Παρασκευή, Φεβρουαρίου 01, 2008

Το κουμπί

Μια ακόμη ζωή του έφτανε στο τέρμα της.
Είχε το άσχημο προαίσθημα από την αρχή της εκστρατείας και όταν το σπαθί τρύπησε την κοιλιά του, κατάλαβε ότι όλα τελείωναν ξανά. Δεν ήταν άλλωστε πρωτάρης στους θανάτους για να ξεγελάσει τον εαυτό του με απατηλές ελπίδες. Λίγα λεπτά αργότερα, ξεψυχώντας και κλείνοντας για τελευταία φορά τα μάτια, αναρωτήθηκε πού θα βρισκόταν όταν τα ξανάνοιγε· πάντα αυτό το τελευταίο μυστήριο τον συνάρπαζε ελαττώνοντας λίγο τη οδύνη του κάθε τέλους του· οδύνη που είχε νοιώσει ακόμη και στα χειρότερα περάσματά του· οδύνη που εν τέλει την απέδιδε στη δύναμη της συνήθειας. Συνήθιζε τόσο πολύ κάθε του ρόλο, που του κόστιζε να βγαίνει από αυτόν, λες και ήταν η μία και μοναδική ζωή του.
Έκλεισε τα μάτια του σε έναν ματωμένο αγρό και ξύπνησε αρκετούς αιώνες αργότερα σε ένα μονό κρεβάτι. Το κεφάλι του γύριζε και του πήρε λίγη ώρα για να καταλάβει από τον περιβάλλοντα χώρο ότι πρέπει να βρισκόταν κάπου ανάμεσα στα τέλη του εικοστού και στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα. Σηκώθηκε από το κρεβάτι, βρήκε ένα ημερολόγιο στον τοίχο, έγραφε 2008, κατευθύνθηκε στο μπάνιο, κοίταξε τον καθρέφτη και είδε ότι πρέπει να ήταν γύρω στα 25. Όχι κι άσχημα.
Όταν συνήλθε εντελώς από την μετάβαση, κάθισε στον καναπέ και προσπάθησε να ανακαλέσει στην μνήμη του τις βασικές του γνώσεις για την εποχή. Τι έπρεπε οπωσδήποτε να θυμάται;
Ζώντας σε μια εποχή όπου κάθε εξωτερική σου ενέργεια μπορούσε ανά πάσα στιγμή να καταγραφεί σε μηχανικό μέσο και να αναπαραχθεί για το κακό σου και προς διάψευσή σου, ζώντας σε μια εποχή ιδιωτικού υπό αίρεση, ιδωτικού επ' απειλή, αποφάσισε να ζήσει -και πράγματι έζησε έως βαθέος γήρατος- μια υποδειγματική ζωή, μια ζωή δίχως εξωτερικευμένα μυστικά, μια ζωή όπου κράτησε όλα του τα μυστικά μέσα στον οργιώδη κόσμο του μυαλού του, μέσα σε έναν κόσμο όπου μισούσε, φθονούσε, έκλεβε, έκαιγε, επιδιδόταν σε διαστροφές, την ώρα που όποιος κι αν τον έγραφε το μόνο που θα μπορούσε να γράψει είναι έναν αμίλητο και χαμογελαστό άνθρωπο.
Έναν άνθρωπο που χαμογελούσε σκεπτόμενος την σχεδόν εφιαλτική του εμπειρία μερικές ζωές πιο πριν, όταν ζώντας στα μέσα του εικοστού όγδοου μ. Χ. αιώνα, δεν είχε ούτε το καταφύγιο της ελεύθερης σκέψης, έχοντας αναγκαστεί έτσι υπό τον φόβο της καταγραφής της να είναι άμεμπτος σε όλα του, υποδειγματικός και στις σκέψεις του, καλότατος στ' αλήθεια.
Χαμογέλασε ακόμα καθώς θυμήθηκε πως ακόμη και αυτήν την μαρτυρική ζωή της υποχρεωτικά ειλικρινούς - της εξ' ανάγκη ανυπόκριτης καλοσύνης, όταν είχε έρθει η ώρα, την είχε εγκαταλείψει με τη συνήθη οδύνη του και μάλιστα με μια οδύνη που την επέτεινε η συνειδητοποίηση ότι πέθαινε ένας ενάρετος άνθρωπος, για να έρθει κατά πάσα πιθανότητα στη θέση του ένα κάθαρμα ξανά.

15 Comments:

At 2/01/2008 08:23:00 μ.μ., Anonymous jojos said...

Old boy,
το ποστ σου μπορώ να το χαραχτηρίσω κατ' αρχήν απαισιόδοξο ή προφητικό. Κοιτώντας γύρω μου όμως, παρατηρώ ότι αυτά που περιγράφεις ισχύουν. Αφού συνηθίσουμε στον βούρκο που ζούμε κατόπιν νιώθουμε ευχάριστα και δεν αντιδράμε σε τίποτα.

 
At 2/01/2008 08:29:00 μ.μ., Blogger sal.ló said...

Ωραία αλλά πικρή ιστορία.

Όπως καλή αλλά πικρή και η αλήθεια. Λιγότερο ποιητικά αλλά μακάβρια αληθινά το περιέγραψε ο εμπνευστής του. Ένα αόρατο άισθημα του πανταχού παρόντως επιτηρητή... Ένας νέος τρόπος απόκτησης εξουσίας του νού επάνω στο νού, σε έκταση που δεν έχει προηγούμενο..

http://cartome.org/panopticon2.htm#I.

 
At 2/01/2008 09:24:00 μ.μ., Blogger morfeas said...

Άρα μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους...

Δεν είναι κι άσχημο, αν το καλοσκεφτείς...

Ο φόβος φυλάει τα έρμα, δεν λένε...?

Είμαστε νιώθω πολύ πιο κοντά, από τον 28ο αιώνα που λες...

Δυστυχώς...

Γαμώτο...!

υγ. πολύ όμορφο ποστ.

 
At 2/02/2008 02:08:00 π.μ., Blogger basik said...

"Όχι κι άσχημα."

Έτσι μιλάτε πια εσείς εκεί; Jesus!

 
At 2/02/2008 02:12:00 π.μ., Blogger basik said...

Γιατί όλο το ποστ μου δίνει την αίσθηση κακής μετάφρασης;

 
At 2/02/2008 02:16:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ούτε καν καλής; Και μεταφράζω ξένα κείμενα πασάροντάς τα ως δικά μου και τα μεταφράζω και άσχημα; Ούτε μια δουλειά σωστή δεν μπορώ να κάνω. Κρίμα :(

 
At 2/02/2008 02:34:00 π.μ., Blogger basik said...

Πρώτη φορά έχω αυτή την αίσθηση σ' αυτό το blog. Δεν είπα, φυσικά, ότι ΕΙΝΑΙ κακή μετάφραση. Αλλά αρκετά σημεία μου έδωσαν αυτή την εντύπωση.

Μπορεί να κάνω λάθος. Αλλά αυτό το "όχι κι άσχημα"...

 
At 2/02/2008 04:20:00 π.μ., Anonymous novalis said...

Συνέχισε τα κόπυ-πέηστ και τις μεταφράσεις Ολντ :)

 
At 2/02/2008 08:48:00 π.μ., Blogger οι σκιές μιλάν said...

...και αν δεν την έχεις δει, δες και το Freeze Frame.

Ο πρωταγωνιστής του ποστ αναποδογυρισμένος. Νομίζω θα την βρείς ενδιαφέρουσα.

 
At 2/02/2008 11:35:00 π.μ., Blogger Jimmy Rose said...

ενδιαφέρουσα οπτική.
Μου θύμισε δύο αγαπημένα μου βιβλία: 1. "Η πύλη του ουρανού", του didier nebot και 2. "replay, ζωή σε επανάληψη", του Κεν Γκριμγουντ.

 
At 2/02/2008 03:16:00 μ.μ., Anonymous nelly said...

Ωστε θα πεθανω νεα λοιπον?!

 
At 2/03/2008 12:59:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Αποτελεί μετάφραση ή γνήσιο τέκνο σας, old boy?

Σε κάθε περίπτωση είναι αριστουργηματικό! Από τα καλύτερα που έχω διαβάσει σ' αυτό το μπλογκ.

 
At 2/04/2008 01:36:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Δεν είναι μετάφραση.

 
At 2/04/2008 06:16:00 μ.μ., Blogger chewing gum said...

xxaxa.. o kyrios old, neyriase ki exase ton kynismo kai tin eironia toy.
DEN einai metaafrasi:)

moy eleipsan oi istorioyles soy...

Oso gia to post, aytos o kyrios se oles toy tis zoes itan an8ropos?
Kai an nai, itan panta antras?

 
At 2/07/2008 03:51:00 μ.μ., Blogger 2000man said...

Πολύ καλό!
Ωραία αίσθηση... να έχεις πολλές ζωές, να ταξιδεύεις στον χώρο και στον χρόνο και να ξέρεις από προσωπική εμπειρία το feeling της κάθε εποχής.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home