Τετάρτη, Αυγούστου 01, 2007

Leaving Las Vegas

O Mπεν είχε μια καλή δουλειά, μια καλή γυναίκα κι ένα καλό παιδί. Εδώ και καιρό η γυναίκα του πήρε το παιδί τους και τον άφησαν μόνο. Ο Μπεν δεν θυμάται πια αν η οικογένειά του τον παράτησε επειδή είχε αρχίσει να γράφει πολύ ή αν άρχισε να γράφει πολύ επειδή τον παράτησε η οικογένειά του. Σήμερα τον φώναξε στο γραφείο το αφεντικό του. Έχει σε έναν φάκελο την αποζημίωσή του. Τον απολύει. Ο Μπεν απορούσε που δεν είχε απολυθεί νωρίτερα. Ούτως ή άλλως το θέμα είχε πάψει πια να τον απασχολεί στο παραμικρό. «Λυπάμαι ειλκρινά, Μπεν. Φοβάμαι ότι δεν θα έπρεπε να γράφεις τόσο πολύ». «Ίσως δεν θα έπρεπε να αναπνέω τόσο πολύ», του απαντά χαμογελώντας. Ο Μπεν επιστρέφει σπίτι, μαζεύει φωτογραφίες κι ό,τι τον συνδέει με το παρελθόν του, τα βάζει σε σακκούλες και τα καίει στο πεζοδρόμιο. Παίρνει μια βαλίτσα με ρούχα, το λάπτοπ του, εφεδρικές μπαταρίες, σκοτώνει στο ενεχυροδανειστήριο ό,τι απέμενε να σκοτωθεί και ξεκινάει με το αυτοκίνητό του για το Λας Βέγκας. Στο δρόμο κάνει κάθε τόσο στάσεις και γράφει. Μετά αφήνει το λάπτοπ ανοικτό και όποτε μπαίνει σε πόλεις, κάτι πληκτρολογεί στα φανάρια. Όταν φτάνει στο Λας Βέγκας πιάνει δωμάτιο σε ένα φτηνό μοτέλ και γράφει για ώρες. Μετά κοιμάται για λίγο και τη νύχτα βγαίνει βόλτα με το αυτοκίνητο. Παραλίγο να πατήσει τη Σέρα. Η Σέρα είναι πόρνη. Του αρέσει και της ζητά να έρθει στο δωμάτιό του. Μπαίνοντας στο δωμάτιο πιάνουν κουβέντα. «Τι σε φέρνει στο Λας Βέγκας, Μπεν; Τζόγος; Κάποιο συνέδριο;». «Όχι, ήρθα εδώ για να γράψω μέχρι θανάτου. Πούλησα ό,τι έχω και δεν έχω κι αύριο θα πουλήσω και το αυτοκίνητο. Στην πόλη μου έπρεπε θεωρητικά να κάνω κάτι άλλο κι όταν έγραφα είχα την αίσθηση ότι έκλεβα. Εδώ κανείς δεν ασχολείται μαζί σου, η πόλη είναι ξύπνια 24 ώρες το 24ώρο και μπορώ να γράφω συνέχεια, χωρίς κανείς να μου δίνει σημασία. Εδώ επιτέλους το μυαλό μου μπορεί να είναι στο γράψιμο και πουθενά αλλού. Τίποτε άλλο δεν ήθελα - τίποτε άλλο δεν θέλω. Συγγνώμη όμως, δώσε μου μισό λεπτό, γιατί μόλις μου ήρθε μια ιδέα». Ο Μπεν ξεχνά τη Σέρα κι αρχίζει να γράφει μανιωδώς στο κομπιούτερ μέχρι που αποκοιμιέται. Την επόμενη μέρα την ξαναβρίσκει και της ζητάει να πάνε να φάνε κάπου. Θα την πληρώσει για το χρόνο της. Εκείνη δέχεται δωρεάν. Σαν σε ραντεβού. Στο τραπέζι η Σέρα τον ρωτά: «Γιατί το κάνεις αυτό; Γιατί σκοτώνεις έτσι τον εαυτό σου;». «Ενδιαφέρουσα επιλογή λέξεων. Δεν θυμάμαι. Απλώς ξέρω ότι το θέλω». «Λες δηλαδή ότι το να γράφεις δεν είναι παρά ένα μέσο για να χάσεις τη ζωή σου;». «Ή ότι το να χάνω τη ζωή μου δεν είναι παρά ένα μέσο για να γράφω». Τελειώνουν το δείπνο και περπατούν δίπλα - δίπλα. Η Σέρα του ζητά να ξαναβγούν. Σταματά και την κοιτά στα μάτια: «Σέρα, αυτό που πρέπει να καταλάβεις είναι ότι δεν θέλω ποτέ -ποτέ όμως- να μου ζητήσεις να σταματήσω να γράφω. Το καταλαβαίνεις αυτό;». Η Σέρα λέει ότι τον καταλαβαίνει. Το δείχνει κιόλας. Την άλλη μέρα τού ζητά να πάρει το λάπτοπ και να έρθει να μείνει σπίτι της. Δέχεται. Τις επόμενες βδομάδες ο Μπεν γράφει ασταμάτητα και στα διαλείμματα τής δείχνει την αγάπη του με κάθε άλλο τρόπο εκτός από σεξ: δεν έχει δύναμη, όλη του τη ζωτικότητα την ρουφάει το πάθος του. Εν τω μεταξύ οι συνέπειες του γραψίματος αρχίζουν και γίνονται ολοένα και πιο εμφανείς: έχουν επηρεαστεί οι εγκεφαλικές του λειτουργίες και μπερδεύει τα λόγια του στον -ανάπηρο πια- προφορικό του λόγο, έχει χάσει πολλά κιλά και λιποθυμά συνεχώς από εξάντληση. Η Σέρα του ζητά να δει κάποιον γιατρό. «Σέρα, δεν θα δω κανένα γιατρό. Ίσως ήρθε η ώρα να ξαναγυρίσω στο μοτέλ». «Και να κάνεις τί εκεί; Να σαπίσεις μόνος σου; Τελείωσε, δεν το ξανασυζητάμε. Σεβάστηκα τη θέλησή σου και σου ζήτησα να κάνεις μόνο αυτό για μένα. Aυτό και μόνο. Πρέπει να πάω στη δουλειά τώρα». Η Σέρα δεν του ξανακάνει κουβέντα για γιατρό και του φέρνει ένα δώρο. Ο Μπεν το ανοίγει. Είναι ένα καινούριο λάπτοπ. Λίγες μέρες μετά ο Μπεν θα πεθάνει. Πριν πεθάνει, κατορθώνει και κάνουν για πρώτη και τελευταία φορά έρωτα.
Το δωμάτιο είναι ολοσκότεινο και η μόνη λάμψη που φωτίζει την αγκαλιά του αποστεωμένου κορμιού του Μπεν με το πολυχρησιμοποιημένο κορμί της Σέρα έρχεται απ΄την οθόνη του ανοικτού λάπτοπ.

27 Comments:

At 8/01/2007 09:01:00 π.μ., Blogger monahikoslikos said...

Να βάλουμε μυνήματα στα blog:
Προσοχή, "το γράψιμο μπορεί να σκοτώσει", "Οι γραφιάδες πεθαίνουν πρόωρα".
Κάτι σαν τις προειδοποιήσεις του υπουργείου Υγείας στους καπνιστές.
Πολύ καλό πάντως, το απόλαυσα.

 
At 8/01/2007 09:17:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Η πλάκα είναι ότι ο γραφιάς μοιάζει με το πιθάρι των Δαναΐδων, όσο αδειάζει τόσο γεμίζει κι άλλο κι άλλο -και με πιο καθαρό νερό!
(ο πίθος των Δαναΐδων δεν ήταν αυτός που..?)

 
At 8/01/2007 10:07:00 π.μ., Blogger οι σκιές μιλάν said...

Θα προσέθετα και την κορυφαία εκδήλωση αγάπης(;),αλληλεγγύης(;), κατανόησης(;) [δεν ξέρω πως να το πώ] της ταινίας, τότε που η Σέρα κάνει δώρο στον Μπεν έναν ολοκαινούργιο λαπ τοπ.

 
At 8/01/2007 10:26:00 π.μ., Anonymous sofo said...

Κορυφαίο ποστ, ελπίζω να επαναληφθεί και με διαφορετική ταινία.


υγ.Έπρεπε να αλλάξεις το όνομα της πόρνης όμως. Θυμίζει Σέρα Φερέρ και αναγουλιάζομαι

 
At 8/01/2007 11:34:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

αχ τι καλα που καποιος μας ψυχαγωγεί με τέτοια ποστ.

 
At 8/01/2007 01:49:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

το θέμα δεν είναι να γράφεις συνέχεια ή να πίνεις συνέχεια, το θέμα είναι να βρείς ένα τρόπο να ζήσεις κάνοντας κάτι που δε μουδιάζει το μυαλό σου.

όλοι οι υπερευαίσθητοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ αυτού του κόσμου(όπως ο μπεν της ταινίας ή ο όλντμπόι της άλλης ταινίας και κατά πάσα πιθανότητα κι ο όλντμπόι του μπλογκ)βρίκουν κάποια εμμονή να κολήσουν που τους εμποδίζει να καταπιούν/ανεχτούν και εν τέλει βιώσουν τον πόνο που συνεπάγεται το να ΥΠΑΡΧΕΙΣ.

υπάρχει ένα μάθημα για όλους μας εδώ και το γεγονός ότι η ταινία ήταν όμορφη δε σημαίνει απαραίτητα ότι ήταν και κάτι καλό.αν κάτι δε μας αφυπνίζει αλλά μας βυθίζει πιο βαθιά δεν είναι καλό.

έχω το ίδιο θέμα όταν ακούω τους tindersticks ή τον cave ή τους walkabouts.με τα χρόνια(40 είμαι) άρχισα να πιστεύω ότι τελικά μεγάλο μέρος της ποπ κουλτούρας, όλο αυτό το dark πράμα που περιφέρεται με μαύρα ρούχα και έξυπνες ατάκες, επηρεάζει αρνητικά τις ζωές εκατομυρίων εφήβων και στη συνέχεια ενηλικών, τους κολάει κάποιο είδους μικρόβιο που τους παρασέρνει σε συνεχείς αρνητικές σκέψεις.κι επειδή είμαι πεπεισμένος πια τώρα στα 40 μου, ότι η πραγματικότητα που βιώνουμε στο φυσικό/υλικό πεδίο είναι κατευθείαν αντανκλαση της πραγματικότητας που έχουμε προδημιουργήσει στο κεφάλι μας, δηλαδή των σκέψεων, πεποιθήσεων, συναισθημάτων μας, προσπαθώ να αναθεωρήσω κάποια απ τα εφηβικά μου αξιώματα μου, με στόχο την καλυτέρευση της ζωής μου στο ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ.

βέβαια δεν τα πολυκαταφέρνω.

προσπαθώ όμως να ζω όμως πιο συνειδητά και πρακτικά αν συγκρίνω τη ζωή μου πριν με τη ζωή μου μετά, σίγουρα είμαι απείρως καλύτερα σε όλα τα επίπεδα(σκέψεις, συναισθήματα, υλική ευημερία).

ΥΓ1.δεν έβαλα παραπάνω το "καλό" σε εισαγωγικά γιατί είμαι σίγουρος ότι πολλοί από τους αναγνώστες θεωρούν το "καλό" σαν κάτι υποκειμενικό και άρα ανύπαρκτο και σίγουρα θα το προτιμούσαν εντος εισαγωγικών σαν μια έννοια ψιλοαόρατη.

για μένα το καλό υπάρχει, όπως και το κακό και αν θα θέλαμε να βάλουμε ένα κριτήριο για να τα ξεχωρίσουμε θα μπορούσαμε να πόυμε πως ότι μας ξυπνάει/κάνει πιο συνειδητούς είναι καλό, ενώ ότι μας κοιμίζει/μουδιάζει δηλαδή δε μας αφήνει να ζήσουμε στο ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ είναι κακό.

ΥΓ2. το ποστ εξαιρετικό όπως πάντα, ανοίγει ένα θέμα με άπειρες διαστάσεις και δύσκολες απαντήσεις.

 
At 8/01/2007 02:36:00 μ.μ., Blogger drunk tank said...

μερικές φορές οι Tindersticks και ο Cave είναι πολύ πιο αισιοδοξοι από οτιδήποτε αλλο που δεν χαρακτηρίζεται dark. και σίγουρα είναι περισσότερο ανθρώπινοι από πολλούς (πρόσεξε το ballad of tindersticks ή δες την πορεία του Cave από τη γέννηση του γιου του και μετά).
ο Σωκράτης Μάλαμας κάποτε είπε κάτι πολύ σοφό "όταν είσαι χαρούμενος δεν κάθεσαι να γράψεις τραλαλι τραλαλο αλλά ζεις τη χαρά σου. όταν όμως είσαι θλιμμένος ψάχνεις τρόπους να ξορκίσεις τη θλίψη".
όπως η ταινία, έτσι και οι στίχοι όλων των προαναφερόμενων δε σε βυθίζουν βαθύτερα στη θλίψη. σίγουρα σε αφυπνίζουν, σε κάνουν να σκέφτεσαι και πλάθουν καλύτερους χαρακτήρες.
...θέλω να πιστεύω ότι έτσι είναι...

 
At 8/01/2007 03:46:00 μ.μ., Anonymous χίμαιρα said...

Δηλαδή μόλις μάθαμε και τι γίνεται στο τέλος ε;
Αν υπάρχει επιμύθιο δεν το έπιασα.
Να μην έχω και το λαπτοπ όταν πάω Νεβάδα μεριά;

 
At 8/01/2007 03:56:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δεν νομίζω ότι δουλειά της τέχνης είναι να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή. Κι όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ατυχώς, το πρόβλημα βρίσκεται μάλλον στον δέκτη και όχι στον πομπό ή στο μήνυμα. Από τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες έως τον Σαίξπηρ, από το δημοτικό τραγούδι έως τον Cave, από τον Αϊζενστάιν έως τον αρτιθανόντα Μπέργκμαν, αυτό που διερευνάται-ιστορείται είναι η ανθρώπινη ύπαρξη στα όρια, στα άκρα, ένα οντολογικό μάλλον σκάψιμο παρά ένα ηθικό κέλευσμα. Έτσι κι αλλιώς, η μεγάλη τέχνη κινείται "πέραν του καλού και του κακού", εκεί που ο άνθρωπος βιώνει τον ίλιγγο πάνω από τα ίδια του τα χάσματα. Επιπλέον, ισχύει πάντα, κατ' εμέ, η ρήση, σύμφωνα με την οποία η τέχνη και η ποίηση δεν μας βοηθούν να ζήσουμε (καλές σκέψεις, καλά συναισθήματα, υλική ευημερία!), η τέχνη και η ποίηση μάς βοηθούν να πεθάνουμε!
Φοβούμενη την κατάχρηση της φιλοξενίας, σταματώ εδώ. Πολύ ωραίο το post πάντως.
Μαρίνα

 
At 8/01/2007 04:26:00 μ.μ., Anonymous Novalis said...

Nice said, Μαρίνα :)

 
At 8/01/2007 04:53:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

αν ο δέκτης χρειάζεται κάτι για να τον βοηθήσει να πεθάνει καλύτερα και όχι να ζήσει καλύτερα, το πρόβλημα όντως δε μπορεί να είναι του nick cave ή του μπέργκμαν ή του εκάστοτε.

το πρόβλημα ας πούμε με την "7η σφραγίδα"(μιας και ανέφερες τον μπέργκμαν) είναι το πως θα ερμηνεύσει κανείς την όλη ιστορία.

αν τη δει σαν "ο θάνατος είναι δίπλα μας όπου και να μάστε και γι αυτό χρέος έχουμε να γελάμε και να ζούμε καλά" τότε λειτουργεί αφυπνιστικά.(κατ εμέ πάντα και με βάση τις δικές μου αξίες-που δεν είναι ανάγκη να είναι και οι μόνες που υπάρχουν.για παράδειγμα ώρες-ωρες εγώ ο ίδιος λεω "ναι μεν το mercy seat είναι το πιο σκοτεινό τραγούδι που είπε ποτέ ο Σπηλιάς, αλλά είναι και το πιο όμορφο και η Ομορφιά είναι κάτι που δε θα ξεφύγω ποτέ")

αν τη δει(την ταινία πάντα) σαν "ζούμε σε ένα τυφλό και παράλογο σύμπαν και μια επιδημία πανούκλας ή οτιδήποτε μπορεί να μας εξοντώσει για πλάκα, άρα όλα είναι χωρίς νόημα αχ!" τότε λειτουργεί κοιμίζοντας μας γιατί η επόμενη σκέψη είναι:"ποιός ο λόγος να κάνω οτιδήποτε?" και αυτό δεν προάγει σίγουρα καμιά προσπάθεια βελτίωσης της ζωής.

γενικά ο πολύ μεγάλος καλιτέχνης δε δίνει απαντήσεις.θέτει τα ερωτήματα.αν αυτό κάνει εμένα μου φτάνει.

δεν υπάρχει τίποτα πιο αφυπνιστικό απ το να προσπαθείς να απαντήσεις στο γιατί νιώθεις "τον ίλιγγο πάνω απ τα χάσματα σου" όπως λες.

nice said μαρίνα λοιπόν.

σαφώς το πρόβλημα βρίσκεται στο δέκτη και όχι στον πομπό, συμφωνώ απόλυτα.

δε φταίνε οι Joy Division αν κάποιος αυτοκτόνησε εξ αιτίας τους.η ευθύνη είναι ατομική σίγουρα.

 
At 8/01/2007 06:12:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σκιές, έχεις δίκιο. Παράλειψή μου. Το προσθέτω :)
Ανώνυμε των 11:34, άμα σου λείπει τόσο πολύ η ψυχαγωγία κανείς δεν σε εμποδίζει να αυτογαργαληθείς.
Sofo, διάβαζες ρεπορτάζ από την προετοιμασία της ΑΕΚ; Μιλάμε για απόλαυση.

 
At 8/01/2007 06:35:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Φίλε Μοsaic, εξαιρετικά ενδιαφέρον το σχόλιό σου. Αφήνω κατά μέρος τα τραγούδια που δεν είναι η ειδικότητά μου και έρχομαι στις ταινίες. Το πρόβλημα στις ταινίες δεν είναι η πληθώρα μη θετικών μηνυμάτων. Το πρόβλημα είναι μάλλον το εντελώς αντίθετο. Σέβομαι απεριόριστα και αγαπάω τόσο το «Leaving Las Vegas» γιατί -εντελώς αντισυμβατικά- παρακολουθεί το αυτοκαταστροφικό πάθος ενός ανθρώπου και το πάει μέχρι το τέλος του. Γιατί ο άνθρωπος αυτός βρίσκει την αγάπη αλλά είναι μια αγάπη που σέβεται τον δαίμονά του και τον αφήνει να τον καταστρέψει μέχρι τέλους. Δεν είμαι σίγουρος ότι ισχύει ο ψυχολογικός μηχανισμός που αναφέρεις. Ίσως ισχύει ο αντίστροφος. Βλέπουμε τις χαραμάδες φωτός στα έργα τέχνης και εφησυχάζουμε. Στο τέλος πάνε όλα καλά, ο ήρωας γλιτώνει από τον αλκοολισμό και επαναπαυόμαστε. Εδώ πίνει μέχρι θανάτου όμως. Αν ήμουν αλκοολικός δεν νομίζω να με έκανε να πίνω περισσότερο η ταινία. Μάλλον θα με θορυβούσε. Αν και όπως σωστά λέει η Μαρίνα δεν είναι αυτός ο ρόλος της τέχνης.
Λες «το θέμα δεν είναι να γράφεις συνέχεια ή να πίνεις συνέχεια, το θέμα είναι να βρείς ένα τρόπο να ζήσεις κάνοντας κάτι που δε μουδιάζει το μυαλό σου».
Εδώ βέβαια το θέμα είναι ότι πίνοντας το μυαλό σου μουδιάζει, γράφοντας όμως -θεωρητικά τουλάχιστον- το μυαλό σου δουλεύει.
«όλοι οι υπερευαίσθητοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ αυτού του κόσμου(όπως ο μπεν της ταινίας ή ο όλντμπόι της άλλης ταινίας και κατά πάσα πιθανότητα κι ο όλντμπόι του μπλογκ)βρίκουν κάποια εμμονή να κολήσουν που τους εμποδίζει να καταπιούν/ανεχτούν και εν τέλει βιώσουν τον πόνο που συνεπάγεται το να ΥΠΑΡΧΕΙΣ».
Εδώ μπαίνουν τα εξής θέματα: Αν πράγματι το να υπάρχεις συνεπάγεται πόνο, ποιός είναι αυτός που έχει αποφασίσει ότι πρέπει να υφιστάμεθα και τον πόνο και να μην δραπετεύουμε από αυτόν; Επειδή δεν γίνεται αλλιώς; Ο Μπεν δείχνει ότι γίνεται. Καταστρέφοντας τον -χαρισματικό- εαυτό του. Δικαίωμά του. Είναι μηδενιστική αυτή η λογική; Ίσως. Είναι η λογική ενός χαμένου και παραιτημένου αυτή; Ναι.
Αλλά και πάλι. Θα λείψουν ποτέ από τη ζωή οι νικητές και αυτοί που αρνούνται να παραδοθούν; Όχι. Ας περισσεύει κάπου χώρος και για τους Μπεν αυτού του κόσμου. Όσο για τον Οld Boy της ταινίας διάλεξε και την αμαρτία και την ενσυνείδητη άγνοια της αμαρτίας, διάλεξε και την απαγορευμένη αγάπη και να μην έχει γνώση της απαγόρευσης, διάλεξε και την πίτα και τον σκύλο. Για τον Old Boy του μπλογκ δεν ξέρω αν κρύβεται από τον πόνο που συνεπάγεται το να υπάρχεις.
Ίσως κρύβεται, ίσως μια στις τόσες προσπαθεί να μιλήσει για αυτόν και ίσως να μην είχε τη δυνατότητα να μιλήσει για αυτόν, αν δεν κρυβόταν, αν με ορθάνοιχτα μάτια γράπωνε τη ζωή από τα αρχίδια της και συμβιβαζόμενος με τις πραγματικότητές της κυνηγούσε όνειρα που δεν του ταίριαζαν και ανεχόμενος πόνους που δεν γουστάριζε.
«αν κάτι δε μας αφυπνίζει αλλά μας βυθίζει πιο βαθιά δεν είναι καλό».
Μόνο που καμιά φορά χρειάζεται να βυθίζεσαι και να βυθίζεσαι και να βυθίζεσαι όλο και πιο βαθιά στον εαυτό σου για να αφυπνίζεσαι. Αλλά εξαρτάται για τι είδους αφύπνιση μιλάμε. Για την αφύπνιση που μας αναγκάζε να ξυπνάμε κάθε πρωί για να πάμε στη δουλειά; Για κάποια άλλου είδους αφύπνιση;

 
At 8/01/2007 08:51:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Συνέβη κάτι μαγικό: Μόλις (ξανα)διάβασα το διήγημα του Γ. Χειμωνά «Ο γιατρός Ινεότης», που είχε γράψει το 1970 για τα "Δεκαοχτώ Κείμενα" και τώρα δα μπήκα να δω αν γράφτηκαν νέα σχόλια εδώ πέρα και βρέθηκα να διαβάζω παράλληλα πράγματα -κατά την αντίληψή μου. Αντιγράφω τις δυο συχνά επαναλαμβανόμενες φράσεις:

«Οταν ήρθε η ώρα να πεθάνουν έμαθαν πως δεν θα πεθάνουν με φυσικό θάνατο και χωρίς να πονέσουν όπως τους είχαν πει. Αλλά με υπολογισμένο και βασανιστικό θάνατο σα να τους τιμωρούσαν.»

 
At 8/01/2007 09:12:00 μ.μ., Blogger Citronella said...

Υπάρχουν αποχρώσεις του dark και σίγουρα το ποια (ή και καμμιά) μπορούμε να ανεχτούμε είναι θέμα χαρακτήρα (και όχι αισθητικής).

Η συγκεκριμένη ταινία πχ είναι από τις αγαπημένες μου, και το συγκεκριμένο ποστ το βρήκα συγκινητικό. Όπως βρίσκω πάντα συγκινητικό και το "in the ghetto" από τον Cave.
Αλλά γενικώς.. πάρα πολύ καλές οι παρατηρήσεις σου mosaic.

 
At 8/01/2007 11:00:00 μ.μ., Blogger mosaic said...

όλντμπόι εγώ μιλάω για την αφύπνιση που μας επιτρέπει να δούμε τη Ζωή όπως είναι και να τη ζήσουμε όσο πιο συνειδητά μπορούμε.δε θέλω να επεκταθώ περισσότερο γιατί θα μπούμε σε φιλοσοφίες και όχι μόνο το μέσο δεν προσφέρεται για τέτοιες συζητήσεις αλλά πολύ φοβάμαι ότι συχνά μπουρδολογούμε βαθυστόχαστα(πολύ βολικό η αλήθεια)όταν τα πράματα ξεφεύγουν από το συγκεκριμένο.

σίγουρα όχι την αφύπνιση του ξυπνητηριού που μας στέλνει στη δουλειά το πρωί.όχι αυτό δεν είναι αφύπνιση.είναι ο τρόπος που θέλουν να κοιμόμαστε οι πονηροί αυτού του κόσμου.

ο μπεν του leaving las vegas ζει συνειδητά? έχει αποφασίσει συνειδητά να πεθάνει λιώμα από το ποτό?μπορεί.

αν είναι έτσι πάω πάσο αν και δεν το καταλαβαίνω καθόλου.o καθένας όμως όπως λές έχει δικαίωμα να κάνει ότι θέλει.

προσωπικά ήμουν στο χωριό την περασμένη βδομάδα και κύταζα τ αστέρια το βράδυ(χωρίς τον αθηναικό καύσωνα) και έλεγα :"τι υπέροχα που είναι να το βλέπεις αυτό και ν αναπνέεις!"

κρατάω δηλαδή "τα φτερά του έρωτα" και το "big fish" σαν πιο ταιριαστά του σύμπαντος που εγώ προτιμώ, που εγώ επιλέγω να ζήσω.

απ την άλλη πέρα από την καλιτεχνική Ομορφιά που παίζει έντονα στο leaving las vegas ή στο old boy και που όπως είπα είμαι κι εγώ όμηρος της, σέβομαι απεριόριστα όλους αυτούς τους δημιουργούς που πάνε πέρα απ τα όρια της κανονικότητας και εξερευνούν τα άκρα έτσι όπως το περιέγραψε η μαρίνα πριν.

αργκ! είναι ένας περιπλόκος κόσμος...

 
At 8/02/2007 12:31:00 π.μ., Anonymous alexandria said...

Και μόνο το ίδιο το post του old boy -αλλά και όλη αυτή η συζήτηση- δεν δείχνει ότι, ακόμα και με διαφωνίες μεταξύ των δεκτών του, το καλλιτεχνικό δημιούργημα "κνίζει", τσιγκλάει, αντιτάσσεται στον "ύπνο"; Δεν σπρώχνει σε βουτιά σε μια άλλη ζωή, την εσώτερη, που είναι όμως εξίσου πραγματική, ενεργητική και ουσιαστική για τη θέση και τη δράση μας;

 
At 8/02/2007 12:48:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Mosaic, ασφαλώς ο Μπεν είναι τραγική περίπτωση. Αλλά απλά υπάρχουν και τέτοιες ψυχοσυνθέσεις ανθρώπων. Η δικιά σου είναι υγιής και το λέω με ειλικρινή θαυμασμό. Αλλά στη ζωή υπάρχουν οι δυνατοί και οι αδύνατοι, αυτοί που αντέχουν και αυτοί που δεν αντέχουν, αυτοί που παλεύουν κι αυτοί που τα παρατάνε και ο Μπεν είναι ο Πολιούχος Άγιος των δεύτερων.

 
At 8/02/2007 12:51:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

μια παρέμβαση σε ένα κατά τα άλλα εξαιρετικό διάλογο:
θαυμάζοντας την ρήση που παρέθεσε η μαρίνα για τη λειτουργία της τέχνης (πραγματικά μεγαλειώδης), πιστεύω ότι ο ολντ μπόι του μπλόγκ το μόνο που δεν κάνει είναι να κρύβεται πίσω από τον πόνο του να υπάρχεις. αντίθετα πιστεύω ότι με θαυμαστή επιμέλεια και ενίοτε κάποια αυταρέσκεια (την τελευταία την θεωρώ αναπόσπαστο αποτέλεσμα της διαδικασίας εξοικείωσης κάποιου με το γεγονός του θανάτου του) τον εκθέτει καθημερινά στα μάτια σας, τον απλώνει με θάρρος στα σαρκοφάγα μάτια μας και υπομονετικά (αλλα και κυρίαρχα, από τη θέση του πρώτου γράφοντος, του γράφοντος και έχοντος το εναρκτήριο λάκτισμα) αναμένει να τον κατασπαράξουμε και να τον σώσουμε από το ματρύριο της υπάρξεως του. μάταια διαδικασία αλλά σπουδαία και υπέροχη. και η μοναδική, όσο μοναδική και η περιπέτεια του Μπέν, που μπορεί κανείς να σκαρφιστεί για να αντιμετωπίσει τους δαίμονες που ζούν μέσα του και γύρω του.
όσο για τον φίλο Mosaic έχω να πώ ότι πολύ σπάνια διακρίνω τόση ειλικρίνεια στα γραφόμενα κάποιου σχολιαστή. και ως εκ τούτου εκφράζω και γώ με τη σειρά μου το θαυμασμό μου, παρά ότι αδυνατώ να πιστώσω τη ζωή με το "καλό" και θετικότητα, αδυνατώ να ισχυριστώ ότι διακρίνεται απλά και εύκολα το καλό από το κακό, αδυνατώ να εκτιμήσω αν το μούδιασμα ή το ξεμούδιασμα είναι πιο αληθινό, αδυνατώ να πιστέψω στις καλές ή κακές προθέσεις σας και συνεχίζω σαρκάζοντας και αυτοσαρκαζόμενος να μπουρδολογώ για συγκεκριμένα και μη και να την απολαμβάνω ως υπέροχη, απρόβλεπτη και φυγόκεντρο δίνη όπου όλοι μας κολυμπάμε εν γνώση ή εν αγνοία των επιθυμιών και των επλίδων μας.

την καλημέρα μου σε όλους

 
At 8/02/2007 04:50:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ούτε να πεθάνεις με την ησυχία σου δεν μπορείς πιά. Νισάφι.
Αναλύσεις επι αναλύσεων...γιατί πέθανε ανάσκελα ; Μήπως να τον γυρίζαμε τούμπα ; κ.ο.κ.
Ήμαρτον
gs

 
At 8/02/2007 05:57:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ρε συ Μάο, από πού έχεις έρθει έσυ ξαφνικά;

 
At 8/02/2007 07:02:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

^ τολμώ να υποθέσω ότι ήρθε από την Κίνα, αν και δε φαίνεται να κάνει τον κινέζο!:-))

 
At 8/02/2007 08:40:00 μ.μ., Blogger murplej@ne said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 8/03/2007 06:16:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Εκτός από αυτόν τον παιδαρά, υπάρχει και ο "ταλαντούχος" Ρίπλεϋ.

 
At 8/05/2007 10:11:00 μ.μ., Anonymous Novalis said...

Ίσως να μην είχα προσέξει καλά το κείμενο στην αρχή, αλλά μου φαίνεται πως παράλλαξες ένα μέρος του προς το τέλος. Όχι;

 
At 8/06/2007 09:54:00 π.μ., Blogger mao tse tung said...

ο ιούδας φιλούσε ανώνυμα

 
At 8/06/2007 05:28:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Νοvalis, είχε ξεχάσει να του πάρει δώρο η Σέρα, αλλά ευτυχώς της το θύμησε ο Σκιές :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home