Τρίτη, Ιουνίου 16, 2009

Τhe Mercedes post

Πετυχαίνω αργά χθες βράδυ σε κανάλι της συμφοράς μια σκηνή από τον αγαπημένο «Βασιλιά της Μοναξιάς»: ο Τζεφ Μπρίτζες ήταν κάποτε μεγάλη μούρη ραδιοφωνικός παραγωγός της Νέας Υόρκης, λέει μια μαλακία στον αέρα που οδηγεί σε τραγωδία και έκτοτε τον παίρνει η κάτω βόλτα. Στην κάτω βόλτα του τον περισυλλέγει η Μερσέντες Ρούελ και συζούν μαζί για καιρό. Στην πάνω βόλτα του ήταν σχεδόν αδύνατο να συζούσε μαζί της. Αλλά τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς. Ο διάλογος λοιπόν που πέτυχα έχει ως εξής (πρώτος ομιλών ο Τζεφ, δεύτερη η Μερσέντες):
- Χρειάζομαι χρόνο.
- Μπούρδες. Αν είναι να με πληγώσεις κάν΄το τώρα αμέσως, όχι με πόνο που θα κρατήσει μερικές βδομάδες, επειδή δεν έχεις τα κότσια να μου το πεις κατάμουτρα.
- Οκ, το βράδυ φτιάχνω βαλίτσα.
- Και τι κάναμε τόσον καιρό εδώ; Ε, τι κάναμε τόσον καιρό;
- Κοίτα. Και οι δυο μας βγάλαμε κάτι από αυτή τη σχέση.
- Α ναι; Εγώ τι έβγαλα; Πες μου τι είναι αυτό που πήρα, που δεν θα μπορούσα να το έχω κάθε βράδυ από τον πρώτο ανώνυμο τυχόντα; Έχεις μήπως την εντύπωση ότι η συντροφιά σου είναι τόσο απολαυστική; Τα νεύρα σου, οι αλλαγές διάθεσής σου, οι και καλά τύψεις σου, τα προβλήματά σου. Νομίζεις ότι είσαι διασκεδαστικός τύπος;
- Τότε, γιατί θες να μείνω μαζί σου;
Και του απαντά ορμώντας να τον αγκαλιασοχτυπήσει και πλαντάζοντας: Επειδή σε αγαπάω, ηλίθιε.
Κι εκεί κλείνω την τηλεόραση. Κι ας μην παρεξηγηθεί η Μερσέντες, αφού στην ταινία που ακόμα έχω στο μυαλό μου είναι θετική ηρωίδα, κι ίσως για αυτό την έκλεισα, για να μην αλλάξω γνώμη για εκείνη μετά από τόσα χρόνια.
Αλλά αναρωτιέμαι: τι σόι καταλυτικό επιχείρημα είναι αυτό που χρησιμοποιούν άντρες και γυναίκες αδιακρίτως, όταν είναι με ένα ταίρι που του καταλογίζουν τα χίλια μύρια όσα, που έχει το ένα κουσούρι και το άλλο κουσούρι και το τρίτο κουσούρι, αλλά τι να γίνει, ας όψεται που τ΄ αγαπάνε;
Στον σύντομο αυτό διάλογο η Μερσέντες κατόρθωσε με ένα σμπάρο:
α) να του πει ότι πλησιάζει κοντά στο να είναι ο χειρότερος σύντροφος του κόσμου, αλλά
β) παρ' όλα αυτά, παρ΄όλα τα μείον τα οποία εκείνη έκρινε και αποφάσισε ότι ισχύουν, εκείνη τον αγαπά.
Μα τι ευγενικό, τι υπεράνω, τι συγκινητικό να αγαπάς έναν μαλάκα.
Δεν σε ανυψώνει αυτό, δεν σε καθιστά ρομαντικά ένα πλάσμα απείρως ευγενικότερο από ό,τι θα ήσουν αν αγαπούσες έναν υπέροχο;
Έχεις παντρέψει αμετάκλητα την αγάπη με τη θυσία, είσαι αυτός ή αυτή που ανέχεται επειδή αγαπά.
Είσαι ταυτόχρονα αυτός ή αυτή που καταδικάζει και αυτός ή αυτή που απονέμει χάρη.
Ω, τι ηθικό και συναισθηματικό μεγαλείο, ω, πόσο πολύ αγαπάς.
Το ερώτημα είναι τι ακριβώς αγαπάς, αν κάποιος είναι τόσο παπάρας; Την εξωτερική του μορφή σκέτη, τελικά αποκομμένη από τον εαυτό του, την εξωτερική του μορφή στο όνομα της οποίας δεν σε νοιάζει τίποτα επειδή «αγαπάς»; Τον κρυμμένο του εαυτό, τον εαυτό που θα 'θελες να είχε, τον εαυτό που θες να βγάλεις στη φόρα; Πάντως όχι τον κρυμμένο σου εαυτό, τον εαυτό που έχεις αλλά δεν θες, τον εαυτό που δεν θες να βγάλεις στη φόρα· αυτός ας κρύβει τις όποιες ιδιοτέλειες κι ανασφάλειές του πίσω από την ασφάλεια της ανιδιοτελούς του αγαπητικής θυσίας.

41 Comments:

At 6/16/2009 07:23:00 π.μ., Blogger Βάσκες said...

Η κοιμούνται όλοι, ή οι προσωπικές σχέσεις δεν τραβάνε.

Χριστιαννική ηθική θα έλεγα εγώ πως φταίει. Η Χριστιαννική αγάπη είναι η αγάπη του Θεού που αγαπάει το τέκνον του παρόλο που δεν το αξίζει. Ο αμαρτωλός δεν αξίζει την αγάπη του Θεού, όμως αυτός την δίνει απλόχερα και, τελικά, ανεξήγητα.

Αυτό είναι το πρότυπο που ψάχνει υποσυνείδητα η Μερσέντες και κάθε Μερσέντες (ή και Τοyota - μην παρεξηγηθώ) στην θέση της.

 
At 6/16/2009 08:33:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

:))) ειλικρινά δεν το περιμενα καθόλου. Γουαου ;). Ναιμου

 
At 6/16/2009 10:26:00 π.μ., Blogger Filboid Studge said...

Old Boy,
αυτόματος συνειρμός:
"Μη μ' ακουμπάς! Μη με ρωτάς! Μη μού μιλάς! Μείνε κοντά μου!"
(Ο Εστραγκόν στον Βλαντιμίρ - Περιμένοντας τον Γκοντό).
:)

 
At 6/16/2009 11:06:00 π.μ., Blogger Μάνος said...

Χιλιάδες απόφοιτοι της σχολής "Φτύσε με να κολλήσω" διαπρέπουν στα διασημότερα κανάλια του έρωτα.

 
At 6/16/2009 11:49:00 π.μ., Blogger Elva said...

θελετε φανταζομαι και σχολια απο γυναικες; :) Λοιπον θα σας χαλασω λιγο,την αντροπαρεα,αλλά, πως σας φαινεται το αντιστοιχο:
''Μα τι ευγενικό, τι υπεράνω,
τι συγκινητικό να αγαπάς μια....
μαλακισμενη!'' :)

Y.Γ. Eλατε,τωρα, δεν πιστευω να ειναι η πρωτη φορα που πεφτετε σε παρομοια...'διλημματα'! :)

 
At 6/16/2009 12:22:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Διάβασα το post μια φορά , καλό σκέφτηκα και έφυγα.
Πήγα στην Ελευθεροτυπία και διάβασα το άρθρο του
Ρουμελιώτη ,ουδείς ασφαλέστερος εχθρός…, καλό
είπα κι’αυτό και έφυγα κι’από κει..
Έλα όμως που καρφώθηκε μέσα μου ένα ερώτημα.
Υπάρχει δίπολο, με την Ευεργεσία και την Ιδιοτέλεια
από τη μια και την Αγάπη από την άλλη ;
Ξαναγύρισα στο post. Ναι είπα, σ’αυτή την αγάπη υπάρχει.
Το ερώτημα όμως αμέσως διευρύνθηκε. Μήπως αυτή η
σχέση υπάρχει και γενικότερα;
Χωρίς να το καταλάβω άρχισα να σιγοψιθυρίζω : πιάνω
τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου.
Αντέδρασα όμως . Αντέδρασα αμέσως. Και τραγούδησα
δυνατά < απίστευτος ο κόσμος κι’ο χαρακτήρας μας>
Και Καθάρισα..

 
At 6/16/2009 04:07:00 μ.μ., Blogger ggl said...

"Επειδή σε έχω συνηθίσει, ηλίθιε/α."
Νομίζω ότι αυτό εννοείται σε ανάλογες περιπτώσεις.

 
At 6/16/2009 04:24:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Για το ποιός είναι ο ασφαλέστερος..κλπ.. πράγματι αξίζει να αναζητηθεί σε αυτούς που - και εν αγνοία ενδεχομένως, ασυνείδητα κλπ- ευεργετήθηκαν στο παρελθόν.
Εκ μέρους όμως αυτών των "ευεργετηθέντων" υπάρχουν πάντα κάποιοι (αντ' αυτών, οσάκις το συνειδητοποιούν) που αντέχουν ακόμη να λένε το γι' αυτούς ορθότερο (αυθαίρετα πράγματι) ότι κάποια στιγμή δυστυχώς η αξιοπρέπεια φαίνεται να συγχρονίζεται με τη καθωσπρέπεια (ανάγκη είναι ή ασφάλεια? δεν το γνώρισα ακόμη...θα δείξει..)
Ο Θνήσκων, αποθνήσκων και οσονπούπω τεθνεώς
ΚΠ

 
At 6/16/2009 05:30:00 μ.μ., Blogger πιτσιρίκος said...

Old Boy, θα αναλύσουμε την αγάπη; Τον αγαπάει. Τελείωσε.

Είναι περισσότερο γυναικείο χαρακτηριστικό γιατί οι γυναίκες είναι λίγο πιο κοντά στην έννοια "άνθρωπος" από τους άνδρες.

Επίσης, έχω την εντύπωση πως, αν σταθείς σε μια γυναίκα τη δύσκολη ώρα, μετά είναι διατεθειμένη να σου συγχωρήσει τα πάντα.

Σε αγαπάω.

 
At 6/16/2009 05:37:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Βάσκες, κι όμως μια αγαπημένη μου φράση -δεν θυμάμαι τίνος είναι- είναι ότι δεν «αγαπάμε επειδή» αλλά «αγαπάμε παρόλο». Μου αρέσει δηλαδή η αντίληψη ότι σε έναν άνθρωπο δεν μου πάνε πέντε πράγματα αλλά τον αγαπάω τόσο που τα παραβλέπω, τον αγαπάω τόσο που αυτά τα πέντε δεν είναι ικανά να θολώσουν την γενικότερη εικόνα του η οποία ΑΞΙΖΕΙ την αγάπη μου. Ο διάλογος όμως από την ταινία που παραθέτω και γενικά η νοοτροπία για την οποία μιλάω δεν πρεσβεύει αυτό, αλλά κάτι άλλο: το ας το πούμε «σ' αγαπάω ενώ κανονικά ΔΕΝ ΘΑ ΑΞΙΖΕ έτσι όπως είσαι».

 
At 6/16/2009 05:40:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Elva, δηλαδή, για όνομα του Θεού, το διάβασες το ποστ;
Τα κομμάτια που λένε «άντρες και γυναίκες αδιακρίτως» και «αυτός ή αυτή» τα είδες;

Ρε, τι είστε εσείς οι γυναίκες ;)

 
At 6/16/2009 05:42:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σωτήρη, δεν ξέρω αν υπάρχουν δίπολα ως κανόνες σχέσεων. Δεν ξέρω καν αν υπάρχουν κανόνες στις σχέσεις. Έτυχε και έπεσα στη σκηνή, βλέποντας την μάλιστα αποκομμένη από την προηγούμενη ταινία και μου φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα για να ψαχτεί λίγο.

 
At 6/16/2009 05:46:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

gamises kai edeires O.B. kanonika.
meshuggener

 
At 6/16/2009 05:48:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πιτσιρίκο, τα πάντα όλα θα αναλύσουμε, γιατί οι άλλοι δεν τα λένε δεν τα γράφουνε κι όταν τα γράφουνε τα γράφουν με κάτι γραμματάκια τόσο δα μικρά.
Κι εγώ σ΄αγαπάω παρόλο ;)

 
At 6/16/2009 05:50:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Σωστά, old boy. Η αγάπη δεν είναι βραβείο ή ανταμοιβή - αλλά δεν είναι και χάρη.

 
At 6/16/2009 05:55:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Χεχε
Τείνω να συμφωνήσω με τον πιτσιρίκο.
Επίσης, υπάρχει το ενδεχόμενο να αγαπάς πράγματα που ο άλλος ακόμα δεν έχει αναπτύξει, που βγαίνουν σε στιγμές και αγγίζουν μέσα σου χορδές που δύσκολα αγγίζονται από όποιον να'ναι. Άρα στη στιγμή του χωρισμού, κάνεις focus σε αυτές τις στιγμές και αρνείσαι να δεχτείς ότι κατά βάση το όλον μπορεί απλώς να μη σου ταιριάζει. Αυτό λέγεται επιλεκτική μνήμη ή αντιμετώπιση των πραγμάτων. Άλλο ένα ενδεχόμενο είναι όντως αυτό που λες, το θύμα που έχει συνηθίσει να αγαπά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα ταλαιπωρηθεί. Και έχει βάλει το χεράκι της σε αυτό η χριστιανική ηθική, όπως ειπώθηκε παραπάνω. Γενικά νομίζω ότι το πιο δύσκολο αλλά και πολύ φυσιολογικό είναι να αγαπάς κάποιον με τα μειονεκτήματά του, κι όχι παρά το γεγονός ότι τα'χει, σαν να του κάνεις χάρη. Εν πάσει περιπτώσει, πολλές φορές δεν συνειδητοποιούμε τι ακριβώς αγαπάμε στον άλλο, απλώς συμβαίνει...
Άντε βρε, μες την αγάπη είμαστε σήμερα ένα πράμα!:)
Ωραίο κείμενο old boy.
Maria Shanti

 
At 6/16/2009 06:11:00 μ.μ., Blogger Elva said...

O.B

Tα ειδα,τα ειδα..:)
Ομως,οπως λες και εσυ,δεν υπάρχουν κανόνες στις σχέσεις. Αν το Α ατομο, δεν καταλαβαινει απο αξιοπρεπεια,ή το θεωρει δευτερευον σε μια σχεση, τι μπορουμε να πουμε εμεις; :)
Για εμενα παντως δεν νοειται σχεση χωρις το..συστατικο αυτο, αλλα, πολλα πραγματα ειναι εντελως υποκειμενικα στις σχεσεις και ετσι 'περι ορεξεως, κολοκυθοπιττα' που λενε...Σκεψου μονο αυτο, άδικα γραφηκαν τοσα και τοσα σονετα απο
τον κυριο...Shakespeare? :)

Καλο απογευμα απο Σουηδια :)

 
At 6/16/2009 06:53:00 μ.μ., Anonymous γκάου said...

Βρε συνάνθρωποι,

μήπως μάς διαφεύγει ότι μιλάμε για ΤΑΙΝΙΑ και όχι για πραγματική ζωή;

Δηλαδή για μια σχηματοποίηση και μάλιστα ρομαντική (αιώνια της μοδας);

Και μη μού πείτε ότι αυτά είναι ... βγαλμένα από τη ζωή, παρακαλώ.

 
At 6/16/2009 07:22:00 μ.μ., Blogger Alexandros said...

Ορισμένα πράγματα δεν επιδέχονται "επειδή" ή "γιατί" ή "παρόλο". Τρεις έννοιες που δεν έχουν ορισμό και μου έρχονται στο μυαλό: αγάπη, ευτυχία, και "εγώ". Δεν μπορούν να αποδωθούν με λέξεις. Απλώς τα βιώνεις.

 
At 6/16/2009 08:01:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Εξαίρετος, old, εξαίρετος...

Άγγιξες μια ιδιάιτερη χορδή - και μια πλευρά της γυναικείας ψυχολογίας που σιχαίνομαι...

Κατά την άποψη μου, η σωστή ερμηνεία μπορεί να είναι η εξής: "Δεν είσαι ότι καλύτερο, αλλά εγώ σου έχω πουλήσει το σεξ μου, για να πετύχω κάτι άλλο (αίσθηση συντροφικότητας/ζεύγους, παρέα, απομάκρυνση της μοναξιάς κλπ.) και δεν είμαι διατεθειμένη να το απεμπολήσω"...


Ένας φίλος

 
At 6/16/2009 08:07:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Επειδή το πρώτο μάθημα της αγάπης είναι οτι ΔΕΝ εξαρτάται απο το ποσο μαλακας είναι (η θα γίνει στην πορεία) ο/η αγαπημένος/η.

 
At 6/16/2009 09:00:00 μ.μ., Anonymous anasthod said...

όπως ορθά έγραψε στην AV στις αρχές της ένδοξης ιστορίας της ο "παντού αλλά μόνον ένας", ιδίως για τους νέους (το συντριπτικό ποσοστό του πληθυσμού στην Ελλάδα), δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από το να έχεις σκοπό σου το σεξ και την επομένη να οργανώνεις π.χ. στο MS Outlook, εκτός από το επόμενο ερωτικό ραντεβού, την επόμενη εξέταση αίματος και ξεβράκωμα στο πλησιέστερο ιατρικό κέντρο. Τα υπόλοιπα περί αγάπης έγκεινται στους στίχους του αγαπημένου στον kokkino.gr και στον Berghof, μεγάλου ποιητή και μουσουργού Γιάννη Αγγελάκα και στο συγκρότημα Τρύπες, το οποίο μουσικό συγκρότημα εφοδίασε τα νεανικά πλήθη στην προηγούμενη δεκαετία με όλα τα προσόντα μπρος στη μουσική σκηνή - πέτρες, μπουκάλια, αναπτήρες, ξυλοφόρτωμα, κ.λπ. - προκειμένου τα νιάτα να διαπρέψουν την τρέχουσα δεκαετία στις φωτογραφήσεις βίαιων επεισοδίων στα αστικά κέντρα από τους φωτογράφους του περιοδικού Γαλέρα. Έχουν επιλυθεί προ πολλού τέτοια ζητήματα, από τον αναρχοαριστερό πολιτικό χώρο, συνάμα με την αντίφαση η οποία αποτελεί πνευματική τροφή στη ζωή των καλλιτεχνών και σε αυτή των αναποφάσιστων, κακώς υφίσταται ανησυχία.

 
At 6/17/2009 12:09:00 π.μ., Anonymous Κρυστάλλης said...

Σύμφωνοι με όσα λες, αλλά αυτό το γυναικείο χαρακτηριστικό μάλλον διαδραματίζει κάποιο ρόλο στη διαιώνιση του είδους, διατηρώντας απειράριθμες συμβιώσεις, για καλό ή για κακό, εκεί που ο άντρας απλώς θα μάζευε τη βαλίτσα του και θα έφευγε το ίδιο βράδυ. Και ναι, νομίζω ότι είναι κυρίως γυναικείο χαρακτηριστικό.
Πάντως ο διάλογός σου μου έφερε στο νου, ως αντίστιξη, μια άλλη σκηνή από ταινία: http://www.youtube.com/watch?v=DD9XP0Ane8U&feature=related

 
At 6/17/2009 01:13:00 π.μ., OpenID panino said...

Κρυστάλλη δεν νομίζω πως είναι γυναικείο στοιχείο. Το γεγονός πως για εκατοντάδες χρόνια, εχουν διδάξει σε πάμπολλες γυναίκες να δέχονται τον κάθε μαλάκα που παντρεύονται προς χάρην της οικογένειας, έχει δώσει αυτό το γοητευτικό μανδύα της ανιδιοτελούς αγάπης. Η γυναίκα από ένστικτο θα διαλεξει τον πιο σωστό για πατέρα των παιδιών της, ναι, που δεν έχει να κάνει όμως με την αγάπη της συγκεκριμένης Μερσέντες. Αγαπάμε παρόλο, αλλά αγαπάμε πρωτα και απο αγάπη προς τον εαυτό μας, για να μοιραστούμε, να ανυψώσουμε, να φροντίσουμε.
Επειτα σκεψου τι ωραία δικαιολογία και καραμελίτσα μπορεί να γινει αυτη η "χριστιανική" αγάπη και τι πονηριά ταυτόχρονα. Μ'αγαπάει αν και ειμαι μαλάκας ( οποτε συνεχίζω να ειμαι μαλάκας) αλλά επειδή μ'αγαπάει νιώθω ένοχος απεναντί της, οποτε δεσμευομαι για να ξεχρεώσω- ξεπληρώσω.
Κάπου ενδιάμεσα έχει ξεψυχήσει η λίμπιντο και ανατέλλει η αυτολύπηση.

 
At 6/17/2009 01:16:00 π.μ., OpenID panino said...

και δόξα τω θεο τα λέω εκ πείρας
Έχω αγαπήσει με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους
;P

 
At 6/17/2009 02:01:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Elva, νομίζω ότι πρέπει να ζητήσω συγγνώμη, αφού 29 σχολιαστές πλυντηρίων σε πείσμα του ποστ έχουν αποφασίσει ότι η συμπεριφορά που περιγράφω είναι γυναικεία.
Εγώ πάντως νομίζω ότι άλλοτε μπορεί να είναι αντρική άλλοτε γυναικεία.
Εξαρτάται από το ποιός είναι περισσότερο καψούρης, ποιός είναι περισσότερο φοβισμένος να μείνει μόνος, ποιός το ένα, ποιός το άλλο.

 
At 6/17/2009 02:06:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Kρυστάλλη, δεν την είχα υπόψη μου την ταινία αλλά φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα.
«And even if he wakes you up everyday by sneezing right in your face, well you love his sneezes more than anyone else's kisses».
Αυτή όμως είναι η ακριβώς αντίθετη φάση.
Η Μερσέντες (η Μερσέντες του ποστ, για να αφήσουμε την της ταινίας ήσυχη) θα έλεγε ότι μολονότι φιλάς πιο άσχημα απ' όλους, μολονότι τα φιλιά σου είναι σαν φτερνίσματα, εγώ σ' αγαπάω, μαλάκα ;)

 
At 6/17/2009 04:44:00 π.μ., Blogger tsaousa said...

Το να αγαπάς έναν άντρα με όλα τα κουσούρια του κόσμου είναι μαγεία, κάτι που δεν μπορείς να εξηγήσεις.
Εννοείται ότι δεν αγαπάς όποιον έχει κουσούρια, μια φορά θα σου τύχει και είναι ο έρωτας που δεν ξεχνάς ποτέ.

Η διαφορά της ταινίας από την αληθινή ζωή είναι ο διάλογος που αναφέρεις.
Στη ζωή δεν του λες πως τον αγαπάς για να μην γίνει χειρότερος.
Μη πω ότι τον διαολοστέλνεις κιόλας με την ελπίδα ότι ως ρεμάλι που είναι θα κάνει το αντίθετο.

Αν τον θεωρείς ρεμάλι και του λες διαρκώς πως τον αγαπάς, τότε δεν μιλάμε για μαγεία, αλλά για τη Σούλα και τον Μήτσο που δεν χωράνε πουθενά.

 
At 6/17/2009 06:32:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Εμένα μου θύμισε τη φράση «πόσο ανυπεράσπιστος είναι κανείς μπροστά στη μητέρα του», που δε θυμάμαι καθόλου ποιος και πού την έγραψε.
Οι σχέσεις "θυσίας", βλέπεις, δεν υπάρχουν μονάχα μεταξύ ζευγαριών: μεταξύ γονιών (κυριως της μάνας) και παιδιών είναι πολύ πιο θλιβερές -τουλάχιστον.
..απόφυγέ το αυτό όσο μπορείς.. είναι δυσκολο, αλλα νομίζω πως εχω καταφερει κατι..

-->> το παλιο (σαδομαζοχιστικο) τραγουδακι με τη Βεμπο το λεει καλά: "μα τον λατρευω κι ειναι το φως μου γιατί 'ναι βλεπεις ο άνθρωπός μουουουου"!!!

 
At 6/17/2009 07:40:00 π.μ., Blogger Filboid Studge said...

Ροδιά,
το τραγουδάκι της Βέμπο "Ο άνθρωπός μου" μάλλον είναι προσαρμογή (κατ' ευγενικήν διατύπωσιν) του τραγουδιού "Mon homme" της Mistinguett (1938).
"...i'm'fout des coups
i'm'prend mes sous"
(...και με δέρνει
και μού τα παίρνει)
:(

Η Mistinguett ερμηνεύει εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=ffhE9kuMhlU
Οι στίχοι εδώ:
http://www.nomorelyrics.net/fr/Edith_Piaf/Mon_homme-paroles.html

 
At 6/17/2009 08:39:00 π.μ., Blogger gasireu said...

''αν αγαπούσες έναν υπέροχο'' τώρα κάνεις πλάκα, δεν υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι, δεν υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι σε σχέσεις (αφήνουμε κάποια εξαίρεση για να επιβεβαιώσουμε τον κανόνα...), από αυτή την λάθος αρχική συνθήκη ξεκινάει μια λάθος τοποθέτηση για τον έρωτα.
Ας πούμε ότι αγνοείς το σύνολο των ψυχαναλυτικών θεωριών και του κοινωνικόπολιτικού γίγνεσαι εσκεμμένα για να αναλύσεις το εν λόγω εσταντανέ, κατά βούληση. Η αγάπη κόντρα στον έρωτα ασφαλώς και απαιτεί μια υπόβαση άλλη, καλύτερη, αλλά ασφαλώς όχι υπέροχη.

 
At 6/17/2009 04:11:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

~~Filboid Studge, είσαι θησαυρός! :)

 
At 6/17/2009 04:30:00 μ.μ., Blogger Ζώνεκρος said...

καθολικές αλήθειες εκφράζουν πάλι οι προβληματικοί πληκτρολογίου

εξηγούν ποιο θα ήθελαν να είναι το πρόβλημα τους το άλυτο αν δεν είχαν τ' άλλο: ανοησία.

@oldboy μου: έχεις γαμημένε χοντρή προβληματάρα που ο Κάφκα διάβαζε αποσπάσματα και γελούσε. σου χαλεί ναούμ την φρικιαστικώς τηλεοπτική πτυχή της υπαρξής σου, δεν είναι; δεν μπορείς να ζήσεις το εγωκεντρικό όνειρο με τις δηλώσεις

περί παιδιών προβληματικών που δεν γάμησαν στην εφηβεία ώ μέγιστε κριτή της ανθρωπότητας
περί οικονομικής άνεσης που είχες και θα έχεις-

τι άλλες πίπες εδήλωσες. Σιχαμένε. Αγράμματε. Φτηνιάρη.

 
At 6/17/2009 06:21:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ροδιά, ο Fliboid είναι θησαυρός με το σεντούκι δώρο ;)

 
At 6/17/2009 10:56:00 μ.μ., Blogger Filboid Studge said...

Old Boy,
"Fifteen men on the dead man's chest—
Yo-ho-ho, and a bottle of rum!"
:)

 
At 6/18/2009 12:48:00 π.μ., Blogger Sraosha said...

To φέραμε από δω, το φέραμε από κει αλλά τελικά μαλακία το ποστ.

Αγαπάμε γιατί αγαπάμε, γιατί (νομίζουμε ότι) διακρίνουμε κάτι που δεν είναι προφανές και το οποίο για μας είναι είτε μεθυστικό είτε πολύτιμο είτε και τα δύο.

Μου έλεγε ο φίλος μας ο Le Nonce για έναν ορισμό του έρωτα που δίνει ένας ναζιστής (;) ομοφυλόφιλος φιλόσοφος, ο Hans Blüher: "έρωτας ειναι η κατάφαση ενός προσώπου ανεξαρτήτως της αξίας του". Και συνεχίζει ο Le Nonce: κατά τον Τόμας
Μανν, ο ορισμός αυτός συλλαμβάνει όλη την ειρωνεία του έρωτα. Και την τραγικότητα, θα έλεγα εγώ.

Δεν αγαπάμε παρόλο. Αγαπάμε ασχέτως και ούτως ή άλλως. Αλλά κάτι θα μας τράβηξε κι αγαπήσαμε.

Αυτά τα βαθιά και ψαγμένα από κάποιον που χαρακτήρισε το ποστ σου μαλακία.

 
At 6/18/2009 01:10:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Blücher!

 
At 6/18/2009 01:19:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«Έρωτας ειναι η κατάφαση ενός προσώπου ανεξαρτήτως της αξίας του».
Σύμφωνοι. Ας πούμε ότι το ποστ μιλάει για την μη κατάφαση του προσώπου, για την κατ΄αρχήν άρνηση του προσώπου, αλλά «τι να κάνω που τον/την αγαπάω;».

Ποτέ δεν αγαπάμε ασχέτως, μικρέ μου Σραόσα. Πάντα σχετικά αγαπάμε. Σχετικά είτε με το έξω του άλλου προσώπου, είτε με το μέσα του, είτε με συνδυασμό και των δύο, είτε τέλος άσχετα με όλα αυτά και σχετικά με το δικό μας μέσα.
(Οκ, αντιλαμβάνομαι πως έχω γίνει πιο θολός κι απ΄ τα ρηχά του Σχινιά Κυριακή μεσημέρι, εκεί που η θάλασσα είναι λάδι, λάδι όχι μεταφορικό, λάδι αντηλιακό).

 
At 6/18/2009 08:36:00 π.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Λένε λοιπόν οτι η ενιαία Υπόσταση έχει δυό όψεις: την Αυτοσυντηρησία και την Αυτοεπιβεβαίωση, τελείως αξεχώριστες μεταξύ τους - υφάδι και στημόνι, μιά είναι η Υπαρξη. (Και η ύφανση και το ξήλωμα γίνονται κι άπ' τις δυό μεριές). Λοιπόν, με δυό τρόπους, λέει παρεμβαίνει στην ύφανση της Υπαρξής-μου ο Συνάνθρωπος: Ο ένας είναι η πραχτική του συμπαράσταση για να επιβιώσω (η Οικονομία, η Αμυνα, οι κοινές Γνώσεις). Κι ο άλλος είναι οτι γίνεται ο Πόλος αναφοράς-μου, ο καθρέφτης του Εγώ-μου, ο κοσμικός συνταξιδευτής, το υποστασιακό Ανταλλακτήριο Αισθημάτων ζωτικών. Αλλωστε, «υπάρχω σε σχέση με κάτι», όπως έλεγε κι ο Πλάτων - κι αυτό το κάτι είναι το Σύ.
Ετούτη η δεύτερη λειτουργία είναι τόσο θεμελιώδης, που έρχονται στιγμές οπου όλοι μας (ποιός λίγο, ποιός ακόμα πιο λίγο), ψιθυρίζομε για τον εχθρό μας «άνθρωπος είναι κι αυτός». H ωριμότητα («ηθική» ωριμότητα τη λένε) μου χαρίζει μια ζεστασιά πρωτόφαντη, και με οδηγεί απ' το είδος των φαινομένων στο γένος (απ' το «εχθρός/φίλος», στον Συνάνθρωπο) - κι είναι τούτο ενας φωτισμός (άν και όταν ποτε συμβεί...). Τότε ανακαλύπτεις την ηδονή της διπλής Αλληλεγγύης (εκείνης στην οποία στηρίχθηκε η θεωρία των παλαιών αυστριακών σοσιαλιστών). Κι είναι τούτο ίσως μια ανάμνηση και της βρεφικής εκείνης ανέλιξης του Εγώ, που την επέτυχες χάρις ακριβώς στο υποστασιακό «πλέξιμο»-σου με την Μητέρα και τους ομοίους της.
Τότε ακριβώς είναι που, απ' το διαλεκτικό δίπολο φιλότητα/εχθρότητα, ενδέχεται να περάσεις στο σκάνδαλο της Αγάπης. Γιατι σκάνδαλον; Μα διότι ετούτο το συναίσθημα μοιάζει να πάει κόντρα στη θερμοδυναμική: Χάνεις σε άμεσα αγαθά (χρόνος, χρήμα, ασφάλεια) και κερδίζεις σε έμμεσα αγαθά (εξ ίσου χειροπιαστά όμως, όπως ψυχική αγαλλίαση, ενθουσιασμό ή και μέθη καμμια φορά). Ετούτα τα έμμεσα αγαθά είναι μέν αβαρή - έχουν όμως μεγάλη βαρύτητα για την υποστασιακή-σου ολβιότητα (ρωτείστε τις στρατιές των πελατών των ψυχολόγων, εξομολογητών και ψυχιάτρων να σας πούν τί είναι το εν ανεπαρκεία ουσιώδες!) Προσοχή δέ: Ετούτες οι κερδοζημίες συντελούνται αμφότερες ΤΩΡΑ. Τώρα στερούμαι κάτι διοτι τό 'δωσα στον Αλλον - τώρα ηδύνομαι διοτι μετέχω της χαράς-του που το πήρε!
Αυτή η συμμετοχή, αυτός ο μυστικός λώρος, είναι η ρίζα της λεγόμενης «Αγάπης»: H εξόφληση της πράξεως εισπράττεται τοις μετρητοίς, την ίδια τη στιγμή του πράττειν. Αλλωστε, τί θα πεί «αγαπάω» στην αρχαία ελληνική Γραμματεία; Θα πεί «περιποιούμαι τινα» και «είμαι ευχαριστημένος»! (Γι' άλλη μιά φορά, το βαθύ νόημα ενος όρου, συνεχίζει να είναι κρυμμένο μέσα στην αρχέγονη χρήση του...)

Θεοδόσης Π. Τάσιος

 
At 6/18/2009 10:07:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

και η απόδειξη εξόφλησης που αποστέλλεται? στον αγαπώντα ή στον διάδοχο του ? ή μήμως είναι το ίδιο τελικά πρόσωπο ρε Θεοδόση ?

 
At 6/21/2009 01:26:00 π.μ., Blogger Knoulp said...

Egw pali nomizw oti kalo einai se afti ti zwi na se pounkai 5-6 ginaikes ma....
Na mi ti allo, panta tha ipaxei miapou tha nomizei oti mporei an se allaxei :-)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home