Δευτέρα, Ιανουαρίου 31, 2011

Πίπες αδειανές

Θες να κρατηθείς από κάπου, αλλά δεν ξέρεις από που; Ψάχνεις να βρεις αισιόδοξα σημάδια, αλλά δεν σου προκύπτουν από πουθενά; Όχι ότι δεν υπάρχουν δηλαδή εκείνοι που επιμένουν να στα επισημαίνουν, εσένα ωστόσο σου μοιάζουν με διευθυντές ορχήστρας που προσπαθούν να στήσουν χορωδία μοντιπαϊθονικών σταυρωμένων, η οποία θα τραγουδά με αμείωτο κέφι το «Αlways look on the bright side of life»; Δεν παλεύεις άλλο ψυχολογικά αυτό το απέραντο γκρίζο και θες να τη δεις τη φωτεινή πλευρά της ζωής; Μήπως αντί να την ψάχνεις μακριά από την κρίση, να την βρεις μέσα σε αυτή; Μήπως αντί το αύριο να σε απελπίζει, να σε γεμίσει επιτέλους χαρά, ακριβώς ενόψει της δυσοίωνης προοπτικής του;
Μήπως ήρθε δηλαδή η ώρα να συνειδητοποιήσεις πως είναι αυτή ακριβώς η αδυναμία αισιοδοξίας που πρέπει να σε κάνει ευτυχισμένο; Γιατί ποιό είναι το βασικό γνώρισμα της αισιοδοξίας, τι είναι αυτό που κάνει ο αισιόδοξος; Ελπίζει πως το μέλλον θα είναι καλύτερο από το παρόν. Άρα το παρόν του είναι ελαττωματικό και δεν τον καλύπτει. Στην καλύτερη για τον αισιόδοξο εκδοχή, στην εκδοχή της εκπλήρωσης των ελπίδων του, το αύριό του αποδεικνύεται τόσο πολύ καλύτερο από το σήμερά του, άρα και το σήμερά του τόσο πολύ χειρότερο από το αύριό του.
Το δικό σου το σήμερα όμως έχει διαφύγει οριστικά αυτόν τον κίνδυνο. Όχι μόνο δεν έχει να φοβηθεί τη σύγκριση με το αύριο και το μεθαύριο, αλλά αντίθετα αύριο και μεθαύριο θα νοσταλγείς τις χρυσές μέρες του Ιανουαρίου του 11. Φαντάσου δηλαδή πώς θα είσαι τον Ιούλιο του 11. Τον Γενάρη του 12. Τον Ιούλιο του 12. Μην το προχωρήσω περισσότερο, έχει κι η φαντασία τα όριά της. Αν λοιπόν, αντί να πασχίζεις να την αποφύγεις, αγκαλιάσεις τη σκέψη πως αυτά που έρχονται είναι χειρότερα, κερδίζεις το ανεκτίμητο δώρο της συνειδητοποίησης πως σήμερα ζεις κάτι που αύριο θα σου φαίνεται μακρινό όνειρο. Ζήσ’ το λοιπόν το όνειρο. Έχεις απαλλαχθεί από όλες τις εγγενείς κατάρες της αισιοδοξίας: το καλύτερο δεν σε περιμένει κάπου στο μέλλον (αφού το βιώνεις τώρα), οι ελπίδες σου δεν παίζει να ματαιωθούν (αφού δεν ελπίζεις).
Τώρα. Αυτή τη στιγμή. Απόλαυσε αυτά που ακόμα έχεις. Πόσα από αυτά νομίζεις ότι θα συνεχίσεις να έχεις; Και για πόσο; Εάν δεν σου έχουν μείνει πολλά να απολαύσεις (επειδή π.χ. είσαι ένας από τους 56.332 νέους ανέργους του Οκτωβρίου που δεν είχε φροντίσει να εφοδιαστεί με επαρκείς ποσότητες λίπους), μην είσαι αχάριστος: εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι. Αναπόλησε τα χρόνια που ζούσες άφρονα πάνω από τις δυνάμεις σου, τώρα που αρχίζεις να ζεις φρόνιμος κάτω από αυτές. Μπουκαπόρτες άδειες σκοτεινές, πού να ξοδευτήκαν τόνοι χίλιοι; Μας προσμένουν πίπες αδειανές και τελωνοφύλακες στο Τσίλι. Αναπόλησε τους χίλιους τόνους που όλοι μαζί καπνίσαμε και απόλαυσε τα τελευταία μίλια του ταξιδιού προς το Τσίλι.
(«Καθημερινή», 30.1.11)

24 Comments:

At 1/31/2011 04:42:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μπράβο παλιόπαιδο!

 
At 1/31/2011 04:59:00 μ.μ., Blogger fanfarone said...

"The optimist proclaims that we live in the best of all possible worlds; and the pessimist fears this is true." – Coth in Cabell, The Silver Stallion

 
At 1/31/2011 05:04:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

οι τούρκοι το λένε με πέντε λέξεις : "οι καλές μέρες πίσω ήτανε" , με οκτώ οι ιταλοί "meglio un uovo oggi che una gallina domani"

καλύτερο το σημερινό αβγό απ' την αυριανή κότα

Κ.Κ.Μ.

 
At 1/31/2011 05:09:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Oldboy και fanfarone, εξαιρετικά!

 
At 1/31/2011 06:31:00 μ.μ., Blogger Auslaender said...

Οι 3 πρώτες παράγραφοι είναι απ'τις πιο δυνατές που έχεις γράψει, εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στην ουσιαστική προσταγή εύρεσης της ευτυχίας στο σήμερα και όχι σε ένα φανταστικό αύριο και μια μελαγχολική ματιά προς ένα μέλλον να αποκλιμακούμενων προσδοκιών.
Η 4η είναι λίγο λυσάρι για αρθρογράφους της Αυγής.

 
At 1/31/2011 06:57:00 μ.μ., Blogger costinho said...

"Η κόλαση των ζωντανών δεν είναι κάτι που αφορά το μέλλον. Αν υπάρχει μια κόλαση, είναι αυτή που υπάρχει ήδη εδώ, η κόλαση που κατοικούμε καθημερινά, που διαμορφώνουμε με τη συμβίωσή μας. Δύο τρόποι υπάρχουν για να μην υποφέρουμε. Ο πρώτος είναι για πολλούς εύκολος: να αποδεχθούν την κόλαση και να γίνουν τμήμα της μέχρι να καταλήξουν να μην τη βλέπουν πια. Ο δεύτερος είναι επικίνδυνος και απαιτεί συνεχή προσοχή και διάθεση για μάθηση: να προσπαθήσουμε και να μάθουμε να αναγνωρίζουμε ποιος και τι, μέσα στην κόλαση, δεν είναι κόλαση, και να του δώσουμε διάρκεια, να του δώσουμε χώρο".

Ίταλο Καλβίνο, Οι Αόρατες Πόλεις.

Για να συνεχίσω όμως στο πνεύμα των παραβολών, θα μεταφέρω και τη συμπυκνωμένη αποσταγματική (αν)ησυχία ενός Ηρακλειδέα, όπως αποτυπώθηκε σε τοίχο της συμπρωτεύουσας:

"Δεν επλίζω τίποτα
Δεν φοβάμαι τίποτα
Είμαι Ηρακλής"

 
At 1/31/2011 07:10:00 μ.μ., Blogger celin said...

Eντυσα την αναρτηση σου μουσικα με αυτο εδω το τραγουδι
http://www.youtube.com/watch?v=Trzb1eQEQI8
αυτα με την "αισιοδοξια" για το αυριο,μου θυμησαν αυτους εδω τους πικροσαρκαστικους στιχους

"Μα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν τον κατάδικο
Πάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισο
πάνω απ' τη στάχτη
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί

Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή
Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά στη βροχή
Μας περιμένουν άδειες μέρες ραγισμένοι ουρανοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από πληγή σε πληγή"

 
At 1/31/2011 07:11:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Γεια και χαρά σου Τόλμη!
Φαστ Τρακ = Χάρις
Classic&Jazz

 
At 1/31/2011 07:13:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

... αυτη η λέξη "φρόνιμος" πως μου κάθεται. Και δεν κάπνισα και τίποτα τόσα χρόνια γαμώτη μου.

 
At 1/31/2011 07:29:00 μ.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Πολύ ωραίο κείμενο. Απαισιόδοξο μεν, εξαίρετο δε.

 
At 1/31/2011 07:37:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

@celin
ωραία η μουσική επένδυση :)

 
At 1/31/2011 07:54:00 μ.μ., Blogger celin said...

jomarch,
σε ευχαριστω!Διαβαζοντας την αναρτηση,αυτο το τραγουδι μου ηρθε στο μυαλο,μας περιμενουν αδειες μερες ραγισμενοι ουρανοι,
αλλα καπου εδω σκαει μυτη η αγαπη,που μας πληγωνει και μας δυναμωνει.Αγαπη για Εκεινη,για Εκεινον,για τον Αλλον.

 
At 1/31/2011 08:01:00 μ.μ., Blogger Polykarpos said...

Κάθε πέρσυ και καλλίτερα...
Και τι ήθελες κα ζούσες πάνω από τις δυνάμεις σου; Ε; Αλητήριε;
Μήπως σου έλεγε κανείς υπουργός ότι θα φτάσει ο γενικός δείκτης του ΧΑΑ τις 10.000 μονάδες και σου έδινε μετοχοδάνεια;Ε;
Μήπως σε έπαιρναν τηλέφωνο από τράπεζες και άλλες τοκογλυφικές οργανώσεις για να σου δώσουν κάρτες και δάνεια;
Μήπως, για να παρακάμψουν την οδηγία της Τράπεζας της Ελλάδος βάφτιζαν τα δάνεια με κάθε λογής όνομα, διακοποδάνεια, χριστουγεννοδάνεια, κοκ ώστε να σου δίνουν συνεχώς.
Μήπως σε παραπλανούσαν ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις - υπουργού των οικονομικών και πρωθυπουργοί ότι η οικονομία μας γαμεί και δέρνει; Ε;
Μήπως σου είπε κανείς ρε κωλόπαιδο ότι λεφτά υπάρχουν; Ε;
Αφού τίποτα από αυτά δεν συνέβη τι θες και διαμαρτύρεσαι; Σκάσε και κολύμπα...κοπρίτη!

 
At 1/31/2011 08:08:00 μ.μ., Blogger Heracles V. said...

Βασίσαμε πολλά στο "έχω" και ξεχάσαμε πως υπάρχει και το "είναι". Με αυτό τον τρόπο υποβαθμίσαμε το επίπεδο της ύπαρξης μας...αυτό που ζούμε τώρα είναι απλά μια "διόρθωση", μια εξισορρόπηση της κατάστασης, προς τα κάτω... Ίσως αυτό που συμβαίνει να ήταν αναγκαίο για να δουμε κάποια πράγματα.

 
At 1/31/2011 10:43:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

@Heracles
αυτη ειναι η εσωστρεφής άποψη και δεν διαφωνώ.
Αλλα υπάρχει(και μπορει κάλλιστα να συνυπάρχει) και η εξωστρεφής που λέει ότι κάποιοι μας δουλεύουν και μας πίνουν το αίμα , και πρέπει να απαντήσουμε σ' αυτό

 
At 1/31/2011 10:45:00 μ.μ., Blogger MrT said...

έχω πάει στο Τσίλι...εκεί οι πίπες δεν είναι ποτέ αδειανές...ο καββαδίας είπε ψέματα, για να μην πάμε και να τις πίνει όλες μόνος του στο Τσίλι...με τις Τσιλένας...ααααααχχχ...Τσίλένας...

(αγάπη μαν)

 
At 1/31/2011 11:15:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

http://www.youtube.com/watch?v=rUh64ZsLyLY&feature=related

 
At 2/01/2011 12:54:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

kali arxi!

 
At 2/01/2011 02:57:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Και αν δεν ζούσες άφρονα πάνω από τις δυνάμεις σου? Αν ήσουν προσεκτικός και αρνητικός απέναντι στις σπατάλες και στην κατανάλωση? Και καθώς περνούσες τα 30 είχες την προσδοκία ότι επιτέλους θα ήσουν καλύτερα, θα πήγαινες ταξίδια στο εξωτερικό, θα αγόραζες το έπιπλο που ήθελες για το σπίτι, θα νοίκιαζες καλύτερο σπίτι, θα αγόραζες τη φωτογραφική μηχανή που τόσο επιθυμούσες,θα άλλαζες το κινητό που έχεις εδώ και πέντε χρόνια, την τηλεόραση που έχεις τα τελευταία 7 χρόνια κτλ?

Γιάννης

 
At 2/01/2011 04:02:00 π.μ., Anonymous Apologia pro sua vita said...

Πού να δείτε το χθες του!!!!!!!

Εν έτει 2006, δεν μπορούσα να βρω ούτε δουλειά σε μπαρ. Σκεφτόμουν σοβαρά να προτείνω στους ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας να καθαρίζω εγώ. Εν έτη 2006, όταν βρήκα δουλειά σε δύο κωλόμπαρα, ουδείς μου μίλησε για ένσημα, αφού δούλεψα για ένα μήνα στο καθένα με απέλυσαν γιατί δεν έβγαιναν. Χωρίς καν να απολογηθούν. Στο ένα δε η Ρουμάνα υπάλληλος έκανε και μασάζ στον ιδιοκτήτη όποτε τη φώναζε. Όταν της είπα ότι αυτό δεν είναι σωστό, απελύθην.

Παράλληλα με τις δουλειές του ποδαριού, έχω και τη δουλειά μου. Φέτος για πρώτη φορά μετά από 9 χρόνια, φέτος που τα ζωνάρια έσφιξαν, φέτος που όλοι θέτουμε ερωτήματα και που οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες, φέτος που όλοι θέλουν να είναι σίγουροι για το αποτέλεσμα, η δουλειά των εννέα χρόνων, αναγνωρίστηκε εν μέρει. Και με αυτό δεν εννοώ ότι βολευτήκαμε, εννοώ ότι επιτέλους μπήκαμε σε μια λίστα υπό έγκριση. Χωρις μέσα, χωρίς δόντια, χωρίς τίποτα.

Σήμερα είμαι αισιόδοξη. Οι εργοδότες μου φοβούνται να μην μου βάλλουν τα ένσημα. Για πρώτη φορά με ρώτάνε πότε τα θέλω και γιατί δεν τα ζητούσα τόσο καιρό (χαχαχα).

Σήμερα είμαι αισιόδοξη, γιατί όλα άρχισαν να αμφισβητούνται και πρέπει να έχεις κάποια αξία για να είσαι κάπου. Και πρέπει επιτέλους να την αποδείξεις. Να σου δωθεί η εκαιρία να την αποδείξεις.

Ζω υπό το καθεστώς του τρόμου της ανέχειας, του εξευτελισμου των μικροαστών γονιών μου για τις θυσίες που έκαναν για μένα, από το 1998. Το ξεπέρασα φυσικά. Αλλά νομίζω ότι ήρθε η ώρα να το ζήσουν όσοι δεν το είχαν ζήσει. Καλή τύχη.

 
At 2/01/2011 02:16:00 μ.μ., Blogger ΑΠΟΛΛΩΝ said...

Έτσι είναι αγαπητέ παλαιοπαί.

Πριν την αυγή το πιο βαθύ σκοτάδι !

Και αν κάτι οφείλουμε σε κάποιον, είναι να ζούμε το σήμερα χωρίς ελπίδες για το "αύριο", αλλά με την βεβαιότητα του διαρκούς παρόντος.

Εμείς, εδώ, τώρα.

 
At 2/01/2011 03:47:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

@apologia, πιστεύεις ειλικρινά ότι ήρθε η ώρα της αξιοκρατίας; νομίζω πως παρασύρεσαι απο την προσωπική σου εμπειρία...

 
At 2/02/2011 03:48:00 π.μ., Anonymous Apologia pro sua vita said...

@jormach, όχι δεν εννοώ αυτό ακριβώς. Είναι δύσκολο να στο εξηγησω. Θα προσπαθήσω. Εννοώ ότι είναι η χρονική στιγμή που οι βεβαιότητες κλονίζονται και τα ερωτηματικά πληθαίνουν.
Για όσους βρίσκονταν σε αυτή την κατάσταση και πριν, η αλλαγή δεν είναι μεγάλη και ίσως είναι η ευκαιρία να βρουν περισσότερους να συμμερίζονται τις απορίες τους και να συμπαραστέκονται στις δυσκολίες τους. Ο Ζίζεκ προβλέπει ότι η κρίση θα φέρει περισσότερο συντηρισμό, αλλά εύχεται το αντίθετο. Εγώ βλέπω ότι η κρίση φέρνει και τα δύο στην επιφάνεια. Και μάλιστα πιο έντονα. Και τα δύο. Κι από περισσότερους ανθρώπους. Και τα δύο.
Πιστεύω στην κάθαρση με την Αριστοτελική έννοια. Για να φτάσεις εκεί όμως πρέπει να περάσεις από την Κρίση και τη σύγκρουση. Τόσο σε προσωπικό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Ο υποβόσκων τόσα χρόνια ρατσισμός, τώρα θα φτάσει στα άκρα. Κι η αλλυλεγγύη θα φτάσει στα άκρα, όπως είδαμε πρόσφατα. Στην Κ. προχθές οι "Απόψεις" είχαν αλλαλιάσει. Για πρώτη φορά προχθές μετά από 20χρόνια οι μουχλιασμένοι θεατρόλόγοι κάλεσαν τους νέους σκηνοθέτες (άνω των 30 πια)να μιλήσουν στο συνέδριό τους. Πιστεύω ότι καθώς το τέρας ψυχορραγεί, θα γίνεται ταυτόχρονα πιο επιθετικό. Κι όσοι το υπηρετούσαν αλλά δεν περίμεναν την ώρα να πεθάνει, θα αυτομολούν. Θα ανοίγουν πόρτες εξόδου, σε όσους το τέρας είχε ρίξει στο μπουντρούμι.

Δεν ξέρω jormach αν το εξηγώ καλά. Δεν ξέρω καν αν το καταλαβαίνω καλά.

 
At 2/02/2011 05:38:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

@apologia
μάλλον καλά το εξήγησες γιατί το κατάλαβα, και συμφωνώ πάρα πολύ μαζί σου. Και με την έννοια αυτή είμαι κι εγώ "αισιόδοξη" και είμαι και πολύ καλά μέσα μου. Ειμαι όμως καλά γιατι εχω τη διάθεση (και το κάνω, όσο μπορώ) να δουλέψω και να κινητοποιηθώ για να επικρατήσει απο "τα δύο" το δικό μου.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home