Δευτέρα, Ιουλίου 30, 2007

Πες στην Μαρφίν, ακόμα την ψάχνω

Κυριακή 15 Ιουλίου («Καθημερινή»): «Η Ελλάδα μπαίνει σε μια νέα εποχή. Το εκδοτικό και επιχειρηματικό κατεστημένο αυτοπροστατεύθηκε για χρόνια αλλά τώρα ήλθε η ώρα να δει αν μπορεί να επιβιώσει ή αν θα γίνει το ακριβό παιχνίδι ενός εφοπλιστή ή παράρτημα μιας πολυεθνικής. Ενα κομμάτι του συνεχίζει να φέρεται με την αλαζονεία της δύναμης που κάποτε είχε αλλά μοιάζει τόσο μα τόσο πολύ με τη βρετανική αυτοκρατορία μετά τον πόλεμο... Τέλος εποχής, πραγματικό τέλος όμως αυτή τη φορά».
Κυριακή 22 Ιουλίου («Βήμα»): «Ο κ. Δασκαλόπουλος, ο μέχρι πρότινος κήρυκας της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, ο υπέρμαχος της παραγωγής, των επενδύσεων και της παραγωγικότητας, «λύγισε» μόλις ένιωσε την αύρα των εκατοντάδων εκατ. ευρώ του πρώτου δυναμικού private equity fund που έκανε την εμφάνισή του στην ελληνική επιχειρηματική αγορά.
Οι διαπραγματεύσεις κράτησαν μόλις μιάμιση ημέρα και μάλιστα δεν ήσαν συνεχείς. Την Παρασκευή 13 Ιουλίου, λίγο μετά το μεσημέρι, το μέγα «ντιλ» ανακοινώθηκε και μια κατεστημένη επιχειρηματική δύναμη της χώρας, ένας ιστορικός παραγωγικός όμιλος, με δεσμούς και σχέσεις δεκαετιών με πλήθος μικρών παραγωγών αλλά και εκατομμύρια καταναλωτών, παρέδιδε σώμα και πνεύμα στις εκφράσεις του «νέου καπιταλισμού» που έρχονται να κυριαρχήσουν και σε τίποτε δεν μοιάζουν με τα παλιά τζάκια.
Ο συμβολισμός της πράξης του κ. Δασκαλόπουλου είναι μέγας. Οταν το σήμα έρχεται από τον πρόεδρο του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών, όλοι αντιλαμβάνονται ότι η συντελούμενη αλλαγή είναι μεγάλη και θα επηρεάσει πολλαπλώς την οικονομική, την πολιτική και την κοινωνική ζωή της χώρας. Ηδη η «αυλή» του κ. Βγενόπουλου έχει μεταβληθεί σε πασαρέλα για εγχώριους επιχειρηματίες που πουλάνε την πραμάτειά τους. Απειρες φήμες διατρέχουν τις τελευταίες ημέρες την επιχειρηματική και χρηματιστηριακή αγορά. Πολλοί αναμένουν ότι ως το τέλος Ιουλίου θα ανακοινωθεί και νέα εξαγορά. Στη διαχεόμενη λίστα αναφέρονται ο όμιλος Μυτιληναίου, η Intralot και η Altec»
Εν τω μεταξύ.
Δευτέρα 16 Ιουλίου («Νέα»): «Ποινικές ευθύνες για το κακούργημα της εκβίασης σε βάρος των υπευθύνων τεσσάρων γαλακτοβιομηχανιών εντόπισε ο εισαγγελέας, ο οποίος διενήργησε αυτεπάγγελτη έρευνα για το καρτέλ στην αγορά του γάλακτος. Ο εισαγγελέας Εφετών Ισίδωρος Ντογιάκος, μετά τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, ζητά να ασκηθεί ποινική δίωξη για εκβίαση κατ΄ εξακολούθηση, κατ΄ επάγγελμα και κατά συνήθεια σε βάρος των νομίμων εκπροσώπων των εταιρειών VΙVΑRΤΙΑ ΑΒΕΕ, ΑΓΝΟ Βιομηχανία Γάλακτος Α.Ε., ΦΑΓΕ Βιομηχανία Επεξεργασίας Γάλακτος Α.Ε. και Μακεδονική Βιομηχανία Γάλακτος- ΜΕΒΓΑΛ Α.Ε.»
Κυριακή 28 Ιουλίου («Παρόν»): «Η Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού, στην εισήγησή της, διαπιστώνει την ύπαρξη δύο διαφορετικών καρτέλ: το πρώτο αφορά τις συνεννοήσεις των εταιρειών για την αγορά γάλακτος από τους παραγωγούς σε τεχνητά μειωμένες τιμές και το δεύτερο τις συμφωνίες μεταξύ βιομηχανιών και σούπερ μάρκετ για τη διατήρηση τεχνητά υψηλών τελικών τιμών. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες του «Π», η ολομέλεια θα είναι καταπέλτης για τις εταιρείες, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το καρτέλ για την «αφαίμαξη» των παραγωγών: τα πρόστιμα που θα επιβληθούν θα εξαντλούν τα όρια αυστηρότητας της νομοθεσίας και θα ανέλθουν σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ.
Η Vivartia υποστηρίζει, εύλογα από τυπική άποψη, ότι η έρευνα για τα καρτέλ στο γάλα πρέπει να ακυρωθεί, αφού κατά τη διάρκειά της, τον περασμένο Δεκέμβριο, τροποποιήθηκε ο κανονισμός λειτουργίας της επιτροπής. Η εισηγήτρια του Γ' Τμήματος του ΣτΕ κυρία Παναγιώτα Καρλή έχει πειστεί από την επιχειρηματολογία της Vivartia και προτείνει τη διαγραφή των όποιων προστίμων τυχόν επιβληθούν στις βιομηχανίες, αφού είναι σοβαρό τυπικό ολίσθημα η αλλαγή του κανονισμού λειτουργίας, η οποία επηρεάζει ουσιωδώς μια εν εξελίξει έρευνα.
Στο μεταξύ, οι εταιρείες συνεχίζουν ανεπηρέαστες από το δήθεν «ανελέητο» κυνήγι τους από τον κ. Ζησιμόπουλο να «στραγγαλίζουν» τους εγχώριους παραγωγούς γάλακτος, με τελικό στόχο να συμπιέσουν την παραγωγή και να ανοίξει ο δρόμος για την αύξηση των εισαγωγών από τη Βουλγαρία, που είναι πλέον μέλος της ΕΕ και προσφέρει νωπό γάλα στο ένα τρίτο του εγχώριου κόστους. Παραγωγοί καταγγέλλουν ότι η προσφερόμενη ενιαία τιμή του καρτέλ έχει πέσει από τα 30 στα 26 λεπτά του ευρώ, με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε οικονομικό μαρασμό…»
Kαι τέλος
Κυριακή 28 Ιουλίου («Bήμα»): Ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, παραχωρεί συνέντευξη, στην οποία μεταξύ άλλων ομολογεί πως είναι απογοητευμένος από το ελληνικό κράτος - Λεβιάθαν, το οποίο υποθάλπει τη διαφθορά, δηλώνει ότι ο ΣΕΒ, ως θεσμικός και βασικός κοινωνικός εταίρος, έχει "πολιτικές" φιλοδοξίες, προσβλέποντας σε ένα μέλλον εθνικής ανάπτυξης και κοινωνικής προόδου και θέλοντας να παίξει ενεργό ρόλο σε αυτό, ενώ ζητά εκλογές, αλλά ως πολίτης, όχι ως επιχειρηματίας, «αφού η επιχειρηματική ζωή ευτυχώς εκτυλίσσεται πια ανεξάρτητα από τις πολιτικές εξελίξεις» .
Βαρετά δεν είναι όλα αυτά καλοκαιριάτικα όμως;
Βαρετά και ανούσια.
Να μιλήσουμε για κάτι ενδιαφέρον καλύτερα.
Τί να λέμε τώρα, ότι το ψάρι «Chipita» που έφαγε τους ανταγωνιστές του στα κρουασάν, θα το φάει το ψάρι «Δέλτα», που θα το φάει το ψάρι «Marfin», που θα το φάει κάποιο άλλο μεγαλύτερο, μέχρι να μείνουν πέντε τεράστια ψάρια παγκοσμίως, που θα τους ανήκουν τα πάντα, της ζωής σου συμπεριλαμβανομένης;
Γραφικότητες.
Γι' αυτό προφανώς και δεν τις συζητούν στα παράθυρα των ειδήσεων.
Εκεί είναι έγκυροι επώνυμοι επαγγελματίες της ενημέρωσης - εδώ είμαστε άκυροι ψευδώνυμοι χομπίστες του μπλόγκιν.
Το παρήγορο είναι ότι, τουλάχιστον, σε ένα καθεστώς ελεύθερης αγοράς ο ανταγωνισμός ρίχνει τις τιμές, άρα ευνοεί εμένα κι εσένα ζώον, το παρήγορο είναι ότι τα περί καρτέλ είναι μυθεύματα και ότι «από τη δική μας πλευρά έχουμε στοιχειοθετήσει με απόλυτη καθαρότητα ότι "καρτέλ γάλακτος" δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει. Οι συνθήκες της ελληνικής αγοράς καθιστούν ανέφικτο κάτι τέτοιο».
Η αιώνια ελληνική καθυστέρηση.
Άμποτε οι συνθήκες της ελληνικής αγοράς να το καταστήσουν εφικτό, είτε με την επικράτηση ενός μονοπωλίου, είτε με τη λήξη του μπλεξίματος στα πόδια μας του κράτους Λεβιάθαν, ώστε να μην χρειάζεται να πληρώνουμε δικηγόρους για να εντοπίζουν διαδικαστικές ανωμαλίες που θα οδηγούν στο ευνοϊκό για μας αποτέλεσμα, χωρίς η υπόθεση να μπει στην ουσία της.
Γιατί αυτό είναι όλο και όλο το κόστος: οικονομικό.
Κόστος δικηγορικό ή -ω μη γένοιτο- κόστος πληρωμής προστίμων ή εξαγοράς ποινών.
Ηθικό κόστος δεν υπάρχει και κανείς δεν μας μέμφεται, κανείς δεν λέει δημόσια ότι μπορεί και να έχουμε ευθύνη εμείς, προσωπικά, ως Δημήτρης Δασκαλόπουλος.
Αυτά δεν παίζουν.
Ακόμη κι αν υπάρχει καρτέλ, αυτόματα γεννήθηκε, από την αγορά.
Όχι και με δική μας ευθύνη.
Εμείς έχουμε εξαιρεθεί των ηθικών κρίσεων.
Αυτές είναι για το πολιτικό παιχνιδάκι και προς άγραν ψηφοφόρων.
Eμάς δεν μας ψηφίζει κι άρα δεν μας ελέγχει κανείς.
Εμείς δεν παντρευτήκαμε τον Καίσαρα για να φαινόμαστε τίμιοι.
Εμείς αγοράσαμε τον Καίσαρα σετάκι με την Αρχαία Ρώμη, μέσω ενός εξαιρετικά επιθετικού Private Equity Fund, το οποίο αφού αγόρασε τα πάντα στο παρόν αναζητεί επενδυτικές ευκαιρίες στο παρελθόν.

13 Comments:

At 7/30/2007 09:47:00 μ.μ., Blogger monahikoslikos said...

Γάλα με μπλέ, κόκκινους και πράσινους κόκους.
Το συνιστούν 209 κατασκευαστές πλυντηρίων.
Ξεπλένει και δολάρια και ευρώ αμα λάχει να ουμε.

 
At 7/30/2007 10:01:00 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Αγαπητέ old boy έπιασες ένα θέμα, που για να το παρακολουθήσουμε στην εξέλιξή του, θέλει μια ιστοσελίδα μόνιμα προσανατολισμένη σ' αυτό.
Ωστόσο για να πάρουμε μια ιδέα για τι οικονομικά μεγέθη μιλάμε, ας δούμε το εξής στοιχείο πάλι από το Βήμα.
Μόνο ο όμιλος Βγενόπουλου θα κινητοποιήσει κοντά στα 40 δισ. ευρώ, όσα δηλαδή δύο Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, γεγονός που θα καταδείξει πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η μετατόπιση ισχύος από το πεδίο της πολιτικής σε εκείνο των επιχειρήσεων.
Σα να λέμε 2 ΚΠΣ που θα τα πάρουν μόνο οι μέτοχοι 2-3 εταιριών.
όσο για την επιτροπή ανταγωνισμού και τα καρτέλ, αφενός τα πρόστιμα που επιβάλλει τις πιο πολλές φορές δεν πληρώνονται αφού γίνονται δεκτές δευτεροβάθμια οι ενστάσεις των τιμωρημένων.
Αρκεί να έχουν φροντίσει να βγει από την Επιτροπή Ανταγωνισμού ή την Ρυθμιστική Αρχή, μια απόφαση που σκόπιμα έχει μερικά κενά.
Έτσι και το λαϊκό αίσθημα εκτονώνεται και τα χρήματα δεν βγαίνουν ποτέ από τα ταμεία της εταιρίας.
Όσο για τις τιμές που θα απολαύσει στο μέλλον ο παραγωγός, απλά θα γενικευτούν οι εισαγωγές γάλακτος με διάρκεια 10 ημερών και τελική τιμή στο ράφι περί τα 90 λεπτά.
Εκεί να δεις κλάμα με όλους αυτούς που δέσμευσαν τα ζώα τους στις "φάρμες" της Vivartia.

 
At 7/30/2007 10:03:00 μ.μ., Blogger delta_mike said...

δηλαδή όχι πες μου, εσύ τι θα έκανες στην θέση του δασκαλό?

take the money and run and bless the private equity fund! (δις)

η επιχειρηματικότης στο ελλάντα ήταν πάντα κωμειδύλλιο με στοιχεία σπλάττερ.

 
At 7/30/2007 11:19:00 μ.μ., Anonymous never said never said...

Πάρα πολύ γαμάτο ρε μεγάλε, άπαικτο, Καστίγιο δηλ.

 
At 7/31/2007 12:12:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Εμείς, βρε Old Boy μου, είμαστε ΟΙ Νέρωνες.. θες κι άλλο δλδ..?

 
At 7/31/2007 01:23:00 π.μ., Anonymous Alexandria said...

Ένιωθα που ένιωθα ψιλό μαριδάκι στον μεγάλο ωκεανό. Τώρα πια το συνειδητοποιώ: δεν είμαι παρά το πλαγκτόν που τρέφει όλη την αλυσίδα.

 
At 7/31/2007 09:18:00 π.μ., Anonymous Oscar said...

Πολύ μεγάλο θέμα όντως.
Εγώ θα ξεκινήσω με τα βασικά.
Και τα βασικά για μένα ξεκινάνε όλα από μια ιστορία που καλό είνα να την έχει στο μυαλό του ο καθένας.
Μια φορά έρχεται στην Ελλάδα (ή όπου αλλού βάλτε εσείς) ένας πολύ πλούσιος επιχειρηματίας και πάει στην παραλία όπου βλέπει πολλούς νέους ανθρώπους να λιάζονται και να είναι αραχτοί στην παραλία.
Τρελλαίνεται με αυτό που βλέπει. Νέοι άνθρωποι να κάθονται και να λιάζονται και να μην κάνουν τίποτε. Να αφήνουν τον χρόνο να τρέχει. Δεν το πιστεύει.
Πάει και πιάνει έναν να τον ρωτήσει. Γιατί κάθεται; Πως σκέφτεται και λειτουργεί έτσι.
Πάει λοιπόν σε έναν νεαρό και τον ρωτάει. Του λέει καλά εσύ νέο παιδί και κάθεσαι στην παραλία και λιάζεσαι αντί να δουλεύεις και να παράγεις;
Του λέει ο νεαρός γιατί να δουλέψω;
Για να παράγεις, να βγάλεις λεφτά του απαντάει.
Και τι να τα κάνω τα λεφτά ρωτάει αυτός;
Να ανοίξεις μια επιχείρηση, ένα μαγαζί κάτι τέλος πάντων του λέει ο επιχειρηματίας.
Και αφού ανοίξω επιχείρηση τι θα κάνω μετά ξαναρωτάει ο νεανίας;
Ε, φυσικά θα συνεχίσεις να δουλεύεις πιο σκληρά για να μεγαλώσεις την επιχείρησή σου, να την κάνεις πρώτη, να βγάλεις κέρδη.
Ωραία του λέει ο νεαρός και μετά τι γίνεται;
Ε, μετά του λέει ο επιχειρηματίας θα μπορείς να έρθεις στην παραλία και να κάθεσαι ευχαριστημένος.
Και του απαντάει ο νεαρός: "Και πρέπει να τα κάνω όλα αυτά για να κάθομαι στην παραλία; Εγώ κάθομαι λοιπόν από τώρα"!΄
Και σέκος ο επιχειρηματίας.

Μπορεί να είναι απλά μια ιστοριούλα το παραπάνω, ίσως λίγο χιουμοριστική, αλλά σε μένα μου λέει διάφορα πράγματα. Ίσως περισσότερα από αυτά που ήθελε να πει.
Το πιο βασικό είναι ότι, στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος θέλει πολύ λίγα πράγματα για να ζήσει και να είναι ευτυχής.
Αν καταφέρουμε και το κατανοήσουμε αυτό, νομίζω ότι τα πράγματα θα είναι πολύ καλύτερα γύρω μας όσα καρτέλ γάλακτος και να δημιουργούνται.
Αν καταφέρουμε να πετύχουμε "προσωπική λιτότητα" τότε πιστεύω θα είναι πιο εύκολο να καταφέρουμε να κρατάμε την προσωπική μας τιμή χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις στον εαυτό μας.
Γιατί πρέπει να καταλάβουμε - αλλά να το πιστέψουμε πραγματικά αυτό - ότι οι μεγαλύτερες πολυεθνικές του κόσμου αποτελούνται και διοικούνται από ανθρώπους. Και οι άνθρωποι που τις διοικούν, στην πραγματικότητα, αυτό που έχουν ανάγκη είναι μια θέση κάτω από τον ήλιο και μόνο. Αν θέλουν να την δημιουργήσουν αυτή την θέση, ας την δημιουργήσουν και ας είναι πάνω σε πολυτελέστατο γιοτ. Κάτω από τον ίδιο ήλιο θα είναι και αυτοί τελικά.
Αυτή είναι η βασική σκέψη για μένα, ξεκινώντας να σχολιάζω το ποστ αυτό, αλλά και γενικά βλέποντας τις επιχειρηματικές κινήσεις γύρω μου.

 
At 7/31/2007 02:55:00 μ.μ., Blogger diafanos said...

Post κ comments δε διάβασα αλλά ο τίτλος είναι όλα τα λεφτά - μέιντ μι σμάιλ.

Για σκέψου το. Κάθε τίτλος και ένα ξεχωριστό μίνι-ποστ πάνω από το κανονικό ποστ. Όχι κάτι άσχημο του έιμ φορ.

 
At 7/31/2007 04:09:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Άσχετο αυτό που θα γράψω αλλά αφού δεν έχεις κάποιο δημοσιευμένο email, θα στο γράψω εδώ αγαπητέ OLD. Μήπως έχεις διαβάσει σε ένα άλλο blog, ένα ποστ για μια φωτογραφία που είχε δημοσιεύσει το έθνος στο εξώφυλλο και με photoshop είχε προσθέσει μια πελώρια φωτιά για να συγκινήσει;

 
At 7/31/2007 04:33:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καλέ μου άνθρωπε! Ποιός σε πείραξε καλοκαιριάτικα ; Γραφεις αλήθειες , αλλά γιατί πρέπει να μας απασχολεί τί κανουν όλοι αυτοι πουχασαν τη χαρα τη ζωής μεσα απ τα χέρια τους κάτι χρόνια τωρα; Αυτοι και οι κυβερνήσεις και τα επιτελεία τους κάνουν τη δουλειά τους. Εμείς τη δική μας που ειναι η αναζητηση της ποιότητας στην καθημερινότητα μας
ριτσα μασουρα

 
At 7/31/2007 04:37:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

ritsa masoura for the central comittee (of pointlessness)

 
At 7/31/2007 06:01:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε, το μέιλ μου φαίνεται στο προφίλ μου (oldboy.ohdaesu@gmail.com). To είδα αυτό που λες παντως στον Αnemo και στο Βuzz.

 
At 7/31/2007 06:17:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Οscar και Ρίτσα Μασούρα, και συμφωνώ με όσα λέτε αλλά και διαφωνώ. Συμφωνώ με το ότι η ποιότητα της ζωής δεν εξαρτάται τόσο καθοριστικά από τα χρήματα. Συμφωνώ ότι το νόημα της ζωής είναι πέραν του κυνηγιού του χρήματος. Διαφωνώ όμως με το ότι το όλο παιχνίδι που παίζεται πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους. Αν δηλαδή η τιμή στο γάλα στα σούπερ μάρκετ είναι ψηλή επειδή πέντε άνθρωποι έχουν συμφωνήσει να την κρατάνε ψηλή αυτό είναι κάτι που επηρεάζει και τη δική μου ζωή. Κι αν αυτό που γίνεται στο γάλα, γίνεται και σε άλλα προϊόντα, είναι σαφές ότι ο επηρεασμός είναι ακόμη μεγαλύτερος. Και αν ήμουν παραγωγός γάλακτος ο επηρεασμός θα ήταν καταλυτικός. Εν πάση περιπτώσει το θέμα με ενδιαφέρει περισσότερο στη μεγάλη εικόνα του, στην εικόνα του πώς παίζεται το παιχνίδι συνολικά, του πώς αλλάζουν οι κανόνες του, του πώς ο πρόεδρος των Ελλήνων Βιομηχάνων πουλάει την βιομηχανία του, του πώς έγινε καταιγισμός δημοσιευμάτων, κριτικών και πολιτικής αντιπαράθεσης για τους κουμπάρους (και δικαίως), αλλά πολύ μικρότερος ντόρος για αυτό καθαυτό το καρτέλ, το πώς το χρήμα συσσωρεύεται συνεχώς σε όλο και λιγότερα χέρια παγκοσμίως και μάλιστα απρόσωπα, λες και πρόκειται για νουβέλα του Στίβεν Κινγκ μόνο που εδώ αντί να είναι οι μηχανές που ανεξαρτητοποιούνται από τον άνθρωπο, είναι το χρήμα.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home