Κυριακή, Οκτωβρίου 08, 2006

Ο Φωτογράφος

Από παιδάκι το πάθος του Χρήστου ήταν η φωτογραφία. Ονειρευόταν να κάνει το πάθος του τέχνη, αλλά δεν τα κατάφερνε (ή εν πάση περιπτώσει του είπαν ότι δεν τα κατάφερνε) κι έτσι τελικά το έκανε επάγγελμα: γάμοι, βαφτίσεις, φωτογραφίες ταυτότητας, εμφανίσεις φιλμ. Τα πρώτα επαγγελματικά χρόνια το πάθος του σιγόβραζε και δούλευε με μεράκι. Με τον καιρό όμως συνειδητοποίησε ότι μάλλον θα ήταν προτιμότερο να είχε ασχοληθεί με οποιαδήποτε άλλη δουλειά· έτσι τουλάχιστον θα του είχε μείνει το αποκούμπι της φωτογραφίας.
Πάντως η δουλειά του πήγαινε μια χαρά. Μετά τον πρώτο καιρό της δυσκολίας και από τη στιγμή που το μάτι του έπαψε να βλέπει με τρόπο διαφορετικό από των υπολοίπων άρχισε να καθιερώνεται. Έβγαζε λεφτά, συντηρούσε και τον ίδιο και την οικογένειά του, έμενε και κάτι στην άκρη. Σε γενικές γραμμές ήταν καλά. Και μάλιστα μια μέρα είχε μια ιδέα που νεκρανάστησε το πάθος του.
Άρχισε να την στήνει στα δικαστήρια της Ευελπίδων και παρακολουθούσε τα ζευγάρια που έρχονταν να υπογράψουν τα συναινετικά τους διαζύγια. Μετά τους ακολουθούσε έξω από την αίθουσα και τους φωτογράφιζε την ώρα που χαιρετιόντουσαν κι έφευγαν, ο ένας προς τα πάνω κι η άλλη προς τα κάτω ή, αντίθετα, η μία προς τα πάνω κι ο άλλος προς τα κάτω.
Ο Χρήστος, πατημένα πενήντα πια, είναι επαγγελματίας φωτογράφος γάμων και ερασιτέχνης φωτογράφος διαζυγίων.

7 Comments:

At 10/08/2006 09:25:00 μ.μ., Blogger exiled said...

Ενδιαφέρων, όπως πάντα, το παιχνίδι σου με τις λέξεις.

Αλλά εμένα με ενδιαφέρουν περισσότερο οι ζωές και η ψυχοσύνθεση των φωτογράφων εκείνων που ξημεροβραδιάζονται έξω από την Ευελπίδων (τί ειρωνικό όνομα για μία τέτοια οδό!), ασχολούμενοι με κατάδικους και υπόδικους, διαπομπεύοντας την εικόνα τους δημόσια. Είναι λειτουργοί της κοινωνίας, προσφέροντάς της την αναγκαία θυσία για την κάθαρσή της ή απλοί τυχοδιώκτες που ζούνε με τη δυστυχία και τη διαπόμπευση άλλων ανθρώπων; Θα ήθελα να νοιώσω το βάρος του δαχτύλου που κάνει το κλικ εκείνη τη στιγμή, την χωρίς επιστροφή για τον φωτογραφιζόμενο. Ένα κλικ, ίδιο με της κάνης του όπλου. Από κάθε άποψη.

 
At 10/08/2006 10:01:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Χμμ.. τι μου θύμισες πάλι... :-)

 
At 10/09/2006 12:31:00 μ.μ., Blogger Κολοκύθι said...

Τόσο αποθητικά συνηθισμένος.

 
At 10/09/2006 02:50:00 μ.μ., Blogger kerasia said...

Τυμβωρυχία!

 
At 10/09/2006 02:50:00 μ.μ., Anonymous SpecialK said...

και σχιζοφρενής λόγω της διάστασης αυτής το δίχως άλλο......

 
At 10/09/2006 03:33:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

τώρα θα με αφήσεις να επιμορφωθώ ή όχι; μα τι δουλειά....!!!!!!!!!
διάβαζα μόνο το post.
πάει, καταστράφηκε και η επαγγελματική μου ζωή...

 
At 10/09/2006 07:36:00 μ.μ., Anonymous Nirava said...

xo xo! Ετσι...για να αποθανατήσει τον γάμο χρειάζεται ένας επαγγελματίας, για το διαζύγιο, ένας εραστής!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home