Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2012

Eκείνο που δεν εξηγεί η θεωρία της εξέλιξης, είναι το γιατί στην πράξη η εξέλιξη έμεινε στη μέση. Δεν μπορεί αυτό το από όπου κι αν το πιάσεις προβληματικό πράγμα που είναι ο άνθρωπος να είναι το τελικό στάδιο. Έγινε μαλφάνξιον και μείναμε όλοι μας με το αγγούρι στο χέρι, με αποτέλεσμα να περνάμε τη ζωή μας ψάχνοντας ψύλλους στα άχυρα, ψάχνοντας να βρούμε ειδικά τί και πώς και γιατί. Δεν υπάρχουν ειδικά τί και πώς και γιατί. Δεν δουλεύει. Γενικά. Τόσο απλό είναι. Κάτι στράβωσε στην εξελικτική πορεία και μείναμε λειψοί. Ίσως και να μην χρειαζόταν πολλή δουλειά ακόμη. Ίσως να ήθελε μόνο μερικά μερεμέτια ο εγκέφαλος. Ίσως κάτι στράβωσε στις καλωδιώσεις στο τέλος. Δυο κακές συνδέσεις κι όλα μοιάζουν ανεξήγητα, ο μεν κόσμος ένα τεράστιο μυστήριο που μας παίρνει χιλιετίες επιστήμης για να ανακαλύψουμε ένα κλάσμα της εξήγησής του, οι δε εμείς μια ατελείωτη πηγή μανούρας και νευρώσεων και φόβων και παραλύσεων και αυτοσαμποτάζ. «Why the pain?» που λένε ή «Γιατί ο πόνος;». Δεν υπάρχει άλλη ερώτηση με νόημα, από εκεί θα έπρεπε να ξεκινούν όλες οι ερωτήσεις. Κάτι πήγε λάθος. Η ζωή θα έπρεπε να μας είναι εύκολη, η ζωή θα έπρεπε να είναι αντιμετωπίσιμη, η ανθρωπότητα αντί να σφάζεται από γεννησιμιού της και αντί τα μέλη της να έχουν τόσο ριζικά διαφορετικές συνθήκες διαβίωσης μεταξύ τους, θα έπρεπε να έχει εφαρμόσει μια συνολική θεωρία των παιγνίων, ώστε να πετυχαίνει το βέλτιστο αποτέλεσμα για τον καθένα κι όλους μαζί. Πέντε καλώδια συναρμολογημένα διαφορετικά ή ένας ελαφρά πιο πολύπλοκος εγκέφαλος κι ίσως όλα αυτά να ήταν λυμένα. Εξαρχής. Θα έπρεπε να είμαστε ευτυχισμένοι. Ή εναλλακτικά να μην ξέρουμε τι πάει να πει ευτυχία και δυστυχία. Σαν τα ζώα. Αυτών η εξέλιξη καλά το πήγε. Το δικό μας το ενδιάμεσο πράγμα είναι που δεν την παλεύει. Και μέσα του εμείς προσπαθούμε να την παλέψουμε. Λέμε στον εαυτό μας ότι δεν είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, ότι το να χτίζεις παλάτια στην άμμο με το παιδί σου είναι το άπαν, πως η άμμος στα δάχτυλά του νομιμοποιεί τον κόσμο και εκμηδενίζει τη σημασία της ελαττωματικότητάς μας. Τα παιδιά: πλάσματα που ο εγκέφαλός του δεν λειτουργεί ακόμη στο επίπεδο το δικό μας, στο επίπεδο δηλαδή το ελαττωματικό. Συμπληρώνοντας τα κενά που τους λείπουν, όσο και αυτών οι μηχανές αρχίζουν να παίρνουν μπρος, εκπίπτουν από τον κόσμο όπως θα έπρεπε να είναι φτιαγμένος και μπαίνουν, με τα πόδια γεμάτα ακόμη άμμο, στον κόσμο της εξέλιξης που έμεινε στην μέση, στον κόσμο που είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, στον κόσμο που καταλαβαίνεις πως κάτι πάει λάθος, αλλά δεν μπορείς να βρεις το τι. Και μην μπορώντας να το βρεις, αρχίζεις να κατηγορείς τον κύριο με τα άσπρα μούσια, είτε Δαρβίνος λέγεται αυτός είτε Θεός, αρχίζεις να τον κατηγορείς που δεν φτιαχτήκαμε σωστά, που κάτι έλειψε για να είμαστε άρτιοι, που καθόμαστε και υποφέρουμε σαν τους μαλάκες, λες και δεν μπορούμε να βάλουμε κάτω πόση τροφή υπάρχει να την μοιράσουμε σε όλους, λες και δεν μπορούμε να βάλουμε κάτω τι τεχνολογία έχουμε φτιάξει να τη μοιράσουμε σε όλους ώστε να ζουν καλύτερα, λες και είναι τόσο πολύ ακατόρθωτο να μοιράσουμε δυο γαϊδουριών άχυρα, λες και είναι τόσο πολύ ακατόρθωτο να σταματήσουμε να αλληλορημαζόμαστε στις διαπροσωπικές σχέσεις, λες και είναι τόσο πολύ ακατόρθωτο οι διαπροσωπικές σχέσεις να κυμαίνονται από την αγάπη ως τα αδιάφορα συναισθήματα στη χειρότερη, λες δηλαδή και η αγάπη πρέπει ντε και καλά να είναι αυτό το υπερπολύπλοκο πράγμα, με τις εμπλοκές που την μετατρέπουν σε μίσος, σε λύσσα, σε κακία, σε πόλεμο, λες δηλαδή και όπου δούμε ευτυχία πρέπει να την διώξουμε σαν κατάρα, πρέπει να αρχίσουμε να της γαβγίζουμε, να της λέμε φύγε, φύγε μωρή καριόλα από την πόρτα μου, τι ζητάς από μένα, για ποιόν με πέρασες εμένα που θα ζήσω κι ευτυχισμένος, έχω τα θέματά μου εγώ, αχ και να ΄ξερες πόσα θέματα έχω εγώ, θέματα δικά μου όμως, κατάδικά μου, θέματα που δεν θα πάω να τα λύσω, σιγά μην αφήσω ειδικούς να βάλουν τα βρωμόχερά τους πάνω στα δικά μου τραύματα ή τη βρωμοχημεία τους πάνω στις δικές μου καλωδιώσεις, εγώ είμαι αυτός που είμαι και δεν αλλάζω εγώ, έχω έναν ιδεατό εαυτό να τον οραματίζομαι που και που, αλλά μόνο και μόνο για να με μέμφομαι περισσότερο και να με λυπάμαι περισσότερο που δεν τον φτάνω, άλλωστε τί να σου κάνει κι ο ιδεατός εαυτός όταν το είδος μας έμεινε εξελικτικά μετέωρο; Μην με ρωτάς γιατί η ζωή είναι πολύπλοκη. Η ζωή είναι πολύπλοκη επειδή η κατασκευή μας έμεινε στην μέση. Ειδάλλως θα ήταν απλή. Και σκέτα ωραία. Και σκέτα χαρούμενη. Δεν υπάρχει ομορφιά ούτε στον αγώνα ούτε στη δυσκολία ούτε στον κόπο. Όμορφο είναι να μη χρειάζεται να αγωνιστείς, όμορφο είναι το εύκολο, όμορφο είναι το άκοπο. Δεν υπάρχει ομορφιά στον πόνο. Ούτε μάθηση. Ο πόνος είναι λάθος. Οι άνθρωποι πονάνε επειδή φτιάχτηκαν λάθος. Κι αν ο εκούσιος θάνατος είναι ακόμη πιο λάθος, αυτό συμβαίνει επειδή η ανυπαρξία είναι ακόμη βλακωδέστερη από τον πόνο, τη ζωή και όλα τα κατασκευαστικά της λάθη. Πρέπει κανείς να γαντζωθεί στην ύπαρξη, όχι από μαζοχισμό, ούτε από πονολαγνεία, ούτε καν από ψυχαναγκασμό, αλλά επειδή αυτό το ημιτελές κάτι είναι περισσότερο από το τίποτα. Και ομορφότερο. Με την έννοια ότι το τίποτα δεν έχει μορφή. Και δεν είναι και ανακούφιση. Το τίποτα είναι τίποτα. Κι όσο κι αν μας κατατρώει το κάτι, όσο κι αν διαφόρων ειδών και αιτιών βασανισμένες υπάρξεις βασανίζουν και βασανίζονται από άλλες βασανισμένες υπάρξεις, δεν μας απομένει άλλη επιλογή από το να προσπαθήσουμε μέσα σε αυτό το γαμημένο το κάτι να διατηρήσουμε και τη λογική μας και την ανθρωπιά μας και την ευαισθησία μας, πρέπει να προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε να αντιδρούμε με βασικό κριτήριο πως οι άλλοι απέναντί μας δεν έφτιαξαν οι ίδιοι το μηχάνημά τους, βρήκαν ένα μηχάνημα και μέσα σε αυτό πορεύονται, μέσα σε αυτό προσπαθούν να λειτουργήσουν, με τις δυνατότητες και τους περιορισμούς που έχει το χειριστήριό του. Να μη γίνουμε κτήνη. Να αντέξουμε. Πρέπει να αντέχεις, πρέπει να μένεις όρθιος, πρέπει να μένεις ζωντανός, πρέπει να μην παραδίνεσαι. Τα σκοτάδια του μυαλού, τα σκοτάδια της ψυχής, ωραία θα 'ταν να 'χε φως και διαύγεια παντού. Δεν έχει όμως. Είμαστε θολωμένο και όχι διαυγές είδος. Αυτοί είμαστε, δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να πορευτούμε με εμάς. Με τη θολούρα μας και τα σκοτάδια μας. Θα αντέξουμε; Είναι βλακώδες το τίποτα. Οπότε θα αντέξουμε.
Κι αν η άμμος κυλά από τα δάχτυλα σαν κλεψύδρα που μετρά το πότε ολοκληρώνεται η έκπτωση από την αμνήμονα ευτυχία της παιδικής ηλικίας, ίσως πρέπει να μαζεύουμε την άμμο που πέφτει από αυτά, να την ρίχνουμε στο κεφάλι μας σαν χώμα, να βουτάμε στη θάλασσα να ξεπλυθούμε, και μετά να επιστρέφουμε συνειδητοποιημένα πλέον, προκειμένου να χτίσουμε παλάτια μέσα στα οποία επιτέλους θα χωρούν λειτουργικές διαπροσωπικές και πανανθρώπινες σχέσεις.

18 Comments:

At 7/20/2012 02:03:00 π.μ., Anonymous ΒΑΠ said...

Δεν είναι και τόσο αθώα τα παιδιά. Ξέχασες την παιδική σου ηλικία; Ξέχασες το Lord of the Flies;

Όσο για την ίση (δίκαιη;) διανομή των αγαθών, άρχισε από την σκέψη ότι ο μέσος όρος αποδοχών στην υφήλιο είναι γύρω στα 6.000 ευρώ τον χρόνο, άρα 500 τον μήνα. Όποιος λοιπόν βγάζει περισσότερα από 500 θα πρέπει αρχίσει να ζεί με 500. Ά, θα πείς, μα άλλο να ζείς με τιμές Σουδάν και άλλο Βρυξελλών. Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Να φτιάξουμε μια επιτροπή που αποφασίζει δίκαιες αποδοχές με βάση τον τιμάριθμο; Ή που θα εξισώσει τις τιμές παντού; Εκεί αρχίζει και μπερδεύεται το πράγμα και έρχεται η σταλινοποίηση.

Άσε που άν ξέρεις ότι μπορείς να κρατήσεις μόνο 500, γιατί να δουλέψεις παραπάνω; Θα δουλεύεις λιγότερο, και ο μέσος όρος θα πέσει κάτω από τα 500, και θα τείνει προς το μηδέν.

Είναι λίγο περίεργο που ανακάτεψες την εξέλιξη σ'αυτόν τον ειρμό περί δικαισύνης και ισότητας, γιατί η εξέλιξη παράγεται από τον ανταγωνισμό (και μεταξύ ατόμων και μεταξύ ομάδων) και ο κοινωνικός Δαρβινισμός δεν είναι αριστερό φρούτο. Όπως είπε και ο Ηράκλειτος, "πόλεμος πατήρ πάντων".

 
At 7/20/2012 02:30:00 π.μ., Anonymous Δημήτρης said...

Σαν θολωμένο είδος που είμαι, πρέπει να σου πω πως όταν σε διαβάζω, φεύγει αυτή η θολούρα προς στιγμήν, από μπροστά μου και μετατρέπεται σε μια παροδική διαύγεια, μέχρι την επόμενη φορά που θα σε ξαναδιαβάσω... Διαθέτεις εξαιρετικό πνεύμα και έχεις τεράστιο χάρισμα! Προσωπικά σε ευχαριστώ που γράφεις με αυτό τον τρόπο!

 
At 7/20/2012 08:30:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

Η ευτυχία, παρότι μπορεί σαφώς να εντοπιστεί, δεν μπορεί να περιγραφεί ή να εξασφαλιστεί με απόλυτους όρους. Ένας Σουηδός μπορεί να αυτοκτονήσει, ενώ ένας Ινδός μπορεί να μην το σκεφτεί καν. Ένας άνθρωπος που χάνει το παιδί του είναι απείρως πιο δυστυχής από έναν που δεν απέκτησε ποτέ. Οι γόνοι αστέρων του Χόλιγουντ χαπακώνονται μέχρι θανάτου, ενώ τα γυφτάκια χορεύουν εκστασιασμένα σε μια καρότσα. Μια μέρα μαζί με το πιο ευτυχισμένο Ινδιάνο του Αμαζονίου θα μας φαινόταν μια ανυπόφορη κόλαση. Ένας άνθρωπος που παντρεύτηκε το νεανικό του έρωτα, μπορεί να νοιώθει πληρέστερος από κάποιον που γνώρισε 100 γυναίκες.

Οπότε οι όροι της διαμορφώνονται σε μεγάλο βαθμό από υποκειμενικούς και βιωματικούς παράγοντες. Τι είχαμε, τι χάσαμε, τι προσδοκούσαμε, τι πετύχαμε, τι άλλο είναι αυτό που μας λείπει και δεν το έχουμε προσδιορίσει ακόμα, τι είναι αυτό που απολαμβάνει ο άλλος και όχι εμείς. Η απόλυτη και αδιατάρακτη ευτυχία για όλους φαντάζομαι προϋποθέτει την εξομοίωση όλων μας υπό κοινές συνθήκες. Οτιδήποτε διαφορετικό από αυτό θα ήταν πηγή δυσαρμονίας και δυστυχίας.

Ίσως λοιπόν η μεγαλύτερη "αστοχία" της ανθρώπινης εξέλιξης να είναι η προσδοκία όλο και μεγαλύτερης όλο και πληρέστερης και ευτυχίας. Αλλά πως θα μπορούσε να μην έχει αυτό το χαρακτηριστικό ένα είδος, που από τότε που υπάρχει είτε ενσυνείδητα είτε όχι, πρέπει συνεχώς να προσαρμόζεται για να επιβιώσει;

 
At 7/20/2012 11:23:00 π.μ., Anonymous Xristakis said...

Εξαιρετικό κείμενο!

 
At 7/20/2012 05:26:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Τρικυμία εν τω κρανίω!

 
At 7/21/2012 10:48:00 π.μ., Blogger Thomas Xomeritis said...

Η λαϊκή σοφία κάποιων λέει ότι εκτός από την εξέλιξη υπάρχει και η συνεξέλιξη· πεγιότ, αγιαχουάσκα, μανιτάρια κτλ. Λένε ότι βοηθάνε τις συνάψεις, τις καλωδιώσεις κι όλα τα συναφή· δηλαδή τη βρωμοχημεία που γράφεις, να ισορροπήσει. Ίσως.

Τίποτα δεν έμεινε στη μέση, τα πάντα είναι δυνατότητα. Και θα παραμείνουν δυνατότητα. Απλά πρέπει να το δεχτείς. Η εξέλιξη ανοίγει πόρτες και μόνο. Επίσης, να μην είσαι τόσο ανυπόμονος.

 
At 7/21/2012 12:56:00 μ.μ., Anonymous Thrass said...

Σαφώς η εξέλιξη έχει πολλά στάδια ακόμη μπροστά της, αλλά δε νομίζω ότι θα συμπεριλαμβάνει ισότητες, ρομαντικούς ανθρωπισμούς και τέτοια.

Κι αυτό επειδή στη μεγάλη εικόνα δεν μπορείς να γλιτώσεις από τον ανταγωνισμό -ο ανταγωνισμός πηγάζει (μεταξύ άλλων) από το ένστικτο της επιβίωσης και δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Πάντα μπορεί να προκύψει μια έλλειψη βασικού αγαθού, όπως το νερό ας πούμε, οπότε η κατάσταση θα μετατρέπεται εν ριπή οφθαλμού σε ο θάνατός σου η ζωή μου.

Αλλά δε χρειάζεται να πάμε τόσο μακριά. Υπάρχουν πχ πολλές ιατρικές μάθοδοι που σώζουν ζωές αλλά είναι διαθέσιμες μόνο στους πολύ πλούσιους, όχι λόγω greediness, αλλά επειδή δεν είναι ακόμη σε στάδιο mass production κι έτσι δε γίνεται να είναι διαθέσιμες σε πολλούς ασθενείς. Κι όταν αυτές θα γίνουν mass produced, θα υπάρξουν άλλες που θα τις αντικαταστήσουν.

Στην παρούσα φάση, δες και αυτά που έγραψε ο ΒΑΠ. Επίσης, μπορούμε να κατηγορούμε όσο θέλουμε το παρόν σύστημα, ούτε εμένα μ' αρέσει ο τρόπος που λειτουργεί αν και για άλλους λόγους, όμως αυτήν τη στιγμή αναπτύσσει την Ασία και μετά θα ακολουθήσει η Αφρική. Οπότε κάνει σιγά-σιγά κάποια από αυτά που λες ότι θες να γίνουν. Πέρα από τις μεμονωμένες ατέλειες, ο οδυρμός που υπάρχει αυτήν τη στιγμή στο δυτικό κόσμο είναι ακριβώς επειδή ο πλούτος μοιράζεται σε πιο φτωχούς, οπότε ο δυτικός μικροαστός οδεύει προς τα 500Ε που έγραψε κι ο ΒΑΠ.

Έτσι λοιπόν τα κατώτερα στρώματα της δύσης ζητούν από τούς ελίτ να τούς μοιράσουν πλούτο, τη στιγμή που τα ίδια κάνουν επανάσταση επειδή ο πλούτος τους πάει στους πιο φτωχούς. Go figure.

 
At 7/21/2012 05:34:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Thrass, ούτε αυτό πρόκειται να γίνει. Το πιο πιθανό να έρθουν και να ισορροπήσουν τα εισοδήματα των πολιτών των φτωχών χωρών στα δικά μας - αυτή την περίοδο η Δύση πληρώνει μαλακίες άλλου τύπου και όχι την παγκοσμιοποίηση, που επουδενί δεν είναι παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, κάθε άλλο. Δημιουργεί ανισορροπίες επειδή εξελίσεται ραγδαία πιο γρήγορα από ότι οποιαδήποτε κοινωνία προλαβαίνει να προσαρμοστεί, αλλά ακόμα και για αυτό δεν είμαι σίγουρος αν είναι καλό ή κακό.

 
At 7/21/2012 09:14:00 μ.μ., Anonymous Thrass said...

ΑΦ, σύμφωνοι, δεν είναι παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Όμως, χρειάζεται χρόνος για να έρθει το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα και δεν έχουμε φτάσει ακόμη.

Ο καθένας μπορεί να το δει από τη σκοπιά που καταλαβαίνει, εγώ βλέπω ας πούμε ότι δεν έχουμε αρκετή ενέργεια για να ζήσουν 7-8 δις ανθρώπων τη ζωή των Αμερικανών. Επομένως, μέχρι η ενέργεια να γίνει αρκετή και βιώσιμη, για να έχει περισσότερη ενέργεια ο Κινέζος θα την πάρει από εσένα.

Μακροπρόθεσμα, δε διαφωνούμε. Είναι το μεταβατικό στάδιο όμως που ξεσηκώνει τις διαμαρτυρίες.

 
At 7/22/2012 10:30:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

Λόγω βελτίωσης της τεχνολογίας, συνεχώς μπαίνουν στο παιχνίδι εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα καυσίμων, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει μεσοπρόθεσμη ανησυχία για ενεργειακή ανεπάρκεια, κάτι που φαίνεται και από τις χαμηλές ενεργειακές τιμές (που ο μόνος λόγος να ανέβουν θα είναι λόγω της γεωστρατηγικής αντιπαράθεσης με το Ιράν ή κάποια άλλη πολιτική κρίση). Πολύ σημαντικότερος περιοριστικός παράγοντας θεωρώ ότι θα είναι η ελαχιστοποίση της καταστροφής του περιβάλλοντος.

Να συμπληρώσω ότι η παγκοσμιοποίηση νομοτελειακά θα αυξήσει την ανισότητα εντός της κάθε χώρας, που όντως όπως λες θα προκαλέσει κοινωνικές αντιπαραθέσεις.

 
At 7/23/2012 05:55:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

Ειναι εντυπωσιακό, κατα τη γνώμη μου, το πως τα σχόλια των ΒΑΠ, ΑΦ, Τhrass, αφορούν μια μόνο πλευρά του κειμένου και παραβλέπουν τελείως:
1. την υπαρξιακή αγωνία, το βάσανο και την κούραση του "ανθρώπου" ως ατελούς ύπαρξης
2. την ποιητική αναφορά στην έκπτωση του ανθρώπου απο τον παράδεισο της παιδικής ηλικίας στην ενηλικίωση
3. την προτροπή "να διατηρήσουμε και τη λογική μας και την ανθρωπιά μας και την ευαισθησία μας" και "να χτίσουμε παλάτια μέσα στα οποία επιτέλους θα χωρούν λειτουργικές διαπροσωπικές και πανανθρώπινες σχέσεις" που ναι μεν είναι πολιτικό statement, αλλά όχι με την μορφή μανιφέστου.

Ναι μεν, όλα είναι πολιτική, αλλά ευτυχώς δεν είναι όλα απρόσωπα και στεγνά.

 
At 7/24/2012 02:17:00 π.μ., Anonymous Thrass said...

ΑΦ,
Το ενεργειακό πρόβλημα δεν είναι *βιώσιμο* αυτήν τη στιγμή. Με ένα γρήγορο ψάξιμο στο internet, η BP λέει ότι έχουμε proved oil resources για 4 δεκαετίες ακόμη. Αυτό το παρουσιάζουν για καθησυχαστικό, αλλά είναι φρικτά τρομακτικό, αν το σκεφτείς.

Παλιότερα (πριν ~5 χρόνια) είχα κάνει μια μίνι έρευνα online και τα είχα υπολογίσει μόνος μου. Είχα βγάλει αποτέλεσμα ότι έχουμε πετρέλαιο για τις ανάγκες μας για ~150 χρόνια (πολύ πιο αισιόδοξος από την BP), αλλά δε θυμάμαι αν είχα υπολογίσει εκθετική αύξηση στην ενεργειακή κατανάλωση (όπως πραγματικά είναι) ή σταθερή με βάση τα τότε δεδομένα. Βαριέμαι να το ξανακάνω τώρα, μου είχε πάρει μέρες.

Είτε έτσι είτε αλλιώς, ενεργειακά we are damned αν δεν πετύχουν τα solar και τα λοιπά (it is not a won game yet), και μόνο επεκτάσεις στην ενεργειακή μας κατανάλωση δε θα έπρεπε να σχεδιάζουμε στο χάλι που βρισκόμαστε. Δε μιλώ για μονοπώλια και πολιτικά παιχνίδια, λέω ότι δε θα υπάρχει ενέργεια να στηρίξει τον πολιτισμό μας τελεία.

Φυσικά δεν αποκλείεται να βρεθούν άλλες λύσεις, αλλά μέχρι να βρεθούν...

 
At 7/24/2012 02:41:00 π.μ., Anonymous Thrass said...

Jomarch,

Νομίζω ότι το κείμενο έχει πολλά κομμάτια και δεν είναι υποχρεωτικό το κάθε σχόλιο να ασχολείται με όλα.

Having said that, αν ξαναδιαβάσεις το πρώτο μου σχόλιο θα δεις ότι δεν παρέβλεψα ούτε το 1 ούτε το 3 που αναφέρεις. Απλώς για εμένα οι λειτουργικές σχέσεις και η ανθρωπιά έχουν διαφορετική έννοια από ό,τι έχουν για εσένα και από ό,τι έχουν για τον Old. (πχ η ισότητα δε μού φαίνεται ούτε ρεαλιστικός στόχος ούτε θεμιτός ούτε ανθρώπινος. Ή ο σεβασμός που δείχει ο Old unconditionally στην ανθρώπινη ζωή εμένα μού φαίνεται φτηνός, όπως όλα τα unconditional.)

Θα μπορούσα βέβαια να έχω γράψει κι άλλα, ας πούμε ότι τα συναισθηματικά άκρα δεν πιστεύω να μπορούν να υπάρξουν από μόνα τους αλλά μόνο σε δυάδες. Ή ότι το δράμα τού ανθρώπου δεν είναι οι "αρνητικές" του πλευρές, αλλά το ότι δεν μπορεί να κάνει ειρήνη μαζί τους και αυτοκαταπιέζεται χωρίς σοβαρό λόγο. Όμως, η σπονδυλική στήλη τού κειμένου -που συνδέει τα διάφορα μέρη του- μου φαίνεται ασθενής και εκεί επικεντρώθηκα.

 
At 7/24/2012 08:28:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

Είναι εντυπωσιακό πως αντί να σχολιάσεις εσύ πάνω στα σημεία που εντοπίζεις, κατηγορείς τους συγκεκριμένους που για τους λόγους τους ο καθένας δεν το έκαναν (αν και νομίζω ότι το πρώτο μου σχόλιο δεν είναι εντελώς άσχετο). Γιατί το ουσιαστικό είναι το πολιτικό statement που θέλεις να υπονοήσεις, και όχι να περιγράψεις την όποια ευαισθησία σου προκάλεσε η ανάρτηση.

 
At 7/24/2012 04:39:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

ΑΦ, εμείς είμαστε παλιοί γνώριμοι, δεν ξέρω αν το θυμάσαι. Εχω χαθεί χρόνια απο "δώ" κι ένας απ τους λόγους ειναι ότι βρίσκω ψυχοφθόρο το να απαντάω σε σχόλια αυτού του ύφους, σαν το δικό σου. Πριν ξαναεξαφανιστώ λοιπον, ας απαντήσω:

Φυσικά και δεν ειναι υποχρεωτικό, Thrass να σχολιάσει κανείς όλες τις πλευρές ενός κειμένου, και καμία πλευρά μπορεί να μη σχολιάσει. Ειπα "εντυπωσιακό" και το λέω καλοπροαίρετα: με εντυπωσιάζει η διαφορά οπτικής γωνίας που έχουμε μεταξύ μας. Αναρωτήθηκα μάλιστα αν είμαι τόσο λάθος εγώ που συγκινήθηκα απο το κείμενο, που εντόπισα αναντιστοιχία ανάμεσα στην φράση "Δεν υπάρχει ομορφιά ούτε στον αγώνα ούτε στη δυσκολία ούτε στον κόπο." και στην παρότρυνση της τελευταίας παραγράφου, που βρήκα άστοχο το επιχείρημα "το τίποτα δεν είναι ανακούφιση", γιατί είναι, και που το κομμάτι με το οποίο ασχοληθήκατε εσείς μου φαίνεται αδιάφορο.
Ναι είναι πολιτική η διαφορά μας, εφόσον όλα είναι πολιτική. Αλλά δεν ειχα την πρόθεση να υποτιμήσω τα σχόλιά σας και αν το έκανα ζητώ συγνώμη. Απλώς θελησα να αναδείξω την δική μου οπτική με ένα σχόλιο, αυτό ειν όλο.

 
At 7/24/2012 07:12:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Thrass, χάθηκε μια απάντηση που σου είχα γράψει. Εντάχει, δεν νομίζω ότι η αύξηση της παγκόσμιας ενεργειακής κατανάλωσης είναι εκθετική. Σαφώς, θα κινηθούμε σε νέες μορφές ενέργειας και τεχνολογίες εξοικονόμησης, και ο ρυθμός με τον οποίο θα γίνεται αυτό θα μεγαλώνει με την αύξηση των τιμών των ορυκτών καυσίμων (το πετρέλαιο εντέλει δεν θα τελειώσει ποτέ, αφού κάποια στιγμή θα γίνει ασύμφορη η εξόρυξή του). Ο μεγάλος κίνδυνος είναι η οικολογικές συνέπειες μέχρι να συμβεί αυτό, και οι επακόλουθοι περιορισμοί που μπορεί να είναι οικονομικά δυσβάσταχτοι.

 
At 7/26/2012 09:53:00 π.μ., Blogger Marianthoula said...

''Οι λειτουργικες διαπροσωπικες και
πανανθρωπινες σχεσεις'' ηταν το ση-
μειο που κυριως με προσειλκυσε,πριν
ακομη σχολιασθει απο καποιον αλλο.
Σκεφτομουν,λοιπον,αν οι σχεσεις
διεπονται απο κανονες ή ο καθεις
πραττει κατα βουλησιν προκειμενου
να μην πονεσει;

 
At 1/27/2013 04:41:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

αγαπητε oldboy ευχαριστω, με απλα λογια, δεν σταματω να το διαβαζω τουλαχιστον μια φορα τον μηνα αυτο το κειμενο..

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home