Τρίτη, Οκτωβρίου 18, 2005

Για τον Τσάρλι Κάουφμαν

Πάω γυμνάσιο. Είναι διάλειμμα. Πατώντας την κόκκινη γραμμή των ελευθέρων βολών εξομολογούμαι στην Σάρα Μαρς ότι είμαι ερωτευμένος μαζί της. Η Σάρα μου χαμογελά. Δεν με απέρριψε. Πετάω στα σύννεφα. Μισό λεπτό μετά την βλέπω να χασκογελάει με την Κιμ Κανέτι. Χασκογελούν εις βάρος μου. Για μισό λεπτό ήμουν ευτυχισμένος. Έξω από το κυλικείο παρατηρώ κάποιον που μου μοιάζει. Είναι ο δίδυμος αδελφός μου ή εγώ ή παραίσθηση. Ό,τι και να 'ναι τις έχει δει κι αυτός. Τον πλησιάζω. "Τις άκουσες;" με ρωτά. "Ναι". "Και δεν στεναχωρήθηκες;". Τον βλέπω καταβεβλημένο, λες και η προσβολή αφορούσε εκείνον. Και κατά κάποιον τρόπο αφορούσε εκείνον, αφού είναι φτυστός εγώ, μόνο πολύ πιο μονόχνωτος. Και πολύ πιο βαθύς, αλλά εδώ είναι γυμνάσιο και το βάθος εύκολα περνιέται για αδικαιολόγητο κλείσιμο στον εαυτό σου. Τον βλέπω καταβεβλημένο και του λέω ψέμματα: "Γιατί να στεναχωρηθώ; Το αν η Σάρα δεν με θέλει είναι δικό της θέμα. Ο έρωτάς μου είναι δικό μου θέμα και δεν μπορεί να μου τον στερήσει, ό,τι κι αν κάνει". Ο αδελφός μου όσο βαθύς κι αν είναι, δεν παύει να είναι έφηβος. Γαντζώνεται στον ρομαντισμό της απάντησής μου και με πιστεύει. Ολοκληρώνω με την μεγάλη ατάκα:
"You are what you love, not what loves you".
Tα χρόνια περνούν και τώρα μπορώ να σου πω, Τσάρλι, ότι τον έρωτα τον τρέφει πάντα η αμφιβολία. Η βεβαιότητα της απόρριψης τον καταργεί. Κι αν νομίζεις ότι δεν τον καταργεί, λάθος κάνεις. Απλώς συνεχίζεις να αμφιβάλλεις και να ελπίζεις.
Υou are what loves you Charlie and not what you love.
Είσαι οι άνθρωποι που εμπνέεις παγκοσμίως και μένουν άναυδοι μπροστά στην μεγαλοφυϊα σου, βλέποντάς σε να σπας το είδωλό σου μπροστά στα μάτια όλης της κινηματογραφικής οικουμένης, παρουσιάζοντας τον εαυτό σου να μαλακίζεται διαρκώς και να ιδρώνει από αγοραφοβία όποτε πρέπει να έρθει σε επαφή με ανθρώπους.
Τσάρλι, πολύ φοβάμαι ότι όσα γράφω δεν βγάζουν νόημα σχεδόν σε κανέναν. Αν όμως εσύ Τσάρλι καταργείς όλους τους κανόνες γράφοντας τόσο αντισυμβατικά και ριζοσπαστικά σενάρια, παρότι θα επενδυθούν πάνω τους δεκάδες εκατομμύρια δολάρια, θα ήταν τουλάχιστον ντροπή να σου αφιέρωνα ένα μικρό ποστ, για το οποίο δεν θα ξοδευθεί δεκάρα, υπακούοντας σε οποιουσδήποτε κανόνες.
Ας μην με καταλάβει κανείς, Τσάρλι.
Μου αρκεί ότι θα με καταλάβεις εσύ.

11 Comments:

At 10/18/2005 08:49:00 μ.μ., Blogger Maiandros said...

Σε μισώ! :)

 
At 10/18/2005 08:52:00 μ.μ., Blogger Corto Maltese said...

I am a Kaufmann fan and i really liked this..the way u see him..cool..

I am also a big C.Maltese fan.

thanxs

 
At 10/18/2005 10:32:00 μ.μ., Blogger averel said...

REM. Συναυλία στην Αθήνα, 1999. Man on the moon και ο Stipe γυρναει στο φεγγαρι και του λεει "For u charlie"

 
At 10/18/2005 11:52:00 μ.μ., Blogger Taflinel said...

Οι τίτλοι τέλους του Adaptation έπεσαν στην οθόνη μου περίπου μισή ώρα μετά τη δημοσίευση του ποστακίου...
Νομίζω ότι και ο Τσάρλι θα συμφωνούσε πως οι συμπτώσεις είναι περίεργα όμορφο πράγμα.

 
At 10/19/2005 12:04:00 π.μ., Blogger averel said...

sorry. μαλακιες, τα μπερδεψα λιγο. Υπερωριες γαρ. Για αλλο προσωπο μιλουσα, αλλα και ο δικος σου Θεος, με κορυφη την Αιωνια Λιακαδα και τα υπολοιπα να ακολουθουν.

 
At 10/19/2005 01:55:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Averel, no problem. Ήμουν κι εγώ σ' αυτή τη συναυλία, μπορεί να 'μαστε και δίπλα.
Τaflinel, εδώ και κάποια χρόνια είμαι πολύ δύσπιστος απέναντι στις συμπτώσεις. Συχνά πιστεύω ότι κάποιος από ψηλά μας κάνει πλάκα.

 
At 10/19/2005 09:27:00 π.μ., Blogger Master Li Mu Bai said...

Joel:I really need to go. I should catch my ride.

Clementine: So go.

Joel: I did. I walked out the door. I was too nervous. I thought, maybe you were a nut. But you were exciting. I felt like I was a scared little kid.

Clementine: You were scared?

Joel: Yeah. I thought you knew that about me. I ran back to the bonfire, trying to outrun my humiliation.

Clementine: Was it something I said?

Joel: Yeah, you said so go. Said it with such disdain you know?

Clementine: Oh, I'm sorry.

Joel: It's ok.

Clementine: I wish you had stayed.

Joel: I wish I had stayed to. I swear to god I wish I had stayed. I wish I had done a lot of things. I wish... I wish I had stayed.

Clementine: Joely? What if you stayed this time?

Joel: I walked out the door. There's no memory left.

Clementine: Come back and make up a good-bye at least. Pretend we had one.

 
At 10/19/2005 10:08:00 π.μ., Blogger schottkey said...

Τσάρλι, τον έρωτα τον τρέφει πάντα η αμφιβολία. Η βεβαιότητα της απόρριψης τον καταργεί. Κι αν νομίζεις ότι δεν τον καταργεί, λάθος κάνεις. Απλώς συνεχίζεις να αμφιβάλλεις και να ελπίζεις.
Fuck yeah..
Μήπως πρέπει να δεις και το Human Nature;

 
At 10/19/2005 03:51:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eίδες πόσος και τι ποιότητας κόσμος σ' αγαπάει Τσάρλι;

 
At 2/05/2007 02:04:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Best regards from NY! » »

 
At 2/21/2007 05:30:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Cool blog, interesting information... Keep it UP » »

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home