Πέμπτη, Απριλίου 12, 2007

Τρεις φτυσιές στο πέλαγος

Όλοι όσοι δημόσια γράφουν και δημόσια μιλούν, διακηρύσσουν την ανάγκη «να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους» και διαβεβαιώνουν πως, ναι, τουλάχιστον αυτοί «θα τα πουν τα πράγματα με το όνομά τους».
Αλλά ποιό είναι άραγε το περίφημο όνομα των πραγμάτων;
Πάρε για παράδειγμα την κοπελιά της ζωγραφιάς. Έχει στην πλάτη της φτερά ή φύλλα; Αν τα ονοματίσουμε φύλλα, θα της δώσουμε δυνατότητες που θα στερηθεί αν τα ονοματίσουμε φτερά· δεν θα μπορεί να πετάξει, αλλά θα μπορεί να διεκδικήσει μια ιδιαιτερότητα, μια ιδιοπροσωπία, που θα της επιτρέψει να μείνει για λίγο στη μνήμη μας.
Έχει τα μάτια της κλειστά. Ονειρεύεται το αύριο ή φοβάται το σήμερα; Αν ονοματίσουμε το συναίσθημα της φοβία, θα της δώσουμε δυνατότητες που θα στερηθεί αν το ονοματίσουμε όνειρο· δεν θα μπορεί να πετάξει, αλλά θα μπορεί να διεκδικήσει μια τρωτότητα, μια αδυναμία, που θα της επιτρέψει να διεκδικήσει για λίγο τη συμπάθεια και την τρυφερότητά μας.
Τα πράγματα δεν έχουν προκαθορισμένο όνομα, το όνομά τους είναι το όνομα του βλέμματός μας πάνω σε αυτά.
Όταν κοιτάζουμε τον κόσμο καλοπροαίρετα και γενναία, o κυνισμός, η χυδαιότητα και η φτήνεια του κόσμου φαντάζουν τόσο ισχυρές όσο τρεις φτυσιές στο πέλαγος.
Το πέλαγος του βλέμματός μας τις αφομοιώνει και τις κάνει πέλαγος κι αυτές.
Ο καθένας μας επιλέγει αν θέλει να ζει σε έναν κόσμο γεμάτο ροχάλες ή σε έναν κόσμο γεμάτο θάλασσα.
Κι αν αυτό είναι αυτισμός, δεν παύει να είναι ποιητικός αυτισμός, ποιητικός όχι προφανώς ως αποτέλεσμα, αλλά ως πρόθεση, και μάλιστα ως πρόθεση ποίησης με την αρχική έννοια του όρου, με την έννοια της δημιουργίας, της δημιουργίας ενός κόσμου καλύτερου από τον αληθινό, αλλά όχι ενός κόσμου ψεύτικου, απλά ερμηνευμένου στην ομορφότερη δυνατή εκδοχή του.

15 Comments:

At 4/12/2007 06:04:00 μ.μ., Blogger Guadalquivir said...

Πανέμορφο κείμενο. Γεμάτο αισιοδοξία.

 
At 4/12/2007 10:06:00 μ.μ., Anonymous squarelogic said...

εξαιρετικο!νομιζω οτι η ανοιξη εχει θεαματικη επιδραση πανω σου!
και εις αλλα με υγεια!

squarelogic.blogspot.com

 
At 4/12/2007 10:35:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Καταπληκτικό κείμενο.

 
At 4/12/2007 11:11:00 μ.μ., Blogger lemon said...

Το χρειαζόμουν αυτό το κείμενο σήμερα.
Ειδικά το ότι "o κυνισμός, η χυδαιότητα και η φτήνεια του κόσμου φαντάζουν τόσο ισχυρές όσο τρεις φτυσιές στο πέλαγος".

Όμως, Oldboy, εκείνη την ώρα, που κάποιος σου την λέει επειδή έχει την εξουσία να το κάνει, δεν μπορώ να σκεφτώ έτσι... Τότε μένω άναυδη μπροστά σ αυτή την-άνευ λόγο ύπαρξης-βλακεία και κακία ταυτόχρονα, μέσα μου βέβαια γελάω κατά κάποιο τρόπο, κι απορώ που είναι έτσι ο καημένος, παγιδευμένος σ αυτό το τίποτά του, αλλά παρολαυτά γίνομαι χάλια... Άρα, δεν μπορώ εγώ να δω το πέλαγο, το χάνω...
Προσπαθώ όμως, προσπάθησα σήμερα. Αλλά δεν τα κατάφερα. Είναι δύσκολα.
Θα προσπαθήσω πάλι αύριο.

 
At 4/12/2007 11:31:00 μ.μ., Blogger 2Σx2 said...

"Τα πράγματα δεν έχουν προκαθορισμένο όνομα, το όνομά τους είναι το όνομα του βλέμματός μας πάνω σε αυτά."

Νομίζω πως αυτή η πρόταση δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα σε ό,τι ακολουθεί στο κείμενο σου. Και υπάρχουν χιλιάδες διαφορετικά βλέμματα κι άλλες χιλιάδες διαφορετικές εμπειρίες, προσεγγίσεις, προσδοκίες καθώς και διαφορετικά κίνητρα. Κι όλα αυτά καθορίζουν τον τρόπο που θα πέσει το βλέμμα μας σε οτιδήποτε.
Κι αν πίσω από το βλέμμα κρύβονται μόνο περιέργεια, καλή προαίρεση και γενναιότητα - όπως λες κι εσύ τότε αποκτά ρεαλιστικό νόημα η τελευταία παράγραφος σου! Παραδέχομαι την αδυναμία μου να κοιτάω τον κόσμο με τέτοιο βλέμμα! Απαιτεί άσκηση για να το πετύχεις!

 
At 4/12/2007 11:53:00 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

"Τα πράγματα δεν έχουν προκαθορισμένο όνομα, το όνομά τους είναι το όνομα του βλέμματός μας πάνω σε αυτά."

Πράγματι μεγάλη κουβέντα όπως επισήμανε και ο 2σΧ2. Από εδώ ξεκινάει η κοσμοθεωρία του καθενός αλλά και η ασυνενοησία μεταξύ μας.

 
At 4/13/2007 08:18:00 π.μ., Blogger Η χρυσόσκονη του ψαρά said...

εκει που εσυ βλεπεις θαλασσα, αλλος βλεπει το φοβο του.

εκει που εσυ βλεπεις φτερα,αλλος τη πτωση του.

Ποτέ ας μη συναντηθουν αυτα τα βλεμματα..

 
At 4/13/2007 11:12:00 π.μ., Blogger Fight Back said...

Τελειο! απλα

 
At 4/13/2007 11:53:00 π.μ., Anonymous exiled said...

Το καλύτερο ποστ που έχω διαβάσει εδώ και καιρό. Η πλάκα η μεγάλη είναι ότι άμα το πεις με λόγια μη ποιητικά (με τη μεταγενέστερη σημασία της έννοιας), οι περισσότεροι θα σου την πουν.

 
At 4/13/2007 11:58:00 π.μ., Anonymous Μερσόπουλος said...

Ο καθένας μας επιλέγει αν θέλει να ζει σε έναν κόσμο γεμάτο ροχάλες ή σε έναν κόσμο γεμάτο θάλασσα.


Γράφει ο Έκος, ότι η πραγματικότητα είναι ένα ιρκομεγάεδρο.
Ότι δηλαδή έχει πάρα πολλές πλευρές κι άρα εξετάζοντας κάποιο θέμα αφήνεις κατ'ανάγκη κάποια πράγματα στην απόξω.
Συνεπώς, η επιλογή για την οποία μιλάς είναι νομοτελειακή. Γίνεται θέλοντας ή μη.
Και είναι αυτονόητο το ποιες πλευρές προτιμά ο καθένας να κοιτάζει.

Αναρωτιέμαι όμως, μπας και κάποια πράγματα είναι μονοσήμαντα.
Για παράδειγμα, χάζευα τον πρετεντέρη πριν από κάποιες μέρες στις ειδήσεις να ωρύεται εναντίον των οργανωμένων κάφρων, μετά το φόνο στη συμπλοκή.
Ο ίδιος τύπος, ο οποίος πετούσε μπουκάλια στον αγωνιστικό χώρο σ'έναν αγώνα μπάσκετ του βάζελου πριν από κάποια χρόνια.
Αυτό το θέμα τώρα, πόσες πλευρές παραπάνω της μιας να έχει;

 
At 4/13/2007 01:06:00 μ.μ., Blogger ellinida said...

Ολοι μας είμαστε περικυκλωμένοι από θάλασσα. Το αν είναι αγάπης ή μίσους ή αδιαφορίας, εμείς το καθορίζουμε καθώς και το χρώμα της.
Στ'αλήθεια μου έφτιαξες την μέρα με αυτό που διάβασα. Σ'ευχαριστώ.

 
At 4/13/2007 04:12:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Kαταρχήν, να 'στε όλοι καλά για τα καλά λόγια :)
Μερικά επιμέρους:
Nτίαρ Μερσόπουλε, στον Γιάννη πράγματι η επιστήμη (και τα ποιητικά βλέμματα) σηκώνουν τα χέρια ψηλά ;)
2σΧ2, όντως απαιτεί άσκηση και πολλές φορές αναρωτιέσαι αν αξίζει και τον κόπο τόση άσκηση ή αν τελικά απλά βαυκαλίζεσαι.
Lemon, δίκιο έχεις, ως συνήθως. Αφού όμως μέσα σου γελάς σε ένα βαθμό νομίζω ότι είναι αυτό το γέλιο που πρέπει να καλλιεργήσεις. Κι ας μην ξεχνάμε ότι οι πιο μικροπρεπείς είναι πάντα και οι πιο δυστυχισμένοι, γιατί δεν έχουν να ακουμπήσουν πουθενά

 
At 4/13/2007 04:32:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eν μέρει σχετικό κι αυτό, από δω:
http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=10.03.2007,id=1465572

«Βρίσκουμε έναν τόπο σε βουναλάκι, με κάτι βράχους πίσω μας να μας προστατεύουν. Και βλέπουμε μακριά τη θάλασσα, ενώ το αεράκι μάς χαϊδεύει το πρόσωπο. Εκεί λοιπόν χτίζουμε ένα σπιτάκι και δίπλα στον τοίχο του σπιτιού βάζουμε την αυλή κι εκεί, στη σκιά του, προστατευόμαστε απ' τον ήλιο και τον άνεμο. Εκεί καθόμαστε το απογευματάκι στο πέτρινο πεζουλάκι και θάλλουμε κοιτώντας τη θάλασσα με τ' άσπρα κύματα, μακριά, πίνοντας τον καφέ, μ' ένα γλυκό νεράτζι και κρύο νερό. Αυτή η εικόνα είναι η ομορφιά, όχι γιατί βλέπουμε τη θάλασσα και το τοπίο με τα βουναλάκια, αλλά γιατί αισθανόμαστε με όλο μας το είναι και με την ψυχή μας αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή. Αν δεν αισθανόμαστε, η εικόνα της ομορφιάς σβήνει και δεν υπάρχει.

 
At 4/15/2007 12:05:00 π.μ., Anonymous squarelogic said...

...κι ερχονται κι αλλοι και χτιζουν το σπιτακι τους διπλα,πισω και εμπρος,πανω στο βουναλακι και σε λιγο ουτε το αερακι περνα,ουτε η θαλασσα φαινεται,ουτε μπορεις να νιωσεις τιποτε με ολο σου το ειναι πλην οργης για την νεοελληνικη πραγματικοτητα στην οποια μολις σε προσγειωσα...sorry for that!

 
At 5/08/2007 12:05:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

!!!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home