Τρίτη, Οκτωβρίου 28, 2008

Τhe Ear Solution

Σπεύδουν διάφοροι να ειρωνευθούν τον εθνικό μας ανθρωπάκο, Γιώργο Αυτιά, για την στάση που κράτησε μετά την αγωγή που του έκανε ο Ρουσόπουλος.
Τόσα καταλαβαίνουν, μέχρι εκεί φτάνει η αντιληπτική τους ικανότητα, εκεί εξαντλούν και την κριτική τους.
Αν είχαν στοιχειώδη δυνατότητα σύνθεσης, αν μπορούσαν να ξεφύγουν από τα προφανή και να πάνε μια στάλα πιο βαθιά, θα έβλεπαν ότι μπορεί η Καλομοίρα να έφυγε για τα ξένα, η χώρα όμως δεν ξέμεινε από πρεσβευτή, αφού έχει μείνει εδώ ο Κακομοίρης, ένας Κακομοίρης μάλιστα άξιος να μας εκπροσωπήσει όχι μόνο σε πανηγυράκια τύπου Εurovision, αλλά στην μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, δείχνοντας την μοναδική οδό διαφυγής από αυτήν.
Γιατί ακριβώς η κρίση είναι δευτερευόντως οικονομική και πρωτίστως αντανάκλαση των αξιών μας και του τρόπου σκέψης και ζωής μας.
Μια γονική παροχή σου έκατσε; Σε αυτή να αρκεστείς.
Στο Κερατσίνι; Στο Κερατσίνι.
Εκατόν δέκα τετραγωνικά; Αυτά.
Αν δεν λαχταρήσεις το εκατοστό ενδέκατο τετραγωνικό, αν δεν ανοιχτείς δανειζόμενος περισσότερα από όσα μπορεί να αντέξει το βαλάντιό σου, καμιά χρηματιστηριακή φούσκα δεν πρόκειται να αναπτυχθεί και να σκάσει.
Στην ξανθοπουλοκαζαντζίδικη κιβωτό του ελληνικού dna που ρέει εντός του Νώε Αυτιά βρίσκεται το ένα και μοναδικό κλειδί, η μία και μοναδική λύση, που δεν είναι άλλη από την απεξάρτηση από το καταναλωτικό φαντασιακό: η μη λαχτάρα του εκατοστού ενδέκατου τετραγωνικού - τα πάντα όλα.
Ανάμεσα σε θύμηση και όνειρο έρχεται στα αυτιά μου από το μακρινό παρελθόν η μεταμεσονύχτια ερτζιανή αλκοολούχα βραχνάδα του Κώστα Μυλωνά: «Άκου, ανθρωπάκο».

22 Comments:

At 10/29/2008 12:24:00 π.μ., Blogger gerasimos said...

Kοίτα τώρα κάτι συμπτώσεις... απ' τη μια, η λέξη ear στα αγγλικά βρίσκεται πολύ κοντά με τη λέξη fear. Κι απ' την άλλη, η απεξάρτησή μας από το καταναλωτικό φαντασιακό προϋποθέτει την απεξάρτησή μας από πολλούς φόβους: τον φόβο της μοναξιάς, τον φόβο της κοινωνικής απόρριψης και περιθωριοποίησης, τον φόβο του χρόνου που περνά και μας αλλάζει και τόσων άλλων.

 
At 10/29/2008 12:29:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ο Γιώργος λοιπόν έχει απεξαρτηθεί από όλους αυτούς τους φόβους.
Δεν είναι μόνος, κοινωνικά απορριφθείς και περιθωριοποιημένος, αντίθετα, ισχύς του η αγάπη του συνταξιούχου λαού του.
Δεν φοβάται τον χρόνο που περνά και μας αλλάζει, γιατί ακριβώς εκείνος δεν άλλαξε και δεν θα αλλάξει. Αυτιάς γεννήθηκε, Αυτιάς και θα πεθάνει.

 
At 10/29/2008 01:01:00 π.μ., Blogger e-Lawyer said...

Σε αυτήν την κιβωτό είσαι η Τζένη Καρέζη, old μου, το μελαχροινο αντίβαρο της Βουγιουκλάκη-πιτσιρίκου. Eτοιμάσου να βγείτε και οι τρεις γριες να στηριξετε τον αγώνα της Λάσκαρη κατά των ναρκωτικών.

 
At 10/29/2008 01:02:00 π.μ., Blogger ώς την κραυγή σ' αναζητώ said...

Τι είναι αξίες Oldboy μου. Θέλω ορισμό. Επεξήγηση αν ο εννοιολογικός σου φασισμός ισχύει και για μένα. Θέλω να ξέρω. Δίδαξε με τα δικαιώματα μου μακριά από τη λύπη και τη σάρκα...

 
At 10/29/2008 01:06:00 π.μ., Blogger e-Lawyer said...

... και τον Γιώργο Αυτιά - Παπαδάκη.

 
At 10/29/2008 01:43:00 π.μ., Blogger ώς την κραυγή σ' αναζητώ said...

Να μπούμε εδώ περί το 20:20 και να κρατάμε κίτρινα και κόκκινα νεροπίστολα και να το καταβρέξουμε το γαλάζιο αγόρι, oldboy μου, είσαι;

 
At 10/29/2008 02:40:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μετά το δεύτερο ποστ άρχισε η μαλακία... Ως συνήθως...
Απολύτως ανάλογη του e(tv)-οικονομολόγου Αυτιά...

 
At 10/29/2008 11:03:00 π.μ., Blogger Filboid Studge said...

Old boy,
απεξάρτηση εκ του φαντασιακού;
Ιδού ένα clip από το φιλμ "Η ζωή του David Gale": λαχτάρα και φαντασίωση διά στόματος Kevin Spacey.

http://www.youtube.com/watch?v=OcV6o4lAEpM

Υ.Γ. Κρινοντας απ' τις συχνές κινηματογραφικές αναφορές στα posts σου, "Το καταφύγιο που φθονούμε" δεν είναι πλέον η ποίηση, αλλ' ο κινηματογράφος.
:)

 
At 10/29/2008 11:30:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Jack Welsh* ζεις, εσύ μας οδηγείς!

The Anti-Aftias League of SE Europe

---

* Ο J.W., διευθυντής της General Electric, έκανε περιουσία 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων αλλά δεν αρκέστηκε σε αυτήν. Κανόνισε ώστε να πάρει σύνταξη ύψους 10 εκατομμυρίων δολαρίων το χρόνο και, επιπλέον, τα πάντα (από το φαγητό και τις υπηρέτριες στο σπίτι του, έως τα εισητήρια για το γήπεδο) πληρωμένα.

 
At 10/29/2008 12:50:00 μ.μ., Blogger ώς την κραυγή σ' αναζητώ said...

Σπεύδω περί ζωής αδιάφορος να ειρωνευτώ τον ιδεολογικό μου ανθρωπάκο, Ιωσήφ Μπόη, για την στύση που κράτησε μετά την αγωγή που του πραγματοποίησε ο Ρουσόπουτσος. Τάο καταλαβαίνουν, μέχρι το Μάο φτάνει η αντιληπτική τους παρθενική ρήξις, στο Τάο εξαντλούν και την κριτική τους. Αν είχανε από ραδιοφωνική δυνατότητα εξωανθρωπισμού τιμηθεί, αν μπορούσαν να ξεφύγουν από το αρχοντορεμπέτικο και να πάνε μια προεπισκόπηση βαθύτερον, θα εννοούσαν στα μπορετά της Καλομοίρος Ψυχάρη το γενονός ότι, ακόμη και αν έφευγε για τα ξένα, η «δημοτική» δεν θα ξέμεινε από κοσμήτορα, αφού έχει μείνει εδώ σαν παιδί από την Πάτρα ένας Πιτσιρίκος αξόδευτος και φλύαρος σαν Παλαμάς, και, πάντως «υπερκολοσοσσός» έτοιμος να μας εκπροσωπήσει όχι μόνο στης Ποταμιάς τα πανηγυράκια αιματωμένα, αλλά στην μεγαλύτερη γλωσσολογική κρίση των τελευταίων χιλιετηρίδων, με τη σκάντζα, με τη σέσουλα και με τη σκάφη να επιφέρει την ιερά οδό της επαναστατικής διαφυγής προς τη λευκότητα. Γιατί ακριβώς είσαι μωρό μου δευτερευόντως οικονομική κουφάλα και πρωτίστως αντανάκλαση του τίποτα πάνω στα στίλβοντα μπιζελολέμονα της κολάσεως. Μια μικροαστική «δημοτική» σου έκατσε; Στη Γλόσσα του Oldboy να αρκεστείς. Στο Τριαδίκτυο; Στο Τριαδίκτυο. Κι εσύ του εμπορικού ναυτικού, Μιχάλη μου; Του εμπορικού ναυτικού, Μαρία μου, ναι. Πάνω στο γκαζάδικο ποδήλατα; Μαγιακόφσκι σπαρμένος μάγια. Να φάει τα λεφτά με τους γκόμενους και να γυρίσει ο νάπτης ρέστος και στο μπράτσο πληγιασμένος; Να γυρίσει. Στον Πιτσιρίκο μας κι εμάς ο δημοτικιστής σας Παλαμάς. Αν δεν είσαι ο Old boy, ώστε να μπορείς να λαχταρήσεις συμβουλές να απονείμεις στον ελληνικό λαό του Ρουσόπουλου και για το εκατοστό ενδέκατο τετραγωνικό της αγάπης και στην υδραυλική επιδιόρθωση της ανθρώποτητας κροκόδειλο να κατορθώσεις, αν δεν ανοιχτείς στην ανθυπόσταση δανειζόμενος περισσότερη σύγκριση από όση μπορεί να αντέξει η στίξη σου, καμιά χρηματιστηριολογική στύση δεν πρόκειται να προσκυνήσεις στον τάφο του Ευάγγελου Γιαννόπουλου. Στο κωλοκιβούρι του δημοσιογραφικού rna, οπού διαρέει εντός της πλάσεως τις φαινομενικότητες, βρίσκεται το ένα και μοναδικό σανδάλι, ο Θορ, η σκάφη, ο ρέστος, η δορά της τίγρης, η μία και μοναδική στολή, ο άγγελος, η μία και μοναδική αγγελική στολή του Εγέλου, ο περιπτεριακός της κινηματογραφήσεως, που δεν είναι άλλος από την απεξάρτηση με τέμπερες στο καταναλωτικό απωχυμένο: ο ζήλος μη-λαχτάρας του εκατοστού ενδέκατου χόρτου στα ρέστα όλα της αγάπης. Ανάμεσα σε καθαρή ιδέα περί Γλόσσης και φωτογραφίσεως βρέφους έρχεται στα αφτιά μου τα πέτσινα από το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν η υστερομεσονύχτια τσέτικη βραχνάδα σου κρίθινε: «Άκου, μωρό μου, ο ορισμός της Είδησης...», πειδής εγώ την έχω δει να τα κερδίσω τα λεφτά μου.

 
At 10/29/2008 02:07:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"ώς την κραυγή...",

αν ΠΛΗΡΩΝΕΣΑΙ να γράφεις αυτά που γράφεις, μαγκιά σου.

αν όχι, είσαι σούργελο.

κρα=κρα=κρα

 
At 10/29/2008 02:23:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δεν θελω να διακοψω αλλα δε θα ζητησω και συγγνωμη.Οι λεξεις μου ειναι ατονες.Παρακολουθω το πανηγυρι που στηνετε σε καθε καινουργιο ποστ κι αναρωτιεμαι.Ειστε κανιβαλοι η απλα ματαιοδοξοι?Ο ανθρωπος γραφει εδω τις σκεψεις του και ναι,ειστε ελευθεροι να διαφωνησετε,αλλα.Ο διαλογος κι ο σεβασμος του ανθρωπου ακομα κι αν δεν εχει τις ιδιες αποψεις με σας ειναι πολιτισμος.Κι αν δεν κανω λαθος,θεωρειτε τους εαυτους σας πολιτισμενους.
Ενα δεκαεξαχρονο παιδι,τι αλλο να σας πει...
Αρτεμις

 
At 10/29/2008 03:44:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Fliboid, καταπληκτικό το απόσπασμα όντως (κι ο Κέβιν καταπληκτικός, αν και χαμένος τα τελευταία χρόνια).
Σχετικά με τα λόγια του Κέβιν δυο παλιά ποστ:
http://old-boy.blogspot.com/2005/10/blog-post_05.html
http://old-boy.blogspot.com/2005/05/blog-post_26.html
Ανώνυμε των 11:30, το να τα έχει όλα πληρωμένα νομίζω ότι έκανε όλη τη διαφορά μέσα του.

 
At 10/29/2008 03:53:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

O B,

τη διαφορά δεν την έκανε μόνο μέσα του αυτό αλλά και ... έξω του! Το χρήμα αυτό από κάποιους άλλους κόπηκε, προφανώς. Και προφανέστερα όχι από άλλα στελεχά σαν του λόγου του.

Και να σκεφτείς πως δεν ήταν καν καπιταλιστής ο J.W., δηλαδή δεν είχε βάλει ο ίδιος ούτε ένα σεντ στη GE, ήταν απλά διαχειριστής ...

JackWelshFanClub

 
At 10/29/2008 03:59:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Εντός, εκτός και επί τ' αυτιά.

 
At 10/29/2008 04:57:00 μ.μ., Blogger demetrat said...

και απαυτιώ τ' αυτιά μου τα πέτσινα που λέει κι ο κοσμάκης στο κερατσίνι.
δ

 
At 10/29/2008 07:06:00 μ.μ., Blogger Andreas P. said...

Κάτω τα Αυτιά από τον χέρια.

 
At 10/29/2008 08:02:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Η Διαμαντάκου τα γράφει πολύ ωραία και τεκμηριωμένα για το γελοίο αυτό υποκείμενο που λέγεται Αυτιάς (τι βλάκας θεέ μου)...

@ κραυγή που αναζητάς τον ειρμό της μαλακίας σου: Αν μπορούσες να κάνεις στην πραγματική σου ζωή αυτό που απειλέις, δεν θα μας έπρηζες με τις σαχλαμάρες σου...

 
At 10/29/2008 10:16:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΚΡΑΥΓΗ". ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΜΕΝΗ ΜΟΥ.

Δρ Ψυχάκιας

 
At 10/29/2008 10:49:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Και να σκεφτει κανεις οτι αυτο το ..μπλιαχ χτυπαγε πρωτιες τηλεθεασης!


Α.Γ.

 
At 10/31/2008 01:53:00 μ.μ., Blogger ώς την κραυγή σ' αναζητώ said...

"Η διαμαντακου" γράφει μη-πράγματα οπού δεν έχουν σχέση με τίποτα. Όπως όλοι οι δημοσιογράφοι, οι ιστολόγοι, οι ερμηνευτές συμπεριφορών, οι βαφτισμένοι στην κακιά τρέλα, οι χαμένοι μέσα στη ζωή, αυτοί. Oldboy πρέπει να είμαι για να πιστεύω ότι πρέπει να σχετίσω πράγματα ανόητα με μένα (είπε, επάγγελμα, πρέπει να εμείς, πώς). Κι όταν αυτό το πράγμα δεν το κάνεις είσαι εκτός εξυπνακισμού-φενακισμού, εκτός φήμης κ' εκτός μοναξιάς. Δηλαδή ένας υγιής άνθρωπος δεν αποφασίζει να διαβιώσει τέτοια πράγματα, άσχημα και βάρβαρα. Αφού εκεί πέρα τίποτα δεν υπάρχει. Απολαμβάνω oldboy ωσάν υπερασπίζεται την ίωση, επιλεγμένα ανίκανος να σκεφτεί ανέ φασίζει ή όχι, ο διανοούμενος, ο άντρας, ο αντινοσογόνος κ' ενδονοσοκομειακώς. Γίνεται μία κορύφωση δικαιώσεως της ιώσεως και μετά το ψάξιμο μέσα στο κενό φέρνει ένα καινούριο άγχος και ποστούλι. Της Γραφής και του Φασισμού. Τίποτα. Έβγαλε το παιδί και το παρουσιάζει σαν την τηλεπαρουσιάστρια. Είναι του φασισμού το τίμημα που πληρώνει θαρρώ, ο εξευτελισμός της νέας ζωής, η απομάκρυνση της αγάπης, ο τετραθύραμβος της μηδαμινότητας. Τίποτα.

 
At 11/01/2008 12:59:00 μ.μ., Blogger ώς την κραυγή σ' αναζητώ said...

ΣΥΖΗΤΗΣΗ Μ’ ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ

Στη συνέχεια της έρευνας μας για τη σύχρονη ποίηση απαντά σήμερα ο ποιητής Oldboy. Ο Oldboy έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βρακάκι Ποιήσεως και το Βρακάκι των Δώδεκα. Έργα του: Έπαυλη, Ανθυπολοχαγός και Δημοσιοϋπαλλήλυση.

1. What is the empirical formula of a compound which contains 52.96% carbon and 47.04% oxygen by mass?
2. Determine the empirical formula of a compound containing 29.09% Na, 40.55 S, and 30.36% O.
3. A compound contains 85.7% carbon and 14.3% hydrogen and has a molar mass of 98.0 g/mol. What is its molecular formula?

1. Έχω την ιδέα πως η ποίηση εκφράζει πάντα κάποια υπέρβαση. Γυρεύει πάντα την αληθινή φυσιογνωμία της ζωής, με θαυμαστή δυνατότητα ελευθερίας συμβόλων, υπεράνω κάθε οντολογικής διαμάχης, υπεράνω των φιλοσοφικών και γενικά πνευματικών συγκρούσεων. Η ποίηση δεν παραδίνει πουθενά, λοιπόν, την ουσία της. Αντίθετα, κερδίζει από παντού, και με απεριόριστο λεκτικό, την ακατάπαυστη ενότητα της ζωής ανάμεσα στις εξωτερικές ποικιλίες και τους επιφανειακούς διαφορισμούς της. Ο μηχανικός πολιτισμός που αναπτύσσουμε ολοένα πιστεύω πως κάποτε, στο βαθύτερο μέλλον, θα συμβάλει αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή προς την απόλυτη συνειδητοποίηση της ελεύθερης ενότητας της ζωής. Ήδη παρατηρούμε πως το πρόβλημα της ελευθερίας οικουμενικά βασανίζει τις συνειδήσεις και τους λαούς. Είναι πρόβλημα θερμότατο. Κι όταν η ελευθερία είναι τόσο περιούσιο πρόβλημα, η ποίηση πολλά μπορεί να περιμένει. Και βασικά μπορεί να περιμένει τον πνευματικό εκλεπτυσμό της ανθρωπότητας. Εκείνο που έλεγε ο Baudelaire – και μαρτυρεί η πραγματικότητα-, πως δεν θέλει το πλήθος «αρώματα λεπτά» μα θέλει «απορρίμματα προσεχτικά διαλεγμένα», σιγά σιγά θα πάψει να είναι αλήθεια. Ο θόρυβος των ερχόμενων γεγονότων είναι τόσο μεγάλος, ώστε τα πικρά λόγια του Καβάφη «ενώ εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί» να μην έχουν ευκαιρίαν άλλη για επαλήθευση.
2. Μπορούμε να παρατηρήσουμε διάφορες τάσεις, όλες νόμιμες και ωραίες και ανθρώπινες, μέσα στη γενική και ανώτερη τάση, που είναι η ποιητική λειτουργία. Και μπορώ να πω, βέβαια, πως η σύγχρονη ελληνική ποίηση στέκεται πολύ καλά σε διεθνές επίπεδο. Θα ήτανε αδιάνοητο να υστερήσει σε ποίηση ο τόπος του Διονυσίου Σολωμού. Κάθε βράχος εδώ βγάζει ποίηση. Μαχητική, όσο και η ανθρώπινη μοίρα.
3. Πολλά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ποιητής, για να μπορέσει να φτάσει στο ένα και μόνο πρόβλημα: στην ίδια την ποίηση και να συνεισφέρει την προσωπική του και ανεπανάληπτη λύση. Και όπως ακέραιο η δίψα θέλει το ξεδίψασμα, έτσι και ο ποιητής ακέραιο θέλει το φανέρωμά του. Δυσκολότατο εγχείρημα στην άκρη του λόγου. Με καιρό και με κόπο. Με πάθος και με φρόνηση. Με φλόγα και με θάνατο. Για να πετύχουμε τη σωστική διαλαμπή της απέραντης ομορφιάς.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home