Πέμπτη, Μαΐου 03, 2007

O Αντρέας

Ο Αντρέας ήταν συμφοιτητής της αδελφής μου. Πάνε έξι – επτά χρόνια τώρα από την τελευταία φορά που τον είδα στη σκηνή. Στο τέλος κάθε χρονιάς η σχολή τους έδινε μια θεατρική παράσταση Οι παραστάσεις ήταν συλλογικές και σπονδυλωτές κι έτσι έπαιζαν πολλά παιδιά από λίγη ώρα. Το σύντομο χρονικό διάστημα που ήταν στην σκηνή ένιωθα πως συνέβαινε κάτι εντελώς διαφορετικό απʼ αυτό που ένιωθα βλέποντας τους άλλους. Γελούσα και που τον έβλεπα. Ευφορία είναι μάλλον η σωστή λέξη: μου προξενούσε αστραπιαία ευφορία με δυο σχεδόν ανεπαίσθητες κινήσεις του σώματός του, με δυο σχεδόν ανεπαίσθητες εκφράσεις του προσώπου του. Και κρίνοντας από τα γέλια του κοινού δεν ήμουν ο μόνος. Στα δραματικά σκετς ήταν τόσο συγκινητικός όσο αστείος στα κωμικά. Τον ρωτούσα αν θα ασχοληθεί επαγγελματικά με την ηθοποιία, προτρέποντάς τον παράλληλα να το κάνει, αλλά ήταν από τότε σεμνός, ντροπαλός, διστακτικός κι απαισιόδοξος. Πέρσι, συμπτωματικά, τον ξανασυνάντησα. Μου είπε πως ασκούσε μεν το επάγγελμά του, αλλά ταυτόχρονα θα έπαιζε και σε μια «κανονική» παράσταση η οποία θα ανέβαινε σύντομα. Αμέλησα να πάω να τον δω, αμέλησε να με ενημερώσει ότι η παράσταση ξεκίνησε. Ρώτησα κι έμαθα πως φέτος δεν έπαιζε πουθενά.
Δεν παριστάνω τον ειδικό και δεν είμαι ειδικός. Τι σχέση έχει όμως η εξειδίκευση με τα συναισθήματα που σου μεταδίδει ένας ηθοποιός; Έχει, αν ο Αντρέας είναι το αντίστοιχο των μπαλλαδόρων συμμαθητών, που ντριμπλάροντάς μας στην σχολική αυλή μάς φαίνονταν σαν Μαραντόνα, αλλά σε επίπεδο υψηλού ανταγωνισμού το μέγεθός τους μίκραινε απελπιστικά. Από την άλλη το ωμό ταλέντο δεν κάνει μπαμ όταν το βλέπεις; Αλλά αν κάνει μπαμ γιατί δεν είχε την αντίστοιχη συνέχεια;
Μπορεί να την έχει στο μέλλον. Μακάρι. Αλλά και πάλι. Γιατί να είναι τόσο δύσκολο; Γιατί να μην αρκεί το ταλέντο;
Ταλέντα φιμωμένα, ταλέντα ματαιωμένα, ταλέντα αποσιωπημένα.
Είναι πράγματι μεγάλη αμαρτία να παρατάς το ταλέντο σου, αλλά δεν είναι ακόμη μεγαλύτερη προστυχιά να μην αρκεί το ταλέντο σου;
Nαι, χρειάζεται η πίστη, ο αγώνας, η επιμονή, αλλά τι γίνεται αν η επιμονή είναι κι αυτή ένα ταλέντο, ένα ταλέντο που στερείσαι;
Ίσως σε κάθε άνθρωπο που δεν αφοσιώνεται ολόψυχα στο ταλέντο του, επειδή τελικά αυτό δεν ήταν τόσο ζωτικής σημασίας για τον ίδιο, να αντιστοιχεί κι ένας άνθρωπος που ακριβώς επειδή το ταλέντο του είναι ζωτικής σημασίας για τον ίδιο, δεν αντέχει και να το βλέπει να μην έχει την αναγνώριση που θεωρεί πως του αξίζει.
Ίσως δηλαδή η αφοσίωση στο ταλέντο να χρειάζεται γαϊδουριά και όχι υπερευαισθησία, αδιαφορία για τη γνώμη των άλλων και εμμονή στη γνώμη τη δική σου, με τον υπαρκτό όμως τότε κίνδυνο, αυτό που έχεις να μην ονομάζεται στην πραγματικότητα ταλέντο αλλά ψώνιο.
(Κείμενο γραμμένο για το «Hotel Memory»).

4 Comments:

At 5/03/2007 01:32:00 π.μ., Anonymous Λεξίδια said...

"δεν είναι ακόμη μεγαλύτερη προστυχιά να μην αρκεί το ταλέντο σου;". Μήπως η μεγαλύτερη προστυχιά είναι να παρατάς το ταλέντο σου, να μη το δουλεύεις, να μην του αφοσιώνεσαι; Κάτι (η αφοσίωση) που δεν έχει σχέση ούτε με γαϊδουριά, ούτε με αδιαφορία για τη γνώμη των άλλων αλλά, απλά, με δουλειά -πώς το 'πε ο Cave; Κάθε πρωί ξεκινάω να πάω στο γραφείο (όπου γραφείο ένας χώρος όπου παίζει πιάνο).
Το ταλέντο είναι σαν την έμπνευση: αν δεν τα καλλιεργήσεις, μαραίνονται. Καλο ξημέρωμα

 
At 5/03/2007 12:34:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Το Ταλέντο ζει και βασιλεύει, και, άμα "πεινάσει", ξαναδουλεύει!
Αφήνει χώρο στα λιγούρια, στους έκφυλους & βισματωμένους

 
At 5/05/2007 01:56:00 π.μ., Anonymous squarelogic said...

μου κανει εντυπωση οτι ενα τοσο τελειο ποστ οπως αυτο συγκεντρωσε μεχρι τωρα μονο 2 σχολια,ενω κατι πιο πιασιαρικα αλλα λιγοτερο ουσιαστικα και 'βαθια" ξεπερνουν τα 20(πχ.κατα καιρους σχετιζομενα με πολιτικους....).

Ηθελα να σου γραψω απο χτες,αλλα δεν ειχα χρονο για την σκεψη που απαιτειται.

Ευτυχεις εκεινοι που εχουν μια πολυ εντονη αισθηση της κλισης τους,του ταλεντου τους και δεν αναρωτηθηκαν ποτε αν θα μπορουσαν να κανουν κατι αλλο.Φοβουμαι οτι ειναι ομως μειοψηφια...
Οι περισσοτεροι δεν εχουμε αυτη την πολυ εντονη αισθηση προορισμου,και συχνα επιλεγουμε σπουδες αρχικα και επαγγελμα κατα(...σχετικη)συνεπεια με εντελως ασχετα τελικα κριτηρια(σε ποια μαθηματα τα καταφερνουμε,ποια δουλεια εχει καλυτερη επαγγελμ.αποκατασταση κλπ).Καποιοι επισης τυχεροι,μεσα στην πορεια αυτη αυτογνωσιας θα ανακαλυψουν την κρυμμενη κλιση τους σε αυτο που επελεξαν για..λαθος λογους ή τουλαχιστον δεν θα το νιωσουν ξενο στη φυση τους.
Ειναι βεβαιο ομως οτι η επιμονη και η πιστη ειναι ενα ξεχωριστο ταλεντο που βοηθα να αναπτυχουν τα αλλα.Η φραση κλειδι ειναι το

"Ίσως σε κάθε άνθρωπο που δεν αφοσιώνεται ολόψυχα στο ταλέντο του, επειδή τελικά αυτό δεν ήταν τόσο ζωτικής σημασίας για τον ίδιο, να αντιστοιχεί κι ένας άνθρωπος που ακριβώς επειδή το ταλέντο του είναι ζωτικής σημασίας για τον ίδιο, δεν αντέχει και να το βλέπει να μην έχει την αναγνώριση που θεωρεί πως του αξίζει.",στω και με τον κινδυνο να θεωρηθει ψωνιο.

Ενα top of the class post!

G.

 
At 5/07/2007 06:41:00 μ.μ., Anonymous Ατάλαντος said...

Συναίσθηση (?), ατολμία (?), αποδοχή (?), απόρριψη (?), δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να σημαίνει η απουσία των κατά τα άλλα παντού παρόντων σχολιαστών!
Συμφωνώ με squarelogic -G.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home