Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007

Δίπλα στον σημαιοφόρο

Του Αγίου Δημητρίου. Δυο μέρες πριν την εθνική γιορτή. Δημήτρηδες ένα σωρό. Πρέπει να παρθούν και κάποια δώρα. Βγαίνω να τα πάρω. Ξαφνικά τον βλέπω μπροστά μου. Διασχίζει τη Σταδίου με κατεύθυνση προς Ομόνοια. Φανάρι. Σταματάει. Τον φωτογραφίζω. Αν δεν έχει μεταμφιεσθεί σε Σκωτσέζο, είναι Σκωτσέζος. Κι αν δεν πρόκειται για κάποια απίθανη σύμπτωση είναι οπαδός της Αμπερτήν. Που την προηγούμενη μέρα έπαιζε με τον Παναθηναϊκό. Που της έριξε τρία. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι ο ίδιος. Το θέμα είναι ο Σκωτσέζος οπαδός με τον παραδοσιακό σκούφο, την ποδοσφαιρική μπλούζα, το κιλτ, το σακκίδιο και την τεράστια ελληνική σημαία επ ώμου. Το θέμα είναι η απροσδόκητη εικόνα του. Το θέμα είναι ότι εκτός από τις συνηθισμένες παρελάσεις υπάρχουν και οι παράδοξες. Το θέμα είναι ότι μπροστά στα μάτια μας δεν παρελαύνει μόνο η συνήθεια, αλλά και το συναρπαστικό. Το θέμα είναι ότι πέραν των μοδάτων και επίκαιρων αντιμαχιών και διλημμάτων για σημαίες, σημαιοφόρους και παρελάσεις, υπάρχουν πάντα και τα διαχρονικά διλήμματα. Όπως το δίλημμα του πώς τοποθετείσαι απέναντι στο θαύμα της ζωής, του πόσο ενεργοποιημένα είναι τα αισθητήρια όργανά σου προκειμένου να εισπράττουν τα ερεθίσματα του κόσμου.
Το θέμα είναι ότι οι μεγάλες πόλεις μπορούν να σου προσφέρουν στις καθημερινές σου διαδρομές, τις αγχωμένες, τις πιεστικές, τις ρουτινιασμένες, ένα σωρό ερεθίσματα. Αλλά πρέπει να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά. Και εντάξει, ο σημαιοφόρος κάνει μπαμ. Τον σημαιοφόρο μάλλον θα τον δεις ούτως ή άλλως. Δίπλα του όμως, περνούν απαρατήρητοι τόσοι και τόσοι. Κάθε άνθρωπος που σε προσπερνάει βιαστικός, κάθε ένας που σε σπρώχνει στις κυλιόμενες σκάλες του μετρό, ζει την δική του ιστορία στο μυαλό του. Από κάπου έρχεται και κάπου πάει. Κάτι λαχταρά και για κάτι τρέμει. Παρατήρησέ τον. Πλάσε στο δικό σου μυαλό την ιστορία του. Όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά είναι και δωρεάν.
Έχουμε χωρίσει τη ζωή στο σκέλος «τρέξιμο» και στο σκέλος διασκέδαση. Τρέχεις, τρέχεις, τρέχεις και περιμένεις να περάσεις καλά εντός προβλεπόμενων χώρων, εντός προβλεπόμενου πλαισίου: εκεί που το θέαμα σού έχει εκ των προτέρων ορισθεί ως τέτοιο. Αν είναι όμως τα μάτια σου ανοιχτά, η πόλη μετατρέπεται αυτομάτως σε οθόνη σινεμά και σκηνή θεάτρου. Χάσου μέσα της. Δεν σε βλέπει κανείς. Είσαι ασφαλής. Δοκίμασε –την ώρα ακριβώς που «τρέχεις»- να αρχίσεις να εκπλήσσεσαι ξανά. Όπως όταν ήσουν παιδί και δεν είχες να «τρέξεις». Κι αν σε κερδίζει μια εικόνα, μην την αφήνεις να σου φύγει. Να την εγκαταλείπεις αφού πρώτα την έχεις ξεζουμίσει μέσα σου. Να εξετάζεις τη ζωή σαν αξιοπερίεργο. Γιατί αν μια λέξη της ταιριάζει είναι ακριβώς αυτή: αξιοπερίεργο.
Όποιος μάθει να ξαφνιάζεται και να αναρωτιέται σπανίως πλήττει.
Η σκέψη, ο κόσμος του νου, είναι το αποτελεσματικότερο αντικαταθλιπτικό.
(Κείμενο γραμμένο για το «Exodos»)

20 Comments:

At 11/03/2007 07:57:00 μ.μ., Blogger Roadartist said...

Σωστά όλα μέσα στο μυαλό μας είναι. Νομίζω οτι η γοητεία της ζωής έγκειται σε αυτό. Και η γοητεία του δρόμου είναι η μεγαλύτερη απο όλες.

 
At 11/03/2007 08:08:00 μ.μ., Anonymous The Passengera said...

Ο κάθε άνθρωπος είναι ένα μικρό Σύμπαν.

 
At 11/03/2007 08:21:00 μ.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Εσύ αυτό που μας παροτρύνεις να πράξουμε,το έχεις καταφέρει;
Γιατί εγώ ξέρω,πως τη ζωή την βλέπουν ως αξιοπερίεργο,εκτός από τα παιδιά και τα άτομα με νοητική υστέρηση!
Πόση ουτοπία να αντέξουμε;

 
At 11/03/2007 09:01:00 μ.μ., Blogger vasikos metoxos said...

Όλα είναι δρόμος φίλε...

 
At 11/03/2007 11:26:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

Πολυ ωραιο!Ετσι ειναι!Η πολη ειδικα-με την ανωνυμία της-προσφερεται για αυτο.Για μενα,οποιες φορές πρεπει να κατεβω στο κεντρο και χρησιμοποιω το μετρό,ειναι πηγη έμπνευσης...Ειδικα αν εχεις και μπλογκ κι ανεβαζεις ιστοριες!!!
(καλα,εσυ ολη τη μερα στο Μετρό εισαι?)

 
At 11/04/2007 08:48:00 π.μ., Blogger vasikos metoxos said...

Squarelogic, τώρα το κατάλαβες? Εγώ νομίζω ότι βγαίνει από το μετρό μόνο για να ποστάρει...

 
At 11/04/2007 10:50:00 π.μ., Blogger Univers said...

Είναι όμορφο να παρατηρείς τα πάντα με την έκπληξη και την αθωότητα ενός παιδιού που τα αντικρύζει για πρώτη φορά. Και υπάρχουν τόσα πράγματα να γνωρίσεις και να θαυμάσεις, πέρα από αυτά που αναμένεται να δεις εντός προγραμματισμένου χώρου και πλαισίου, όπως λες...

 
At 11/04/2007 05:29:00 μ.μ., Blogger Jason said...

Προς κ. κ. Καρατζαφέρη, Ψωμιάδη, κλπ..:

Επιτρέπεται Σκωτσέτζοι να παρελαύνουν με ελληνικές σημαίες;

(Άσχετη σκέψη σε ένα όμορφο post)

 
At 11/04/2007 06:50:00 μ.μ., Anonymous Θείους said...

Καίρια η παρατήρηση του Μπόυ περί μη περιχαράκωσης της πραγματικής Ζωής σε προβλεπόμενο μόνον χρόνο και τόπο.

Γουστάρω, εξ άλλου, τους "άλλους" να γουστάρουν τη σημαία μας. Σημαίνει ότι έρχονται πλησιέστερα προς Εμάς.

 
At 11/05/2007 01:33:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Metro stories:

Οι οδηγίες που είχε για να βρει τον σταθμό ήταν σαφέστατες. Μολαταύτα τα κατάφερε να μπερδευτεί. Αντί να μπει στο μετρό μπήκε στο μετρώ. Στην βλακεία του προστέθηκε και η ατυχία του. Πριν καλά καλά συνειδητοποιήσει το λάθος του, το μετρώ έκλεισε τις πόρτες και ξεκίνησε φουριόζο. Δεν είχε συνηθίσει να ταξιδεύει σε λέξεις και ζαλίστηκε. Κρατήθηκε τρομαγμένος από τη δεξιά άκρη του ταφ σαν χειρολαβή. Στην επόμενη στάση όμως το μετρώ φρέναρε απότομα. Έχασε την ισορροπία του και έπεσε. Αποφάσισε να μην στεναχωρηθεί. Δεν του είχε συμβεί και τίποτα φοβερό στο κάτω κάτω της γραφής. Σηκώθηκε από το κάτω κάτω της γραφής και πιάστηκε γερά από την κάθετη στήλη του ταφ. Στην επόμενη στάση είχε ανταπόκριση με τη γραμμή του αριθμώ. Δεν κατέβηκε. Αν είχε πάρει το μετρό έπρεπε να κατέβει μέγαρο. Το μετρώ κατέβαζε μόνο μέγα ρω. Τι να κάνει, κατέβηκε. Από τη λέξη είχε βρεθεί σε γράμμα, το οποίο ήταν μεν μια πρόοδος, δεν έπαυε δε να μην του δίνει λύση. Αποφάσισε να περπατήσει. Δίπλα στο μέγα ρω βρήκε την πρεσβεία των είπα. Η πρεσβεία φρουρείτο. «Αφήστε με να μπω, θέλω πολιτικό άσυλο». «Για ποιό λόγο;» «Βρέθηκα στην χώρα του γραπτού λόγου και κοντεύω να τρελαθώ. Είστε η πρεσβεία των είπα και ζητώ άσυλο στον προφορικό». Το αίτημά του απορρίφθηκε. Προφανώς. Γιατί αν είχε γίνει δεκτό, το ποστ αυτό θα τ' άκουγες με τα αυτιά σου. Αλλά τότε δεν θα έβγαζε νόημα, έτσι δεν είναι; Μπας και βγάζει τώρα, θα μου πεις. Αν μου πεις δεν θα σ΄ακούσω. Εκ των πραγμάτων. Μόνο αν μου γράψεις. Που για να το κάνεις θα πρέπει να μπεις κι εσύ στη χώρα του γραπτού. Ψιλοσυμπαθητικά το ξεκίνησα το ποστ και μου κατέληξε δήθεν. Σκασίλα μου. Σχεδόν. Έπαιξα κι έχασα. Παίξε κι εσύ. Αν δεν σου πάει να παίζεις, δεν σου πάει και να γράφεις. Η σοβαροφάνεια τον παίρνει. Αλήθεια. Γέρνει κιόλας.

 
At 11/05/2007 05:24:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

πούτσες μπλε σε ροζ κουτάκια φίλε μου.

και με το συμπάθειο δηλαδή που εκφράζομαι έτσι στο σεβαστό μπλόγκ σου αλλά μου το έβγαλε αυθόρμητα το συγκεκριμένο κείμενο

μ άλλα λόγια:ναι, η πόλη, όπως τα λές είναι, γεμάτη αξιοπερίεργα, φτάνει να μπορέσουμε λίγο ν ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε τι γίνεται.

αλλά και τι έγινε μωρέ?
τι είδους αξία είναι αυτή, που χρειαζόμαστε τα αξιοπερίεργα για να κριθούμε ως οπενμάιντiντ?και τι έγινε που ο σκωτσέζος κουβάλαγε την ελληνική σημαία?
αυτή η πόλη είναι κακή, άσχημη, βρώμικη και απαίσια.πάει και τελείωσε.είτε έχει σκωτσέζο είτε δεν έχει.δεν της αλλάζει τη φύση ο σκωτσέζος.έχει τη φάση του μεν, δε σ αφήνεινα πλήτεις μεν, είναι αξιοπερίεργο μέν, αλλά δνε παύει να ναι μια πόλη σκατά δε.

για μένα δηλαδή.δε λέω ότι αυτό ισχύει και πρέπει να το πιστεύουν όλοι.


θα μείνω στην άλλη σου την παρατήρηση:έχουμε χωρίσει το χρόνο στα δύο όπως λές.συμφωνώ απόλυτα.

αλλά σκέφτομαι ότι αυτή η τάση για χωριστικότητα ξεκινάει από την ίδια τη φύση αυτής της άρρωστης πόλης.πάνε πακέτο που λένε.

πιθανά παρασκευή απόγιομα να πίνω τσάι στον 6ο στου ελευθερουδάκη.(το μόνο πολιτισμένο σημείο αυτής της πόλης).έλα να τα πούμε από κοντά αν θες.

 
At 11/05/2007 06:41:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Tι είδους αξία είναι αυτή;
Κατά τη γνώμη μου είναι η αξία του να ψάχνει κανείς την ομορφιά ΠΑΝΤΟΥ, ακόμη και σε μέρη κατ' αρχήν άσχημα όπως η Αθήνα. Γιατί η ομορφιά παντού βρίσκεται και παντού χωράει.
Γιατί αν μάθουμε να βλέπουμε την πόλη αλλιώς μόνο σκατά θα μας προσφέρει.
Γιατί αν δεν μάθουμε να βλέπουμε την πόλη αλλιώς ίσως και όταν βρεθούμε σε άλλα μέρη πιο όμορφα, πάλι το μάτι μας θα δυσκολεύεται να δει στ΄αλήθεια.
Τι έγινε που ο Σκωτσέζος κουβάλαγε την ελληνική σημαία;
Για μένα ήταν ένα παράδοξο θέαμα που με οδήγησε σε μια σειρά από σκέψεις.
Ίσως δεν έγινε τίποτα. Αλλά αν τον είχα ξεπεράσει έτσι λέγοντας «και τι έγινε» θα είχε γίνει ακόμη πιο τίποτα.

 
At 11/05/2007 11:22:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

Πολυ μου αρεσε η σουρεαλιστικη metro story...

και σωστα,αν τον ειχες προσπερασει λεγοντας και 'τι εγινε",θα ειχαμε χασει ενα ωραιο ποστ και αφορμη για σκεψεις...

 
At 11/06/2007 02:51:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

metro stories: a post within a post!

 
At 11/06/2007 04:42:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Όχι ακριβώς. Είναι παλιό ποστ :)

 
At 11/07/2007 02:23:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

You don't have to travel to see the world.
Είναι από την ταινία smoke του jim jarmusch.
http://www.youtube.com/watch?v=MpCpsExvD4Q

 
At 11/07/2007 03:08:00 μ.μ., Blogger Dimitris said...

Πολύ ωραία κείμενα Old Boy, και τα 2!
Είναι αλήθεια ότι μπορει να διασκεδάσει κανείς πολύ με αυτά που συναντά σε μια πόλη. Μπορεί να είναι ενα μικρό κομμάτι διαλόγου που θα ακούσεις περπατώντας και θα βγάλεις εσύ ότι συμπέρασμα θέλεις, μια αφηρημένη φάτσα που την κοιτάς μόνο για ένα δευτερόλεπτο περνώντας μπροστά της, μια φράση που θα την συμπληρώσεις με ότι σου έρθει εκείνη την ώρα στο μυαλό... :)) Αυτό που μ αρέσει είναι να κάνω σχόλια απο μέσα μου για άλλους που βρίσκονται/μιλούν/κινούνται γύρω... :))
Καλή συνέχεια!
Δ

 
At 11/07/2007 05:04:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Κάπως έτσι Δημήτρη. Σ΄ευχαριστώ.
Ανώνυμε, σούπερ το βίντεο. Το «Smoke» είναι από τις αγαπημένες μου ταινίες. Του Γουέιν Γουάγκ είναι βέβαια από βιβλίο του Πωλ Όστερ. Του Τζάρμους είναι το «Coffee and Cigarettes» (το οποίο δυστυχώς δεν έχω δει).

 
At 11/07/2007 07:02:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μea culpa για τον σκηνοθέτη.Ο Τζάρμους παίζει στην επόμενη ταινία του Γουάνγκ το Blue in the face,πάλι του Όστερ.

 
At 11/07/2007 07:08:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Πάντως το βίντεο είναι ό,τι καταλληλότερο :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home