Κυριακή, Ιουλίου 27, 2008

Νικώντας την αϋπνία

Αρχές Νοεμβρίου 2007, Λονδίνο. Eνώ συμμετέχει ακόμη στα γυρίσματα του Μπάτμαν, ενώ ακόμη μπαίνει και βγαίνει στη στολή του κλόουν, ενώ ακόμη ντύνεται και γδύνεται το χαμόγελο του Τζόκερ, o Xιθ Λέτζερ είναι υποχρεωμένος να δίνει παράλληλα συνεντεύξεις για την αμέσως προηγούμενη ταινία που γύρισε, το «Ι’ m not there», στο οποίο υποδύεται μια εκδοχή του Ντίλαν. Η δημοσιογράφος των «Νew York Times» καταγράφει εν αγνοία της την εξελικτική πορεία προς τον θάνατό του: «Την περασμένη εβδομάδα», της λέει, «πρέπει να κοιμόμουν κατά μέσο όρο ένα δίωρο τη μέρα. Δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι. Το κορμί μου ήταν εξαντλημένο αλλά το μυαλό μου εξακολουθούσε να δουλεύει». Ακόμη και κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ο Λέτζερ αδυνατεί να μείνει σε μια θέση. Σηκώνεται και βάζει κι άλλο καφέ. Βγαίνει έξω και καπνίζει ένα τσιγάρο. Τινάζει τα μαλλιά του κάτω από την κουκούλα της μπλούζας του. Βγάζει την κουκούλα. Περνά μια ελαστική ταινία γύρω από τα μαλλιά του. Τη βγάζει. Φοράει ένα καπέλο. Βγάζει το καπέλο. Ξαναβάζει την κουκούλα. Βγαίνει έξω ξανά για να καπνίσει ξανά. «Καμιά φορά είναι ενοχλητικό να πρέπει να υπεραναλύεις τον εαυτό σου», της εξηγεί αμήχανα.
Τέλη Ιανουαρίου 2008, Σόχο, Μανχάταν. Πριν καν κλείσει τα 29 του και ενώ γυρνά ήδη την επόμενη ταινία του με σκηνοθέτη τον Τέρι Γκίλιαμ, ο Λέτζερ βρίσκεται νεκρός στο διαμέρισμά του. Η πρώτη νεκροψία δεν μπορεί να βγάλει πόρισμα και δυο εβδομάδες αργότερα η οριστική καταλήγει ότι ο θάνατός του ήταν προϊόν ατυχήματος, καθώς προήλθε από υπερβολική δόση κι ανακάτεμα έξι νόμιμων χαπιών. Χάπια αγχολυτικά, αναλγητικά, υπνωτικά. Βάλιουμ, Ξανάξ, Οξυκοντίν, Βικοντίν, Γιούνισομ, Εuhypnos (ο καλός ο ύπνος).
Θα προωθούσαν τον Μπάτμαν σε μεγάλο βαθμό πάνω στην ερμηνεία του. Τώρα δυο φορές καλύτερα. Τώρα το μπλοκμπάστερ -το καλλιτεχνικό έστω μπλοκμπάστερ με όραμα- μετατρέπεται σε αυτό που λείπει από την εποχή μας. Μετατρέπεται σε κάτι διαφορετικό από προϊόν, σε κινηματογράφηση μιας μετάβασης. Αλήθεια ή υπερβολή, όπως και να ΄χει η μεγάλη του ερμηνεία παίρνει αμετάκλητα τον χαρακτήρα της κατάρας, των άκρων, της υπέρβασης των ορίων. Τον οδήγησε ή δεν τον οδήγησε ο Τζόκερ στον μεγάλο ύπνο; Ποιος ξέρει; Αλλά στο ασφαλές παιχνίδι της σόου μπιζ, εκεί όπου όλα πια ελέγχονται και κανείς πια δεν πεθαίνει από ναρκωτικά, ο Λέτζερ χάνεται και μαζί του όλα αυτά τα εκατομμύρια δολάρια που θα έβγαζε πάνω του η κινηματογραφική βιομηχανία.
Είχες ήδη αρκετές μεγάλες ερμηνείες πίσω σου. Μα κυρίως τα είχες όλα μπροστά σου. Ήθελες να το ψάξεις όσο περισσότερο γίνεται. Να δεις ως πού μπορείς να φτάσεις υποδυόμενος άλλους. Πόσο περισσότερο άλλος μπορείς να γίνεις. Ένα κουμπί μόνο έψαχνες. Έναν τρόπο να κλείνεις τους διακόπτες, γιατί από το πικ της δημιουργικότητας και του μέσα σου σκαψίματος αδυνατούσες να ηρεμήσεις. Ένα κουμπί να σε ανοιγοκλείνει και να σου επιτρέπει να ξεκουράζεσαι. Μακάρι να γινόταν αλλιώς, μακάρι, όπως ο Καβάφης «μες στην τέχνη πάλι, ξεκουραζόταν από τη δούλεψή της», να μπορούσες κι εσύ μες το ξύπνιο να ξεκουραζόσουν από το ξύπνιο. Αλλά δεν πάει έτσι. Τα μάτια πρέπει να κλείνουν. Το σώμα πρέπει να ακινητοποιείται. Το μυαλό πρέπει να σταματήσει να δουλεύει, ώστε να αρχίσει να δουλεύει με τον τρόπο του ύπνου. Τα διαλείμματα στη συνείδηση είναι πιο αναγκαστικά και από αυτά για τις διαφημίσεις.
Χάπια για το άγχος. Χάπια για τον πόνο. Χάπια για τον ύπνο. Νόμιμα όλα. Τα παίρνεις σε κοκτέιλ όλα. Για να μπορέσεις να κοιμηθείς. Για να μπορέσεις να ηρεμήσεις. Για να ακολουθήσει το μυαλό σου το σώμα σου. Για να σταματήσει να γυρίζει. “There's must be some kind of way out of here” said the joker to the thief. There’ s too much confusion, I can’t get no relief. Απόψε θα κοιμηθείς ο κόσμος να χαλάσει.
Ο κόσμος χάλασε. Γαμιέσαι.
(Κείμενο γραμμένο για το «SMS» της «SportDay»)

30 Comments:

At 7/27/2008 01:51:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Kαι μια τραγική ειρωνεία: πριν σκηνοθετήσει τον πρώτο Μπάτμαν του ο Κρίστοφερ Νόλαν γύρισε το «Ιnsomnia», όπου ο ήρωας που υποδύεται ο Πατσίνο έχει μέρες να κοιμηθεί. Στην τελική σκηνή ο Πατσίνο με μια σφαίρα στο κορμί λέει «Αφήστε με να κοιμηθώ» και κλείνει τα μάτια.

 
At 7/27/2008 05:01:00 μ.μ., Blogger Lady V said...

Απ' όταν άκουσα για το θάνατο του Heath Ledger σκέφτομαι συνέχεια έναν άνθρωπο μόνο σε ένα άδειο μινιμάλ δωμάτιο να στριφογυρίζει χωρίς να μπορεί να κοιμηθεί, κι η εικόνα αυτή με στοιχειώνει. Δεν είχα συχνά αυπνίες αλλά όταν είχα ήταν ένα απαίσιο συναίσθημα, νιώθεις τόσο ανύμπορος, τόσο κουρασμένος.

Btw ωραία η εκπομπή χθές old :)

 
At 7/27/2008 05:30:00 μ.μ., Blogger Univers said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 7/27/2008 05:31:00 μ.μ., Blogger Univers said...

Από μια τέτοια βασανιστική αϋπνία έπασχε και ο Καραμάνος, ήρωας του "Γιούγκερμαν" του Καραγάτση - μέχρι να τρελλαθεί.

Οι διαταραχές του ύπνου, όταν δεν προκαλούνται από εμφανή εξωγενή αίτια, είναι πάντως χαρακτηριστικό σοβαρών ψυχικών νόσων.

 
At 7/27/2008 05:43:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

καλά τα μεγάλα καλιτεχνικά οράματα(θα θελα να βάλω εισαγωγικά σ αυτές τις 3 λέξεις, αλλά δε βάζω γιατί κάπου είμαι κι εγώ όμηρος τους και δε θέλω να το παίζω υπεράνω), αλλά όταν λειτουργούν σε βάρος της ζωής, της Ζωής δηλαδή, τότε μετατρέπονται σε μεγάλες καλιτεχνικές μαλακίες.

σέβομαι απεριόριστα τύπους σαν τον χηθ, τον ίαν κερτις, το τζίμι χέντριξ κλπ, τους σέβομαι γιατί είχαν τα κότσια να ναι οι εαυτοί τους σε ένα πολιτισμό που πολεμάει λυσασμένα κάθε τι αυθεντικό, αλλά...

Αλλά όταν το όραμα τους ακυρώνει αυτό που υποτίθεται ότι κατά βάθος πρεσβεύουν, το 'ανώτερο' δηλαδή, τότε δε μου κάνουν.Προτιμώ ένα τζακ νίκολσον ή έναν τζόνυ λάιντον ή έναν βιμ βέντερς ινστέντ.

γνώμη μου.

 
At 7/27/2008 06:24:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μα εδώ η ίδια η ζωή λειτουργεί σε βάρος της ζωής και δεν πιστεύω ότι υπάρχει "φυσιολογικός" θάνατος. Τα μεγάλα καλλιτεχνικά οράματα, τουλάχιστον, επαναπροσδιορίζουν τη σχέση με τον χρόνο και τον θάνατο, έστω κι αν το αντίτιμο είναι λίγα (ή περισσότερα) χρόνια επιβίωσης. Αρκετοί πρόωροι θάνατοι καλλιτεχνών πρόσφεραν στην Ποίηση ενγένει και στη Ζωή πολύ περισσότερα απ' ό,τι η χρονική εξάντληση του βίου πολλών συναδέλφων τους.
Από την άλλη, τι να πω; Η άβυσσος σε διαλέγει, δεν τη διαλέγεις. Το να τολμήσεις να αναμετρηθείς μαζί της (αντί να κρυφτείς μισοκατουρημένος στην αγκαλιά της θρησκείας, της οικογένειας, του καλλιτεχνικού σου ατζέντη ή σ' όποια άλλη ευκολία σού βρίσκεται πρόχειρη) είναι μια καλλιτεχνική πράξη από μόνη της. Στο τέλος, βέβαια, μπορεί και να πεθάνεις. Ε, απ' όσο ξέρω, αργά ή γρήγορα ΟΛΟΙ πεθαίνουμε.

 
At 7/27/2008 08:52:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

ανώνυμε φυσικά και δεν υπάρχει "φυσιολογικός θάνατος", αλλά το να κοντράρεις με τα όρια που η Φύση θέτει, εμένα δε μου βγαίνει για μαγγιά, μου βγαίνει(προσωπικά) για μαλακία.

φίλος με τον οποίο συζήταγα πρόσφατα μουυ λεγε πως ήρθε ξαφνικά η 16χρονη κόρη του ένα απόγεμα και του πε ότι ζωγραφίζει καλύτερα όταν έχει πιεί πολλές μπύρες και εμπνεόμενη απ τον Χέντριξ τα χε κοπάνησει την προηγούμενη μέρα και είχε φτάσει(η 16χρονη) στην τρομερή διαπίστωση περί της ικανότητας των μπυρών.

όσοι δεν έχουν παιδιά, θα δυσκολευτούν να καταλάβουν το πρόβλημα που υπάρχει εδώ, αλλά το πρόβλημα είναι υπαρκτό και τύποι σαν τον Λέζερ δε μπορεί να θεοποιούνται στο όνομα του Μεγάλου Καλιτεχνικού Οράματος.

Τα μέσα βολεύονται με κάτι τέτοια, γιατί είναι η βασική τροφή που έχουν για πούλημα.

Εγώ δεν το αγοράζω πλέον.Θεωρώ εξίσου ηρωικό τον αγώνα που κάνει ο μέσος άνθρωπος για να μεγαλώσει τα παιδιά του.Α...και δεν είδα κανέναν τέτοιο μισοκατουρημένο.

 
At 7/27/2008 10:27:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ναι, θα προσπαθήσω να γίνω σαφέστερη. Καταρχήν, η Φύση δεν έχει συνείδηση του εαυτού της, ώστε να θέτει και όρια. Η Φύση έχει γνωρίσματα και ιδιότητες, την ισχύ των οποίων η ανθρώπινη -ως τώρα- συνείδηση και νόηση τη διαχειρίζεται (σύμφωνοι, όχι πάντα με τον καλύτερο τρόπο). Πώς να το πω; Τα αεροπλάνα πετούν σε πείσμα του νόμου της βαρύτητας. Το ότι κάποιοι -επιστήμονες, καλλιτέχνες κ.λπ.- κάνανε τη μαλακία να υπερτιμήσουν τις δυνάμεις τους (πιθανότατα και η 16χρονη κόρη του φίλου σου), δεν αναιρεί τη "μαγκιά" όσων, διαθέτοντας γνώση και/ή ταλέντο, φλέρταραν μέχριν εσχάτων με το ιδανικό που ο καθένας κυνηγούσε.
Δεν ξέρω γιατί το εχθρεύεσαι τόσο αυτό. Προσωπικά, το βλέπω σχεδόν να ανήκει στη "φύση της εν-παθούς δουλειάς". Όπως ο "μέσος άνθρωπος" (sic), αν κάνει τρεις δουλειές για να τα βγάλει πέρα, πιθανότατα θα ξετιναχτεί από ένα ωραιότατο εμφραγματάκι στα 40 του, ο "ακραίος άνθρωπος" (καρα-sic) γυρεύοντας την απόλυτη έκφρασή του θα αυτοκαταστροφεί ομοίως -ίσως λίγο νωρίτερα.
Όσο για τους μισοκατουρημένους, αυτούς παντού τους βρίσκεις, εκτός από τις ταινίες του Νίκου Ξανθόπουλου.

 
At 7/27/2008 10:59:00 μ.μ., Blogger coachp said...

Ο Γκάρι Ολντμαν πάντως σε μία συνέντευξη του είπε οτι ο Λετζερ πέθανε απο μηνιγγίτιδα.

 
At 7/27/2008 11:57:00 μ.μ., Anonymous αντιρομαντικός said...

Έχει πάντως ενδιαφέρον, Ανώνυμη, ότι προϋποθέτεις κάποιες ... υπέρτερες οντότητες, που έχουν εμάς τους ανθρώπους για μπρέκφαστ: η άβυσος που "σε διαλέγει, δεν τη διαλέγεις"` η "Ποίηση και η Ζωή" (αμφότερες με κεφαλαία, όπως κάθε σωστή υπέρτατη οντότητα) στις οποίες (σαν σε άλλους Μολώχ) "αρκετοί πρόωροι θάνατοι καλλιτεχνών πρόσφεραν ... κλπ".

Αυτός κι αν είναι ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ τρόπος σκέπτεσθαι και λόγος αγαπητή!

 
At 7/28/2008 01:35:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση (αν και ο Γκάρι Όλντμαν λέει μαλακίες και θα του το πω μόλις τον δω).

 
At 7/28/2008 09:30:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Όταν γράφοντας "Ποίηση" δεν εννοείς το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, κι όταν γράφοντας "Φύση" ή "Ζωή" δεν αναφέρεσαι μόνο στη βιολογική τους διάσταση αλλά σε ευρύτερα και προς συνεχή διαπραγμάτευση πεδία, είθισται να γράφεις αυτές τις λέξεις (και άλλες, όπως Ον, Συνείδηση, Θάνατος κ.λπ.) με κεφαλαίο. Μ' αυτό τον τρόπο δεν αποσκοπείς στην έμφαση αλλά στη διασάφηση.
Τώρα, πόθεν προκύπτει από τα γραφόμενά μου ότι "κάποιες υπέρτερες οντότητες έχουν εμάς τους ανθρώπους για μπρέκφαστ" δεν μπορώ να το ξέρω, ειδικά απ' τη στιγμή που ειρωνεύομαι τη διάκριση ανάμεσα στο "εμείς, οι μέσοι" και οι "Άλλοι, οι Ακραίοι".
Όσο για τον θρησκευτικό μου τρόπο σκέπτεσθαι και λόγου, δεν τον αρνούμαι, γι' αυτό και ανερυθρίαστα έγραψα τον Νίκο Ξανθόπουλο με κεφαλαία:)

 
At 7/28/2008 10:26:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ανώνυμη, είμαι ο Σκελέας.(για να συνεννοούμαστε)
Το αεροπλάνο μικρή μου πετάει ακριβώς λόγω της βαρύτητας.

φιλιά

 
At 7/28/2008 11:53:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αν πέταγε λόγω της βαρύτητας, θα πέταγε κι η κάθε πέτρα που ξαμολιέται απ' τα χέρια μας.
Αν το αεροπλάνο πετάει, δεν είναι επειδή υπάρχει η βαρύτητα, αλλά επειδή το προσάρμοσαν στη βαρύτητα. Ως εκ τούτου Σκελέα μου, μην κάνεις καμιά ταρζανιά απ' τον Ισθμό, ας πούμε, ή απ' την Ακρόπολη, άνευ προστατευτικού διχτύου ή άλλου -επικουρικού προς την επιβίωσή σου- μέσου. :)))

 
At 7/28/2008 11:54:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ξέχασα τα φιλιά!
φιλιά

 
At 7/28/2008 12:08:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ασφαλώς και είναι αξιέπαινος ο μέσος εργαζόμενος, αλλά ας μην συγχέουμε ορισμένα πράγματα, όπως την βασανιστική πίεση που νίωθει ο καλλιτέχνης αντιμέτωπος με την εξωτερίκευση του ταλέντου του. Είνα άλλο πράγμα αυτό και δεν δυγκρίνεται με την πίεση της όποιας δουλειας, όχι σε ένταση αλλά σε "είδος". Είναι μια φρενίτιδα πολύ από μέσα,μια άλλη στόφα που πιέζει... φαντάζομαι.

 
At 7/28/2008 02:25:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

One bad day, που λέει κι ο Τζόκερ.

 
At 7/28/2008 03:02:00 μ.μ., Blogger enfant raté said...

Η αντίστροφη σκέψη μου φαίνεται πιο ενδιαφέρουσα:

Δεν κατέληξε έτσι επειδή τον βασάνιζαν τα μήκη, τα πλάτη και οι δυνατότητες της τέχνης, αλλά μπόρεσε να εξερευνήσει αυτές τις δυνατότητες επειδή ήταν αυτός που ήταν. Που μάλλον θα ήταν ούτως ή άλλως.

 
At 7/28/2008 05:15:00 μ.μ., Anonymous Ν.Ξ. ο αντιρομαντικός said...

Aνώνυμη,

κεφαλαία ξεκεφαλαία καλή μου, θρησκευτικός (άρα και ... μισοκατουρημένος; συ είπας!) τρόπος σκέψης είναι ακριβώς να υποστηρίζεις ότι οι πράξεις και οι ζωές των ανθρώπων υπηρετούν* κάποιες αφηρημένες έννοιες (άβυσος, ποίηση, ζωή, φύση, κ.λπ., ο καθένας με τα γούστα του).

* "υπηρετούν" : π.χ. "η άβυσος σε διαλέγει" - "ο θάνατός του προσέφερε στην ποίηση", κ.ο.κ.

Ω, αφέντρα άβυσος! ανέκραξε ο ποιητής κι απόθανε πάνω στο άνθος της ηλικίας του ...

Αχαχούχα!

Θέλεις κι άλλη ... διασάφηση;

 
At 7/28/2008 05:18:00 μ.μ., Blogger a said...

σ ακουσα στον σκαι μαζι με πιτσιρικο και thas.
μ αρεσε που σ αρεσε ο joker kai h photo

αννα

 
At 7/28/2008 06:12:00 μ.μ., OpenID exiledinberlin said...

θα συμφωνήσω με τον αντιρομαντικό Ν.Ξ., αντικρούοντας την αισθητική Άρλεκιν που θέλει τον καθένα από μας έρμαιο της μοίρας του. Η μοναδική κοινή μοίρα, που δεν είναι τίποτα άλλο από την ζωή και τον θάνατο, οι δύο σταθερές. Το αν κάποιος δεν μπορεί να διαχειριστεί την προοπτική της περατότητας της ύπαρξής του, τότε είναι ανορθολογικός και μπερδεμένος. Προφανώς και είναι σπουδαίος ο ψυχικός κόσμος, αλλά τα κεφαλαία στις λέξεις δείχνουν μία υποτακτικότητα, μία λατρεία στο επέκεινα, σε αυτό που δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό από την περατότητα της γνώσης του καθένα. Και πάλι καλά να την έχει αυτήν την περατότητα η γιαγιά μου που δεν βγήκε ποτέ από τα γεωγραφικά όρια πέντε νομών της Ελλάδας και δεν τελείωσε το σχολείο, να μάθει λίγη φυσική και μαθηματικά. Αλλά να το λένε άτομα με παιδεία, δείχνει μία κουλτούρα θεατή. Είναι τέτοια η άβυσσος που με χωρίζει από τέτοιες απόψεις, που σε πρώτη φάση δεν μπορώ παρά να είμαι εντελώς αρνητικός και αφοριστικός στον αντίλογ'ο μου. Στο θέμα του ποστ, η φιγούρα του Τζόκερ δείχνει τον απόλυτα ελεύθερο άνθρωπο, μέσα στο πάθος της καταστροφής του. Η σκηνή που καίει τα χρήματα, επειδή αυτά κάνουν υποτελείς τους υπόλοιπους εγκληματίες, είναι χαρακτηριστική του απόλυτα ασύμβατου με τις κοινωνικές νόρμες ατόμου. Ακόμα και όταν βρίσκεται κοντά στον θάνατο, γελάει. Ζει μέχρι τέλους. Σε αντίθεση με σένα, αγαπητή μου ανώνυμη, που είσαι νεκρή, ακόμα και αν είσαι ικανή να σχολιάζεις από τον υπολογιστή σου.

Χοροπηδάω και ξεπερνάω όλες τις θεωρίες του κόσμου που έχουνε γραφεί, όλες τις σελίδες σκέψεων, όλες τις ώρες περισυλλογής. Γιατί ζω.

 
At 7/28/2008 10:33:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ωχ, ο Ιούλιος δεν με πάει με τίποτα! Μπορεί να ξαναπροσπαθήσω για σχολιάκι στις "Ήσυχες μέρες του Αυγούστου", με την προϋπόθεση ότι ο Old Boy θα πάρει το λάπτοπ του στην Ἠπειρο:)
Κατά τα άλλα, καλό υπόλοιπο καλοκαιριού, παίδες!

 
At 7/29/2008 01:02:00 π.μ., Blogger να χύσω τα νερά της ερημιάς από μέσα μου said...

αυτό το γνώριμο εδώ δεν διαφέρει από αυτό εδώ το άλλο γνώριμο εδώ

ο ένας μας λέει ότι "καλό και άγιο το περιοδικό, έχω ανάγκη να, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, κάτι κάνεις, κάτι έγραψες" και ο άλλος ο αδελφικός μας λέει τα ίδια της ίδιας ψυχολογικής κατάστασης με άλλο θέμα να πούμε.

 
At 7/29/2008 01:46:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ανώνυμε των 11.53μμ της 28/7/08, ο Σκελέας είμαι πάλι,
αλλά εχθές το παλιομηχάνημα μου είχε χαλάσει και νόμισες ότι έδωσες δημόσια την μεγάλη απάντηση.
Να σου πω αν με έβριζε κανείς δεν θα είχα την κάψα σων και καλά να προστατέψω την άποψή μου ή την πρωσοπικότητά μου και αηδίες.
Αλλά μπορεί να διαβάσει και κανένα σχολιαρόπαιδο και να την πατήσει με αυτά που έγραψες μπουμπούνα.

Λοιπόν, χωρίς την διαρκή κίνηση των μηχανών του αεροπλάνου, αυτό θα έπεφτε σαν πέτρα που της σταμάτησε η κίνηση που την εκσφενδόνισε.
Δεύτερον, τίποτα δεν κινείται στο κενό!!! εντάξει; κινείται λοιπόν, λόγω του μη καινού. Και το μη καινό είναι η βαρύτητα του χωρόχρονου.

Δεν ξεχνώ τα φιλιά μου.

 
At 7/29/2008 01:49:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Και που είσαι, μην το χέσουμε με ερωτοαπαντήσεις έχουμε και δουλιές.

Σκελέας

 
At 7/29/2008 05:45:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καινό = καινούργιο
Κενό = άδειο
ΠρΟσΩπικότητα (που δεν αίχεις -το γράφω ανορθόγραφα μπας και το καταλάβεις)
Η άλλη τουλάχιστον είναι ορθογράφος, μαλάκα καραβανά
Ρ)

 
At 7/29/2008 06:10:00 μ.μ., Blogger lapsus memoriae said...

Για τον exiledinberlin: τί είναι λοιπόν το χάος για τον joker; η απόλυτη ελευθερία; η αληθινή ζωή;

 
At 8/13/2008 05:51:00 μ.μ., Blogger ioannaD-K SOCIETY'S SMILEY KID :) said...

:o..tromero einai

 
At 8/15/2008 03:48:00 π.μ., Blogger αρτέμιδα said...

den mu arese pote afotou megalose , den pistevo oti itan kalos ithopios

san anthropo omos lipithika,ksero oti stin usia prokeitai gia ena atomo sterimeno tis anemelias kai tis pedikis ilikias, arhise na dulevi apo pedi

tha ton thimamai panta stus eksoghhnous,itan ipotithete o pios gireos apo autous, ihe poli plaka:)

 
At 8/23/2008 12:47:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΡΟΓΚ
ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΗΡΕ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΣΤΟ ΝΤΟΠΙΝΓΚ

Άκου τι επήγε κι είπε ο παλιάθρωπος ο Ρογκ!
Πως η Ελλάδα μπορεί να ‘βγε τελευταία στο πινγκ-πονγκ
και να μην έχει διαπρέψει εις των μεταλλίων το shoping
μα εβγήκε πρώτη πρώτη και καλλίτερη στο doping!

Τι αισχρός! Επειδή μέσα στης προπόνησης τη δίνη
λάθος ένα μες στα τόσα τα σωστά μας είχε γίνει
και οι αθλητές μας πήραν αντί δύο χαπακίων
τα κουτιά μ’ όλα τα χάπια (και μετά των καπακίων),

πρέπει αυτός με ειρωνεία στην Ελλάδα να μιλάει;
κι όχι μέσα του μονάχα μα κι απόξω να γελάει;
Και θα πρέπει η υφήλιος όλη κι επισήμως να γνωρίσει
πως η χώρα η αθλιοτέρα ειν’ η Ελλάδα μες στη Δύση;

Και ορθώς η Ελλάς εθίγη. Κι οι υπεύθυνοι της χώρας-
όποιοι ήσαν τέλος πάντων στα λεπτά κείνης της ώρας-
το μεγάλο ανάστημά των το ελληνικό ορθώσαν
κι απαντήσεις περηφάνιας εις τον Ρογκ αμέσως δώσαν.

Και του είπαν η Ελλάδα υψηλά στέκεται τόσο
που εις ουδένα επιτρέπει να της κάνει τον καμπόσο-
πως αμόλυντον κρατάει την αξίαν και την τιμήν της
που δε δέχεται ούτε μύγαν στο ιερό πάνω σπαθί της!

Όχι παίζουμε! κι αν μέσα στα σκατά έχει όλη πέσει
όμως κύριε Ρογκ η Ελλάδα δε λυγάει ποτέ τη μέση
και το στόμα της κρατώντας στων σκατών την επιφάνεια
διαλαλεί την εθνικήν της πανταχού την περηφάνια.

Μην κοιτάτε που ορισμένοι, ή δικοί μας είτε ξένοι
τελευταία τήνε κρίνουν όταν μ’ άλλους παραβγαίνει:
ειν’ ανήθικοι κι αχρείοι και ανθέλληνες και φαύλοι
δεν τους πρέπουν στην γην πάνω της ζωής των ούτε οι ναύλοι.

Δεν γνωρίζουν. Μόνο λένε. Την αλήθεια όμως τώρα
θα τη μάθετε από μένα για την τέλεια ετούτη χώρα
ώστε πλέον αμφιβολία να μην έχετε καμία
πως η Ελλάς είναι μεγάλη κι όχι μοναχά τιμία.

Και ειπέ μας κύριε Ρογκ μας, πού αλλού τη βρήκες σκάρτη
την Ελλάδα; Σ’ όλα εκείνη (σα σαρακοστή το Μάρτη)
μέσα είναι και πρωτεύει. Κι όπως λεν οι υπουργοί της
κράτος άλλο δεν της βγαίνει σα θα συγκριθεί μαζί της.

Κι αν δεν έχουμε Παιδεία κι αν δεν έχουμε Υγεία
Τι μ’ αυτό-για μας τους ξύπνιους τακτική είναι παγία
με κομπίνες να περνάμε και με αγραμματοσύνη
κι ως για γιατρικό μας φτάνει μία μόνον ασπιρίνη.

Κι ας μας κλέβουν ασυστόλως οι πολιτικοί μας όλοι
και αφέντες πάντα ας μπαίνουν στο μικρό μας περιβόλι,
μεις τους θέλουμε ναν’ έτσι-είναι ο μαζοχισμός μας
που σ’ αυτό γερά μας σπρώχνει-κι είναι ολόκληρος δικός μας.

Κι οι δημόσιοι υπάλληλοί μας όλη μέρα αν τα ξύνουν
κι αν με μίζες πληρωμένοι σημασία λίγη μας δίνουν
της φυλής η εξυπνάδα τους ανέχετ’ έτσι νάναι-
και σε μας αυτοί αν ερχόνται, από μας ίδια τραβάνε.

Κι αν η διαφθορά μάς πνίγει κι αν βρωμάνε τα σκουπίδια
δε μας νοιάζει΄ κι αύριο πάλι μια μερίδα από τα ίδια
γιατί θέλουμε απεργίες οι σκουπιδιαραίοι να κάνουν
ώστε οι τηλεοράσεις νάχουν θέματα να βάνουν.

Και την Κύπρο και τα Σκόπια μεις τα έχουμε ανοίξει
για να κάνουμε και κάτι και να μη μας τρώει η πλήξη.
Κι η ακρίβεια αν μας λιώνει και στερούμαστε τα πάντα
έχουμ’ έτσι συνηθίσει-τ’ έχεις Γιάννη; τ’ είχα πάντα.

Μη λοιπόν σε μας κολλάτε κύριε Ρογκ, γιατί μονάχοι
έχουμε η Ελλάς διαλέξει τέτοια μοίρα η έρμη να ’χει
ώστε η μόνη να ’ναι χώρα εις τον μάταιο τούτο κόσμο
που τη σκάφη λέει σύκα και τη μπόχα λέει δυόσμο.

Την μοναδικότητά μας κύριε Ρογκ κι ας την φθονείτε
αλλά ύβρεις τέτοιες πάλι σας παρακαλώ μην πείτε-
στη μακάρια μας αφήστε την αθλιότητα να ζούμε-
τι; εμείς ήρθαμε αξίους και εντίμους να σας πούμε;..


Κύριε Ρογκ η περηφάνια που αλύπητα μας δέρνει
καυτηριάζει όποιον στο στόμα με κακό σκοπό μας φέρνει.
όπως κάναμε και τώρα μετα σας κύριε Ρογκ μου.
Και θα βάλω αυτά που γράφω να το ξέρετε! στο μπλογκ μου,

για να δούνε όλοι κι όλες πως τον έλληνα αν τον θίξεις
είναι σαν πληγή μεγάλη και βαθιά να του ανοίξεις.
Και ας ειν’ η μόνη αλήθεια ό,τι έχεις πει γι αυτόνε,
μα η ράχη του κι η μύτη για καυγά όλο τον τρώνε.

Και γι αυτό μην απορήσεις που όλοι αυτοί σου είπαν τόσα.
Μες στα τόσα τα στραβά τους και στραβή έχουνε γλώσσα
κι αν αλήθεια μια τους πούνε, μ’ ένα ψέμα θ’ απαντήσουν
δίχως σκέψη μια να κάνουν ή το θέμα μελετήσουν.

Κι αφού έχουμε διαλέξει έτσι αλλόκοτα να ζούμε
δε σας πέφτει εσάς ο λόγος τι θα κάνουμε ή τι πούμε
και γι αυτό ανακαλέστε όσα λόγια είπατε ήδη
για τους έλληνες, που στάζουν όχι μέλι αλλά ξύδι.

Γιατί όχι τίποτ’ άλλο, αλλά, κύριε πρόεδρέ μου
σε καιρούς είτε ειρήνης είτε σε καιρούς πολέμου
η Ελλάδα μπορεί δάφνες να μη δρέπει, αλλά τσουκνίδες
που από βραβεία κατέχει, μαζεμένες αλλού είδες;

---
Γιώργης Χολιαστός

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home