα ταινία της χρονιάς (μαζί με το Inception) και από το γεγονός ότι ο Αρονόφσκι ΕΙΝΑΙ ο κορυφαίος σκηνοθέτης της γενιάς του, σπάω το κεφάλι μου και δεν μπορώ να σκεφτώ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ σε ταινία.

 
At 2/03/2011 11:59:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ωραία ταινία με ρούφηξε καθώς την εβλεπα κ αφηνε πολλά περιθώρια για πολλαπλές ερμηνείες των νοημάτων που μπορεί να εξάγει ο παρατηρητής..όπως δλδ 8α έπρεπε να ειναι κάθε έργο τέχνης..
αλλά όταν κάτι είναι τοσο καλό δεν μπορώ να μην προσπαθήσω να βρώ μερικά αρνητικά προς συζήτηση :)

-μου φάνηκε λίγο οτι ακολουθούσε την αμερικάνικη προκάτ συνταγή: πρώτα στήνουμε ένα πολύ συμπαγές σύνολο απο ταμπού κ μετά σταδιακά το γκρεμίζουμε για να αναδείξουμε τον πρωταγωνιστή. Μου έφερε στο νου εκείνη την ταινία του Κλιντ Ηστγουντ με το αμαξι (δε θυμάμαι το όνομα της), που είχε ενα αναλογο πατερν.
-ήταν πολυ μπουκωμένη στο δεύτερο μισό της. Ανέβαζε την προσμονή σταδιακά στο πρώτο μισό, σε άφηνε λίγο επάνω μόνο κ μόνο για να πέσεις με περισσότερη δύναμη προς τα κάτω. Σαν την κίνηση στα κόμικς, πριν πέσει κοιτάει στην οθόνη, ανοιγοκλείνει τα μάτια κ ύστερα πέφτει...αυτό δεν ειναι απαραίτητα κακό βέβαια
-για κάποιο μου έδωσε την εντύπωση ενός πολύ καλοσχεδιασμένου προιόντος χωρίς αυτό να υποβιβάζει την αξία της ταινίας. Σαν τα βιβλία του Ίρβιν Γιάλομ. Εξαιρετικά βιβλία αλλα το πρωτογενές τους χαρακτηριστικό ειναι οτι ειναι προιόντα προς κατανάλωση κ μετά βιβλία (ή ένα έργο τέχνης)
-τα νοήματα του τα έξυσε, 8α μπορούσε να πάει κ παραπάνω. Μπήκε τόσο μέσα στα νοήματα όσο για να σκίσουν τα ιμάτια τους οι φρεσκοχτενισμένες κοκότες στις αίθουσες των φεστιβάλ που προβλήθηκε..

Φανταστική ταινία whatsoever
Δημήτρης

 
At 2/03/2011 04:00:00 μ.μ., Blogger celin said...

urban poetic,
μπορει να εχεις και δικιο.Παντως,επειδη ειναι ενδιαφερουσα η παρατηρηση σου,ετσι προχειρα να σου αναφερω καποιες που τη κοντραρουν,
ειναι αυτες που προανεφερα,Ιζαμπελ Υπερ στη ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΠΙΑΝΟ,Κατριν Ντενεβ στην ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ,Εμα Γουοτσον στο breaking the waves του Τριερ,Νικολ Κιντμαν στο dogville,.

Aυτες θεωρω οτι ειναι ανταξιες της Πορτμαν,στην οποια,ετσι κ αλλιως,ανηκει η ερμηνεια της χρονιας.

 
At 2/03/2011 06:05:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Δημήτρη, τι εννοείς λέγοντας πως είναι μπουκωμένη στο δεύτερο μισό; Δεν είναι ο ορισμός του ξεμπουκώματος ολόκληρη η σκηνή της πρεμιέρας;

 
At 2/03/2011 10:03:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Λοιπόν, δεν έχω δει την ταινία. Αλλά ο Αρονόφσκι δεν έχει πρότερο έντιμο βίο:

πι: ψευδοεπιστημονικό ψευδομεταφυσικό ψυχόδραμα, κουραστικό κι ανούσιο

ρέκβιεμ για ένα όνειρο: ξεκινάει καλά, λες θα δω κάτι σε πιο ιλουστρασιόν Λάρυ Κλαρκ και μετά ανακατώνεται ο ερχόμενος, που είναι και ατελείωτος. Τούρου, τούρου-τούρου, τούρου-τούρου, τούρου-τούρου-τούρου-τούρου-τούρου: το σάουντρακ κάθε καταστροφής των δελτίων του Σταρ, από τους Kronos Quartet.

Η πηγή της ζωής: ψευδοεπιστημονικό ψευδομεταφυσικό ψυχόδραμα, αλλά και πολύ πολύ μελό.

Αν με τα ασπρόμαυρα πουλερικά-μπαλαρίνες κατάφερε να κάνει την υπέρβαση ο ανθρωπάκος, χαλάλι το οχταμισάευρο. Θα πάω να το δω.

 
At 2/03/2011 11:00:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ο Αρανίτσης σε χαλάει, ο Αρονόφσκι σε χαλάει. Άραν - άρον σταύρωσον αυτούς.
Πάντως ούτε εγώ είχα ξετρελαθεί ως τώρα με τον δεύτερο. Απλά τον εκτιμούσα. Αν δεν σου αρέσει, σου καλύπτω το μισάευρω (τα άλλα οκτώ δεν τα ΄χω, λυπάμαι).

 
At 2/04/2011 01:25:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ο αρονόφσκι κάνει ταινιάκια αριστουργήματα μέσα στις ταινίες του πχ. η ιστορία της burstyn στο ρέκβιεμ ή της weisz στο fountain. (Αυτό το τελευταίο αν έλειπε η ιστορία με τον μοναχό θα ήταν ολόκληρο αριστούργημα, νομίζω).
Επίσης ξέρει να διαλέγει γυναίκες ηθοποιούς βλ. μ. τομέι και την υπέροχη j. connelly. Αλλά και μόνο για τη σκηνή στο χιονισμένο μπαλκόνι με τη weisz ο άνθρωπος δικαιούται αποθέωση.
Αυτά για τον ελιτιστή Σραόσα.
Κατά τ' άλλα, ωραίο κείμενο. Περίμενα την ταινία πως κ πως. Τώρα μ'έβαλες στην πρίζα ακόμη περισσότερο.

βυτίο

 
At 2/04/2011 08:08:00 π.μ., Blogger nefosis said...

Η ταινία είναι όπως ακριβώς την περιγράφει ο Oldboy. Μα τόσο ακριβώς, που καλό είναι να διαβάσει κανείς την κριτική αφού δει την ταινία ή να διαβάσει την κριτική και να περιμένει να την ξεχάσει πριν πάει σινεμά. Διαφορετικά, όντας προϊδεασμένος-η, κινδυνεύει να χάσει κάτι απ’ την πολύτιμη ένταση κυρίως εκείνου του ντελιριακού φινάλε. Αυτό μου συνέβη χθες βράδυ. Βέβαια, διαβάζοντας το «και πουθενά αλλού», δεν άντεχα να μη δω την ταινία. Ουφ!
Νομίζω πως η Πόρτμαν κοντράρει την Κοτιγιάρ στο «Ζωή σαν τριαντάφυλλο».

 
At 2/04/2011 11:31:00 π.μ., Blogger Lady V said...

Λυπάμαι αλλά I strongly disagree - http://ladyven.blogspot.com/2011/01/inadequate_29.html

 
At 2/04/2011 11:44:00 π.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Είχα δει το Πι γιατί επέμενε μια σινεφίλ φίλη μου ότι θα μου άρεσε.
Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι είχα αποφασίσει πως μόνο με
συνταγή γιατρού θα έβλεπα πάλι ταινία του ίδιου δημιουργού.
Άσε που και η επιδότηση είναι της πλάκας. Άκου μισό ευρώ.
Ούτε με συνταγή γιατρού δεν πάω να τη δω.

 
At 2/04/2011 01:11:00 μ.μ., Blogger urban poetic said...

celin,

με επιφύλαξη για την ερμηνεία της Γουάτσον, καθώς δεν έχω δει το Breaking the Waves...

-Ντενέβ, Αποστροφή: Εξαιρετική, απόκοσμη και πάνω από όλα πανέμορφη. Διαβάζω και αλλού πολλές συγκρίσεις. Για μένα, η Πορτμαν είναι ένα κλικ παραπάνω, ουσιαστικά παίζοντας περισσότερο με τις διάφορες εκφάνσεις της ηρωίδας της, σε εντίθεση με την Ντενέβ που ήταν κλειδωμένη από αρχή μέχρι τέλος, στο απόκοσμο του σιωπηλού, ανέκφραστου χαρακτήρα της.

-Ιπέρ, Δασκάλα Πιάνου: Φοβερή ερμηνεία σε ένα ΠΟΛΥ απαιτητικό ρόλο. Ίσως η μόνη ερμηνεία που θα έβαζα δίπλα στην Πορτμαν του Black Swan.

-Κιντμαν, Dogville: Υπερτιμημένη ερμηνεία/ταινία κατά τη γνώμη μου, με το ενδιαφέρον να εξαντλείται στο σκηνοθετικό εύρημα και τα σκηνικά. Περισσότερο το credit στον Τρίερ εδώ.

 
At 2/04/2011 06:04:00 μ.μ., Blogger Jack said...

Η τεράστια επιτυχία του Αρονόφσκι, πέραν του καταπληκτικού οπτικοακουστικού αποτελέσματος, είναι το γεγονός οτι χρησιμοποιεί μια κλασική ιδέα (The Red Shoes), και τη μεταμορφώνει σε κάτι εντελώς δικό του και σε κάτι πολύ ξεχωριστό. Είναι σαν αυτό που λέει εδώ o Jarmusch:
http://sozadesigns.files.wordpress.com/2010/01/jim-jarmusch-inspirational.jpg

Σχετικά με τη Νίνα μια απορία:
Γιατί πάντα θαυμάζουμε και ζηλεύουμε τους αφοσιωμένους, στην τέχνη τους, ανθρώπους, αλλά ποτέ δε θα κάναμε το ίδιο? Τους αγαπάμε και τους μισούμε ταυτόχρονα.

 
At 2/05/2011 02:00:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«in the end, when the truth is clear to the audience, the rest of the movie feels like a cheat»
Lady V, δε νομίζω πως η ταινία στηρίχτηκε πάνω στην αμφιβολία του ποιά είναι τελικά η αλήθεια, του τι τελικά συμβαίνει, ώστε αυτή να είναι και η ουσία της. Οπότε καθόλου δε συμφωνώ πως εκ των υστέρων με την αποκάλυψη κάποιου -ανύπαρκτου κατά τη γνώμη μου- μεγάλου μυστικού, η ταινία μοιάζει σαν να μας εξαπάτησε ή άνευ ουσίας.

 
At 2/05/2011 02:14:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Jack, γαμάτο το λινκ σου :) Όσο για την απορία, μάλλον δεν θα κάναμε το ίδιο, γιατί καμιά φωνή μέσα μας δεν μας παρακινεί να κάνουμε το ίδιο.
Νefosis, χαίρομαι αν το κείμενο σε παρακίνησε να δεις την ταινία.
Σωτήρη, πάντως το Πί είναι πολύ πιο φευγάτο συγκριτικά.

 
At 2/06/2011 01:33:00 π.μ., Blogger costinho said...

Την είδα χτες. Ένα σκαλί πριν το αριστούργημα, αλλά με τη στόφα αριστουργήματος. Και συμφωνώ με sraosha για ανέντιμο πρότερο βίο (με εξαίρεση το π, για το οποίο ρισπέκτ για πολλούς λόγους). Ειδικά για ταινίες όπως το Fountain, είναι δύσκολο να προχωρήσεις μετά το πρώτο τέταρτο. New age μπαναλιτέ σε μεταμοντέρνο φούρνο μικροκυμάτων. Κι αυτό ξέρει να το κάνει ο Ντάρεν, αλλά ευτυχώς ξερει πολλά να κάνει και -κυρίως- πως να δραπετεύει από αυτή τη σχιζοφρένεια. Το Wrestler ήταν η αρχή. Το Black Swan η συνέχεια. Για να μην πω ότι το είδα και ως συνέχειά του -σε θηλυκή βερσιόν.

Το κείμενό σου δεν είναι κριτική. Είναι αυτά που τριγυρίζουν στο μυαλό του Αρονόφσκι. Είμαι σίγουρος. Για να επαυξήσω, εγώ το είδα σαν μια χορογραφία των εικόνων πάνω στη μουσική -και κυρίως τη μουσική ροή. Ο Αρονόφσκι δεν βρήκε τη γλώσσα της αφήγησης, αλλά τη γοητεία του ρυθμού. Και μας τη μετέφερε απλόχερα και καθάρια.

Και επειδή αυτές τις μέρες διαβάζω πολύ Καρούζο, θα σου στείλω τα λόγια του ως απάντηση στα τελευταία διλήμματά σου:

"[...]
Κι ο ποιητής τι κάνει -θα μου πεις...
Αυτός κοιτάζει
να στερέψει τις πηγές της τρέλας."

 
At 2/06/2011 01:31:00 μ.μ., Blogger Εν αρχή ην ο ήχος said...

Με αριστα το 10 θα εβαζα 7. Αν και η πρωτη υλη ειναι κλεμμενη κατα τη γνωμη μου απο εκεινη την ωραια ταινια του 2000 του Stephen Daldry. Και οταν λεω πρωτη υλη, εννοω τη "λιμνη των κυκνων" του Τσαικοφσκυ.

 
At 2/06/2011 09:06:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Η ταινια ηταν πολυ καλη, οπως και οι προηγουμενες του Αρονοφσκι αλλωστε.
Καταφερε να με εισαγει με ανεση στον ψυχισμο της πρωταγωνιστριας, εστιαζοντας στο προσωπο της συνεχως, αλλα χωρις αυτο να με κουραζει. Οι σκηνες ηταν καλογυρισμενες και η πλοκη γρηγορη στο μεγαλυτερο μερος της ταινιας. Την μουσικη την βρηκα καταπληκτικη.

Σε οσους δεν αρεσε, μην κουραζεστε εχει csi το βραδυ στο star.

 
At 2/07/2011 03:01:00 μ.μ., Anonymous formerly known said...

"Σε οσους δεν αρεσε, μην κουραζεστε εχει csi το βραδυ στο star."

Εμείς, που ούτε μας άρεσε ούτε βλέπουμε το csi, ούτε πολλή τηλεόραση γενικά, επιτρέπεται να πούμε μια κουβέντα; Ευχαριστώ.

Η ταινία ήταν κακό σινεμά για τους εξής λόγους: α) διεπόταν από πλήρη ασυνέχεια στις συναισθηματικές διακυμάνσεις, η οποία δεν εξηγείται από τον εμμονικό με την τελειότητα/απολύτως δοσμένο στην Τέχνη ψυχισμό της πρωταγωνίστριας.

β) Ήταν τίγκα στα κλισέ και την αναμενόμενη εξέλιξη από την αρχή έως το τέλος. Το δε πρώτο ήταν απέιρως ενοχκλητικότερο του δεύτερου.

γ) Ο Βενσάν Κασέλ είναι υποκριτικά ανεπαρκής, η δε Πόρτμαν -καίτοι φωτισμένη υπέροχα- ερμηνεύει τόσο απολογητικά που στην πραγματικότητα ο μόνος «μαύρος κύκνος» που θα μπορούσε να βρει μ' αυτόν τον χαρακτήρα είναι η (νέα) χρήση του middle finger.

 
At 2/07/2011 04:14:00 μ.μ., Anonymous φάε club said...

Αν ο formerly known είναι πράγματι κάποιος από το link που παραπέμπει η υπογραφή του, το σχόλιό του είναι διπλά αξιοθρήνητο -όσο αξιοθρήνητο είναι και το κείμενο στη σελίδα του fightclub που κράζει το 1821. Όσο εύκολο νομίζουν πως είναι να το παίζεις ιστορικός -ασχέτως αν η ιστορία θεωρείται επιστήμη και πρέπει και να τη σπουδάσεις- άλλο τόσο εύκολο, και ίσως ακόμα πιο εύκολο, θεωρούν πως είναι να το παίζεις κριτικός κινηματογράφου. Ξέρουν από καλό λάδι, επιστήμη και σινεμά, απ'όλα ξέρουν. Μας μιλάνε εδώ με ύφος Δανίκα και γνώσεις Φασμπίντερ και στη σελίδα τους δημοσιεύουν οχετούς, φανερώνοντας μόνο την άγνοιά τους για τα θέματα που καταπιάνονται. Λογικό κι επόμενο, αν η βαθύτερη σπουδή σου είναι ο Μήτρογλου.

 
At 2/07/2011 04:31:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Φάε club, κι εγώ νόμιζα ότι στα μπλογκ δεν μιλάμε σαν ειδικοί. Όχι ότι απαγορεύεται να μιλήσει κανείς σαν ειδικός, αλλά όταν μιλάει σαν ειδικός αυτό από κάπου πρέπει να προκύπτει. Έστω και κατά δήλωσή του δηλαδή να πει πως είμαι κριτικός κινηματογράφου και μιλάω για σινεμά ή είμαι ιστορικός και μιλάω για ιστορία. Όταν δεν το λέει αυτό, το πρόβλημα ποιό είναι; Ότι μιλάει χωρίς κύρος;
Ακόμα χειρότερα εγώ που γράφω κάθε εβδομάδα με αφορμή ταινίες χωρίς να είμαι κριτικός κινηματογράφου, τι πρέπει να κάνω; Να κρεμαστώ στο Σύνταγμα γιατί μιλάω χωρίς ειδικές γνώσεις;
Και δεν έχω διαβάσει τι έχουν γράψει για το 1821, εκείνο που ξέρω είναι στο περιβάλλον του αθλητικού Τύπου η εκπομπή Fight Club έχει υπάρξει όαση και γενικότερα μιλώντας, η μέρα με τη νύχτα σε θέματα καφρίλας, προσέγγισης των πραγμάτων, χιούμορ, διάθεσης και λοιπά και λοιπά.

 
At 2/07/2011 07:46:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Α ξεχασα, εχει και τις απεγνωσμενες
νοικοκυρες στη νετ για οσους θελουν
να ξεσπασουν καπου.

 
At 2/07/2011 08:08:00 μ.μ., Anonymous φάε club said...

Κοίτα να δεις. Απ'όλους -μέσα κι εσύ- που άφησαν σχόλιο και τις σκέψεις τους για την ταινία -όπως και τα κείμενα που κατά καιρούς γράφεις- δεν δημιουργούν λόγο και επιχείρημα από τη σκοπιά του γνώστη και του ειδικού επί της γραφής σεναρίων, του τρόπου γυρίσματος κλπ. Το παραπάνω σχόλιο όμως το κάνει.

Το κείμενο στη σελίδα του fightclub επιτίθεται στην αναθεωρητική ιστορία, έχοντας ως επιχειρήματα και τεκμήρια τα περί gay Κολοκοτρώνη που ποτέ δεν εκφράστηκαν στη σειρά -ούτε και από τον Τατσόπουλο- και τον Αλέξανδρο του Όλιβερ Στόουν, το οποίο δεν είναι καν ιστορική καταγραφή. Επιτίθενται με μια ευκολία στην επιστήμη -σαν να είναι μέγεθος το οποίο μπορούν να αγγίξουν όλοι εξ απαλών ονύχων- φέρνοντας ως παραδείγματα μια αναληθή φήμη της οποίας η όποια αλήθεια κινείται στο πλαίσιο της πλάκας, και μια ταινία μυθοπλασίας. Αν αυτό έχει κάποια σχέση με όαση, επειδή και μόνο συντάσσει περισσότερες προτάσεις από τον Μήτρογλου και τους φανς του, τότε οκ.

 
At 2/08/2011 01:21:00 π.μ., Blogger fpboy said...

Η ταινία δεν είναι τόσο καλή όσο λες, είναι καλύτερη !!!

 
At 2/08/2011 10:56:00 π.μ., Blogger Εν αρχή ην ο ήχος said...

Η μουσικη του Τσαικοφσκυ διαχρονικα ειναι παντα καταπληκτικη. Ασχετως αν η ταινια ειχε και καποια tracks του Mansell. Αυτο, ως ειθεσται στον ελλαδικο χωρο, ειναι φυσικο να κανει τους περισσοτερους πολυ χαμηλου μορφωτικου επιπεδου μουσικα ελληνες, στη κλασικη μουσικη, να αγαπησουν περισσοτερο μια ταινια, ας πουμε. Πολλες φορες λοιπον η μουσικη εχει παιξει καθοριστικο ρολο σε μια ταινια, τετοιο μαλιστα, που κανενας διαλογος και καμια συναισθηματικη φορτιση δεν δημιουργειται στον θεατη, χωρις το λεγομενο οπως το λεμε εμεις οι επαγγελματιες του ειδους, "μουσικο χαλί". Αυτα, ως μουσικος και ως εξιδεικευμενος του ειδους.

 
At 2/08/2011 05:28:00 μ.μ., Blogger celin said...

Ποιος ειναι ο formerly known;Ενας απο τα παιδια που κανουν το fight club;Ρε παιδια,πηγαιντε να δειτε πως κυλαει η μπαλα στο γρασιδι του ΟΑΚΑ κ τα λεμε αλλη φορα για το black swan,ακους εκει κακο σινεμα!:)

 
At 2/08/2011 05:29:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eν αρχή ην ο ήχος, είχα την εντύπωση πως όλη η μουσική στην ταινία είναι του Μανσελ, ο οποίος έχει πειράξει την μουσική του Τσαϊκόφσκι. Αλλά μπορεί να κάνω λάθος. Αν κάνω θα είναι λόγω του πολύ χαμηλού μορφωτικού μου επιπέδου μουσικά ;)
Συμφωνώ πάντως απόλυτα για τον καθοριστικότατο ρόλο της μουσικής τόσο στη συγκεκριμένη ταινία όσο και γενικότερα.

 
At 2/08/2011 06:33:00 μ.μ., Blogger Εν αρχή ην ο ήχος said...

Κατ' αρχην αυτη μου την αποψη δεν την εξεφρασα για εσενα. Το πηρες προσωπικα. Η διαθεση μου οταν εγραφα το σχολιο δεν ηταν να τη πω σε εσενα αλλα στον/ην ανωνυμο/η. Το γιατι το πηρες ετσι, τωρα πραγματικα ομως μονο εσυ γνωριζεις. Γενικα οταν σχολιαζω, στο λεω για να το ξερεις απο δω και περα, η διαθεση μου δεν ειναι για αντιλογο-τσακωμο, αλλα για αντιλογο-διαλογο. Η διαφωνια οταν χρειαζεται και εκει που χρειαζεται να την ορθωσω, θελω να ελπιζω οτι ειναι θεμιτη στις μερες μας και στο blog σου.
Επισης με τα δικα μου κριτηρια, αν μου επιτρεπεται κιολας απο καποιους εδω μεσα, ηταν καλη η ταινια και μου αρεσε. Η βαθμολογια μου νομιζω το εδειξε.
Ναι, ειναι τοσο καθοριστικος ο ρολος της μουσικης κατω απο τους διαλογους των ηθοποιων, που σε ελαχιστες περιπτωσεις ταινιων, φανηκε η αξια του σκηνοθετη, του σεναριου και του φωτογραφου, και ηταν χωρις μουσικη.

 
At 2/08/2011 06:57:00 μ.μ., Blogger Εν αρχή ην ο ήχος said...

Και 2 παραδειγματα σε μουσικη του πολυ Max Richter. 2 καλες νεες ταινιες με την μουσικη του.

http://www.youtube.com/watch?v=2ae8XaEkbBU

http://www.youtube.com/watch?v=GWOlvyz_c2M

 
At 2/08/2011 07:41:00 μ.μ., Anonymous formerly known said...

Συγνώμη Old Boy, but I have to:

@φάε club: Το θέμα μας δεν είναι το κείμενο στο σάιτ μας (το οποιο, btw, δεν έχω γράψει εγώ), αλλά η ταινία. Προφανώς η χοληδόχος κύστη σας εκκρίνει παραπάνω από το κανονικό και βρήκατε ευκαιρία να "αποθέσετε". Εύχομαι τουλάχιστον να ανακουφιστήκατε.

@celin: Μπορώ να σφουγγίσω λίγη από τη δημοκρατικότητα που στάζει από τα μπατζάκια σας, αν έχετε την καλοσύνη; Σε αντάλλαγμα, υπόσχομαι ότι δεν θα ξανασχολιάσω τίποτα που να αφορά σε ταινία στο παρόν μπλογκ, αν δεν έχω πάρει πρώτα την έγγραφη έγκρίσή σας ότι συμφωνούμε επί του περιεχομένου.

 
At 2/08/2011 08:17:00 μ.μ., Blogger celin said...

formerly known,ηταν ενα αστειο,βεβαια δεν ειμαστε και φιλοι για να δεχεσαι τετοιου ειδους αστεια,οποτε αποσυρω το προηγουμενο σχολιο,και συγγνωμη αν σε εθιξα
(παρεμπιπτοντως,οσα ειπε ο old για το fight club,τα ενστερνιζομαι κ εγω)

 
At 2/08/2011 11:16:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Συγνωμη ρε formerly known που δεν ειμαι φαν του Ραμπο, αλλα εχω και αλλες δουλειες να κανω.

 
At 2/09/2011 12:47:00 π.μ., Anonymous formerly known said...

@fae club: καταλαβαίνω ότι αντιλήφθηκες τη βιασύνη και την αστοχία με τις οποίες εκτόξευσες εναντίον μου το διαδικτυακό σου «ρέψιμο», οπότε ok.

@celin: Δεν έιχα δει το emoticon στο τέλος του σχολίου σου, ζητώ συγνώμη. Το λάθος είναι δικό μου.

ΥΓ. @Old: Τέλος. It's been dealt with.

 
At 2/09/2011 01:42:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ωραία, οπότε μπορούμε να επιστρέψουμε στα της ταινίας ;)
«διεπόταν από πλήρη ασυνέχεια στις συναισθηματικές διακυμάνσεις»
Ποιά ασυνέχεια; Εγώ την είδα να βυθίζεται σταθερά και με συνέπεια στην άβυσσο του μυαλού της.
«Ήταν τίγκα στα κλισέ και την αναμενόμενη εξέλιξη από την αρχή έως το τέλος».
Εγώ την εξέλιξη δεν μπορούσα να τη φανταστώ, αλλά πάλι ίσως απλά να φταίω εγώ, τα τέλη των ταινιών πολύ συχνά με αιφνιδιάζουν ;) Ίσως είχε κάποια κλισέ στην αρχική της συνθήκη, σίγουρα έπαιξε ένα κλισέ στα της ξεσηκώτρας φίλης που τη βγάζει έξω και η Νάταλι πίνει και γλεντά και επαναστατεί από τη δεσμώτρα μητέρα, ωστόσο αφενός δεν νομίζω πως η λέξη κλισέ μπορεί να χαρακτηρίσει το έργο -κάθε άλλο- και αφετέρου ακόμη και τα κλισέ έχει τεράστια σημασία πως τα διαχειρίζεται κανείς, αν τα ξεπερνά, αν τα ανατρέπει στην πορεία κλπ
Για τις ερμηνείες δεν θα μπω στην κουβέντα, γιατί τη θεωρώ λιγότερο σημαντική. Δεν ξετρελάθηκα με την ερμηνεία της Πόρτμαν -σε αντίθεση με τους περισσότερους-, αλλά θεωρώ πως η ταινία είναι καθαρά μια ταινία σκηνοθέτη (και ας παίζει εκείνη σε κάθε πλάνο).

 
At 2/09/2011 01:44:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Εν αρχή ην ο ήχος, δεν το πήρα προσωπικά. Απλά μου φάνηκε το σχόλιο σου λίγο αχρείαστα υπεράνω, ως προς τη συγκεκριμένες λέξεις που χρησιμοποίησε. Κατά τα άλλα συμφώνησα με το σχόλιο σου και φυσικά κάθε διαφωνία σου είναι και τώρα και μελλοντικά παραπάνω από ευπρόσδεκτη.

 
At 2/09/2011 01:44:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

41 σχόλια για μια ταινία. Μόνο στον Μαύρο Κύκνο και πουθενά αλλού ;)))

 
At 2/09/2011 10:57:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

Δηλαδή ο Μαύρος Κύκνος είναι διπλάσιας καλλιτεχνικής αξίας και επίδρασης από το Inception με τα 20 σχόλια; Μεροληπτείτε κύριε, να χαίρεστε τα κριτήριά σας :))

 
At 2/09/2011 09:53:00 μ.μ., Blogger Κατερίνα Μ. said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 2/09/2011 10:58:00 μ.μ., Blogger masha nevalyashka said...

formerly known, φάουλ.

«Ήταν τίγκα στα κλισέ και την αναμενόμενη εξέλιξη από την αρχή έως το τέλος».

Αν την είδες ως ταινία του Χίτσκοκ, ίσως. Δεν είναι όλα όμως θέμα εξέλιξης, ανατροπής και αναπάντεχου. Δεν ήταν τίγκα στα κλισέ, αλλά ακριβώς τα κλισέ διαπραγματευόταν από την αρχή εώς το τέλος.

"τα κλισέ έχει τεράστια σημασία πως τα διαχειρίζεται κανείς, αν τα ξεπερνά, αν τα ανατρέπει στην πορεία"

Σωστός ο boy. Και έχει επίσης τεράστια σημασία όταν τα κλισέ χρησιμοποιούνται ως αυτό που είναι, όχι για να ανατραπούν, αλλά -αντίθετα- για να φωτιστούν και να διαλεχτείς με τη φύση τους και την πραγματικότητά τους. Μπορεί κλισέ να είναι το χιλιοειπωμένο. Όμως το χιλιοειπωμένο έχει τις αφετηρίες του και τους λόγους που το κάνουν να γίνεται χίλιες φορές ειπωμένο. Αν δεν σταθείς στη βαρεμάρα που η επανάληψη προκαλεί, μπορείς να το δεις ως επεξεργασία ενός πολύ βασικού προτύπου της ζωής. Στο κάτω-κάτω, μ'αυτή την οπτική και το ν'αναπνέεις -ως συνθήκη για να μένεις ζωντανός- κλισέ είναι. Αν με εννοείς.

 
At 2/10/2011 04:40:00 μ.μ., Anonymous formerly known said...

Καθόλου «φάουλ», απλώς έδωσα «διαφορετική καμπύλη στην μπάλα». Είναι διαφορετική η (κινηματογραφική) ανοχή μας στα κλισέ, καθώς φαίνεται. Δεν πειράζει όμως, όλοι οι «πιστοί» άλλωστε αν είναι πεπεισμένοι ότι θα δουν «κάτι», θα το «δουν» τελικά ο κόσμος να χαλάσει.

ΥΓ. Γνωρίζω καλά ότι, κατά τα άλλα, το κλισέ είναι βάση πολιτισμού. Στη συγκεκριμένη ταινία, όμως, ήταν απλώς θανατερά βαρετό.
ΥΓ2. Αντιθέτως, όταν παίρνεις ένα σενάριο που θεωρητικά δείχνει πιο κλισέ κι από διάψευση κυβερνητικού εκπροσώπου, και το χειρίζεσαι πραγματικά μαεστρικά, προκύπτει -ας πούμε- το «King's speech». Απλό.

 
At 2/12/2011 02:39:00 μ.μ., Blogger Auslaender said...

Υπό την επήρρεια μιας ελαφράς απογοήτευσης μιας και δεν ήταν νέο Requiem, η ταινία ήταν δυνατή. Το πιο ενδιαφέρον ίσως στοιχείο ήταν η κινηματογράφηση του σώματος, του σώματος ως αντικείμενο πειθαρχίας, ως πηγή πόνου, ως κέντρο της απόλαυσης. Από μικρές λεπτομέρειες όπως το πρωϊνό της Νίνα μέχρι πορνογραφικές μεγενθύσεις στο θρυμματισμένο πόδι τις Μπέθ και στις φαντασιακές ουλές των υπο ανάδυση φτερών.
Το μόνο που δεν με έπεισε ήταν η σκανδάλη της ανάδυσης της αισθησιακής, σκοτεινής Νίνας - μια βραδιά σε club, ένα χαμούρεμα και ένα ecstasy; Please, ούτε σε rave των 90s :)

 
At 2/14/2011 08:36:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

"μέχρι πορνογραφικές μεγενθύσεις στο θρυμματισμένο πόδι"
Σαν τον Ράντι που έβγαζε τα συρραπτικά από τη σάρκα του μετά τον αγώνα.

 
At 2/14/2011 11:33:00 μ.μ., Blogger ΧΑΡΤΙΝΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ said...

Περίμενα να διαβάσωτην κριτική σου πριν δω την ταινία .
Ακουσα τα καλύτερα για την ταινία ...άρα πάω συστημένη !!!!!

 
At 2/15/2011 12:00:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Βρε ουστ απο δω χαμω ψευδοπροφητες και δια(ροπαλου)νοουμενοι, μου διαβασατε ενα βιβλιο και σας καταπιε. Η ταινια ηταν πολυ καλη, τι αλλες αποδειξεις και πειστηρια ψαχνετε απο μια ταινια φαντασιας

 
At 2/16/2011 06:54:00 μ.μ., Blogger Auslaender said...

Θυμήθηκα το Wrestler λόγω της άλλης σου δημοσίευσης και τελικά οι 2 ταινίες έχουν έναν κοινό κορμό - 2 καλλιτέχνες του σώματος με ψυχαναγκαστική εξάρτηση με την τέχνη τους, μια τελική σκηνή όπου η κλιμάκωση της σκηνικής πράξης καταλήγει στο θάνατο... τώρα το γιατί το Wrestler είναι τίμιο πλην ανιαρό και το Black Swan απογειώνεται ανήκει στα μυστήρια της τέχνης

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home