Παρασκευή, Δεκεμβρίου 05, 2008

Aπόγευμα στην πόλη

Επιστρέφω από σύντομη περιήγηση: εφημερίδα στο περίπτερο 1,30 ευρώ, Μπάγιερν – Χοφενχάιμ διπλό 15 ευρώ, δυο βιβλία στον Πατάκη 27,40 ευρώ, καφές – γάλα - ζάχαρη στον Λουμίδη 4,10 ευρώ, φραπουτσίνο μόκα μεσαίο στα Στάρμπακς 4,50 ευρώ, κοίταγμα πουλιών στον ουρανό 0 ευρώ, γενικό σύνολο 52,30 ευρώ.
Είχα αφήσει το παράθυρο ανοικτό να αεριστεί λίγο ο χώρος, αφού ούτως ή άλλως δεν είν΄χειμών αυτό που ζούμε, είναι σου λέω πανικός, κλιματικός τιτανικός και θα ΄ναι θαύμα αν σωθούμε. Κλείνοντάς το, βλέπω πάλι απέναντι τις αλλοδαπές να περιμένουν στο πίσω γραφείο να έρθει η σειρά τους. Είναι γραφείο ευρέσεως εργασίας, δυο πόρτες και λίγα μέτρα μακριά από το δικό μου a world apart, πόσα από τα πάνω από χίλια τετρακόσια ποστ μου να τις αφορούν; Δεν έχω διαβάσει Μαρξ και πιθανότατα γι’ αυτό δυσκολεύομαι να εννοήσω ποιές ακριβώς είναι οι τάξεις, πώς ακριβώς ορίζονται και χωρίζονται, δυσκολεύομαι ακόμη και τώρα με τα 28 δις στις τράπεζες και τις προτάσεις για τρεις μέρες εργασία - τέσσερις μέρες φτώχεια ή τις αφίσες για τις απολύσεις στον Πατάκη, ωστόσο εκείνο που ξέρω είναι πως είναι – δεν είναι ο κόσμος ταξικά χωρισμένος, είναι σίγουρα γεωγραφικά χωρισμένος και πως όλες αυτές οι χιλιάδες γυναίκες που περνούν τα τελευταία χρόνια από το πίσω γραφείο ανήκουν κάπου που εγώ ποτέ δεν ανήκα και τώρα προσπαθούν να ενσωματωθούν στο σώμα της δικής μου ταξικής ή μη κοινωνίας, ώστε σε δέκα χρόνια να τις αφορούν αν μη τι άλλο περισσότερα ποστ μου.
Δεν ξέρω τι αγοραστική δύναμη έχουν στην πατρίδα τους πενήντα δύο ευρώ και τριάντα λεπτά, δεν ξέρω τι αγοραστική αδυναμία με έπιασε απόψε το απόγευμα, αλλά μπήκα στον Πατάκη ψάχνοντας ένα άλλο βιβλίο κι αγόρασα δυο άλλα, τα οποία μετά πάσης βεβαιότητας δεν θα διαβάσω (τα βράδια προτιμώ εφημερίδες και dvd, βιβλία μόνο βράδια διαβάζονται εκτός αν είσαι έφηβος), ωστόσο η αγορά τους είναι σαν το διπλό της Χοφενχάιμ: με το διπλό αγοράζεις -πέραν της αδρεναλίνης- προσδοκία, με τα δυο βιβλία αγοράζεις την Επιθυμία να τα διαβάσεις, εμπεριέχουν και αυτά μια υπόσχεση, μια υπόσχεση ομορφιάς και βάθους, ξέρεις ότι αγοράζοντάς τα έχεις κάνει ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, ένα βήμα που ασφαλώς δεν θα συνοδευθεί από δεύτερο, αλλά κι αυτό είναι κάτι, είναι κάτι αφού τώρα μπορείς μακριά από τα αδιάκριτα μάτια να τα μυρίσεις ηδονικά, να βουτήξεις το ρουθούνι σου στις σελίδες τους και να αναπνεύσεις όλα αυτά που ποτέ δεν θα διαβάσεις· μια σαφής νίκη της ύλης έναντι του πνεύματος, του αγωνιστικού χώρου του σημαίνοντος έναντι του σημαινόμενου, του φετιχισμού της όσφρησης έναντι του διαφεύγοντος νοήματος, ενός νοήματος που διαφεύγει παραμένοντας αδιάβαστο στις σελίδες, εκτός βέβαια κι αν το νόημα της ζωής είναι να κάνεις ό,τι τραβάει η όσφρησή σου.
Ύστερα στα Starbucks έχω να μπω μήνες, αλλά κάτι με ελκύει, ίσως περισσότερο από τον καφέ με ελκύει να δω στη βιτρίνα όλα αυτά τα περίτεχνα γλυκά και φαγητούλια, τα οποία δεν χρειάζεται καν να τα μυρίσεις, εδώ αρκεί η όραση, που σε καθησυχάζει και παρηγορεί, σε παρηγορεί που η Κρίση δεν έχει εγκατασταθεί σε αυτή στη βιτρίνα, παραμένοντας ακόμη στις ειδήσεις και στα συσσσίτια των ΗΠΑ, εδώ τα συσσίτια αργούν κι αν έρθουν θα τα φάει όλα ο Μητσοτάκης, εδώ τα συσσίτια αργούν ή πάλι ποιός ξέρει μπορεί να είναι ήδη προ των πυλών, αλλά από περά απ' τις πέρα πύλες, περά απ' τις πέρα πύλες έχουν έρθει γυναίκες να βρουν εργασία, γυναίκες όχι πάνω από ένα πενήντα, με μαλλιά και ρούχα με τα οποία φρίττω, φρίττω με την συντροφιά της Κάρι και της Μιράντα, της Σαμάνθα και της Σάρλοτ.
Όσο για τα πουλιά στον ουρανό, εκείνο που εντέχνως αποσιωπάται είναι ότι όσο μπανάλ κι αν είναι να αναρωτιέσαι γιατί δεν τα παρατηρούμε πια, ακόμη περισσότερο ανεξήγητο παραμένει το γεγονός ότι όντως δεν τα παρατηρούμε. Οι σχηματισμοί τους, οι τροχιές τους, ο τρόπος που ανοίγουν και κλείνουν λες και είναι μέλη ενός ενιαίου κορμιού, είναι κάτι που αν ξεχαστείς και το κοιτάξεις, αν ξεχαστείς και αφήσεις την ματιά σου ελάχιστα δευτερόλεπτα παραπάνω, αν δεν πεις «α, πουλιά είναι» κοιτάζοντας αυτόματα κάτι άλλο ή επιστρέφοντας στις σκέψεις σου, δεν μπορεί παρά να σε μαγέψει. Αφού από τότε που θυμόμαστε τον εαυτό μας, ως θέαμα λογίζεται μόνο εκείνο που επιδέχεται εμπορικής εκμετάλλευσης (για τα πιο πριν, για την εποχή που ακόμη δεν θυμόμαστε τον εαυτό μας, θέαμα είναι τα πάντα, από τις ρίγες στο μαξιλάρι ως την απόληξη του καλωδίου), το βλέμμα μας είναι μονίμως απενεργοποιημένο και αποφασίζει να συσταθεί ως βλέμμα αρχίζοντας να κοιτάζει πραγματικά κάτι, μόνο εάν και εφόσον αυτό το κάτι συνοδεύεται από iso θεάματος, εισιτήριο ή διαφημίσεις.
Ωστόσο στον ουρανό το θέαμα συνεχίζεται· και διαδραματίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τόσο για τα δικά μου μάτια όσο και για τα μάτια των γυναικών στο πίσω γραφείο, χωρίς φόρο προστιθέμενης αξίας, χωρίς καν τον όρο να του προσθέσει αξία η ματιά μας, αφού όσο αταξικά ενώπιον μας διαδραματίζεται, άλλο τόσο κι ατάραχα ερήμην μας.
Η φράση «ψηλά το κεφάλι» είναι από μόνη της λειψή. Άνθρωπο δεν σε κάνει το ψηλά το κεφάλι, αλλά το ψηλά το κεφάλι με το βλέμμα στο rec και την καρδιά στο feel· whatever it is that you may feel. Αρκεί να νιώθεις και να κοιτάς, να κοιτάς και να νιώθεις.

21 Comments:

At 12/05/2008 06:57:00 μ.μ., Anonymous Χρήστος said...

Πολύ όμορφο! Σε ευχαριστώ!

 
At 12/05/2008 07:10:00 μ.μ., Blogger philos said...

Στεναχωριέμαι που είχα αρκετό καιρό να νιώσω την διάθεση να σου πω και εγώ "σε ευχαριστώ" γιατί μας χάρισες ένα μοναδικό και πολύ όμορφο κείμενο.
Τωρα το λεω και γω (ακόμη ένας Χρήστος) με όλη μου την ψυχή! Μίλησες πάλι μέσα μου!

 
At 12/05/2008 08:21:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Άνετα θα μπορούσε να είναι το εξαιρετικό editorial ενός εξαιρετικού free-press αυτής της πόλης... :-)

Ένας φίλος

 
At 12/05/2008 09:08:00 μ.μ., Blogger Mistirios said...

από τα καλύτερα σου...

 
At 12/05/2008 11:45:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

12 ρούμπους και έναν καφέ στα στάρμπακς για εκείνο το ωστόσο.

 
At 12/06/2008 12:08:00 π.μ., Blogger ΔΑΙΜΟΝΑΣ said...

Μπράβο σου!!!
Βλέπεις οι γιαγιάδες σταμάτησαν το κέντημα και τζάκι δεν υπάρχει. Κι αν κεντάει και το τζάκι είναι διαθέσιμο το εγγόνι παίζει Playstation. Το παραμύθι της δεν έχει κάρτα γραφικών ούτε υψηλή ανάλυση και μοιραία υποκύπτει στον ανταγωνισμό. Άλλαξαν και οι λέξεις. Η άμμιλα έγινε ανταγωνισμός. Είσαι ότι μπορέσεις να ποσοτικοποιήσεις. Η εργασία απασχόληση. Ότι μπορέσεις και ότι πιάσεις. Εκτός από νικοτινάκιας έγινες και εικονάκιας. Τα βιβλία είναι σκαλοπάτι για να φτάσεις καμιά κούτα πάνω από τη ντουλάπα. Μένουνε μόνο τα παραμύθια της ψυχής πριν την εποχή της λήθης όπως σωστά είπες. Τότε που ξυπνούσες και μια χαραμάδα ήλιου σε έκανε να νιώθεις ευτυχισμένος. Πριν την ηδονή πριν την επιβεβαίωση πριν την επιτυχία, πριν ακόμα κι από τον έρωτα. Θυμάσαι; Πως επιστρέφεις από τη λήθη; Δοκιμάζεις να στυλώσεις στο νιπτήρα και να βυθιστείς στο καθρεφτισμένο βλέμμα σου. Όσο αντέξεις γιατί προτού τις ιστοριούλες της γιαγιάς στο τζάκι βλέπεις και τα άλλα. Μάλλον θα σε κουτουλήσεις και θα ψάχνεις betadine αλλά ξέχασες να πάρεις. Τα 52.30 ήταν το όριο σου για σήμερα. Ουρανός είναι ότι περισσέψει από το μπετό και τις κεραίες. Ευτυχώς μας αρκεί μια γρίλια…
Και πάλι μπράβο!!!

 
At 12/06/2008 02:31:00 π.μ., Anonymous netizen said...

το άθροισμα των επιμέρους ποσών είναι πράγματι 52,3 ευρώ. Να που τα μαθηματικά δεν είναι και τόσο δύσκολα όσο ισχυρίζονται κάμποσοι.

 
At 12/06/2008 02:32:00 π.μ., Blogger ε said...

"..εφημερίδα στο περίπτερο 1,30 ευρώ, Μπάγιερν – Χοφενχάιμ διπλό 15 ευρώ, δυο βιβλία στον Πατάκη 27,40 ευρώ, καφές – γάλα - ζάχαρη στον Λουμίδη 4,10 ευρώ, φραπουτσίνο μόκα μεσαίο στα Στάρμπακς 4,50 ευρώ, κοίταγμα πουλιών στον ουρανό 0 ευρώ, γενικό σύνολο 52,30 ευρώ.."

αξια να διαβαζω αυτο το ποστ, ανεκτιμητη.
πολυ ωραιο ολντμποι.

 
At 12/06/2008 04:11:00 π.μ., Blogger Demetris said...

Κλίνω τον αυχένα.

 
At 12/06/2008 04:39:00 π.μ., Anonymous netizen said...

περί του post, δύσκολο είδος γραφής το "παραλήρημα" κι οι "δάσκαλοι" του είδους έχουν ανεβάσει τον πήχη πολύ ψηλά, συνίσταται περισσότερη προσοχή σε όσους εργάζονται σε έντυπα κι ενδίδουν σε αυτό το είδος γραφής. Εγώ αρέσκομαι περισσότερο σε όσα κείμενα "φέρνουν" προς δοκίμιο, τα οποία ωστόσο είναι λιγοστά σε αυτό το ιστολόγιο. Καλό ξημέρωμα.

 
At 12/06/2008 11:24:00 π.μ., Blogger vasikos metoxos said...

Ωραιότατον!!!

 
At 12/06/2008 06:51:00 μ.μ., Blogger gasireu said...

a έπεσες στον λάκκο με τις μαχαιρίτσες;

-The blues are because you're getting fat and maybe it's been raining too long, you're just sad that's all. The mean reds are horrible. Suddenly you're afraid and you don't know what you're afraid of. Do you ever get that feeling?
-Sure.
-Well, when I get it the only thing that does any good is to jump in a cab and go to Tiffany's. Calms me down right away. The quietness and the proud look of it; nothing very bad could happen to you there.

 
At 12/06/2008 07:56:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Ωραίο. Πολύ ωραίο!

 
At 12/06/2008 08:06:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

πάει σταρμπακς είναι γλεντζές

 
At 12/06/2008 08:25:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

(κι εγώ ήθελα να πω για τα στάρμπακς και να παραστήσω ανέξοδα το κάτιτις μου αλλά είπα "δε γαμιέται. και τι έγινε;" σχωρεμένος ο φραπουτσίνος).

 
At 12/07/2008 01:15:00 π.μ., Blogger gerasimos said...

Ενδιαφέρον έχει το ότι δεν είπες τι βιβλία αγόρασες. Αυτό σημαίνει ότι αντίθετα με όσα παραπλανητικά είπες, μπορεί και να τα ανοίξεις. ;-)

 
At 12/07/2008 01:42:00 μ.μ., Blogger τζόνι τουρτούρας said...

"κοίταγμα πουλιών στον ουρανό 0 ευρώ"

- Ε, όχι δα! Μηδέν ευρώ το κοίταγμα πουλιών στον ουρανό; Α, γι' αυτό δεν θα πας μπροστά φίλε μου.

Λοιπόν, το κοίταγμα πουλιών στον ουρανό παίρνει ένα κάποιο χρόνο. Δεν έχει σημασία πόσο. Μπορεί από δευτερόλεπτο μέχρι πολλά λεπτά της ώρας (για να μη σε πατήσουν και τ' αμάξια δεν λέω παραπάνω).

Αλλά την σήμερον ημέρα, Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΜΑ. Χρήμα που είτε το πληρώνεσαι, είτε το πληρώνεις. Επομένως, χρόνο που αφιερώνεις σε κάτι και δεν πληρώνεσαι (σαν "ειδεκευμένος κοιταχτής πουλιών" στην Οξφόρδη λ.χ.), τον πληρώνεις.

Πόσο; Είναι απλό. Βάλε τα λεφτά που βγάζεις το μήνα (έσοδα) και διαίρεσέ τα δια όλου του ελεύθερου χρόνου σου ενός μηνός (των ωρών ύπνου συμπεριλαμβανόμενων = και τον ύπνο τον πληρώνουμε).

Είδες λοιπόν πώς χάνεις λεφτά και μετά αναρωτιέσαι πού διάολε σού φύγανε;

 
At 12/07/2008 03:07:00 μ.μ., Blogger ζέλιγκ said...

σε χάρηκα σήμερα

 
At 12/07/2008 03:46:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

α ρε μεγάλε! μου λείψες!

είχα παίξει μπαγιερν αλλά ήθελα να παίξω χοφενχάιμ

"ο χαμένος τα παίρνει όλα"

(πρόσεχε τον εαυτό σου)

 
At 3/02/2009 11:05:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Isos oti kalitero exeis grapsei...

Thank u

 
At 3/02/2009 11:53:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eγώ ευχαριστώ.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home