Τρίτη, Σεπτεμβρίου 27, 2005

Συκοφαντημένες Συγκινήσεις

Από μικρός έχω μια προνομιακή σχέση με την ενοχή. Δεν έχω ψυχαναλυθεί ακόμα για να δω πού ακριβώς οφείλεται, πάντως η ουσία είναι πως εγώ κι αυτή προχωρούσαμε ανέκαθεν χεράκι - χεράκι σ' αυτό τ' ανηφόρι που λένε ζωή. Τα τελευταία χρόνια έχω αρχίσει να σχηματίζω τον ακόλουθο συλλογισμό: Σκέφτομαι μήπως η ενοχικότητά μου δεν οφείλεται σε στοιχεία της δικής μου προσωπικότητας, αλλά είναι αποτέλεσμα του ελληνικού DNA μου. Μήπως δηλαδή οι ενοχές μου έχουν γονιδιακή - φυλετική εξήγηση. Μήπως δηλαδή στο DNA του Έλληνα πέραν της εντολής να είναι πάντα πρώτος, όπως τόσο υπέροχα το ανέλυσε η αθλήτρια - θαύμα Φανή Χαλκιά (η οποία, ένεκα της εθνικότητας του δεσοξυριβoνουκλεϊκού οξέος της, με έξι μήνες προπόνηση παρουσίασε βελτίωση του ατομικού ρεκόρ της κατά 289.000% και τον επόμενο χρόνο "τραυματίστηκε"), περιέχεται και η εντολή παντού και πάντα να μεμψιμοιρεί, να αυτοοικτίρεται και να μέμφεται εαυτόν.
Ίσως είμαστε ενοχικός λαός, ίσως είμαστε λαός που τη στιγμή που υπάρχει εμφανής αιτία χαράς και ανάτασης, ορθώνεται απότομα μέσα μας το χέρι του δασκάλου που μας σημαδεύει, μας κουνά έντονα τον δείκτη του δεξιού του χεριού και μας προειδοποιεί: "Πρόσεχε, πρόσεχε μην χαρείς πολύ, πρόσεχε μην ξυπνήσεις το τέρας του εθνικισμού που καιροφυλακτεί, πρόσεχε, αρκετά, δύο γιούπι αρκούν, το τρίτο δείχνει μεγαλοϊδεατισμό, ρατσισμό και συμπλέγματα". Στη συνέχεια μας υπενθυμίζει: "Δεν θα αλλάξει τίποτα απολύτως στη δική σου ζωή επειδή κάποιοι μαντράχαλοι έβαλαν την μπάλλα στα δίχτυα ή στο καλάθι, μην αποπροσανατολίζεσαι, στιγμή να μην ξεχνάς ότι η χώρα μας είναι ο παγκόσμιος ουραγός, ο παγκόσμιος παρίας, η πιο διεφθαρμένη, η πιο διαλυμένη, η πιο ξεφτιλισμένη".
Η αλήθεια είναι ότι τελικά πετυχαίνει εν μέρει το σκοπό του. Όταν προσπαθεις να μουτζουρώσεις κάτι, είναι αδύνατο να μην αφήσεις τους λεκέδες σου. Κάπως έτσι τα συμπλέγματα περνούν από πατέρα σε γιο, κάπως έτσι το κόμπλεξ παραμένει αθάνατο.
Υπάρχει μια γενιά -που πιθανόν αποτελεί συνέχεια προηγούμενων γενιών- ψευτοδιανοούμενων, δημοσιογράφων κατά κύριο λόγο, οι οποίοι έχτισαν αφενός την προσωπική τους κοσμοθεωρία και αφετέρου την καριέρα τους στον άκριτο θαυμασμό των ξένων (βασικά της προηγμένης Δύσης) και στη συνεχή καταστροφολογία για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Αυτοί νιώθουν απειλούμενοι -συνειδητά ή ασυνείδητα- όταν κάτι πάει καλά κι εδώ.
Γι' αυτό το σύνθημα είναι ένα: "Συκοφαντήστε τις συγκινήσεις του λαού. Ενοχοποιήστε τον, μπλέξτε τα μήλα με τα καρπούζια, τη χαρά για τα γκολ του Χαριστέα και τα καλάθια του Παπαλουκά με τα φασισταριά που δέρνουν Αλβανούς στην Ομόνοια".
Φίλε και φίλη που χάρηκες, μην τους ακούς. Δεν έχεις καμία σχέση με τους τραμπούκους που αντί να χαρούν πλακώνουν.
Φίλε και φίλη που χάρηκες, έχεις όλο το χρόνο και όλο το δίκιο να αγανακτήσεις και να προβληματιστείς για τα κακώς κείμενα του τόπου. Δικαιούσαι παράλληλα όμως και να ενθουσιάζεσαι με τα όμορφά του.
Την επόμενη τυχόν χαρά που θα παρουσιαστεί προσπάθησε να τη ζήσεις δίχως ενοχές.

20 Comments:

At 9/27/2005 05:54:00 μ.μ., Anonymous heba said...

Και αν μας δουν;;!!
Aυτονόητα για μένα συμφωνώ με όσα λες.

 
At 9/27/2005 06:59:00 μ.μ., Blogger newManifesto said...

φίλτατε το να μη συμμετέχεις σε μαζικές χαρές όπως αυτές μιας νίκης της εθνικής ομάδας δεν είναι ζήτημα ενοχών ... είναι ζήτημα αισθητικής και αν θες και στάσης ζωής

 
At 9/27/2005 08:08:00 μ.μ., Blogger the orfan said...

Δεν μπορούμε που και που να αφήνουμε στην άκρη το σοβαροφανές προσωπείο μας κι όλα τα προβλήματα, προσωπικά και κοινωνικά, που μας ταλανίζουν, και να γίνουμε λιγάκι τα παιδάκια που βγαίνουν με τις καραμούζες στους δρόμους-έστω και τις κόρνες των αυτοκινήτων-και να χαρούμε για κάτι που συμβαίνει τόσο κοντά μας? Έλεος με τις ενοχές, πια!Τα προβλήματα θα ναι εκεί και αύριο. Η ζωή όμως δεν περνάει μιζεριάζοντας. Ή τουλάχιστον, περνάει, αλλά, πάει και λίγο χαμένη. Ζήτω στον Παπαλουκά, που μ έκανε να πεταχτώ απ τον καναπέ μου ουρλάζοντας σαν πεντάχρονο. Ζήτω και πάλι ζήτω! Χωρίς καμιά ενοχή...

 
At 9/27/2005 08:34:00 μ.μ., Blogger polyvios eupatridis said...

ποτέ δεν ήμουν της υπερβολής. δε θα αναφερθώ καν στο μέτρο. θα μεταφέρω μια εικόνα μόνο : δύο ελληνάρες στην ομόνοια, ο ένας είχε στους ώμους του τον άλλον. χωρίς να φορά τίποτα από πάνω, μόνο τη σημαία στο ένα χέρι και μια πράσσινη στο άλλο. τσιγάρο (απαραίτητο) στο στόμα. ήταν τόση η χαρά του, που δε καταλάβαινες τίποτα από τις άναρθρες κραυγές του. σε μιά στιγμή, πετάει το μπουκάλι της μπύρας στους μπροστινούς του, όπως εκείνος ο τύπος στο trainspotting. και φυσάει τη μύτη του με τα χέρια. είναι καθαρά θέμα αισθητικής, λοιπόν. προτιμώ να χαίρομαι με τους λίγους φίλους μου και σε ήσυχα μέρη. πάντως, απαιτεί συζήτηση το πράγμα (λέξεις κλειδιά : αντιστάθμισμα, timing, οικονομική στενότης, πιότητα !).

 
At 9/27/2005 08:58:00 μ.μ., Blogger lefty said...

Old Boy -δεν είναι αναγκαίο να είναι κανείς μίζερος και μεμψίμοιρος μόνο και μόνο επειδή δεν ένιωσε την έκσταση της αθλητικής νίκης που ένιωσε ο διπλανός του. Προσωπικά χαίρομαι για τους Έλληνες όταν νικούν -απλώς θεωρώ υπερβολικές τις αντιδράσεις. Υπάρχουν αλήθεια κι αυτοί που δε θεωρούν κάτι σπουδαίο την κατάκτηση κορυφής από 12 άτομα που παίζουν ένα παιχνίδι. Δε νομίζεις ότι είναι λιγάκι αφοριστικό να εκλαμβάνονται αυτόματα ως μίζεροι και μεμψίμοιροι?

 
At 9/28/2005 01:46:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Όπως είπα και σε προηγούμενο σχόλιο δεν λέω ότι "πρέπει" να χαίρονται όλοι. Κανείς δεν "πρέπει" να χαίρεται. Η κριτική μου είναι απέναντι σε αυτούς που μας λένε ότι "δεν πρέπει" να χαιρόμαστε, γιατί είναι εκδήλωση εθνικισμού ή γιατί η Ελλάδα έχει οικονομικά προβλήματα. Σίγουρα λοιπόν όποιος δεν χαίρεται επειδή δεν τον αφορά το μπάσκετ ή ο αθλητισμός, ούτε μ ίζερος είναι, ούτε μεμψίμοιρος. Όποιος όμως δεν αρκείται στο ότι δεν τον αφορά ο αθλητισμός, αλλά επιχειρηματολογεί στη βάση της γκρίνιας για τα υπόλοιπα προβλήματα της χώρας ή σε εθνικιστικούς κινδύνους που ανακάλυψε απ΄ το σαλόνι του, τότε είναι και τα δύο.

 
At 9/28/2005 02:48:00 π.μ., Blogger lefty said...

Ίσως ακόμα να τον αφορά ο αθλητισμός, μα να μην τον θεωρεί ως λόγο ικανό για ένα εθνικό κομφούζιο κόρνας, ντελίριο γκριμάτσας, φασαρίας και ακραίου πανεθνικού πανζουρλισμού. Η χαρά είναι υπέροχο πράγμα, η υπερβολή όμως μπορεί να είναι σεβαστή, μα σεβαστή θα πρέπει να είναι και η κριτική της.

 
At 9/28/2005 10:11:00 π.μ., Blogger lazopolis said...

Όλο αυτό δεν είναι παρά ένα απροειδοποίητο καρναβάλι, ή, αν θέλετε, μια στιγμή εθνικής εκσπερμάτισης. Το αθλητικό γεγονός που την προκάλεσε μικρή σημασία έχει, για αυτό, ας πούμε, παρότι έχω παίξει σχεδόν επαγγελματικά μπάσκετ για μια δεκαετία, δεν θα έβγαινα στους δρόμους να πανηγυρίσω ούτε θα κουνούσα σημαίες (ακόμα κι αν ζούσα στην Ελλάδα). Συμφωνώ λοιπόν οτι είναι θέμα αισθητικής. Υπάρχει κάτι στην ελληνική σημαία, λ.χ., που με απωθεί και κάτι που με φτιάχνει, κι έτσι η θέασή της με αφήνει μπερδεμένο.

Επίσης, προφανώς, όπως ακριβώς και στην περίπτωση μιας πραγματικής πανεθνικής εκσπερμάτισης στους δρόμους (με το απαραίτητο τσιγάρο στο στόμα) διαχέεται μια ορισμένη ποσότητα χυδαιότητας (και καφρίλας). Είμαι πρόθυμος να την συγχωρήσω - μερικοί συμπατριώτες μας δεν ξέρουν να κρύβουν καλά το ζώο μέσα τους - και τη βρίσκω μέχρι και χαριτωμένη. Δεν είμαι πρόθυμος να συμμετάσχω (και αναγνωρίζω πως ίσως φταίει ο απεχθής ελιτισμός μου γι αυτό).

Παρ'όλα αυτά η κριτική του Old Boy είναι ορθότατη: όλα αυτά καμμία σχέση δεν έχουν με τα προβλήματα ή το στάτους της χώρας. Αν η ανεργία ή το ασφαλιστικό δεν ξυπνάει τη λίμπιντο του έθνους (ωστε να βγεί στους δρόμους και να τα σπάσει όλα) και αυτό μας ενοχλεί ας ψάξουμε τις ευθύνες στους πολιτικούς μας συντάκτες.

 
At 9/28/2005 12:25:00 μ.μ., Blogger newManifesto said...

συνήθως αυτό που καταλογίζουμε στους άλλους - τη διάθεση πχ να συκοφαντήσουν - είναι αυτό για το οποίο αισθανόμαστε περισότερο ένοχοι

 
At 9/28/2005 03:25:00 μ.μ., Blogger lefty said...

Ακριβώς. It's also called "όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται".

 
At 9/28/2005 04:07:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Βέβαια τo επιχείρημα της μύγας ή της προβολής στους άλλους των δικών μας συναισθημάτων είναι κάπως μεταφυσικό, έτσι δεν είναι;
Εκείνο που είναι το πιο εντυπωσιακό στην όλη συζήτηση είναι ότι σε ένα βαθμό διεξάγεται ερήμην της πραγματικότητας. Τι θέλω να πω; Είτε επειδή ο κόσμος κορέσθηκε από πέρυσι, είτε επειδή αλλή η δυναμική του ενός αθλήματος κι άλλη του άλλου, είτε και επειδή ήταν πανεύκολη και μη δραματική και η επικράτηση στον τελικό, τα πανηγύρια στους δρόμους ήταν λίγα. Ωστόσο τα ίδια επιχειρήματα περί υπερβολών και ντελιρίου ξανακούστηκαν, καθώς η κασέτα ήταν έτοιμη εκ των προτέρων.
Αγαπητέ μου Lazopolis, φέτος δεν βγήκα στους δρόμους. Πέρσι που βγήκα διαπίστωσα και γω κάποιες συμπεριφορές που με αηδίασαν.Η γενική εικόνα όμως μιας κοινωνίας που πάνδημη έχει βγει από τα σπίτια της, που απροσδόκητα και για λίγες μοναδικές νύχτες ευτυχεί και έχει κάνει τη νύχτα μέρα, είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ, είναι κάτι που πάντα θα με συγκινεί.

 
At 9/28/2005 04:20:00 μ.μ., Blogger newManifesto said...

πόσο πολύ θα είχα χαρεί αν αυτή η κοινωνία πάνδημη είχε βγεί για να πανηγυρίσει την απονομή του Νόμπελ λογοτεχνίας στον Ο. Ελύτη ... έστω και για λίγες μοναδικές στιγμές

τα υπόλοιπα δυστυχώς είναι "άρτος και θεάματα" και η θέση που παίρνεις επικροτώντας αυτές τις πρακτικές είναι άκρως επικίνδυνη επειδή διακρίνω πως είναι και πολύ αθώα ...

 
At 9/28/2005 04:38:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Αν είχε βγει να πανηγυρίσει την απονομή του Νόμπελ λογοτεχνίας θα ακύρωνε και θα γελοιοποιούσε το Νόμπελ λογοτεχνίας (αφήνω βέβαια ότι τότε το δάχτυλο που θα σηκωνόνταν θα εγκαλούσε τον κόσμο πως πανηγυρίζει για έναν ποιητή που δεν έχει διαβάσει). Η φύση της λογοτεχνίας είναι τέτοια που δεν της πάνε οι πανηγυρισμοί. Οι εκρήξεις που προξενεί η λογοτεχνία είναι εσωτερικές. Αντίθετα η φύση του αθλητισμού είναι τέτοια που του πάνε γάντι οι πανηγυρισμοί. Κι ο αθλητισμός μπορεί να προξενεί εσωτερικές εκρήξεις στους μύστες του, σ' αυτούς που τον αγαπούν, τον παρακολουθούν και τον καταλαβαίνουν, αλλά προξενεί κατεξοχήν και εκρήξεις χαρά, όταν ο άθλος επιτευχθεί, όταν η αναμέτρηση κερδηθεί, όταν το παιχνίδι έχει ευτυχή κατάληξη. Δεν αναιρεί ο Ελύτης τον Γιαννάκη. Μπορεί κανείς να απολαμβάνει και τους δύο. Στο ίδιο στρατόπεδο βρίσκονται και οι δύο, στο στρατόπεδο του φωτός. Έχουμε ανάγκη στη ζωή μας και από τις βαθύτερες αλήθειες και συγκινήσεις της λογοτεχνίας και από την έκσταση της αθλητικής επιτυχίας.

 
At 9/28/2005 05:01:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι τα πανηγύρια (και γενικότερα τις μαζικές
εκδηλώσεις - παρελάσεις, κλπ) που με έσερναν παιδί.

Πόσο χαιρόμουν τότε.

Προσπάθησα προχθές να θυμηθώ τι με έκανε να νιώθω αυτή τη χαρά σε συζήτηση όπου

προσπαθούσα να δικαιολογήσω το γιατί μου αρέσει να πηγαίνω γήπεδο (όπου πάνε οι κάφροι, τα ρεμάλια, το επίπεδο είναι ένα με το γκαζόν, κλπ).
Αναρωτήθηκα και για τους πανηγυρισμούς. Πόσο ήθελα να είμαι στην Αθήνα το 87 και να το ζήσω, ενώ πέρυσι δεν συμμετείχα σε κανένα πανηγυρισμό (μαζικό πάντα, γιατί
στην πορτογαλία, όσο και να το κάνεις είχε τη γκλαμουριά του, οπότε με
δικαιολόγησα).
Το προχώρησα και άλλο (ama_pairnw_fora_fora_katifora_mode) σκεφτόμενη πως την τελευταία φορά που χόρεψα πρέπει να ήταν όταν στα διεθνή parade νούμερο 1 ήταν τα παπάκια και το σκα-σκα-σκα-σουσού, ενώ στα μαγαζιά που πάω, αρκούμαι στο να κρατάω το ποτό και να ρίχνω κανά βλέφαρο - οριακά και στο πολύ τσακίρ κέφι να
κουνάω το κεφάλι στο ρυθμό.

Βέβαια υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, ο τυπάς που κατέβηκε στην Ομόνοια με το παπί του, η τύπισσα που ανεβαίνει στο τραπέζι στα μπουζούκια,και όλοι αυτοί με τους οποίους προσπαθώ τόσο σκληρά να μην ταυτιστώ.

Είμαι πολύ μούρη για χορούς, πανηγύρια και τέτοια.

Και αναρωτιέμαι πόσο αυτός ο ψευτό-ελιτισμός στον τρόπο που διασκεδάζω, που πανηγυρίζω, που διαμαρτύρομαι, είναι επί της ουσίας. Ίσως το μοντέλο του βορειοευρωπαίου που μέχρι πριν κάτι χρόνια θαύμαζα να μην ήταν καν υπαρκτό. Υποψιάζομαι ακόμη πως εμείς οι μεσογειακοί με το φλογερό μας ταμπεραμέντο και τα άλλα μας αξεσουάρ, μάλλον είμαστε ξενέρωτοι (αλλά αυτό μεταξύ μας, μην βγει παραέξω, ναι;).

Σίγουρα πάντως αγαπητέ ολντ μποι, δεν είναι γονιδιακό το θέμα. Το θυμάμαι μικρή, δεν τον έβλεπα τον διπλανό τον χλέμπουρα, τον αγράμματο, τον φασίστα και δεν με ένοιαζε να πανηγυρίζω δίπλα του. Επίσης χόρευα σα σκασμένο σε όλα τα προ-εφηβικά παρτυ και ας με είχαν κόψει το μπαλέτο. Τέλος διαμαρτυρόμουνα και έβγαινα στους
δρόμους χωρίς να σκέφτομαι ότι η αθωότητα μου ήταν επικίνδυνη, γιατί κάποιοι πιο μπασμένοι με χρησιμοποιούσαν.

Τελικά ωραία ήταν τότε. Απενοχοποιημένα.

ξ

 
At 9/28/2005 06:19:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ξ, επειδή μου φαίνεται ότι μιλάς κι εσύ για τον εαυτό ως βάρος κι επειδή κι ο Lazopolis θίγει το θέμα του ζώου μέσα μας, παραπέμπω σε παλιότερο ποστ (http://old-boy.blogspot.com/2005/05/euro-eurovision.html), όπου εκθέτω τη γνώμη μου για την έκσταση, ενώ γίνεται και ειδικότερη κουβέντα για το ζήτημα αυτό στα σχόλια εκείνου του ποστ.

 
At 9/28/2005 07:42:00 μ.μ., Blogger lefty said...

Old Boy -οι ενστάσεις της κριτικής δεν αφορούν τη χαρά που μπορεί να νιώθει κάποιος, μα τον τρόπο εκδήλωσής της. Μπορεί να ήταν λιγότερος ο κόσμος που βγήκε φέτος στους δρόμους, οι ντουντούκες όμως μας έσπασαν λίγο τ' αρχίδια.

Newmanifesto -φαντάσου να βγαίναμε στους δρόμους με καραμούζες και για τον Ελύτη. Μα τους χίλιους ουρανούς, δε θα μπορούσα να αντέξω ένα τέτοιο θέαμα.

 
At 9/28/2005 07:45:00 μ.μ., Blogger lefty said...

...και για να μπω λίγο στο νόημα σκέφτομαι πώς θα αντιδρούσα αν κατακτούσε η ΑΕΚ το Champions League. Ομολογώ πως η κάβλα ενός τέτοιου επιτεύγματος θα ήταν πολύ μεγάλη, σίγουρα όμως δε χρειαζόμουν κόρνες και σαματάδες για να το γιορτάσω, ούτε νομίζω πως θα φώναζα "δε θα γίνεις ΑΕΚτζής ποτέ, βάζελε, βάζελε".

 
At 9/28/2005 08:07:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Είδες τώρα τι κάνεις; Εξισώνεις όσους φωνάζουν αυτόν τον ρατσιστικό εμετό με όλο τον υπόλοιπο κόσμο που χάρηκε χωρίς να βρίσει και να δείρει κανέναν.
(Και πάντως αυτό μας έλειπε να γίνουμε και Αεκτζήδες. Άλλη σκασίλα δεν είχαμε!)

 
At 9/28/2005 10:19:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

Για μια και μοναδική περίπτωση, αν αυτό που περιγράφει ο lefty συνέβαινε, πραγματικά θα κατέβαινα στους δρόμους να γκαρίξω. Μιλάμε για το άκρον άωτον της κάβλας. Και μόνο η πιθανότητα μου φτιάχνει τη διάθεση...

 
At 9/29/2005 04:14:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Old Boy δυστυχώς το πρόβλημα του να μεταφέρω ακριβώς τι θέλω να πω, γράφοντάς το, το έχω εντοπίσει. Δύσκολο πράγμα ο δημόσιος διάλογος(C). Το παλιό σου ποστ το είχα διαβάσει καθότι το μπλογκ σου είναι ένα από τα αγαπημένα μου, ενώ η προσωπικότητα που ζωγραφίζουν τα κείμενα σου, μου είναι εξαιρετικά συμπαθής. Ο μετέπειτα διάλογος με δυσκόλεψε λίγο, τώρα που τον διάβασα.

Σε γενικές γραμμές τα ίδια πράγματα λέμε (ή σκεφτόμαστε πως λέμε).

ξ

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home