Τρίτη, Οκτωβρίου 29, 2013

To μνημόνιο νίκησε

Έρχεται λοιπόν η στιγμή που ακούς σε μια συζήτηση τη λέξη «μνημόνιο» και σου ακούγεται σχεδόν ξεθυμασμένη, σχεδόν εκτός θέματος· όχι επειδή, όπως έλεγε πριν τις τελευταίες εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας, το μνημόνιο έχει ούτως ή άλλως πεθάνει· όχι επειδή, όπως λέει τώρα η κυβερνητική πλευρά, το μνημόνιο θα αποτελέσει ούτως ή άλλως προσεχώς παρελθόν· αντίθετα -ακριβώς αντίθετα- η λέξη σου ακούγεται σαν να έχει ολοένα και λιγότερο βάρος, επειδή το μνημόνιο όχι μόνο δεν πέθανε αλλά επικράτησε σαρωτικά και έχει ακόμα πάρα πολύ ζωή μπροστά του, ανεξάρτητα από τη διάρκεια της τυπικής ισχύος του: το τραίνο που ήθελε να βάλει στις ράγες το έβαλε. «Κίνδυνοι» εκτροχιασμού ασφαλώς και υπάρχουν ακόμα, ωστόσο η νέα πραγματικότητα που εγκαθίδρυσε και η μεταβολή των όρων του παιχνιδιού που επέβαλε είναι προφανές ότι δεν μπορούν να αλλάξουν απλά και μόνο με το να εκλεγεί κάποια στιγμή μια αριστερή κυβέρνηση.
Το μνημόνιο έγινε η νέα κανονικότητα. Σύμφωνοι, δεν κέρδισε αμαχητί, σύμφωνοι, κέρδισε με την καταλυτική βοήθεια της οργιώδους προπαγάνδας και της οργιώδους καταστολής, αλλά συνολικά η υπαρκτή αντίσταση της κοινωνίας κάμφθηκε. Δεν έλειψε η διάθεση να το πολεμήσουμε. Ήταν όμως διάθεση να το πολεμήσουμε μέχρι ενός σημείου. Στρατηγικά επικράτησε κατακερματισμός δυνάμεων, αλλά πριν και πίσω από το στρατηγικό λάθος μάλλον κρυβόταν η έλλειψη αληθινής απόφασης για ολική ρήξη. Πριν ας πούμε αναρωτηθούμε γιατί μια ακόμη απεργία ενός μεμονωμένου κλάδου, όπως αυτού των εκπαιδευτικών, δεν έγινε το εφαλτήριο για κάτι ευρύτερο, ας αναρωτηθούμε γιατί ποτέ δεν μπήκε στο τραπέζι το ενδεχόμενο μιας συνολικής απεργίας διαρκείας.
Και κάπως έτσι η υπόθεση της ΕΡΤ ανδεικνύεται στην πιο χαρακτηριστική της ύστερης μνημονιακής περιόδου. Είχε όλες τις προϋποθέσεις να αναδειχθεί σε εμβληματική, σε ένα «ως εδώ», κι όμως αναδεικνύεται τελικά σε εμβληματική της ακριβώς αντίθετης κατάστασης: όχι μόνο της έλλειψης διάθεσης για ολική ρήξη, αλλά επιπλέον και της διάθεσης για ιδιοτελείς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις. Οκ, βροντοφωνάξαμε για το κλείσιμό της, τώρα ας πάμε να βολευτούμε προσωρινά στο διάδοχο, μεταβατικό της σχήμα. Πόσο πιο κωμικοτραγικά να καθρεφτιστούμε ως κοινωνία; Ας το δούμε ως μια γενικότερη μεταφορά: διαφωνώ με το κλείσιμο της ΕΡΤ αλλά θα υπερασπισθώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά μου να βάλω στην άκρη τις όποιες αρχές και πιστεύω μου και να συνεχίσω να βολεύομαι προσωρινά - διαφωνώ με το πρόσημο των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων, διαφωνώ με την αποσάθρωση του εργατικού δικαίου, της κοινωνικής ασφάλισης, της υγείας, της παιδείας, των κοινοβουλευτικών διαδικασιών, διαφωνώ με το ξεπούλημα κερδοφόρων κρατικών οργανισμών και βασικών κρατικών υποδομών, αλλά ως πού ακριβώς να πάω τη ρήξη μου; Έχει και ένα όριο η διαφωνία μου. Πέρα από αυτό ας συνεχίσει η κυβέρνηση το έργο της. Δεν διαφωνώ τόσο πολύ ώστε να ρισκάρω να πληρώσω το κόστος. Ας μου επιβληθεί απ' έξω και από πάνω. Ας μου κάνει το κακό το μνημονιακό κράτος. Εγώ κακό στον εαυτό μου δεν θα κάνω. Έχω και να ζήσω. Για όσο θα έχω.
Εν μέρει βέβαια όλη αυτή η ηττοπάθεια λειτουργεί και ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Περιμένουμε πάντα από κάπου έξω να γίνει ο χαμός για να αρχίσουμε να συμμετέχουμε κι εμείς. Όλοι κοιτάμε προς τα 'κει: ο λαός τις πολιτικές ηγεσίες, οι πολιτικές ηγεσίες το λαό. Και κατεξοχήν ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε από ένα σημείο και ύστερα το νέο δικό του ρόλο, περιμένοντας την εξουσία να του έρθει στο χέρι. Και σαφώς κάθε άλλο παρά εύκολος θα ήταν ο οποιοσδήποτε άλλος δρόμος, ειδικά σε αυτό το πολιτικό και μιντιακό περιβάλλον της απόλυτης ακροδεξιάς χυδαιότητας και εμφυλιοπολεμικής ρητορικής, αλλά τελικά επέλεξε κι αυτός την ευκολία, είδε προς τα πού πηγαίνει το ρεύμα και αντί να προσπαθήσει να το επηρεάσει πολιτικά, πήγε μαζί του, προσμένοντας υπομονετικά τη σειρά του να κυβερνήσει. 
Και όπως η μεταπολίτευση πρώτα εγκαθιδρύθηκε και μετά ήρθε το ΠΑΣΟΚ εκ του σχετικά ασφαλούς, όταν δεν υπήρχε το δίλημμα των τανκς, όταν είχαν περάσει επτά χρόνια δημοκρατίας και η μεταπολίτευση είχε στεριώσει, έτσι αν και όταν έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία θα έρθει εκ του σχετικά ασφαλούς, με την μνημονιακή Ελλάδα να έχει στεριώσει.
(Kείμενο γραμμένο για το Unfollow #22, που κυκλοφορεί για λίγες ακόμη μέρες)

12 Comments:

At 10/29/2013 09:54:00 μ.μ., Blogger βασίλης ψύλλης said...

δὲν "νίκησε" γιατὶ ἁπλὰ ἦταν πάντα ἐδῶ: κυρίαρχο καὶ θεμελιῶδες συστατικὸ τῆς μικροαστικῆς ἀσυνειδησίας.
ἦταν ἐδῶ πρὶν γραφεῖ καὶ "ψηφιστεῖ".

 
At 10/29/2013 09:57:00 μ.μ., Anonymous Νεκτάριος said...

Old Boy μην είσαι τόσο ηττοπαθής.
Υπάρχουν ισχυροί θύλακες που πολεμούν το μνημόνιο, όπως οι υπάλληλοι των δήμων, η πλειοψηφία των δημάρχων, ο Πελεγκρίνι ο πρύτανης, οι δημόσιοι υπάλληλοι που κάνουν λευκή απεργία και συνεχίζουν να ταλαιπωρούν το κοσμάκη, οι εργατοπατέρες που δε δέχονται τους ελεγκτές της δημόσιας διοίκησης γιατί είναι υπεράνω κάθε ελέγχου.
Ενωθείτε όλοι μαζί, κάντε τις απαραίτητες διεργασίες οι οποίες θα ενδυναμώσουν όλες αυτές τις υγιείς δυνάμεις σε ένα μαζικό μέτωπο που θα ανατρέψει το μνημόνιο.

 
At 10/30/2013 12:23:00 π.μ., Blogger Κατερίνα Σ-Μ. said...

Nίκησε, και όσοι συνέβαλαν στην νίκη των Μνημονίων επιβραβεύονται ποικιλοτρόπως από την κυβέρνηση ΠολαΝΔΣόκ, αφού την βοήθησαν να επιβιώσει πολιτικώς, εξοντώνοντας τους πολίτες της. Αχάριστη δεν είναι, αναγνωρίζει τις υπηρεσίες που της προσφέρθηκαν.

Ο ΣυΡιζΑ δεν μπορεί να πράξει διαφορετικά - τα Μνημόνια στέριωσαν επειδή η γυναίκα του πρωτομάστορα οδηγήθηκε στο θυσιαστήριο "ησύχως". Καλά να πάθουμε στην τελική, ο καθένας μας σύμφωνα με το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί για την ήττα την Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης, του Εργατικού Κινήματος.

 
At 10/30/2013 12:28:00 π.μ., Blogger larayuelamaldolor said...

Το χειρότερο της μη-ολικής ρήξης δεν είναι μόνο ότι η μνημονιακή Ελλάδα είναι πλέον μια πραγματικότητα, είναι ότι η ολική ρήξη θεωρείται ουτοπία...
Ο Ρινόκερος του Ιονέσκο στην απόλυτη αποθέωσή του!

ΥΓ: Γιατί το παράλογο το αντέχουμε και το συνηθίζουμε ενώ την ουτοπία την έχουμε σα λέπρα;

 
At 10/30/2013 12:39:00 π.μ., Blogger Κατερίνα Σ-Μ. said...

Για ό,τι έχει να κάνει με την Δτού και την "διάθεση για ιδιοτελείς συμβιβασμούς και υποχωρήσεις", ας δείξουμε κατανόηση, γιατί μπορεί σε κανένα να μην αρέσει η ΔΤ, αλλά αν δεν πηγαίναμε, όχι μόνο δεν θα είχαμε εργασία, αλλά θα αφήναμε τη δημόσια ραδιοτηλεόραση βορά, σε όσους θέλουν να την "καταλάβουν" χωρίς την αξία τους.

Κατανόηση, λοιπόν, γιατί Αν δεν γίνει μια διάδοχη δημόσια τηλεόραση (με τους ανθρώπους που την ξέρουν και όσους άξιους τη μπολιάσουν) πώς θα συνεχίσει η κυβέρνηση το ...έργο της;

 
At 10/30/2013 02:01:00 π.μ., Blogger FivosV said...

Ανοίγεις το παράθυρο να δεις τι γίνεται, και τι βλέπεις; Κάποιον να ανοίγει το παράθυρο να δει τι γίνεται. Γι' αυτό ξέχνα τη την επανάσταση.

 
At 10/30/2013 10:28:00 π.μ., Blogger πεζοΠΟΡΩ said...

Το διάβασα στο UNFOLLOW και περίμενα να δω πότε θα το βάλεις στο blog σου...
... γιατί ήθελα να σου πω πως είναι ένα από τα καλύτερα άρθρα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.
Συνοψίζει τις σκέψεις μου και όσα κατά καιρούς έχω γράψει, αλλά κυρίως, αρέσει κάτι περισσότερο όταν αγγίζει κάτι από τον εαυτό σου όπως είναι φυσικό και φυσιολογικό.

Είναι ευχάριστο να διαβάζεις περιληπτικά και με τις όποιες ατέλειες στο λόγο μπορεί να έχει ένα μικρό άρθρο που προσπαθεί σε τόσο λίγες προτάσεις να καταπιαστεί με τόσα πράγματα που καίνε και -κατά τη γνώμη μου- να δώσει επαρκείς απαντήσεις.

Πιστεύω, όπως φαίνεται κι από το άρθρο σου, πως ρίχνεις πολύ μεγάλο βάρος στην ατομική ευθύνη που έτσι κι αλλιώς έχουν οι σημερινοί πολίτες. Κι εγώ αυτό πιστεύω και μάλιστα έχω γράψει και κάτι σχετικό: Κινηματική, Πολιτική και Ταξική Συνείδηση

Τα λόγια είναι λίγα.
Πολλά - πολλά μπράβο γι' αυτό το άρθρο.
Καλή δύναμη και καλή συνέχεια εύχομαι.

 
At 10/31/2013 02:08:00 π.μ., Blogger πεζοΠΟΡΩ said...

Ξέχασα να γράψω παραπάνω πως εντάξει "το μνημόνιο νίκησε".
Εμείς τι θα κάνουμε;

Θα αναθέσουμε, θα εφησυχαστούμε, θα στρογγυλοκαθίσουμε, θα ξενιτευτούμε, θα αυτοκτονήσουμε, θα μαραζώσουμε, θα ξυπνήσουμε, θα εξεγερθούμε, θα επαναστατήσουμε;

Τι; Αυτό είναι το ερώτημα.

 
At 10/31/2013 10:18:00 μ.μ., Anonymous nestorpatou said...

μια σκέψη είναι...
ότι στο συγκεκριμμένο παραμύθι ο κακός λύκος δεν ήταν ο μόνος "κακός"
πολλές κοκκινοσκουφίτσες είχαν αμαρτάνει ήδη και αυτές
όλες; - όχι, αλλά ικανά αρκετές
αμαρτάνει τόσο όσο ο λύκος; - όχι, αλλά αμαρτάνει
δηλ. αυτό μπορεί να ισοφαρίσει την κακία του λύκου;
όχι, αλλά δυσκολεύει απίστευτα το κυνήγι του

κατά τον δαίμονα εαυτού

είχε βάλει να γράψουν ο πατέρας του μόρρισον στον τάφο του γιού του
ο στρατιωτικός πατέρας μπορεί να ήταν αντίθετος με τις επιλογές και την ζωή του γιού του
αναγνώρισε όμως ότι αυτό ήταν τελικά ο γιος του
αυτό που έκανε, όπως το έκανε, χωρίς μάσκες και υποκρισία, χωρίς να υπάρχει σωστό - λάθος

ε, ίσως και εμείς (ως σύνολο) αυτό είμαστε, αυτό μπορέσαμε, αυτό κάναμε

ίσως αύριο να είμαστε κάτι άλλο

 
At 11/01/2013 12:26:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μακάρι να νικούσε το μνημόνιο αλλά πού τέτοια τύχη

Δυστυχώς τα μυαλά μας απέχουν ακόμα

 
At 11/07/2013 02:16:00 π.μ., Blogger fpboy said...

To μνημόνιο το χρειάζονται πιο πολύ αυτοί που το πολεμούν,
απο αυτούς που το συμπαθούν, το εφαρμόζουν η απλά το ανέχονται.
Όσοι είχαν διάθεση και κουράγιο για ολική ρίξη, έφυγαν για το εξωτερικό για μια καλύτερη και πιο δικαιη ζωή.
Αυτοί που μείνανε εδώ δεν θέλουν ρίξη, αν ήθελαν θα την είχαν - ειχαμε κάνει.

 
At 11/08/2013 01:52:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Η απολογία ενός ενδόμυχα μικροαστού.

Ξέρεις κάποτε ένιωθα αηδία για το συγγενολόι μου και, συγχρόνως, έβλεπα ότι οι συνομήλικοί μου ήταν μια από τα ίδια. Η εμπειρία του εξωτερικού (προ κρίσης) και το επακόλουθο πολιτισμικό σοκ γκρέμισε κάθε αυταπάτη για επίγειους παραδείσους. Το διαδίκτυο όμως και ειδικότερα η μπλογκόσφαιρα ήταν κάτι άλλο, ήταν η ενσαρκωμένη υπόσχεση μιας ονειρικής κοινωνίας, αμεσοδημοκρατικά οργανωμένης και εξομολογητικά δομημένης. Αυτά τότε. Τώρα που γνωρίζω σχεδόν όλα τα μπουμπούκια που αρθρογραφούν δημοσίως με τα μοναδικά ή τα πολλαπλά ινδιάνικα ονόματα, νιώθω την ίδια αηδία. Εάν μπορούσες να ψυχανεμιστείς πόση ψυχοπαθολογία κρύβεται πίσω από τα λιγοστά σχόλια των ακόμα λιγότερων σχολιαστών δε θα έγραφες άλλο. Από τέτοιους ανθρώπους δεν μπορείς να περιμένεις τίποτα.

Κατά βάθος και εσύ δεν έκανες τίποτα για να αποτρέψεις τη θεσμοποίηση του νέου καθεστώτος και το ξέρεις. Όταν η υπογεγραμμένη υπενθύμηση της εκχώρησής μας πραγματοποιούνταν μπροστά στα μάτια σου με πρετεντέρια προπαγάνδα και ματατζήδικη καταστολή, εσύ έβλεπες αμερικάνικα σήριαλ και έγραφες, όπως ο Χριστόδουλας έβλεπε θεολογικές παραστάσεις και διάβαζε. Είσαι και εσύ το ίδιο αηδιαστικά μικροαστός, Σωτήρη.

Ο μικροαστισμός σου κέρδισε.

Ένας αποχωρητής.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home