Σάββατο, Οκτωβρίου 31, 2009

The end of reproductive art

Ο Κόπολα είπε ότι πιστεύει πως το μέλλον του σινεμά θα είναι διαδραστικό, πως οι ταινίες θα πάψουν δηλαδή να έχουν μια παγιωμένη και κοινή για τον κάθε θεατή μορφή, μια μορφή που αναπαράγεται και άρα υπόκειται και σε «πειρατεία»,
και πως η προβολή μιας ταινίας μπορεί να έρθει πολύ πιο κοντά στην παρακολούθηση μιας θεατρικής παράστασης ή μιας συναυλίας, υπό την έννοια ότι αυτές είναι κάθε φορά περισσότερο ή λιγότερο διαφορετικές.
Το πώς ακριβώς θα γίνεται η επέμβαση στο σώμα της ταινίας δεν μπορώ να πω ότι το κατάλαβα, όπως δεν κατάλαβα και πόσο πρακτικό θα είναι ο σκηνοθέτης να πειράζει την ταινία του την ώρα της προβολής της επιλέγοντας την άλφα ή τη βήτα εκδοχή της, ανάλογα με τις αντιδράσεις του κοινού.
Κατάλαβα πάντως ότι προφήτεψε ή οραματίστηκε ένα μέλλον που το κινηματογραφικό έργο θα είναι ρευστό κι εξαρτημένο από τον θεατή του.
Μα γίνονται αυτά τα πράγματα;
Το «γίνονται» έχει πάντα δυο σκέλη: το της τεχνολογικής δυνατότητας και το της οικονομικής βιωσιμότητας.
Μα θα είναι ωραίο να γίνουν αυτά τα πράγματα;
Ποιός μπορεί να ξέρει αν δεν τα δει πρώτα;
Μα δεν πρέπει τελικά να υπάρχει σιγουριά στη τέχνη; Ότι το έργο είναι αυτό και ότι δεν θα υπάρχουν πολλαπλές δυνατότητές του (όχι πολλαπλές δυνατότητες υποκειμενικής ερμηνείας πάνω στο ίδιο αντικειμενικά έργο, αλλά πλέον πολλαπλές εκδοχές του ίδιου του έργου); Και ποιός θα ξεβολευόταν έτσι περισσότερο; Ο θεατής, ο κριτικός ή ο ίδιος ο δημιουργός;

20 Comments:

At 10/31/2009 03:50:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ο προβολατζής.

 
At 10/31/2009 08:31:00 π.μ., Blogger Demetris said...

Mike Figgis Redux

 
At 10/31/2009 11:32:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μια θεατρική παράσταση ή μια συναυλία είναι κάθε φορά περισσότερο ή λιγότερο διαφορετικές αλλά αυτό δεν εξαρτάται από τις αντιδράσεις του κοινού. Αν οι θεατές δεν γελάσουν με κάποιο αστείο ο ηθοποιός δεν μπορεί να το αλλάξει με κάποιο άλλο που έχει καβάντζα. Μπορεί βέβαια να το κάνει σε κάποια επόμενη παράσταση αλλά αυτό είναι άσχετο με τη διαδραστικότητα που ονειρεύεται ο Κόπολα.

 
At 10/31/2009 11:35:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ε όχι και δημοκρατία στο σινεμά, too much..

K.K.M.

 
At 10/31/2009 04:21:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

oreo san idea. mou aresei poli. gia paradigma, mporo ego tora na zitiso na svisoun ta sxolia pou graftikan, epeidi den mou aresoun kai meta na grapsoume alla, sosta?

 
At 10/31/2009 10:06:00 μ.μ., Anonymous Κρυστάλλης said...

Νομίζω ότι σαν γκουρού του σινεμά, ο Κόππολα ένιωσε την υποχρέωση να κάνει μια βαρυσήμαντη πρόβλεψη, ίσως για να δικαιολογήσει το μύθο του. Εγώ από την άλλη προβλέπω ότι ουδέποτε πρόκειται τούτο να συμβεί γιατί αντίκειται σε βασικές παραδοχές της κινηματογραφικής τέχνης - αν συμβεί δεν πρόκειται να αλλάξει τα κινηματογραφικά δεδομένα περισσότερο απ'όσο άλλαξε τα θεατρικά ήθη το σεσουάρ για δολοφόνους.

 
At 11/01/2009 02:59:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Πρώτε ανώνυμε, ο προβολατζής, σωστά.
Δημήτρη, γιατί το λες; Παρόμοια λέει και ο Φίγκις; Εν μέρει παρόμοια διάβασα ότι είχε πει πριν κάνα μήνα ο Γκρίναγουέι όταν είχε έρθει στην Αθήνα.
Δεύτερε ανώνυμε, σύμφωνοι, αλλά οι αντιδράσεις όμως του κοινού διαμορφώνουν σε ένα βαθμό τη συναυλία ή τον τρόπο που θα παίξουν οι ηθοποιοί, ενώ στο σινεμά ο βαθμός αυτός ισούται με το μηδέν.
Κ.Κ.Μ, ναι, ίσως. Αν και μάλλον δεν μίλησε για δημοκρατία, αλλά για δημιουργία που δεν τελειώνει με το τελικό μοντάζ, αλλά είναι πιο ευέλικτη, όπως και το ίδιο το έργο.
Τρίτε ανώνυμε, έτσι ακριβώς, η επανάσταση θα αρχίσει από τα σχόλια εδώ.
Κρυστάλλη, πολύ πιθανόν να είναι έτσι. Από την άλλη αυτό ακριβώς είπε, ότι το σινεμά μετρά ένα μόλις αιώνα ζωή και ότι είναι λάθος να θεωρούμε ότι η σημερινή μορφή του θα είναι και η τελική.

 
At 11/01/2009 03:47:00 π.μ., Blogger costinho said...

Ο Γκρήναγουεη τα λέει χρόνια αυτά, και τα έχει κάνει ψωμοτύρι σε masterclass. (πες μου αν θες να σου στείλω σχετικό αρχείο).

Ο Ταρκόφσκι, επίσης, έχει ανοίξει θεωρητικά το δρόμο γι αυτές τις αναζητήσεις (όχι τόσο στις ταινίες του, αλλά στα κείμενά του).

Ο Κασαβέτης θα μπορούσε να θεωρηθεί απαρχή αυτής της κατεύθυνσης, όπως όμως και τόσοι σύγχρονοι ντοκιμαντερίστες. Και φυσικά ο μετρ του ρευστού μοντάζ, θιασώτης του Γκοντάρ και του σχετικού στο φιλμικό χρόνο, ο μεγάλος Γουόνγκ Καρ-Βάι.

Θέλω να πω, πως είναι άδικο (τουλάχιστον για όσους ανέφερα) να εικάζουμε ως πρωτοπόρες τις σκέψεις του Κόπολα, εστιάζοντας στην αφοριστική τους διατύπωση. Όλα αυτά που είπε υπακούν σε μια συνέχεια και έχουν μια λογική. Και, αν θέτε και τη γνώμη μου, αυτό που έχει κάποιο νόημα σ'αυτά που λέγει ο Φράνσις, δεν είναι το 'πως' θα γίνει αυτό, αλλά ποια η (κοινωνική) χρησιμότητα και αναγκαιότητά του. Θαρρώ πως αυτή είναι και η βασική του ανησυχία και ουχί η τεχνική.

Στον Κρυστάλλη θα πρότεινα να μην αφορίζει τόσο βιαστικά ένα πλαίσιο σκέψης και δράσης -μέρος του οποίου αποτελεί και η παρέμβαση του Κόπολα. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν είναι διαλεκτικά κομψό να γίνονται ισοπεδωτικές συγκρίσεις με θεάματα στα οποία συμμετέχει ο Κώστας Ευρυπιώτης...

 
At 11/01/2009 04:07:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Nαι, φυσικά και να το στείλεις.

 
At 11/01/2009 02:37:00 μ.μ., Anonymous Κρυστάλλης said...

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν παρών στην ομιλία οπότε μπορώ να κρίνω τα λεγόμενα του Κόπολα μόνο όπως μεταφέρθηκαν από τον old boy. Εάν η μεταφορά τους είναι ακριβής, τότε μάλλον ούτε ο ίδιος ο Κόπολα πολυκαταλαβαίνει πώς μπορεί να γίνει αυτό που προέβλεψε. Πάντως θα μ'ενδιέφερε να ακούσω και γω τις απόψεις του Greenaway, τον οποίο εκτιμώ απεριόριστα και ο οποίος έχει αποδείξει ότι μπορεί να καινοτομεί στην πράξη.

 
At 11/01/2009 09:15:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

varethika, thelo allo thema.

 
At 11/02/2009 02:36:00 π.μ., Blogger Demetris said...

Leei? To kanei - hronia twra mixarei kai xanamixarei live to Timecode, i to dinei se VJs san prwti yli.

Kinimatografika mporeis na to psaxeis ston tarkofski (i stous U2 - Zoo TV) alla olo afto mou thymizei kai ligo to pws allaxe kai i antilipsi mas gia ta eikastika, kapou sta 70s. Rossalind Kraus 'Sculpture in the expanded field', Nam June Paike assemblages, happenings, oi arhes tou curatorial. Ap afto to 'interdisciplinarity' (i am an ex-colonial, sorry) pou stin kinoumeni eikona haraktirizei kai exelisetai mesw tou VJing -ws theoria, praxi kai techniki- daneizetai kai o greenaway gia projects tou opws to Tulse Luper Suitcases. (@costinho: mporw na ehw egw to arheio an den endiaferetai o old boy?)

Prin 3 hronia gia to London Film Festival o Figgis eihe kanei episis en 'pop' live mix me yliko diko tou, apo alles tainies, live feed kai found footage me titlo A Portrait of London se mia gemati trafalgar square. O Coppola sigoura to xerei - opws xerei kai ta tou greenaway ktl. Opote den nomizw oti prokeite gia provlepsi alla mallon gia ena lahaniasmeno erwtmatiko oso afora to mellon tou 'symvatikou' kinimatografou. Tha einai paromoio me ekeino pou eihe o vouvos meta ta ti dekateia tou 1930 kai tin epikratisi twn talkies? Pros ti allwste i 'agwnia' gia tin peirateia an ohi gia na prostatefthei to 'original'?

 
At 11/02/2009 10:45:00 π.μ., Blogger Vrennus said...

Το είδος του πρωτογενούς υλικού και ο τρόπος που αρθρώνεται (σκηνές και μοντάζ δηλαδή) επιτρέπουν μεγάλη ποικιλία στην μορφή ενός έργου - πχ. το παράλληλο μοντάζ σε αντιδιαστολή με το γραμμικό, η διάσπαση του χώρου και του χρόνου κλπ. κλπ. Ήδη ο «Νονός» είχε γνωρίσει (για τις ανάγκες του βίντεο) και μια «γραμμική» έκδοση (ακολουθώντας τη «φυσιολογική» χρονική αλληλουχία και όχι την κινηματογραφική). Πολύ πιθανόν να βλέπουμε σύντομα διάφορα remix μιας ταινίας - πχ. short - long version, γραμμικό - παράλληλο ή κοφτό - αργό μοντάζ κλπ. Ήδη για τα DVD υπάρχει η σπανίως χρησιμοποιούμενη δυνατότητα να επιλέγεις angles. Στην επόμενη γενιά των media player ενδεχομένως να υπάρχει και η δυνατότητα να κάνεις το remix που θέλεις!

 
At 11/02/2009 12:49:00 μ.μ., Anonymous Καρούμπαλος said...

Να δω διάδραση μεταξύ Κόπολα και κυρα-Στάσας με τα μπικουτί ... και τίποτε άλλο!

:-p

 
At 11/02/2009 05:21:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Costinho, ήδη έχουν μαζευτεί τρεις ενδιαφερόμενοι για τον Γκρίναγουέι :)
Δημήτρη, ομολογώ δεν το ήξερα αυτό για τον Φίγκις. Πολύ ενδιαφέρον όπως και όλο το σχόλιό σου.
Vrennus, σαν να λέμε μια ταινία των Φράνσις Φορντ Κόπολα και Vrennus :)
Ή της κύρα - Στάσας.

 
At 11/02/2009 07:35:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

O blogger Demetris antigrafei ton tropo grafis mou.
Grafei sta greeklish.
Afto einai idion diko mou mono.

 
At 11/02/2009 08:19:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Ψάχνω να το βρω το γαμημένο. Φοβάμαι ότι είναι στο δίσκο που έχει ψιλοκρασάρει... Υπομονή μέχρι να τα βρω με την τεχνολογία.

 
At 11/02/2009 10:17:00 μ.μ., Anonymous Καρούμπαλος said...

Διάδραση σε τσόντα ... μια ιδέα λέω κι εγώ.

:-)

 
At 11/03/2009 02:39:00 μ.μ., Blogger pantsik said...

Για μένα το όφελος που μπορεί να έχει κανείς από τον κινηματογράφο έχει δύο μορφές: αυτή της καθαρής ψυχαγωγίας και αυτή του προβληματισμού από τα μηνύματα της ταινίας.
Για τις ταινίες ψυχαγωγίας δεν θα είχα αντίρρηση να εκτρέπεται η δράση προς τα εκεί που θέλω εγώ, αν και έτσι ίσως να χανόταν το στοιχείο της έκπληξης.
Για τις ταινίες μηνυμάτων όμως κάτι τέτοιο θα σήμαινε πως θα επιβεβαίωνα με τεχνητό τρόπο αυτό που ήδη νομίζω, οπότε θα χανόταν η ευκαιρία να προβληματιστώ με μια νέα ιδέα.

 
At 11/03/2009 06:28:00 μ.μ., Blogger jean couceau rouceau said...

''μεχρι τη στιγμη που ο νικος σταυροπουλος πετυχε το πρωτο τριποντο στην α' εθνικη(τότε) υπηρχαν μονο τα διποντα και οι βολες. Κι ο γκαλης που οταν το παιχνιδι πηγαινε στο τελος δεν επελεγε ποτε 1+1 αλλα επαναφορα απο το πλαι.Καθως αποποιουμαστε τη στρατηγικη συμβαινουν μυρια οσα (ομορφασχημα).'' Λεει ο Ομηρος( ο πασιγνωστος που ψυθιριζει μου στο αυτι που εχει και nova )

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home