Πέμπτη, Ιανουαρίου 13, 2011

Φλάουερθ

Παρατήρησες μήπως ποτέ τη χαώδη απόσταση που υπάρχει στα βίντεο του you tube, ανάμεσα στην αισθητική των τραγουδιών και το κιτς των εικόνων με τα οποία τα συνοδεύουν οι χρήστες που τα ανεβάζουν; Λοιπόν, το έψαξα το θέμα και καταλήγω πως ο αλγόριθμος είναι «Κυριολεξία & Ωραιότης»: στους μεν στίχους οι χρήστες επιλέγουν την απαρέγκλιτη αντιστοίχηση λέξης και εικόνας (αηδόνια λέει ο στίχος - αηδόνια θα δεις, λύρες λέει ο στίχος - λύρες θα δεις, φιλιά λέει ο στίχος - φιλιά θα δεις), στη δε μουσική εικόνες γενικά παραδεκτού κάλλους (ολάνθιστα λιβάδια, μαγευτικές ακτές, έναστροι ουρανοί κ.ο.κ).
Ειρωνεύομαι λοιπόν τους άγνωστους γιουτουμπίστες που ανεβάζουν τραγούδια; Και ναι και όχι. Και τους ειρωνεύομαι και τους αγαπώ και με κάνουν να αναρωτιέμαι. Αν ενδιαφέρεσαι για το σκέλος «ειρωνεύομαι» ξαναανέβα στην πρώτη παράγραφο, αν ενδιαφέρεσαι για το σκέλος «αναρωτιέμαι» κατέβα στην τέταρτη, αν ενδιαφέρεσαι για το σκέλος «αγαπώ» κατέβα στην τρίτη, γιατί σε αυτήν ακολουθεί παρέκβαση περί της γενικότερης φύσης του «αγαπώ»: σκέφτομαι ότι, πού θα πάει, οι μελετητές κι οι λόγιοι θα φτάσουν κάποτε στο συμπέρασμα πως τίποτα δεν έχει κάνει μεγαλύτερο κακό στο ρήμα από το βάρος με το οποίο το έχουμε φορτώσει (το «αγαπώ» πρέπει να είναι πάντοτε βαρύ και στιβαρό, να εκφέρεται απόλυτα σίγουρο για τον εαυτό του και απαλλαγμένο από αμφιβολίες, ο κόσμος να αρχίζει και να τελειώνει μαζί του). Σε όλα τα πράγματα το βάρος και η σοβαρότητα φέρνουν συνήθως μαζί τους και την ενοχή σαν βδέλλα. Έτσι το «αγαπώ» καταντά ενοχικό (να το πεις ή όχι, το εννοείς ή όχι, πόσο το εννοείς, πώς ακριβώς το εννοείς, τι σημαίνει πρακτικά αυτό για να μην είναι μια εύκολη φράση του αέρα κλπ κλπ). Αντίθετα ένα λιγότερο βαρυσήμαντο «αγαπώ» είναι κι ένα «αγαπώ» περισσότερο αυθόρμητο: παρά τα φαινόμενα, αποτελεί όχι μια περισσότερο επιπόλαια, αλλά μάλλον μια περισσότερο ειλικρινή έκφραση αγάπης.
Πέρας γενικού, επιστροφή στο ειδικό: γιατί αγαπώ τους γιουτουμπίστες που ταυτόχρονα ειρωνεύομαι; Επειδή φαντάζομαι το μεράκι τους, τον κόπο τους, την καύλα της προσπάθειάς τους και την βαθιά τους ικανοποίηση όταν το βίντεο που έφτιαξαν είναι έτοιμο. Αγαπώ το πάθος τους για την ομορφιά και την διάθεσή τους να παντρέψουν τραγούδια που τους συγκινούν με εικόνες που τους συγκινούν. Τους φαντάζομαι να τα βλέπουν συνεχώς στον υπολογιστή τους συγκινούμενοι με τη διπλή συγκίνηση: εκείνη που ένιωθαν ούτως ή άλλως με το τραγούδι και εκείνη που νιώθουν τώρα μετά τη δική τους παρέμβαση πάνω του, μετά τη δική τους δημιουργία πάνω στη δημιουργία, μετά την προσθήκη της δικής τους ομορφιάς πάνω στην προϋπάρχουσα.
Εκείνο για το οποίο με κάνουν να αναρωτιέμαι είναι τα όρια της αισθητικής. Πώς γίνεται άνθρωποι που ανεβάζουν «τα σωστά» τραγούδια (κι ας μην μπούμε στην κουβέντα για την υποκειμενικότητα της αισθητικής, ας την προσπεράσουμε ως αυτονόητη), πώς γίνεται άνθρωποι που οι επιλογές τους δείχνουν πως ως λήπτες έχουν αισθητική, όταν μετατρέπονται σε πομποί, αυτή πηγαίνει έναν κιτς περίπατο; Θα μου πεις ότι είναι σαν να πας να τραγουδήσεις ένα «σωστό» τραγούδι: ακόμη και να έχεις εισπράξει ως τα βάθη της την ευαισθησία του τραγουδιού, ακόμη και αν τη νιώθεις όσο άλλος κανείς, αν είσαι παράφωνος παράφωνο θα είναι και αυτό που ακουστεί από το στόμα σου. Ναι, αλλά εκεί το καταλαβαίνεις και ο ίδιος, έτσι δεν είναι;
Είδα πριν λίγες εβδομάδες στην Ταινιοθήκη ένα ντοκιμαντέρ του Ζίζεκ για το σινεμά. Σε μια σκηνή βρίσκεται σε ένα κήπο και αρχίζει -στο ξεκάρφωτο σε σχέση με το θέμα του ντοκιμαντέρ- να λέει: «Φλάουερθ! Άι χέιτ φλάουερθ». Μισεί τα λουλούδια επειδή μαζεύουν έντομα και δεν θυμάμαι για ποιόν άλλο λόγο. Μάλλον δεν έχει τόσο σημασία ο ειδικός λόγος όσο η ανάγκη διατύπωσης της παραδοξολογίας, πάντως απορεί πώς είναι δυνατόν να μην τα μισεί όλος ο κόσμος. Αν το δει κανείς αντίστροφα, ενδεχομένως ο χρήστης του you tube είναι ένας ορθοδοξολόγος της ομορφιάς, που θεωρεί δεδομένο πως μια εικόνα γενικά παραδεκτού κάλλους (όπως ένας κήπος με λουλούδια) εκπέμπει ομορφιά σε οποιοδήποτε αισθητικό περιβάλλον και αν ενσωματωθεί, προσθέτει ομορφιά όπου και αν την κολλήσεις. Θυμάμαι μια σκηνή με τον Τζόι στα «Φιλαράκια», όπου δοκιμάζει ένα παρασκεύασμα της Ρέιτσελ, που όλοι οι άλλοι φτύνουν, αλλά εκείνου του αρέσει, γιατί τι έχει που να μην του αρέσει: η κρέμα είναι νόστιμη, η μαρμελάδα είναι νόστιμη, το κρέας είναι νόστιμο. Ίσως κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με το κιτς: καλή κι η μαρμελάδα, καλό και το κρέας, αλλά η ανάμιξή τους το πιθανότερο είναι πως θα έχει γεύση ποδιών.

31 Comments:

At 1/14/2011 01:44:00 π.μ., Anonymous Κρυστάλλης said...

Η επιλογή εικόνας αρκεί για να εκφράσει ότι περιγράφεις: ο καλλιτέχνης καταφέρνει να συνδυάσει στον ίδιο πίνακα μια έκρηψη ηφαιστείου, μια καταιγίδα, έναν ανεμοστρόβιλο, μία δύση ηλίου, μία πανσέληνο, μια ήρεμη και συνάμα τρικυμιασμένη θάλασσα, βράχια στο προσκήνιο και βουνά στο βάθος, δύο φάλαινες όρκα να παίζουν χαρωπά, έναν αετό να πετά αγέρωχος και υποπτεύομαι υπάρχει και ένας δεύτερος ήλιος κρυμμένος πίσω από τα σύννεφα.

 
At 1/14/2011 01:49:00 π.μ., Anonymous Μεγαλος Βεζυρης said...

Ηθελα απλως να πω οτι χαρηκα το ποστ ασυνηθιστα πολυ. Και για να το πω, το εγραψα...

 
At 1/14/2011 02:14:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Mεγάλε Βεζύρη, ματς απρίσιέιντιντ :))
Κρυστάλλη, προφανώς και θα υπάρχει. Εγώ πάλι υποπτεύομαι πως η εικόνα είναι μικρό μόνο τμήμα ψηφιδωτού που συμπεριλαμβάνει Όλη Την Ομορφιά της Πλάσης (λιτά, υπαινικτικά, μινιμαλιστικά).

 
At 1/14/2011 04:44:00 π.μ., Blogger Τσαλαπετεινός said...

"Ωδή στα Γιουτουμπάκια"


υ.γ. εγώ πάντως ακούω με κλειστά μάτια
Δεν αντέχεται τόση ωραιότης, τόση αντιστοίχηση.

 
At 1/14/2011 11:10:00 π.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο από το κιτς/αταίριαστο/κακόγουστο. Και τούτο όμως είναι λογικό, από τη στιγμή που έχουμε μεγάλο μέρος των χρηστών να είναι ανεκπαίδευτοι καλλιτεχνικά και να διαμορφώνουν (υπο)κουλτούρα από την ποπ Τέχνη.

 
At 1/14/2011 12:02:00 μ.μ., Blogger costinho said...

«Όταν μιλάει η καρδιά, δεν είναι σωστό η λογική να προβάλλει αντιρρήσεις. Στο Βασίλειο του κιτς επικρατεί η δικτατορία της καρδιάς.
Πρέπει φυσικά, τα συναισθήματα που υποκινούνται από το κιτς να μπορεί να τα συμμερίζεται η πλειοψηφία. Επίσης, το κιτς, δεν έχει να κάνει με τα ασυνήθιστο. Αναφέρεται σε εικόνες –κλειδιά, βαθιά αγκυροβολημένες στη μνήμη των ανθρώπων: η αχάριστη κόρη, ο εγκαταλελειμμένος πατέρας, τα πιτσιρίκια που τρέχουν σ'ένα πάρκο, η προδομένη πατρίδα, η ανάμνηση του πρώτου έρωτα. Το κιτς κάνει να αναβλύζουν, το ένα μετά το άλλο, δυο δάκρυα συγκίνησης. Το πρώτο δάκρυ λέει: Τι ωραία που είναι τα πιτσιρίκια που τρέχουν σ'ένα πάρκο!
Το δεύτερο δάκρυ λέει: Τι ωραίο που είναι να συγκινείσαι μαζί με ολόκληρη την ανθρωπότητα βλέποντας τα πιτσιρίκια να τρέχουν σ'ένα πάρκο! Μόνο το δεύτερο αυτό δάκρυ κάνει το κιτς να είναι κιτς. Η αδελφοσύνη όλων των ανθρώπων ουδέποτε θα μπορέσει να βασισθεί πουθενά αλλού, παρά στο κιτς».

Μίλαν Κούντερα, από την Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι.

"Πως ως λήπτες έχουν αισθητική, όταν μετατρέπονται σε πομποί, αυτή πηγαίνει έναν κιτς περίπατο;"

Αν συνέβαινε συχνά αυτό, θα σήμαινε πως στην ατραπό της δημιουργικής ευθύνης, συνομιλούν ισότιμα με τον κάθε δημιουργό. Γι'αυτό το λόγο είναι λήπτες και όχι πομποί. Επειδή το youtube δίνει το δικαίωμα σε όλους μας να γίνουμε έστω και για λίγο, έστω και κατ'επίφαση, έστω και για την καύλα, μικροί δημιουργοί, αυτό δεν βάζει απευθείας θέμα σύγκρισης ανάμεσα στις ευθύνες και τις προτάσεις του πομπού και του λήπτη. Χώρια που για τις περιπτώσεις στις οποίες αναφέρεσαι, από τους νέους πομπούς δεν προκύπτουν νέοι λήπτες. Ελάχιστοι βλέπουν (και εκτιμούν) την εικονογραφία, οι περισσότεροι πατάνε το λινκ για να ακούσουν το τραγούδι. Υπάρχουν και περιπτώσεις φυσικά που κάτι το συναρπαστικό μπορεί να συμβεί.

 
At 1/14/2011 12:49:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Τι ωραιο ποστ! χαλαρωτικο, απομυθοποιητικό...
Σαν... μασάζ πνεύματος! :))

 
At 1/14/2011 01:33:00 μ.μ., Blogger Heracles V. said...

οι περισσότεροι youtuber's δεν ανεβάζουν video, ανεβάζουν τραγούδια. Σκοπός τους δεν ειναι να δείξουν κάποια δουλειά ή κάποιο προσωπικό τους ταλέντο αλλά να δώσουν και σε άλλους την ευκαιρία να ακούσουν τη μουσική της δικής τους προτίμησης, να προωθήσουν ένα καλλιτέχνη που θεωρούν αδικημένο απο το star system κλπ κλπ Απλά δεν μπορείς να ανεβάσεις ένα κενό βίντεο.

Για να φτιάξεις αισθητικα άρτια videos θα πρέπει να έχεις ένα επαγγελματικό πρόγραμμα, μια πραγματικά μεγάλη συλλογή φωτογραφιών, με λίγα λόγια να είσαι σχετικός με το αντικείμενο. Δεν είναι θέμα αισθητικής νομίζω, είναι θέμα έλειψης μέσων, γνώσεων και χρόνου.

Προσωπικά έχω ανεβάσει αρκετά βιντεάκια στο youtube τα οποία - και με δεδομένο οτι τα μέσα μου είναι ένα προγραμματακι των 100 ευρω και μερικές εκατονταδες φωτογραφίες και φιλμακια- θεωρώ πολύ καλά.

Να σαι καλά λοιπόν που μας αγαπάς, σκασίλα μας που μας ειρωνευεσαι. Πάντως έχεις δίκιο σε αυτο που λες για τη "διπλή ικανοποίηση"...

Αντιός

 
At 1/14/2011 01:47:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Το ποστ είναι από τα πλέον κορυφαία. Συνήθως οι τραγουδάρες, που έχουν γίνει και δημοφιλείς, έχουν ποιότητα σε όλα τα επίπεδα, για αυτό γίνονται αντιληπτά και από ρηχούς ή ανεκπαίδευτους.

Απορώ πως ο καλλιτέχνης του πίνακα δεν κατάφερε να στριμώξει και κανά ζευγαράκι σε αυτόν :))

Δεύτερη φορά που διαβάζω κάτι από Ζίζεκ με το οποίο ψιλοσυμφωνώ. Ή πρέπει να ανησυχώ, ή ζούμε σε εξαιρετικά ενδιαφέροντες καιρούς, όπου έχουν εξαληφθεί οι ιδεολογικές απολυτότητες.

 
At 1/14/2011 03:16:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Εντωμεταξύ, ξεχωρίζω σωστά τρεις ήλιους;

 
At 1/14/2011 03:18:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

A, το παρατήρησε ήδη ο Κρυστάλλης !

 
At 1/14/2011 03:46:00 μ.μ., Blogger xasodikis said...

Πάρε τώρα αυτό (που ξέρω ότι θα το εκτιμήσεις :))

 
At 1/14/2011 06:21:00 μ.μ., Blogger jomarch said...

oldboy, σ΄αγαπώ.

Τωρα που τοποθετησες το ρημα στη θέση του, μπορω να στο πω. :)

 
At 1/14/2011 06:29:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ηeracles V, η αρχική μου σκέψη ήταν να σχολιάσω στο ποστ βίντεο καρέ καρέ. Ή έστω να έχω λινκ σε αυτά. Μου φάνηκε όμως ανοίκειο, μου φάνηκε λάθος, μου φάνηκε φάουλ. Ακριβώς γιατί δεν με αναγόρευσε κανένας σε Μέγα Κριτή της Αισθητικής και ακριβώς γιατί όσοι ανεβάζουν βίντεο το κάνουν από μεράκι σκέτα και σαν χόμπι σκέτα, οπότε δεν είχε νόημα η συγκεκριμένη ειρωνεία. Οπότε περιόρισα το ποστ μου σε γενική διαπίστωση, σε θεωρητική διαπίστωση.
Παραμένει πάντως όντως εκκρεμές ένα θέμα: από που κι ως που θεωρώ ότι η δική μου αισθητική είναι ανώτερη και ότι με παίρνει να κάνω αφ υψηλού σχολιάκια;
Δεκτή λοιπόν αυτή η ένσταση, οπότε στο σκέλος αυτό είμαι όντως έκθετος. Αλλά προτιμώ να εκτίθεμαι όταν ποστάρω, ακόμη κι αν γίνομαι ενίοτε αγενής.
Τα περί αγάπης πάντως τα εννοώ 100%

 
At 1/14/2011 06:57:00 μ.μ., Anonymous Xazoulhs said...

Αυτο ειναι ποίηση γαμω τη τρέλα μου !! Κοιταξτε που εχει καταντήσει σημερινή ποίηση... Η εξομολόγηση ενός γύφτου: http://xazoulhs.wordpress.com/2011/01/14/h-eksomologhsh-enos-guftou/

 
At 1/14/2011 07:11:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Costinho, κι επειδή το βιβλίο το έχω διαβάσει και ξαναδιαβάσει, κι επειδή το απόσπασμα για το κιτς είναι από τα αγαπημένα μου (αν και θυμόμουν μόνο τη συγκίνηση για τα παιδιά στο πάρκο), εκείνο που μένει να απαντήσω στον εαυτό μου είναι αν τα περί διπλής συγκίνησης μου εντυπώθηκαν τόσο πολύ υπόγεια, ώστε να ξαναβγούν τώρα στην επιφάνεια ή αν «μόνος μου» τα σκέφτηκα, άργησα όμως λίγο σε σχέση με τον Κούντερα ;)

 
At 1/14/2011 07:26:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Χασοδίκη, ελπίζω το βίντεο να μου το έστειλες για ωραίο και όχι για δείγμα κιτς έτσι; :)
Jomarch :)
Δείμο του Πολίτη, κι όμως πολύ αυστηρό σε βρίσκω. Δεν πρόκειται για κάποια υποκουλτούρα αλλά για μια προσπάθεια προσθήκης όμορφων εικόνων πάνω σε ωραία μουσική, που ακόμη και όταν αποδεικνύεται μη λειτουργική, μένει το τραγούδι (όπως σωστά λέει και ο Costinho).
Tσαλαπετεινέ, τράβα γράψε κανένα road post και άσε τα γιουτουμπάκια ;)
Ροδιά, να σαι καλά :)
ΑΦ, ο Ζίζεκ είναι μόνο η αρχή. Θα κλεφτείς με την Κλάιν, θα μετονομαστείς σε Μετριοπαθή Κλαϊνιμπάν και θα σας φωτίζουν τρεις ήλιοι ολημερίς και τέσσερεις σελήνες ολονυχτίς.

 
At 1/14/2011 07:53:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Όχι και μετριοπαθή. Πάντως στα νιάτα της πρέπει να ήταν εξαιρετική. Το ίδιο όμως πιστεύω και για την Palin. Πόσο ανώμαλος μπορεί να είμαι.

 
At 1/14/2011 07:55:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Yπάρχουν και τσόντες με σωσίες της Πέιλιν (μου το είπαν, εγώ δεν ασχολούμαι με αυτά).

 
At 1/14/2011 08:51:00 μ.μ., Blogger Heracles V. said...

Οld boy δεν αντιλήφθηκα ειρωνία στο post σου και φυσικά δεν ένιωσα θιγμένος ή το οτιδήποτε σχετικό. Καλά κάνεις και εκτείθεσαι, ο αυθορμητισμός και η φυσικότητα προσθέτει στη γοητεία ενός γραπτού και μάλιστα πολύ περισσότερο αυτή την εποχή που τα πάντα δείχνουν στημένα και προσχεδιασμένα. Σε διαβάζω συστηματικά πολύ καιρό τώρα, μου αρεσει πολύ το στυλ γραφής σου, και ας μη πολυσυμμετέχω στις συζητήσεις σας.

Για το θέμα της αισθητικής τώρα.
Αισθητική κάποιοι έχουν και κάποιοι δεν έχουν. Προσωπικά βρίσκω αντι-αισθητικό να ασχολούμαι με την έλειψη αισθητικής τρίτων πολυ απλά γιατί με κάνει να νιώθω πολύ άβολα η σκέψη ότι κάποιος άλλος με αισθητική ανώτερη της δικής μου σηκώνει επιτιμητικά το φρύδι του στη θέα μιας δικής μου επιλογής.

Η αισθητική είναι μια μετρήσιμη και εξελίσιμη κατάσταση και αντικατοπτρίζει κατά κάποιο τρόπο την εξέλιξη της ίδιας της ψυχής. Στα νιάτα μου πχ και μέχρι μια ηλικία κορόιδευα όσους άκουγαν κλασσική μουσική, τους θεωρούσα ψωνια, ακαδημαικούς, κολλημένους και πολλά πολλά ακόμα. Τώρα στα σαράντα και κάτι ο δείκτης στο ραδιόφωνο έχει κολλήσει στο τρίτο προγραμμα και δεν ξεκολλαει με τίποτα. Τώρα μπορώ να αναγνωρίσω με την πιο απόλυτη βεβαιότητα ότι η κλασσική είναι η πραγματικά σπουδαία μουσική. Και αναρρωτιέμαι ποιος ήταν αυτός που κορόιδευε τότε... Το προσωπικό μου συμπέρασμα είναι λοιπον οτι η αισθητική και το καλο γούστο είναι ιδιότητες που επιδέχονται βελτίωσης. Και αν δεν θέλω να εθελοτυφλώ θα πρέπει να αναγνωρίσω ότι δεν βρίσκομαι στην κορυφή της "αλυσίδας της αισθητικής" και ότι υπάρχουν κάποιοι άλλοι οι οποίοι με βλέπουν απο κάπου "ψηλότερα", ίσως πολύ ψηλότερα, όπως ακριβώς εγώ ή έσυ βλέπουμε απο πιο "ψηλά" αυτους που φτιάχνουν βιντεακια με αταιριαστες φωτογραφίες ή εκείνους ακούν "σκυλάδικα" ας πούμε.

 
At 1/14/2011 08:52:00 μ.μ., Blogger Heracles V. said...

Και επειδή κάτι μέσα μου μου λέει ότι αυτοί που είναι στην "κορυφή" έχουν να κάνουν πολύ καλύτερα πράγματα απο το να κριτικάρουν τι ακούω, τι διαβάζω ή τι κάνω εγώ εδώ στα πιο χαμηλά, λέω να ακολουθήσω το παράδειγμα τους,και να μην ασχολούμαι με το τι γίνεται πιο "κάτω" απο μένα. Μπορεί να μου βγεί και σε καλό.

Αυτή είναι η δικιά μου οπτική πάνω στο θέμα τέλος πάντων.

Αυτό είναι το καλύτερο youtubaki μου μέχρι τώρα. "Εκοψα" σκηνές απο πέντε διαφορετικά φιλμάκια, τους άλλαξα χρώμα, ταχύτητα κίνησης, της "έραψα" και έφτιαξα κάτι καινούριο που εμένα προσωπικά με ικανοποιεί αισθητικά...Κάτι έιχα μέσα μου και δεν έβρισκα τρόπο να το βγάλω. Βρήκα ενα τροπο μεσα απο τα βιντεάκια αυτά, και αυτο μου αρκεί.

http://www.youtube.com/watch?v=XabKcBTjY7E

Αντιός νο 2

 
At 1/15/2011 12:04:00 π.μ., Blogger Sraosha said...

Δίδεκ θακθ.

 
At 1/15/2011 12:12:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Θραόθα, είθτε -ωθ θυνήθωθ- θαχλόθ.

 
At 1/15/2011 12:15:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ηeracles V, χαίρομαι που παρεξήγησα το πρώτο σχόλιό σου, συμφωνώ με όσα λες στο δεύτερο και βρίσκω εξαιρετικό το λινκ με το βίντεό σου :)

 
At 1/15/2011 05:07:00 π.μ., Blogger Riski said...

Το να αγαπάς την τέχνη δε σε κάνει ταλαντούχο, έτσι; :))

Είναι φυσικό πάντως, να απορεί ο Ζίζεκ πώς είναι δυνατόν να μη μισούν όλοι τα λουλούδια. Ο τύπος δεν έχει την παραμικρή επίγνωση της κατάστασής του. Να φανταστείς ότι ενώ εκείνος είναι οριακά μαϊμού, εμένα θεωρεί degenerate. ;))

 
At 1/15/2011 05:18:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Αγαπητε old boy, βρισκω ενδιαφεροντα αρκετα απο τα αρθρα σου. Αλλα καμια
φορα η συζητηση κατανταει κατωτερη των προσδοκιων (μου). ΠΧ δες τις φωτογραφιες των ποιο 'ψαγμενων' σχολιαστων αυτης της σελιδας, μαλλον ειμαστε και 'εμεις' λιγο σαν τους γιουτουμπιστες.

 
At 1/15/2011 07:04:00 μ.μ., Anonymous Τάσος said...

Αυτά σημείωνε ο OB αποκρινόμενος στην τηλεπαθητική παράκληση του υπογράφοντα: "Γιο. Γράψε κάτι και γι' αυτό". Είχε ξεσκιστεί να ακουοβλέπει τούτη την ωδή στο άφατο αστείο για την άφαντη κοπέλα - τον ενδιέφερε ως επαγγελματικός προσανατολισμός για την κόρη του.

Σημαίνον = Σημαινόμενο μυκτήρισε ο OB.

Και αληθώς, πώς θα γινόταν αλλιώς; Καθότι άγουρο το μέσο, οι youtubeάδες απλά ακολουθούν την αυτή νοοτροπία με τους videoclipάδες των 80'ς. Οι οποίοι μες στην ευκολία που τους παρείχε το χαζοκούτι αρκούνταν να δείχνουν τις φάτσες των καλλιτεχνών να προζάρουν τους στίχους τους.

"Κυριολεξία & Ωραιότης", λοιπόν. Μόνο που ξαφνικά συναντιέσαι με μια τέτοια κυριολεξία, και σκέπτεσαι πως την επόμενη φορά η Ρέιτσελ μπορεί να φτιάξει μια ισπανική ομελέτα και να είναι ένα αριστούργημα.

 
At 1/15/2011 08:22:00 μ.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

ήρθε ο καιρός και στο γιουΤΟΥΜΠ(που το λέει κι ο μπαμπάς μου) να κάνουμε καμπ. Όχι κιτς καμπ.
Για τον ορισμός του καμπ παραπέμπεσθαι στην Σούζαν Σόνταγκ.

http://interglacial.com/~sburke/pub/prose/Susan_Sontag_-_Notes_on_Camp.html

 
At 1/15/2011 09:11:00 μ.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

Κι άλλη μια ανορθογραφία θα προστεθεί στις εκατομμύρια προηγούμενες. Είμαι η βασίλισσα της ανορθογραφίας τελικά.

Τεσπα, ήθελα να προσθέσω ότι η μαρμελάδα πάει πολύ με το κρέας και ιδιαίτερα με το χοιρινό. Μη μιλάτε για μαγειρική, πρωτόγονοι αλλά αγαπημένοι μου γευστικοί κάλυκες, γιατί μοιάζεται με αυτούς που βάζουν φωτογραφίες από μοντέλα που κλάινε όταν η Μοσχολιού τραγουδάει "δεν κλαίω που φεύγεις, δεν κλαίω για τώρα".

Μόλις έδωσα ένα παράδειγμα καμπ, που θα μπορούσα ωραιότατα να εφαρμόσω, αλλά δεν έχω χρόνο.

σμουτς στα φιλότεχνα πλήθη.

 
At 1/15/2011 11:00:00 μ.μ., Blogger celin said...

Απιθανη αυτη η σκηνη στα friends.Παντα χαιρομαι να τη βλεπω.
Εχω δει πολλες φορες και τους δεκα κυκλους.Την απολαμβανω αυτη τη σειρα,ειναι το καλυτερο αντικαταθλιπτικο.
(Ασχετο το σχολιο με το ποστ,αλλα καπου επρεπε κ εγω να δηλωσω τη λατρεια μου για τον Τσαντλερ και τη παρεα του!)

 
At 1/16/2011 07:21:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

poly kalo
synexise etsi

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home