Παρασκευή, Φεβρουαρίου 10, 2006

Dedication

Nα γράφεις κάθε φορά σαν να είναι η τελευταία. Να γράφεις κάθε φορά σαν να έχεις απέναντί σου ένα σχοινί με θηλιά κι ένα σκαμνί με τρία πόδια. Ή σαν να ξέρεις ότι μόλις βγεις έξω, ένα αυτοκίνητο θα στρίψει απ΄τη γωνία και θα σε πατήσει. Να γράφεις κάθε φορά σαν να είναι για πάντα. Να γράφεις κάθε φορά με την ψευδαίσθηση ότι πάνω από τις λέξεις ακούγονται μουσικές. Να γράφεις κάθε φορά με την ψευδαίσθηση ότι γεννάς μουσικές· κι αν όχι μελωδίες ολοκληρωμένες, πάντως σύντομους μικρούς σκοπούς. Να τους ακούς τους σκοπούς αυτούς, όπως η Ιωάννα άκουγε την Παναγία. Ακούς; Τρέλα δεν είναι; Να μην χαλιναγωγείς το πάθος σου. Να του υποτάσσεσαι. Να παίρνεις το ψώνιο σου αγκαλιά και να χορεύετε ευτυχισμένοι. Να αδιαφορείς για όσους γελούν με το χορό σας. Δίκιο έχουν που γελούν - δίκιο έχεις που χορεύεις. Να μην ντρέπεσαι για την μανία σου. Να μην απολογείσαι για την ανεπάρκειά σου. Να γράφεις σαν να μπορούσες πράγματι να γράψεις. Να γράφεις σαν να κάνεις δώρο στην ανθρωπότητα. Να γράφεις σαν να μην είχαν ξανασκεφτεί οι άνθρωποι πριν. Να γράφεις αδιαφορώντας για το αν είσαι κοινότοπος και χιλιοειπωμένος. Σκασίλα σου αν τα 'χουν πει κι άλλοι· θες να τα πεις κι εσύ. Να γράφεις σαν να στο ζητάει επιτακτικά μια συγκίνηση μέσα σου. Μια συγκίνηση ασχημάτιστη. Που θα σχηματιστεί στην πορεία, μέσα από το κείμενο. Να μην πτοείσαι απ΄ την αμφιβολία μήπως είσαι και ο μόνος αποδέκτης της. Να ξεκινάς απ' την ιδέα. Να την περιμένεις να φωτίσει και να σε κεντρίσει. Μετά να της αλλάζεις τον αδόξαστο. Να εκτίθεσαι μέχρι μυελού των οστών. Να ξεσκίζεις τον εαυτό σου δημοσίως και να κρύβεις τα πάντα. Να κουκουλώνεις και να κουκουλώνεσαι. Μετά να γράφεις για το κουκούλι και τη ζεστασιά του. Να δραπετεύεις, να υπεκφεύγεις, να παραδίδεσαι, να τα παρατάς. Να μην σε νοιάζει τίποτα άλλο. Να είσαι απόλυτος. Να λατρεύεις την σχετικότητα. Να οργίζεσαι. Να ανάβεις. Να κατανοείς την ματαιότητα. Να θέλεις τα πάντα. Να μην θέλεις τίποτα.
Μόνο να γράφεις.

25 Comments:

At 2/10/2006 06:28:00 μ.μ., Anonymous J.McManus said...

Κάπου το έχω ξαναδιαβάσει αυτό;
Είσαι σίγουρος ότι δεν το έχεις αντιγράψει;

 
At 2/10/2006 06:32:00 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Το παθιασμένο looks good on you,να το φοράτε πιο συχνά. Αλλά πάλι, έχω κ μια μέχρι αηδίας αδυναμία στα πάθη. Αυτή η υποτακτική,πώς βγάζει τόσο πάθος; :-)

 
At 2/10/2006 06:37:00 μ.μ., Blogger greekgaylolita said...

Mπαμ!..μμ,μμ,μμ..(you are so right)

 
At 2/10/2006 07:01:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Μac, είμαι κάπως σίγουρος, ναι.
Αθήναιε, θα το φορώ όποτε το βρίσκω στη ντουλάπα.
Greekgaylolita, μπαμ.

 
At 2/10/2006 07:10:00 μ.μ., Blogger AMANDA said...

kai mena kati moy thymise...
na...na..na...
nanana.. life is life
nanana....
when we all think together
then we all think the best
every minute of the hour
don't think about the rest
nananana
life is life

 
At 2/10/2006 07:55:00 μ.μ., Blogger sal.ló said...

Αντί γραφής παραπέμπω εδώ.

 
At 2/10/2006 09:58:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Γράφε χωρίς γραβάτα, αυτό φτάνει.

..πολύ καλό!..

 
At 2/10/2006 10:39:00 μ.μ., Blogger Olyf said...

old-boy τι έκπληξη!
μου θυμίσατε περιστρεφόμενο δερβιση....Ωραίο κείμενο μεθυστικό!

 
At 2/11/2006 12:26:00 π.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Εμένα μου θυμίζει τον old boy, στις καλύτερες του στιγμές.
*****

Κι ας μου επιτραπεί μια κουβέντα για τον macmanus.
Είναι μακράν ο μπλογκερ με τα πιο χιουμοριστικά σχόλια.
Τα απολαμβάνω εξίσου με τα κείμενα του old boy !

 
At 2/11/2006 05:19:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Γεια σου ρε Ολντ Μπόυ, γεια σου ρε αγόρι μου, να χαρώ τα δάχτυλά σου!

(θα μπορούσε να είναι και επιφωνηματική αφιέρωση σε ηχογράφηση ρεμπέτικου του '30 από συν-οργανοπαίκτη. Κρίμα που αυτός ο έξοχος μπόυς δεν παίζει και μουσική).

 
At 2/11/2006 08:38:00 π.μ., Blogger Πάνος said...

KAI την Κική ΚΑΙ την Κοκό, δηλαδή...

Γιατί όχι; Φόρο πληρώνουμε;

 
At 2/11/2006 01:04:00 μ.μ., Blogger mindstripper said...

Κάθαρσις.

 
At 2/11/2006 03:27:00 μ.μ., Blogger Varetos said...

Το κείμενό σας αποτελεί τομή. Εύγε.

 
At 2/11/2006 04:28:00 μ.μ., Blogger alombar42 said...

...κι αν δεν μπορείς να γράψεις, πάρε μια ξανθιά στενογράφο. Αυτό θα βελτιώσει και το γράψιμό σου.

Καλό :)

 
At 2/11/2006 05:05:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Mετά τα σχόλια σας, σκέφτομαι να αλλάξω την προμετωπίδα του μπλογκ και να γράψω : «ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΙ OPUS ΣΥΝΑΝΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝΟΥΣ ΔΕΡΒΙΣΗΔΕΣ» :)
Ευχαριστώ άπαντες τόσο για τα σχόλια όσο και για την εξαιρετική παραπομπή (του Βαρετού συμπεριλαμβανομένου κι ας έχω την υπόνοια ότι μπορεί να με δουλεύει).

 
At 2/11/2006 06:19:00 μ.μ., Blogger averel said...

Ευγε. Να γραφεις.

 
At 2/11/2006 06:19:00 μ.μ., Blogger averel said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 2/11/2006 09:08:00 μ.μ., Blogger The Passenger said...

Αυτό θα έπρεπε να είναι το modus operandi του κάθε blogger.Το καταστατικό της μπλογκόσφαιρας ίσως.

I tip my hat to you sir!

 
At 2/12/2006 12:04:00 π.μ., Blogger afanis iroas said...

"Να γράφεις σαν να κάνεις δώρο στην ανθρωπότητα."

η ανθρωπότητα σας ευχαριστεί εκ βάθους καρδίας και δια μέσω εμού.

σας λυπάται η καρδούλα της αλλά θα το αντέξει.

 
At 2/12/2006 02:37:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Θα το αντέξω κι εγώ, αφανή ήρωα. Αυτό λέει το ποστ. Ότι δεν με νοιάζει πια αν γίνομαι αντικείμενο χλεύης. Και ξέρεις γιατί δεν με νοιάζει; Γιατί όταν γράφω τη βρίσκω. Εύχομαι να την βρίσκεις κι εσύ με κάτι όπως εγώ. Κι αν την βρίσκεις τόσο, ίσως να μην σε νοιάζει πια και σένα αν γελάνε μαζί σου. Γέλα ελεύθερα λοιπόν. Δίκιο έχεις κι εσύ - δίκιο έχω κι εγώ.

 
At 2/12/2006 04:37:00 μ.μ., Blogger lemon said...

Dearest Oldboy, you've got a post

 
At 2/13/2006 10:43:00 π.μ., Blogger a spoonful weighs a ton said...

Rave on Oldboy, rave on!
;-)

 
At 2/15/2006 05:59:00 μ.μ., Blogger ladychill said...

Αν εσύ γράφεις έτσι εγώ θα σε διαβάζω κι ας είμαι στο γραφείο και πρέπει να κάνω άλλη δουλειά, θα σε διαβάζω τα πρωινά για να μου φτιάχνεις το κέφι, θα σε διαβάζω μέχρι αργά το βράδυ για να πηγαίνω στο κρεβάτι και με σβηστό το φως αντί να κοιμάμαι να σκέφτομαι, θα σε διαβάζω μέχρι κι η ίδια να καταφέρω να γράψω με το ίδιο πάθος, θα σε διαβάζω σε στιγμές αδυναμίας και θα αντλώ απ' τις λέξεις σου...μέχρι μια μέρα να μη θέλω άλλο πια απ' το να γράψω μόνη μου...Πάρα πολύ ωραίο κείμενο!!!

 
At 2/16/2006 02:58:00 μ.μ., Blogger H said...

πανέμορφο και εμψυχωτικό κείμενο,
ευχαριστώ.

 
At 3/16/2007 04:31:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Looking for information and found it at this great site... »

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home