Τετάρτη, Μαΐου 07, 2008

Ο Ποιησούς

Όταν ήταν να γεννηθεί ο Ποιησούς στον ουρανό έλαμψε ένα δάκρυ. Τρεις μάγοι το ακολούθησαν και το ακολούθησαν και το ακολούθησαν, μέχρι που έφτασαν σε αδιέξοδο και το δάκρυ έγινε ειρωνικό χαμόγελο. Μακριά από τις κάμερες, μακριά από τους μάγους, ο Ποιησούς γεννήθηκε μέσα σε φάτνη. Μέσα στη λέξη φάτνη. Από το φι βγήκε το φιλί του, από το άλφα η αγάπη του, από το ταφ το τράνταγμά του, από το νι το νόημά του και από το ήτα η ήττα του. Γιατί ο Ποιησούς ήρθε βέβαια στον κόσμο για να νικηθεί και όχι να νικήσει. Αλλά ενώ διαδραμάτιζε τον ρόλο του με τον πλέον ανεπίληπτο τρόπο, λίγο πριν την τελευταία πράξη το μετάνοιωσε. Στον κήπο της Γεσθημανή αρνήθηκε να πει το Yes στις άνωθεν εντολές, την μετονόμασε με μια λεκτική πιρουέτα σε Αισθημανή και αποφάσισε ότι αφού είναι φύσει αισθημανής δεν του έμενε άλλη επιλογή από το να ακολουθήσει τα αισθήματά του ως το τέλος τους. Άρχισε έτσι να χρησιμοποιεί την δύναμή του προς ίδιον όφελος. Με τα λόγια του σαγήνευε και σαγήνευε και σαγήνευε, μέχρι που κανείς δεν έμεινε ανεπηρέαστος από τον λυρισμό του, μέχρι που κανείς δεν μπορούσε να κάνει χωρίς τους στίχους του. Ήταν πια ο βασιλιάς αυτού του κόσμου. Άρχισε εκπομπή στο ραδιόφωνο και σε μια προσπάθεια να συντρίψει ακόμη περισσότερο τον ανταγωνισμό άρχισε να προσφέρει πλούσια δώρα. Στείλτε μήνυμα χωρίς επιπλέον χρέωση και κερδίστε μια ευτυχισμένη μέρα. Οι ακροατές άφηναν τα στοιχεία τους και επέλεγαν ποιά μέρα προτιμούσαν να ευτυχήσουν. Ευτυχούσαν. Για εβδομάδες μετά αναπολούσαν την μέρα που ήταν ευτυχείς μεθώντας με τη νοσταλγία της. Ύστερα άρχιζαν να πέφτουν στην κατάθλιψη. Ξανασυμμετείχαν στον διαγωνισμό. Ξανά τα ίδια. Άρχισαν να απαιτούν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Ο Ποιησούς ανταποκρίθηκε. Η ευτυχισμένη μέρα έγινε ευτυχισμένη βδομάδα. Όταν σταμάτησε να αρκεί κι αυτό, ο Ποιησούς άρχισε να ζορίζεται. Ούτε εκείνος δεν ήταν σε θέση να προσφέρει ευτυχισμένο μήνα σε τόσο κόσμο. Ματαιωμένος απ' την χαρμάνα ο κόσμος βγήκε στους δρόμους, μετονόμασε με μια λεκτική πιρουέτα τον εαυτό του σε όχλο και τα έκανε λαμπόγυαλο. Δεν χόρτασε όμως, οπότε πήγε στον ραδιοσταθμό και τον λιντσάρισε. Πέθανε λάιβ. Μετά από τρεις μέρες έκανε να αναστηθεί, αλλά έχοντας παραβεί τις εντολές του πατέρα του και την αποστολή του στην γη, διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε. Έμεινε σε μια φρικτή κατάσταση, όπου είχε τις αισθήσεις του αλλά δεν μπορούσε να δραπετεύσει από το παγωμένο σώμα του. Είχε τις αισθήσεις του και όσο έλιωνε. Ένοιωσε τη σήψη του σε όλο της το μεγαλείο. Μην έχοντας άλλη διέξοδο, έγραφε ποιήματα διαρκώς. Μην έχοντας τρόπο να τα γράψει, τα έγραφε στο μυαλό του. Αποδέκτης ούτε υπήρχε ούτε μπορούσε να υπάρξει. Τα ωραιότερα ποιήματα που είχαν ποτέ γραφτεί δεν είχαν τα δύο βασικά συστατικά των ποιημάτων: δεν είχαν μετατραπεί σε γραπτό λόγο και δεν είχαν έστω και ένα δυνητικό αναγνώστη. Όταν ο εγκέφαλός του άρχισε να αποσυντίθεται άρχισαν να αποσυντίθενται και αυτά. Οι στίχοι του κατέρρεαν από μέσα τους σαν δόντια μέσα από στόμα σε εφιάλτη. Με τις λέξεις να γκρεμίζονται άρχισε να μην καταλαβαίνει τίποτα, εκτός από το ότι έπαυε να καταλαβαίνει. Ένα δάκρυ κύλησε από το λιωμένο μάτι του και έλαμψε στον ουρανό. Το ακολουθώ αβέβαιος αν θα με οδηγήσει κάπου ή αν θα μετατραπεί σε ειρωνικό χαμόγελο.

16 Comments:

At 5/07/2008 07:42:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αραγε σκεφτόμαστε τον ίδιο μπλόγκερ;

 
At 5/07/2008 08:06:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Απ' τα καλύτερά σου, Old.
Διαβάζοντάς το, συνειδητοποίησα πόσο μου είχες λείψει!
Απ' όλα τ' άστρα τ' ουρανού
ΑΥΤΟ είναι που σου μοιάζει.
Γεια-χαρά.

 
At 5/07/2008 08:13:00 μ.μ., Blogger Μυαλά με Θέα said...

Αν εκφραστώ όπως θα ήθελα θα ακουστώ σαν φανατισμένη groupie - επειδή όμως είμαι ένας καθόλα σοβαρός κύριος θα αρκεστώ σε ένα υπερμεγέθες μπράβο και σε ένα υπερτροφικό ευχαριστώ.

 
At 5/07/2008 08:40:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

apla katapliktiko!!mpainw kathe mera mpas k dw kati kainourio!!eutuxws pou simera mpika kai to apogeuma kai tha to skeftomai to vradu!!

 
At 5/07/2008 10:00:00 μ.μ., Blogger tictac said...

Θα το ξαναδιαβασω και γω πριν κοιμηθω!

 
At 5/07/2008 11:36:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι,παράλληλα με την απόλαυση της ανάγνωσης,ένιωθα και τον θαυμασμό
"μακάρι να μπορούσα να γράψω έτσι"...

Old νομίζω οτι κάποιος πρέπει να σε προτείνει στους αδελφούς Κοέν για σεναριογράφο?Ν'αναλάβω μανατζερ σου?

-)

 
At 5/07/2008 11:50:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε των 7:42, ποιόν ίδιο μπλόγκερ να φανταζόμαστε; Σου φαίνομαι να μιλάω για κάποιον μπλόγκερ; Κανέναν μπλόγκερ δεν φαντάζομαι και κανέναν μπλόγκερ δεν εννοώ. Ένα ποστ έγραψα αυθύπαρκτο.

 
At 5/08/2008 12:10:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Eυχαριστώ πολύ για τα υπόλοιπα σχόλια, απλώς τα πήρα με το πρώτο, γιατί για κάθε πράγμα που γράφω πρέπει να σκέφτομαι εκ των προτέρων μήπως παρεξηγηθεί.

 
At 5/08/2008 02:12:00 π.μ., Blogger Μυαλά με Θέα said...

κακώς εκνευρίζεσαι - οι συνειρμοί των αναγνωστών σου είναι δείκτης της απήχησης και της πρόκλησης του κειμένου σου - if you know what i mean

 
At 5/08/2008 10:48:00 π.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

το κείμενο πολύ όμορφο και οι συνειρμοί πολυμορφικοί. Άφες ημίν.

 
At 5/08/2008 02:23:00 μ.μ., Blogger solaris said...

Αγαπητέ κύριε Old Boy,
μπήκα τυχαία στο blog σας εδώ και κάποιους μήνες.Από τότε διαβάζω όλα τα κείμενά σας χωρίς να κάνω κάποιο σχόλιο αλλά τώρα αποφάσισα ότι ήρθε η ώρα να απευθυνθώ σαν φανατισμένη groupie (όπως θα έλεγε ο "μυαλά με θέα").Το σημερινό σας κείμενο λοιπόν αξίζει ένα μεγάλο μπράβο και εμένα τουλάχιστον μου λέει ότι κάπου μέσα σας κρύβετε έναν ποιητή.Θα σας παρακαλούσα να συνεχίσετε να μας εκπλήσετε με τέτοια ωραία κείμενα.

Με εκτίμηση

Μια φανατική αναγνώστριά σας

 
At 5/08/2008 07:01:00 μ.μ., Blogger david santos said...

I loved this post and this blog.
Have a nice day

 
At 5/08/2008 08:10:00 μ.μ., Blogger Ivan o bromeros said...

Για άλλη μια φορά υποκλίνομαι..

Το σκηνικό με τον Ποιησού να πεθαίνει live από το λιντσάρισμια των πιστών μου θύμισε το τέλος από το
"άρωμα".

 
At 5/08/2008 08:15:00 μ.μ., Blogger Alexandros said...

30 δευτερόλεπτα διαβάσματος,ατελειωτες στιγμές σκέψεις,σε ευχαριστώ γι'αυτή την ευτυχία

 
At 5/08/2008 08:39:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους :)

 
At 5/08/2008 11:01:00 μ.μ., Anonymous no name said...

ρεεε...πολύ ωραίο! σαν ιδέα, σαν σύνθεση, σαν εικόνες, σαν νοήμα, σαν δεν ξέρω τι ακριβώς. Η "λεκτική πιρουέτα" ειναι δική σας συλληψέως? Μου φανήκε πολύ εξύπνη...
Αυτά.
ΥΓ: το "ρε" ήταν φιλικό, του ενθουσιασμού και του δεν βρίσκω λόγια.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home