Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 16, 2009

Point Break

Ο Εμφύλιος ως Καύλα.
Ή Δευτέρα ή Τρίτη βράδυ το 'δειχνε. Κι η σειρά από μόνη της ήταν πορωτική, αλλά και τα βαθιά ντεκολτέ και τα πάθη στις φυτείες πορωτικότερα. Μη νομίζεις, στην προδιαδικτυακή εποχή η πρόσβαση σε πορνογραφικό υλικό είχε ένα βαθμό δυσκολίας για τον μέσο έφηβο, γεγονός που τον έκανε να παρακολουθεί με χτυποκάρδια επίμαχες σκηνές και επίμαχα πλάνα.
Έτσι, από τις γενιές που είτε έζησαν άμεσα είτε έμμεσα τις επιπτώσεις του εμφυλίου, μια καινούρια γενιά καύλωνε με έναν άλλο εμφύλιο.
Δίπλα στο Ελ Πάσο.
Αυτό το είδα μαζί με τον μεγάλο μου ξάδελφο. Δίπλα στο Ελ Πάσο. Δεν είχα κάποια τρέχουσα καψούρα εκείνη την εποχή εξ όσων θυμάμαι, θυμάμαι όμως κι ότι η ταινία σε καψούρευε από μόνη της, σε έκανε να βγαίνεις από το σινεμά σε ημιερωτευμένη κατάσταση, κυρίως λόγω του τραγουδιού. Απαραίτητη βέβαια προϋπόθεση για να σε καψουρέψει και να μην την βρεις τσίζυ ήταν να είσαι στην κατάλληλη ηλικία.
Αλλά ήμουν.
Το Κατερινάκι.
Αυτή πάλι είναι μια ταινία που ακόμα αγαπάω, μια ταινία πήχτρα στην αδρεναλίνη, μολονότι σκηνοθετημένη από γυναίκα.
---
Η Μητέρα του Σκύλου.
Ο Πάτρικ Σουέιζι ούτε κανένας σπουδαίος ηθοποιός ήταν ούτε σε τίποτα σπουδαίες ταινίες έπαιξε. Κι η εποχή στην οποία μεγαλώσαμε δεν ήταν και καμιά σπουδαία εποχή.
Αλλά σπουδαίες λέμε συνήθως τις αναταραγμένες εποχές.
Μεγαλώσαμε σε εποχή σχετικής ευημερίας και απόλυτης ηρεμίας.
Αν το δεις εκ των υστέρων ψιλομελαγχολείς επειδή οι αναμνήσεις σου είναι επιπέδου Πάτρικ Σουέιζι.
Αλλά πριν δυο βδομάδες πέθανε σε ηλικία 95 ετών ένα συγγενικό εν τη ευρεία εννοία πρόσωπο που πρόλαβε τον εμφύλιο: την είχαν μαχαιρώσει επτά φορές στην πλατεία του χωριού της σε δημόσια θέα, παρουσία και της κόρης της, για να αποκαλύψει πού βρισκόταν ο άντρας της.
Αυτές όντως είναι αναμνήσεις που μαρτυρούν μια ζωή μακριά από τα ξενερώματα της τηλεοπτικής αποχαύνωσης.

6 Comments:

At 9/16/2009 09:01:00 μ.μ., Blogger Greek Rider said...

Το point break ήταν μια καταπληκτική ταινία. Ιδίως η τελευταία σκηνή με το κύμα.

 
At 9/17/2009 08:22:00 π.μ., Blogger Snowball said...

Όντως πολύ ωραία ταινία το Point Break, έχω χρόνια να τη δω...

Στενοχωρήθηκα όταν έμαθα ότι πέθανε ο Σουέηζι, όπως στενοχωρήθηκα όταν πέθανε και ο Μάικλ Τζάκσον... Όταν ζούσαν δεν ήμουν οπαδός ούτε του ενός ούτε του άλλου αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο μελαγχόλησα με τον θάνατό τους...΄Ισως γιατί τους έχω συνδεδεμένους στη μνήμη μου με την παιδική και εφηβική ηλικία μου, οι οποίες ξεμακραίνουν "επικίνδυνα"...Ίσως γιατί μου θυμίζουν τις εποχές της ηρεμίας που λες κι εσύ που κάνουνε κοντράστ με το σήμερα...

 
At 9/17/2009 07:38:00 μ.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

Το αμαρτωλό παρελθόν της πρώτης εφηβείας μας ε;
Εντάξει τί να κάνουμε, πέσαμε να μεγαλώνουμε στην ξενέρωτη και άχαρη δεκαετία του 80. Χάσαμε το ηρωικό 60 και 70, για μια παλιόδεκαετία το πολύ δύο. Ας δούμε και την καλή πλευρά, όταν ξεπεράσαμε την εφηβεία (ίσως και λίγο πριν για τους πιο τυχερούς) είχαμε τόσα πολλά και καλύτερα πράγματα να ανακαλύψουμε μεγαλώνοντας σε σχέση με τους Γουάμ, τους Ντουράν Ντουράν ακόμα και την Άννι Λένοξ ή τον Μπράιαν Φέρρυ.

Και για να χρυσώσουμε το χάπι της πολιτιστικής ξεφτίλας των εφηβικών χρόνων,εμείς τουλάχιστον είμαστε ακόμα στη δεκαετία των τριάντα.

Πάντως θυμάμαι επί Ντέρτυ Ντάνσινγκ ήμουν 14 και ερωτευμένη με μπασκετμπολίστα 17 χρονών. Ρε και τον Ρικ Άσλευ χόρευα, τί μ' ένοιαζε;!

 
At 9/17/2009 11:18:00 μ.μ., Blogger ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ said...

Ἄ μπράβο! Πολλοὶ ἔγραψαν, λίγοι θυμήθηκαν, καὶ δὴ τόσον εὐστόχως, τοὺς Βόρειους καὶ Νότιους!

 
At 9/18/2009 09:29:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Βέβαια, το καλύτερο κομμάτι του έργου ήταν αυτό

http://www.youtube.com/watch?v=yfg97-5uhFQ

Ο εραστής της χορεύτριας,

 
At 9/19/2009 02:22:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Greek Rider και Snowball, χαίρομαι που το Point Break έχει κι άλλους φίλους :)
Καλλίμαχε, μα δεν ξεχνιούνται αυτά ;)
Ανώνυμε, δεν το θυμόμουν καθόλου πως αυτό το τραγούδι είναι από την ταινία. Περίεργο :(
Αpologia, όλα έχουν τα όριά τους πάντως και με τον Ρικ τα πλησιάζεις επικίνδυνα :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home