Δευτέρα, Φεβρουαρίου 06, 2006

Ο δίκαιος μεροληπτικός

Αντικειμενική ματιά πάνω στο «Μόναχο» είναι αδύνατη. Όλοι (οι Εβραίοι, οι Άραβες, οι Αμερικάνοι, οι δεξιοί, οι αριστεροί) θα παρακολουθήσουν και θα ερμηνεύσουν την ταινία με βάση την προϋπάρχουσα θέση τους στο παλαιστινιακό. Αδύνατη δεν είναι μόνο η αντικειμενική ματιά των θεατών, αδύνατη είναι και η αντικειμενική ματιά των δημιουργών. Δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση από τον Σπίλμπεργκ και τους εξαιρετικούς σεναριογράφους του να ξεχάσουν ότι είναι εβραϊκής καταγωγής. Ακόμη και αν το ήθελαν, ακόμη και αν το προσπαθούσαν, δεν θα ήταν εφικτό. Tο περισσότερο που μπορούμε να ζητήσουμε, είναι να κρίνει όσο πιο δίκαια γίνεται τα πράγματα ένας άνθρωπος που ανήκει στην μία από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Υπό αυτήν -υπό αυτήν- την έννοια λίγα παράπονα μπορούμε να έχουμε. Αν οι ήρωές του αμφιβάλλουν για το αν είναι δίκαιοι (righteous), αν, όπως λέει ένας από αυτούς, το να είναι δίκαιος είναι ο ηθικός του φάρος που νιώθει ότι έσβησε, ο Σπίλμπεργκ είναι, στο μέτρο του δυνατού, δίκαιος: ο λόγος δίνεται και στην αντίθετη πλευρά, τα θύματα που θα εκτελεστούν εμφανίζονται ως συμπαθητικοί άνθρωποι και όχι ως τέρατα. Οι δίδυμοι πύργοι στο τέλος της ταινίας είναι μία τολμηρή θέση (τολμηρή για την Αμερική)· είναι τολμηρό να λες ότι τους δίδυμους πύργους δεν τους έριξαν κάποιοι που μισούν την ελευθερία μας και τον τρόπο ζωής μας, αλλά ήταν ένας ακόμη κρίκος μιας μακράς αλυσίδας βίας. Με τους δίδυμους πύργους ως φόντο, οργανικά ενταγμένους στην ταινία, ο Σπίλμπεργκ καταφέρνει επιτέλους να δώσει το μήνυμά του μένοντας στα πλαίσια της μυθοπλασίας. Στο τέλος της Λίστας του Σίντλερ και του Στρατιώτη Ράιαν, η μετάβαση στην «πραγματικότητα» μετέτρεπε τις ταινίες του σε ημιμανιφέστα και αφαιρούσε από τη δύναμή τους.
Από 'κει και πέρα, αυτό δεν σημαίνει ότι οι πέντε Ισραηλινοί εκτελεστές θα αποκληθούν σε οποιοδήποτε σημείο της ταινίας τρομοκράτες, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σκίζονται να σώσουν αθώα κοριτσάκια, αυτό δεν σημαίνει ότι αρχικός κρίκος της αλυσίδας του κακού δεν φαίνεται να είναι ο Μαύρος Σεπτέμβρης που το 72 ήρξατο χειρών αδίκων, αυτό δεν σημαίνει ότι τελικά δεν υπονοείται ότι προκειμένου να αποκτήσουμε μια γη και εμείς οι Εβραίοι ίσως και να άξιζαν όλα αυτά, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσαμε να δούμε μια ταινία με αυτούς που βομβαρδίστηκαν ως πρώτα αντίποινα μετά τον Μαύρο Σεπτέμβρη. Εκεί, όταν φοράς την στολή σου και βομβαρδίζεις από ψηλά, δεν προλαβαίνεις να σώσεις κοριτσάκια. Εκεί, τα κοριτσάκια είναι παράπλευρες απώλειες και ο μαζικός δολοφόνος αποκαλείται στρατιώτης. Πραγματική υπέρβαση θα ήταν να δούμε τη ζωή αυτών των εκατοντάδων που χάθηκαν από τα ισραηλινά αντίποινα· την ζωή από κάτω και τα αεροπλάνα από πάνω να την αφαιρούν.
Αλλά μια τέτοια ταινία θα την σκηνοθετούσε ένας υπεράνθρωπος. Προσωπικά δε, πάντα ήμουν καχύποπτος απέναντι σε ανθρώπους που σπεύδουν να δηλώσουν την αποστροφή τους για την εθνικότητά τους. Προτιμώ τους ανθρώπους που αγαπούν την πατρίδα τους και στέκονται κριτικά απέναντι στα κακώς κείμενά της.
Ο Σπίλμπεργκ μεροληπτεί εκ φύσεως, μας διηγείται μια ιστορία που μπατάρει, μια ιστορία από την εβραϊκή σκοπιά και με Ισραηλινούς ήρωες, αλλά δεν αφήνει την μεροληψία του να τον τυφλώσει.
Μέσα σ' όλα αυτά, το «Μόναχο» είναι και δυνατό σινεμά. Κι αν η Μάνα Ισραήλ ζητά από τον γιο της να χάσει την ψυχή του για πάρτη της, η Μάνα Σινεμά ζητά από τον γιο της να δίνει την ψυχή του για πάρτη της· κι ο Σπίλμπεργκ την δίνει γενναιόδωρα πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα. Το ότι έχει την πιο χολυγουντιανή ψυχή από όλους τους μεγάλους σκηνοθέτες, το ότι μέσα της συγκατοικούν ο καλλιτέχνης με τον έμπορο και τον πατριώτη, δεν αναιρεί την αυθεντικότητά της.
Αν δεν υπήρχε το Χόλυγουντ, ο Σπίλμπεργκ θα έπρεπε να το εφεύρει.
Αν ήταν μόνο έτσι το σινεμά, θα ήταν χωλή και η συγκίνηση κι η απόλαυσή μας.
Αν ήταν μόνο έτσι το Χόλυγουντ, θα είμαστε ευτυχισμένοι.

20 Comments:

At 2/06/2006 07:48:00 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Εδώ δεν μπορείς να τα πεις εσύ ξεκάθαρα, πώς μπορεί να τα πει ο Σπήλμπεργκ;

 
At 2/06/2006 08:17:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Προσπάθησε και το σχόλιο να είναι στο πνεύμα της ταινίας :) Σοβαρά όμως, τι δεν είναι ξεκάθαρο;

 
At 2/06/2006 08:36:00 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Την είδα κ εγώ την ταινία. Απλά το διευκρινίζω για να μην θεωρηθεί ότι μιλάω θεωρητικά για την ταινία.

Πιστεύω ότι ένα βασικό λάθος που γίνεται στην αποτίμηση του Μεσανατολικού ζητήματος, είναι η απαίτηση που έχει ο κόσμος από τους άμεσα εμπλεκομένους,τους ισραηλινους κ τους παλαιστίνιους, να είναι αντικειμενικοί, όταν οι ίδιοι οι outsiders κ ο καθένας για τους δικούς του λόγους που δεν κρίνω,αποφασίζω να τους θεωρήσω a priori σεβαστούς κ θεμιτούς είναι αδύνατον να είναι.

Από την ταινία προκύπτει ένα ερώτημα. Έπρεπε να δοθεί εντολή για αντίποινα;Εσύ τι λες; Εγώ λεω από την πλευρά των ισραηλινών πως ναι κ θα σου πω γιατί.

Όσοι μετά τον πόλεμο ( όπως κ οι παπούδες μου) τρομοκρατημένοι κ συντετριμμένοι, είδαν τους εαυτούς τους με τα μάτια των εχθρών τους, σταμάτησαν δηλαδή να βλέπουν τους εαυτούς τους ως Έλληνες, Γερμανούς, Ούγγρους, whatever κ είδαν τους εαυτούς τους ως εβραίους, πήγαν στην αποικία που ίδρυσαν οι δυτικοί που είχαν κ έχουν μια προαιώνια κ χαρακτηριστική απέχθεια για τους εβραίους κ βρήκαν κ την ευκαιρία να τους ξεφορτωθούν για τα καλά.

Στην αρχή εκεί τα πράγματα ήταν πολυ δύσκολα κ η φτώχια ασύλληπτη. Δεν ήταν δυνατόν για το γόητρο του μικρου αυτού νέου κράτους, που είχε συντρίψει λίγο πριν τους άραβες να ανεχτεί να σκοτώσουν μέσα στη Γερμανία ( προσέξτε τη σημειολογία) τους άοπλους αθλητές του.

Εγώ λοιπόν, αναλαμβάνω την ευθύνη να γίνω αντιπαθητικός κ λέω ότι πολύ καλά έκαναν κ τους κυνήγησαν. Δεν θα κλείσουν τα θύματα τον κύκλο του αίματος, ας τον κλείσουν οι θύτες.Αντικειμενικοί ας είναι οι απ'εξω, όχι οι άμεσα εμπλεκόμενοι.

Εσύ τί λες;

 
At 2/06/2006 09:13:00 μ.μ., Anonymous J.McManus said...

Άλλη μία ταινία πέρασε....και δεν την είδαμε μαζί!


Να δούμε πότε θα γίνει κι αυτό!;


Από τα πρωϊνά του ΣΙΝΕΑΚ έχουμε να πάμε μαζί σε κινηματοθέατρο!
Μπουχαχαχαχα

 
At 2/06/2006 09:15:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Πιστεύω ότι ένα βασικό λάθος που γίνεται στην αποτίμηση του Μεσανατολικού ζητήματος, είναι η απαίτηση που έχει ο κόσμος από τους άμεσα εμπλεκομένους,τους ισραηλινους κ τους παλαιστίνιους, να είναι αντικειμενικοί, όταν οι ίδιοι οι outsiders κ ο καθένας για τους δικούς του λόγους που δεν κρίνω,αποφασίζω να τους θεωρήσω a priori σεβαστούς κ θεμιτούς είναι αδύνατον να είναι».

Νομίζω γι' αυτό ακριβώς μιλάω κι εγώ, για την αδυναμία αντικειμενικότητας.

Ως προς την ουσία τώρα, ναι πιστεύω ότι κακώς έκαναν. Το ποιός είναι το θύμα και ποιός ο θύτης στο παλαιστινιακό είναι μεγάλη ιστορία. Πάντως σίγουρα δεν είναι μόνο οι Παλαιστίνιοι.

 
At 2/06/2006 09:49:00 μ.μ., Blogger Αθήναιος said...

Εσύ αναφέρεσαι στην αντικειμενικότητα του θεατή. Να ρωτήσω κάτι, χωρίς ίχνος ρητορικότητας. Γιατί οι απ'έξω να μην μπορούν να είναι αντικειμενικοί ώστε να μπορούν να βοηθήσουν κ τους μέσα; Το ερώτημα δεν απευθύνεται σε σένα, εννοείται.

Εγώ πιστευω ότι ο σκηνοθέτης παίρνει θέση κ συμφωνεί μαζί σου Old Boy, αφού απεικονίζει τη βία ως κύκλο, δηλαδή ως κάτι εξ ορισμού ατελέσφορο κ ανουσίως επαναλαμβανόμενο,άρα η εντολή,κατά τον σκηνοθέτη, ήταν κάτι λάθος. Η άποψη αυτή είναι σεβαστή.

Επίσης, συνεπαρμένος ( εγώ) από τη "Λίστα του Σίντλερ" πίστευα οτι ως εβραίος ο σκηνοθέτης θα έδειχνε με κάποιον τρόπο ότι η αποτελεσματική αντιμετώπιση του αντιπάλου προυποθέτει σιγα-σιγά ότι θα γίνεις σαν τα μούτρα του κ χειρότερος κ ότι θα έκανε κάποια καυστική κριτική σε αυτό.

Το λέω αυτό γιατί μέρος της εβραικής κουλτούρας μέχρι τη γενιά των παπούδων μας βέβαια, ήταν ότι οι εβραίοι είναι καλοί άνθρωποι γιατί δεν σκότωναν ποτέ, μόνον τους σκότωναν.

Κάποιος πρέπει να αναλαβει την ευθύνη να εκφράσει ότι πλεόν,όλα καλά. Γίναμε σαν τα μούτρα τους. Είμαστε πλεόν ασφαλείς.

 
At 2/07/2006 08:46:00 π.μ., Blogger Sraosha said...

Μμμμμ...

Δεν ήξερα πως είχανε γίνει αεροπορικά αντίποινα για το Μαύρο Σεπτέμβρη (αν και θα έπρεπε να το είχα φανταστεί). Το ακούμε στην ταινία; (δεν την έχω δει ακόμα.)

Κάποιος πρέπει να αναλαβει την ευθύνη να εκφράσει ότι πλεόν,όλα καλά. Γίναμε σαν τα μούτρα τους. Είμαστε πλεόν ασφαλείς

Ξανά "μμμμμ". Πολύ ενδιαφέρουσα σκέψη.

Πραγματική υπέρβαση θα ήταν να δούμε τη ζωή αυτών των εκατοντάδων που χάθηκαν από τα ισραηλινά αντίποινα· την ζωή από κάτω και τα αεροπλάνα από πάνω να την αφαιρούν.

Δεν υπάρχουν όμως πολλές τέτοιες ταινίες; Χρειαζόμαστε και μία με θέμα το μεσανατολικό;

Αναρωτιέμαι πώς θα ήτανε μια ταινία έλληνα κλάσης 'Μόναχο' ή 'Επίμονος Κηπουρός' για την Κύπρο... [πικρό γέλιο]

Άμα δω την ταινία ίσως επανέρθω.

 
At 2/07/2006 11:56:00 π.μ., Blogger Jean Meets Tonic said...

Θα συμφωνήσω με OldBoy.

Το αδιέξοδο της βίας, η (εκ γενετής)εθνική προκατάληψη, το ανθρώπινο πρόσωπο των εκτελεστών (θα σώσουμε το κοριτσάκι αλλά τα τινάξουμε στο αέρα τον πατέρα-γουρούνι-τρομοκράτη), τα υπόγεια παιχνίδια των μυστικών υπηρεσιών, όλα αυτά, δοσμένα με την- αναπόφευκτα- μεροληπτική ματιά ενός εβραίου, αλλά σε ένα μετριοπαθέστατο περιτύλιγμα.

Κανείς δεν παρουσιάζεται σαν απόλυτος άγιος, κανείς σαν απόλυτος διάβολος.

Αυτά ήταν τα πρώτα συμπεράσματα μου απο την ταινία, ίσως και λανθασμένα, καθώς την είδα χτες και δεν την έχω σκεφτεί αρκετά.

Αν και ποτέ δεν ήμουν ένθερμος οπαδός του Σπίλμπεργκ(εξαιρείται ο Ίντι, παιδικός και όχι μόνο ήρωας), η ταινία τον βρίσκει σε μεγάλη φόρμα. Κατά την ταπεινή μου άποψη, κινηματογραφικά, μας παρουσιάζει ένα αρτιότατο κατασκοπικό θρίλερ.

Απο εκεί και πέρα, στο Εθνικό Ιδεολογικό Γήπεδο του σινεμά, ο καθένας παιζει την μπάλα που διαλέγει να παίξει. Ο Σπίλμπεργκ σου πετάει την μπάλα στο κεντρό και προσπαθεί όσο μπορεί να παίξει 50-50(άντε και με λίγη έδρα...)

Όλα τα λεφτά στην ταινία είναι το σκηνικό στο "καταφύγιο" της Αθήνας και ίσως το βαθύτερο νόημα της ταινίας να δίνεται απο τον ιδιοκτήτη του Hotel Aristides (επικός Μιχάλης Γιαννάτος) που μονολογεί σε άπταιστα ελληνικά: "ρε με κάτι πούστηδες που έχουμε μπλέξει..."

ps:o Eric Bana δεν έμοιαζε με τον David Gahan των Depeche Mode, όταν ο τελευταίος είχε αφήσει ανθυποχαίτη;

 
At 2/07/2006 12:00:00 μ.μ., Blogger Thrass said...

"Αυτοί που έγιναν θύματα δεν ήταν καθόλου καλύτεροι από αυτούς που τους θυσίασαν. Το ρόλο τους μπορώ να τον φανταστώ κι αλλιώς. Εσύ μπορείς σε αυτό να διακρίνεις κάποιο άλλοθι που το χρησιμοποιεί ο άνθρωπος για να ξεφορτωθεί τη δική του ευθύνη και να τη φορτώσει στις πλάτες του δημιουργού, επειδή λέει σκάρωσε τον άνθρωπο έτσι όπως είναι. Κι ίσως να είναι καλά που το βλέπεις έτσι. Γιατί το να φτάσεις στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον ένοχο και το θύμα, σημαίνει να εγκαταλείψεις κάθε ελπίδα. Κι αυτό το λένε κόλαση, κορίτσι μου."

Ο Ιάκωβος προς την Όλγα, από "Το Βαλς του Αποχωρισμού" του Κούντερα.

 
At 2/07/2006 05:23:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Aθήναιε, η μελαγχολία της τελικής διαπίστωσής σου με καλύπτει.
Sraosha, ούτε εγώ το ήξερα ότι έγιναν αεροπορικά αντίποινα. Το άκουσα στην ταινία και το τσέκαρα λίγο και στο ίντερνετ. Λίγες μέρες μετά την σφαγή στο Ολυμπιακό Χωριό βομβαρδίστηκαν καταυλισμοί Παλαιστίνιων προσφύγων στη Συρία και το Λίβαβο. Όσο για το πώς θα ήτανε μια ταινία έλληνα κλάσης 'Μόναχο' ή 'Επίμονος Κηπουρός' για την Κύπρο, το πιθανότερο είναι πως θα ήταν μια κακιά ταινία :(
Jean Meets Tonic, όπως επίσης λέει ο Γιαννάτος «Πού είναι η αστυνομία; Μόνο τις πουτάνες ξέρουν να πιάνουν». Μπουχαχα.
Τhrass, ζεις μέσα στον Κούντερα. Κι αυτό το λένε παράδεισο, αγόρι μου :) Αν τώρα υπονοείς ότι υπάρχει στη συζήτηση ή στην ταινία εξίσωση θυμάτων και θυτών, ποιούς εννοείς εσύ ως θύτες και ποιούς ως θύματα;
ΜcManus, θα πάμε σινεμά όταν σταματήσεις να ανοιγοκλείνεις το μπλογκ σου.

 
At 2/07/2006 09:05:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Περί Ισραήλ κι εδώ επίσης.

 
At 2/08/2006 02:17:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Έξοχη η ειδική έκθεση του Γκάρντιαν για τη συμμαχία και ιδεολογική συγγένεια Ισραήλ-Ν. Αφρικής επί Απαρτχάιντ.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το Ισραήλ είναι μία τεχνητή, όσο και εγγενώς εγκληματική οντότητα, που ουδέποτε θα έπρεπε να είχε υπάρξει. Αυτή είναι η απαρχή της βίας.
Ακολουθήστε το λινκ του sraosha.
Είναι προτιμότερο από το να δείτε μία τέτοια ταινία, να ρίψετε δηλαδή τον οβολό σας υπέρ του διεθνούς σιωνιστικού κεφαλαίου.
Σημειωτέον ότι ο Σιωνισμός είχε καταδικασθεί από τα Ηνωμένα Έθνη (Γενική Συνέλευση ΟΗΕ) ως εγκληματική ιδεολογία, μέχρι που η επελθούσα μονοκρατορία των ΗΠΑ ανήρεσε το σχετικό ψήφισμα.

 
At 2/08/2006 08:26:00 π.μ., Blogger Sraosha said...

ο Ισραήλ είναι μία τεχνητή, όσο και εγγενώς εγκληματική οντότητα, που ουδέποτε θα έπρεπε να είχε υπάρξει. Αυτή είναι η απαρχή της βίας.

Α, όλα κι όλα: μη μου βάζετε βρωμόλογα στο στόμα μου! "εγγενώς εγκληματική";;; "ουδέποτε θα έπρεπε να είχε υπάρξει";;;

Εγώ θα διάβαζα την έκθεση στον Γκάρντιαν πολύ πιο προσεκτικά.

(Και εννοείται πως δεν πρόκειται να επανέρθω επί του θέματος.)

 
At 2/08/2006 04:02:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Για να λέμε την αλήθεια, Θείε, αυτό το «εγγενώς εγκληματική» μοιάζει ρατσιστικό, δεν μοιάζει;

 
At 2/09/2006 03:35:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Όχι μπόυ, δεν είναι ρατσιστικό, διότι δεν αναφέρεται σε βιολογικά / φυλετικά δεδομένα, αλλά σε συγκεκριμένη ιδεολογία, την εγκληματική ιδεολογία του Σιωνισμού, μορφή ρατσισμού και μεσσιανισμού, η οποία βόλεψε καταλλήλως τα αγγλοσαξωνικά συμφέροντα. Έλεγε ο Λλόυδ Τζωρτζ για τους εβραίους σιωνιστές εφευρέτες της εκρηκτικής ουσίας της βόμβας βυθού επί Α' ΠΠ: "Η ακετόνη με έκαμε Σιωνιστή".

 
At 2/09/2006 05:12:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

θείε, σε πιστεύω γιατί σε ξέρω. Αν δεν σε ήξερα όμως, θα ήμουν δύσπιστος στα περί σιωνισμού, γιατί κανείς δεν παραδέχεται ότι έχει πρόβλημα με τους Εβραίους. Όλοι για τον σιωνισμό μιλάνε. Απλά εσύ το εννοείς κιόλας και δεν το χρησιμοποιείς ως φερετζέ.

 
At 2/10/2006 11:57:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Όλντ μπόι, είναι κρίμα ένας φερόμενος ως αντικειμενικός παρατηρητής και κριτής των γεγονότων να πέφτει θύμα της εβραϊκής προπαγάνδας που συνίσταται στο να κατηγορεί τον οιονδήποτε ασκεί κριτική στις πολιτικές επιλογές του κράτους του Ισραήλ ως αντισημίτη. Για φερετζέ λοιπόν στον αντισημιτισμό, ο αντισιωνισμός, λένε. Και εσύ συμφωνείς. Για το δικό τους επιχείρημα, των δικαίων, τι λες; Το υιουθετείς με περισσή ακρισία. Υιοθετείς το επιχείρημα ότι οι παραβιάσεις του Δικαίου στις οποίες επιδίδονται καθημερινά, το τείχος, οι εξωδικαστικές δολοφονίες, η εισβολή, ο εποικισμός, δεν υφίστανται αλλά είναι αποκύηματα της φαντασίας των αντισημιτών. Και όσοι τα λένε είναι κατά βάθος αντιεβραίοι. Όπως όσοι ασκούν κριτική στις ΗΠΑ αντιαμερικάνοι. Και όσοι ασκούν κριτική στην Τουρκία, αντιτούρκοι. Πέρα από τον παραλληλισμό Ν. Αφρικής και Ισραήλ, ενδιαφέρει είναι και ο παραλληλισμός Τουρκίας και Ισραήλ. Και τα δύο κράτη, ισχύος, στις διεθνείς διαφορές τους ζητούν την εξαίρεση της εφαρμογής του Δικαίου και επικαλούνται "ειδικές συνθήκες". Και τα δύο κράτη δεν υπέγραψαν τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Και τα 2 κράτη παραβιάζουν καθημερινά το FIR Λευκωσίας. Και τα 2 κράτη έχουν θεσπίσει διατάξεις, το Ισραήλ σε όλο τον κόσμο, η Τουρκία, στην επικράτειά της μόνο, δίωξης όσων τους ασκούν κριτική (βλ. Αρθρο 301 τουρκικού ποινικού κώδικα και πλείστα όσα άρθρα στους ευρωπαϊκούς ποινικούς κώδικες). Και τα 2 κράτη πουλάνε το παραμύθι στη Δύση του κοσμικού κράτους και της δημοκρατίας ως ανάχωμα στο ισλαμικό φονταμενταλισμό. Σταματώ εδώ και θέτω ένα ερώτημα σε αυτούς που εξομοιώνουν κριτική με αντισημιτισμό: ποιό είναι το κριτήριο της ορθολογικής κριτικής του κάθε κράτους, πέρα από το οποίο μπορεί κάποιος, θεμελιωμένα, να μιλήσει για φυλετισμό, ρατσισμό, και μεροληψία;

 
At 2/10/2006 01:33:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eγώ αυτό που είπα είναι ότι κανείς αντισημίτης δεν θα παραδεχθεί ότι είναι αντισημίτης. Θα ισχυρισθεί ότι είναι αντισιωνιστής. Δεν είπα όμως ότι όποιος μιλάει κατά του Ισραήλ είναι αντισημίτης. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Δεν έχω πέσει λοιπόν θύμα καμίας προπαγάνδας.
Λες: «Υιοθετείς το επιχείρημα ότι οι παραβιάσεις του Δικαίου στις οποίες επιδίδονται καθημερινά, το τείχος, οι εξωδικαστικές δολοφονίες, η εισβολή, ο εποικισμός, δεν υφίστανται αλλά είναι αποκύηματα της φαντασίας των αντισημιτών. Και όσοι τα λένε είναι κατά βάθος αντιεβραίοι».
Καμία σχέση αγαπητέ μου και κανένα τέτοιο επιχείρημα δεν υϊοθέτησα. Και κατά τη γνώμη μου το πολύ μεγαλύτερο μέρος του αδίκου στο Παλαιστινιακό είναι του Ισραήλ. Το Ισραήλ έχει κράτος, η Παλαιστίνη δεν έχει.
Στο τελευταίο ερώτημα που θέτεις, για ρατσισμό και μεροληψια μπορεί να μιλήσει κανείς όταν ξεφεύγουμε από τη γενική πολιτική θεώρηση του θέματος και ας πούμε θρηνούμε μόνο για όσους βομβαρδίζονται στα κατεχόμενα και όχι και για όσους ανατινάσσονται ενώ πίνουν τον καφέ τους στην Ιερουσαλήμ.

 
At 2/10/2006 04:32:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Σε αυτό διαφωνούμε. Ποιός ήρξατο χείρων αδίκων; Δεν επιτρέπεται να λειτουργείτε σολομώντια όλντ μπόι. Θρηνώ το βιετναμέζο που πεθαίνει μέσα στα πορτοκαλί αέρια στις ζούγκλες του Λάος, και όχι τον αμερικανό στρατιώτη που ανατινάσσεται σ' ένα χαμαιτυπείο της Σαιγκόν. Θρηνώ τον αμυνόμενο και αυτόν που θνήσκει υπέρ πατρίδος. Όχι τον Ναζί στην Αθήνα του 44, τον Ναζί της Βαγδάτης και αυτό της Γάζας σήμερα.

 
At 2/10/2006 04:56:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Για τις άδικες χείρες και το ποιός τις ξεκίνησε μιλάω νομίζω και στο ποστ.
Επιτρεψτέ μου όμως να θρηνώ και τους πολίτες που ανατινάσσονται. Αν σας φαίνεται σολομώντειο αυτό, λυπάμαι.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home