Παρασκευή, Απριλίου 13, 2007

Το ποντίκι που βρυχάται

Γνωρίζω -το γνωρίζω καλώς- πως η δημόσια σφαίρα νιώθει μια έντονη έλλειψη που εσχάτως δεν τη σχολιάζω εκτεταμένα, αλλά έτσι είναι αυτά τα πράγματα, τραμπαλοειδή, και οσονούπω θα ξανάρθει κι η σειρά της.
Τill then, ας επιδοθώ για μια ακόμη φορά σε ποστ ομφαλοσκοπικό κι ας μουρμουράνε όσο θέλουν οι διαφημιστές πως θα μου περικόψουν τα διαφημιστικά κονδύλια (δεν σας έχω ανάγκη κύριοι. Κόφτε μου κάθε έσοδο. Εν ανάγκη θα δουλέψω).
Λοιπόν, ποτέ σε μένα δεν λειτούργησε η περίφημη θεωρία περί «περσόνας». Ούτε εφηύρα ούτε λανσάρισα καμιά περσόνα στο μπλογκ. Εντάξει, αναμφίβολα η ψευδωνυμία είχε μια ευεργετικά απελευθερωτική επίδραση πάνω μου, αλλά εν τέλει δεν ήταν τόσο η ψευδωνυμία, όσο η διαδικασία της γραφής. Έγραφα πράγματα που θα δυσκολευόμουν να πω. Και αρχίζοντας να τα γράφω, άρχισα να συνηθίζω στην ιδέα ότι αυτές είναι δικές μου εξωτερικευμένες σκέψεις, δικά μου εξωτερικευμένα συναισθήματα, με αποτέλεσμα σιγά σιγά να αρχίσω να τα λέω κιόλας.
Όσο δηλαδή κι αν ο Οld Boy είμαι εγώ και μόνο εγώ, όσο δηλαδή κι αν προσπάθησα πάντα να είμαι όσο πιο αληθινός μου επιτρεπόταν να είμαι, όσο δηλαδή κι αν ποτέ δεν προσπάθησα να προσποιηθώ ότι ο Old Boy είναι κάτι που δεν είμαι εγώ, έφτασε η στιγμή που διαπίστωσα ότι παραταύτα ο Old Boy είχε ξεφύγει αρκετά από μένα, παρασέρνοντας με όμως και μένα μακριά από το σημείο εκκίνησης.
Γράφοντας άρχισα να αλλάζω και αργά αλλά σταθερά ο Old Boy διεκδικούσε περισσότερα κομμάτια της προσωπικότητάς μου.
Περισσότερα αλλά όχι όλα κι ενδεχομένως ούτε καν την πλειοψηφία.
Όθεν και το παράδοξο: ο Old Boy είμαι εγώ κι όχι κάποιος άλλος, κι ωστόσο άλλο εγώ κι άλλο ο Old Boy.
Κι ενώ αρχικά ήταν ο Old Boy που έπαιρνε υπόσταση από μένα, έρχονται πια φορές που παίρνω εγώ δύναμη από τον Old Boy.
Διαβάζω τι έχει γράψει, μερικά από αυτά που γράφει μου φαίνονται τραβηγμένα κι ανεφάρμοστα, ωστόσο λέω ότι αφού τα έχει γράψει, τουλάχιστον αυτός πρέπει να τα πιστεύει κι ότι ίσως αξίζει να προσπαθήσω να συμμεριστώ τον τρόπο που βλέπει τα πράγματα.
Για να το συνδέσω με το προηγούμενο ποστ, τελικά ο Οld Boy είναι η δική μου ομορφότερη δυνατή εκδοχή, είμαι εγώ όχι ως άνθρωπος, όχι ως άνθρωπος 35 χρονών με συγκεκριμένο ονοματεπώνυμο, επάγγελμα και επιλογές ζωής, αλλά εγώ ως πνεύμα, συναίσθημα και κοσμοθεωρία, εγώ ως θεωρία.
Και στη θεωρία ήμουν πάντα καλός, στην πράξη ήταν που πάντα τα σκάτωνα· είναι που οι πράξεις απαιτούν κόπο και θυσίες, ενώ οι θεωρίες απλά μια κλίση να θεωρητικολογείς.
Ο Οld Boy βρυχάται, και πόσο θα θελα να του μοιάζω, αλλά μπορώ και βρυχώμαι μόνο πατώντας το publish με το ποντίκι.
Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.

21 Comments:

At 4/13/2007 06:56:00 μ.μ., Blogger kerasia said...

Γίναμε πολλοί εδώ μέσα :)

 
At 4/13/2007 08:21:00 μ.μ., Blogger 2Σx2 said...

Ναι, αλλά ο old-boy έχει συγκριτικά πλεονεκτήματα σε σχέση με εσένα! Ζει σε ένα πολύ πιο αξιοκρατικό περιβάλλον, δεν περιορίζεται από κοινωνικές συμβάσεις, δεν έχει ανάγκη να υποκρίνεται σε καμία περίπτωση. Δεν ακολουθεί κώδικες που ενδεχομένως να του επιβάλλονταν από τρίτους αν είχε σαρκική υπόσταση. Άρα ποιος είναι πιο εσύ; Ο καθημερινός εαυτός σου που κυκλοφορεί στον πραγματικό κόσμο ή ο old-boy που περιφέρεται μέσω τηλεφωνικών γραμμών;

 
At 4/13/2007 08:58:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Άρα ποιος είναι πιο εσύ; Ο καθημερινός εαυτός σου που κυκλοφορεί στον πραγματικό κόσμο ή ο old-boy που περιφέρεται μέσω τηλεφωνικών γραμμών;»
Εξαρτάται από το ποιόν από τους δύο ρωτάς ;)

 
At 4/13/2007 09:20:00 μ.μ., Blogger houli_v said...

Καλύτερα ποντίκι που βρυχάται παρά λιοντάρι που αιωνίως κοιμάται
Υ.γ. άσε που όσο βρυχάται σε ξυπνάει και έτσι μπορεί κάποια μέρα να γίνεται ένα ..
ναι , ίσως τελικά ο old-boy να είναι το ξυπνητήρι σου ....

 
At 4/13/2007 11:03:00 μ.μ., Blogger 2Σx2 said...

Σωστό κι αυτό! Και φαντάζομαι πως ο κάθε εαυτός σου θα λέει πως ο άλλος είναι πιο αληθινός. Αδιέξοδο!

 
At 4/13/2007 11:21:00 μ.μ., Blogger adaeus said...

Να ρωτήσουμε κάποιον που ξέρει και τους δύο ;-)

 
At 4/14/2007 12:38:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

to idio problima eixe kai i Vougiouklaki! keep going!

 
At 4/14/2007 12:39:00 π.μ., Anonymous squarelogic said...

you have hit the nail again!

"όσο δηλαδή και αν ποτέ δεν προσπάθησα να προσποιηθώ ότι ο Old Boy είναι κάτι που δεν είμαι εγώ, έφτασε η στιγμή που διαπίστωσα ότι παραταύτα ο Old Boy είχε ξεφύγει αρκετά από μένα, παρασέρνοντας με όμως και μένα μακριά από το σημείο εκκίνησης."

νομιζω ειναι κατι που αρχιζει να νιωθει κανεις οταν ασχοληθει καποιο καιρο με το σπορ..και με εντυπωσιαζει η συμπτωση να το διατυπωσεις τοσο ευγλωττα ακριβως τη στιγμη που αρχισα να το ανιχνευω και γω στον εαυτο μου!

μπορει ναχεις βαρεθει τους επαινους(ή και να τους επιζητας χωρις να δειχνει..)αλλα αν παρομοιασουμε τους μπλογκερς που ψαχνουν να διατυπωσουν την ΟΥΣΙΑ, με μελισσες που πετουν γυρω απ τη φωλια με το μελι,εισαι απ τις 2 ή 3 μελισσες που πετουν εγγυτερα στη φωλια και μπαινουν οποτε θελησουν μεσα(φαντασου ναξερα κι απο μελισσοκομικη...)

..κατι θα με πειραξε αποψε...

 
At 4/14/2007 01:17:00 π.μ., Blogger chlorofili said...

Η αλληλεπίδραση στο εγώ.
Νομίζω οτι είναι σπουδαίο.
Ενας απ'τους δυό σας πρέπει να είναι περήφανος. Ή και οι δύο. Εσύ διαλέγεις.

 
At 4/14/2007 03:04:00 π.μ., Blogger Helix Nebulae said...

35 χρονών; Και τώρα μόλις ανακάλυψες ότι έχεις μια δεύτερη προσωπικότητα; Μόνο μία; Ούτε καν άλλη μία εφεδρική;

Αν θέλεις μου περισσεύουν μερικές - ευχαρίστως να σου δανείσω μία όποτε θέλεις.

keep blogging ;)

 
At 4/14/2007 04:29:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Όπως δείχνει, μεταξύ άλλων, και το έξοχο έργο "έξη πρόσωπα ζητούν συγγραφέα", ο καθένας μας αποτελείται από πολλά πρόσωπα.
Διαφορετικούς εαυτούς βιώνουμε και πααρουσιάζουμε απέναντι σε διαφορετικούς ανθρώπους και διαφορετικές καταστάσεις.

Στον ευνουχισμό των αληθέστερων εαυτών μας συντείνει και η βία της κοινωνίας (την οποία όμως δεν είμαι αφελής για να επικρίνω, διότι χωρίς κάποιο μίνιμουμ -τουλάχιστον- βίας επί του ατόμου δεν υπάρχει κοινωνία, και χωρίς κοινωνία δεν υπάρχει άνθρωπος).
Είναι όμως συγκινητική και ευπρόσδεκτη η παραμυθία (παρηγορία) προς τους αναποφεύκτως βιασθέντες εαυτούς μας. Παραμυθία διά της Τέχνης, την οποία τρυφερά υπηρετεί ο συγκεκριμένος, σπάνιος και αξιόλογος άνθρωπας (κι αυτό ζωντανό είναι) που εμφύσησε την -μετά πόνων διασωθείσα- εκλεκτή πνοή του στη γοητευτική εικονική περσόνα "Ολντ Μπόυ".

 
At 4/14/2007 10:58:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Και που να σαραντήσεις μεγάλε.
gs

 
At 4/14/2007 01:56:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ΓΑΜΩ ΤΟ ΜΟΥΝΙ ΤΗΣ ΠΟΥΤΑΝΑΣ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΣΟΥ ΠΟΥ ΣΕ ΕΒΓΑΛΕ.

 
At 4/14/2007 02:06:00 μ.μ., Anonymous dreamerland said...

Μα αυτό που περιγράφεις δεν είναι ο ορισμός της "περσόνας"; Έχει μεγάλη διαφορά το ότι δεν την δημιούργησες συνειδητά;

 
At 4/14/2007 02:20:00 μ.μ., Blogger ilovempampouinous said...

Eισαι αυταρεσκος και καταγελαστος. Κοψε αμεσα τη χρηση παρανομων ουσιων και σταματα να κανεις τον ξυπνιο.

 
At 4/14/2007 03:39:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aνώνυμε της 1:56, σε έχω πειράξει πουθενά και δεν το θυμάμαι;

 
At 4/14/2007 03:51:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Dreamerland, όπως το σκέφτομαι, όταν έχεις μια «περσόνα» κάθεσαι κι αναρωτιέσαι πώς θα αντιδρούσε σε κάθε θέμα. Εγώ δεν αναρωτιέμαι κι όσα γράφω τα πιστεύω την ώρα που τα γράφω. Ξεκινάω όμως να γράψω κάτι και οδηγούμαι πολλές φορές κάπου αλλού χωρίς να το έχω προσχεδιάσει. Εκ των υστέρων διαβάζοντας τι έγραψα μερικά κείμενα μπορεί και να μου φανεί ότι περιέχουν πράγματα που δύσκολα θα είχα σκεφτεί και πει. Αλλά όταν τα γράφω δεν υποδύομαι κάποιο ρόλο, τα γράφω γιατί με εκπροσωπούν.

 
At 4/14/2007 08:46:00 μ.μ., Blogger vain said...

ekei pou eleges ston prologo kai ti mesi tou post "ti leei twra o megalos", "pou to paei" mas evales ta gyalia stin oloklirwsi tou keimenou sou-polu wraio post

 
At 4/14/2007 09:47:00 μ.μ., Anonymous zelig said...

ολντμπόι
σε χαίρομαι!

 
At 4/14/2007 11:58:00 μ.μ., Anonymous squarelogic said...

ο ανωνυμος των 1.56 προφανως ειναι καποιο εμετικο θρασυδειλο (αφου βριζει ανωνυμα και απροκλητα)γαυρακι,οπως το συνηθιζουν...

το τιμημα του θαυμαστου αυτου δημοκρατικου μεσου...οτι μπορει ο καθε ανεγκεφαλος να αποπατει μεσα στην ομορφια...

ριξτου ενα delete να μην μας γυριζει το στομαχι...

 
At 4/15/2007 01:49:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Squarelogic, είτε γαύρος είναι είτε τσιπούρα, προς το παρόν το αφήνω το σχόλιο, γιατί καλώς ή κακώς και τα ξεράσματα μέρος της ζωής είναι.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home