Δευτέρα, Ιουνίου 27, 2005

In Dreams


Απόψε τα μεσάνυχτα στη ΝΕΤ κάποιοι τυχεροί θα δουν για πρώτη φορά το "Μπλε Βελούδο". Από αυτούς, άλλοι θα κοιμηθούν εξαντλημένοι από την κούραση της μέρας, άλλοι μπορεί να μην εντυπωσιαστούν και να το προσπεράσουν πατώντας το τηλεκοντρόλ, άλλοι μπορεί να το βρουν απωθητικό, άλλα κάποιοι θα παρασυρθούν και θα δουν μια ταινία που δεν θα ξεχάσουν ποτέ τους. Είκοσι χρόνια πριν, ο Ντέιβιντ Λυντς γυρίζει μια ταινία που δεν γυριζόταν είκοσι χρόνια πριν, δεν γυρίζεται σήμερα και δεν θα γυρίζεται ούτε είκοσι χρόνια μετά. Μερικοί εκλεκτοί ζουν στο δικό τους προσωπικό χρόνο, στο δικό τους προσωπικό κόσμο και όταν ο κόσμος αυτός κινηματογραφείται, όλα φαίνονται παράξενα, ασυνήθιστα, ενοχλητικά, μαγευτικά. Θα ήταν ευχής έργο να υπήρχαν εκατοντάδες "Μπλε Βελούδα". Δίπλα στα απαραίτητα mainstream να υπάρχει χώρος για πραγματική καλλιτεχνική δημιουργία. Αυτό δεν συμβαίνει όμως, οπότε η αξία τέτοιων έργων γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Ίσως πάλι τον Ντέιβιντ τον σώζει ότι είναι μεν μοναδική καλλιτεχνική φύση, ταυτόχρονα όμως είναι και Αμερικάνος. Έτσι, όλοι οι εφιάλτες του και οι εμμονές του θα περάσουν στο θεατή μέσα από μια ιστορία, μια πλοκή. Γιατί όταν σε νοιάζει μόνο η εικονογράφηση των παθών σου και αδιαφορείς για το τι θα εισπράξει ο θεατής, όχι μόνο έχεις χάσει το στοίχημα, αλλά δυσφημείς εν γένει και το λιγότερο συμβατικό σινεμά. Ένας λαπάς blockbuster αντέχεται. Ένας καλλιτεχνικός λαπάς όμως σε τρομάζει και σε κάνει να το σκεφτείς δέκα φορές πριν ξαναπάς να δεις "δύσκολο" έργο.
Στις δώδεκα λοιπόν ξεκινά για μια ακόμη φορά το μυητικό ταξίδι του Τζέφρυ. Το βλέμμα "πίσω από τις γρίλιες" δεν είναι πάντα ζηλόφθονο, μπορεί να είναι και ηδονικό όταν η ηδονοβλεψία ταυτίζεται με την αποκάλυψη ενός σκοτεινότερου κόσμου, πίσω από τα ψεύτικα χαμόγελα των πυροσβεστών και τους ποτισμένους κήπους των ειδυλλιακών κωμοπόλεων. Οι κήποι σπέρνονται με κομμένα αυτιά, η κάμερα θα μπει και θα βγει από μέσα τους, μέσα στο μυαλό μερικές φορές είναι σκοτεινά, now it's dark και, στο σκοτάδι, αυτό που φαίνεται αρρωστημένο μπορεί να μην είναι και η βία μπορεί να είναι σε ορισμένες περιστάσεις επιθυμητή. "I know the difference between right and wrong" θα πει, ίσως και να την ξέρει τη διαφορά, αλλά έχει μπει σε αμφιλεγόμενα μονοπάτια, το καπελάκι της "Φαντασίας" είναι εκεί, αυτή η "Φαντασία" όμως είναι ανεστραμμένη θείε Ουώλτ, γιατί το σόου έχει αρχίσει και η τραγουδίστρια μπορεί να τραγουδά για ένα "Μπλε Βελούδο", στην πρώτη σειρά όμως ένας τύπος μυρίζει ένα κομμάτι μπλε βελούδινου υφάσματος. Τι μυρωδιά να έχει άραγε; Την μυρωδιά της ανάγκης της ή της διαστροφής της; Μήπως και των δύο μαζί; Η ηθική και η ηδονή μοιάζουν τόσο ηχητικά, αλλά γιατί πρέπει πάντα να μπαίνει η μία στα χωράφια της άλλης; Επιτέλους ο σταρ της σκηνής ταπεινώνεται και ο θεατής πραγματοποιεί τις φαντασιώσεις του. Ο Τζέφρυ δεν βολεύεται και -με μια αντιστικτικά κοιμισμένη σ' όλη τη διάρκεια της ταινίας ματιά- δηλώνει ότι θέλει να γνωρίσει νέες εμπειρίες κι ότι είναι διατεθειμένος να ρισκάρει και να πληρώσει το τίμημα. Μόνο που το τίμημα δεν θα το πληρώσει μόνος του, μόνο που την αθωότητα δεν θα την απωλέσει μόνο αυτός αλλά κι όσοι ταξιδέψουν μαζί του. Η Ντόροθυ ολόγυμνη στο δρόμο, θα σταθεί μπροστά στα μάτια της κοπέλας που διαβάζει ακόμη "Μανίνα" και θα της πει ότι το αγόρι της "έβαλε την αρρώστια του μέσα της".
Kαι μέσα μας.

Α candy-coloured clown they call the sandman
tiptoes to my room every night
just to sprinkle stardust and to whisper:
"Go to sleep, everything is allright"

10 Comments:

At 6/28/2005 12:02:00 π.μ., Blogger Maiandros said...

Με έπεισες να δω την ταινία. Μετά θυμήθηκα πως εδώ δεν βλέπουμε ΝΕΤ, δυστυχώς. Ας είναι, έτερψεν και η παρουσίασή της.
"Η ηθική και η ηδονή μοιάζουν τόσο ηχητικά"... κρίμα που κάτι τόσο σημειολογικό συμβαίνει μόνο στα Ελληνικά...

 
At 6/28/2005 02:24:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 6/28/2005 03:04:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Yπάρχουν και τα βίντεο ή τα dvd, Μαίανδρε. Έτσι δεν διακόπτεται κι η ταινία στην μέση για τον Αλογοσκούφη. Αν και η διακοπή αυτή έχει και τα καλά της: αν σε πάρει ο ύπνος τα μπερδεύεις όλα στο μυαλό σου και σε ρόλο Ντένις Χόπερ ο υπουργός φωνάζει "Alogoskoufis wants to fuck".

 
At 6/28/2005 12:35:00 μ.μ., Blogger newManifesto said...

περίεργο αλλά ποτέ δεν μ άρεσε πολύ αυτή η ταινία ...για να είμαι ειλικρινής από τις ταινίες του σκηνοθέτη μόνο το Erasurehead και ο Ανθρωπος Ελέφαντας μου άρεσαν ... πέρα απ αυτό μου άρεσε το κείμενό σου

 
At 6/28/2005 12:48:00 μ.μ., Blogger glendora said...

.....I close my eyes and I drift away,
And to the magic night I softly say,
A silent prayer, like dreamers do,
Then I fall asleep to dream my dreams of you
.......

την ταινία την είχα δει πριν αρκετά χρονια σε ενα θερινό στου ψυρρή.
ο Lynch μας έφτιαξε πάλι.
μας ειρωνεύτηκε και μας ξεγέλασε πάλι.
μετά από την ταινία πήρα να διαβάζω τις θεωρίες του φρόιντ περί φετιχισμού.
και πριν από αυτό πήγα στο μετροπολις να πάρω το soundtrack, όπως συμβαίνει άλλωστε και κάθε φορά που βλέπω μια ταινία του.
όταν ήμουν στο σινεμά έπαιζε συνέχεια τον δίσκο. και κάθε φορά που άκουγα τον roy orbinson να σπάει την φωνή του και να λεει I close my eyes με έστελνε όπως με έστειλε εντέλει και η ταινία.
μου εφτιαξες την μέρα που μου το θύμισες
cheers :)

 
At 6/29/2005 04:06:00 μ.μ., Blogger vague tourist said...

Now it's dark...

 
At 6/29/2005 05:54:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Vague, από την ώρα που έστειλες το comment μου κόπηκε το ρεύμα (σοβαρά). Στείλε μου σε παρακαλώ ένα comment που να λέει "Νow it's not dark any more".
Glendora, όντως το σπάσιμο της φωνής είναι απογειωτικό.
Νewmanifesto, εντάξει, θα επανέλθω όταν ξαναπαίξει τον "Άνθρωπο Ελέφαντα" η τηλεόραση.

 
At 6/29/2005 09:59:00 μ.μ., Blogger vague tourist said...

Δεν το έκανα εγώ. Ο Φρανκ ήταν.

 
At 6/30/2005 11:24:00 π.μ., Blogger dystropoppygus said...

Kάτω τα χέρια απ' τον Φρανκ!

 
At 2/15/2007 03:09:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Very cool design! Useful information. Go on! » »

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home