Πέμπτη, Ιανουαρίου 06, 2011

Δευτέρα το καταλαβαίνει

Από τα λίγα πράγματα που δεν συμβάδισαν με το κυρίαρχο ρεύμα πολιτισμού των τελευταίων δύο - δυόμισι δεκαετιών ήταν τα συνθήματα στους τοίχους. Καμία υπογραφή -έστω και ψευδώνυμη- δεν τα συνόδευε, δωρεάν προσφέρονταν, τίποτα σε αντάλλαγμα δεν ζητούσαν, πάνω στο ταπεινότερο και στο πιο αντιλάιφστάιλ μέσο γράφονταν (και για την ακρίβεια ήταν η δική τους εγγραφή που αλλοίωνε τη φύση ενός τοίχου μετατρέποντάς τον σε μέσο επικοινωνίας), στη συντριπτική τους πλειοψηφία αποτελούσαν κραυγές αυθορμητισμού, διαβήματα που συνδύαζαν το απονενοημένο της στιγμής με πόνους διαρκείας: άλλοτε πολιτικά, άλλοτε κοινωνιολογικά, άλλοτε ερωτικά, συχνά ανάμικτα, υπήρξαν τεκμήρια αυθεντικής επικοινωνίας σε ένα περιβάλλον που είχε μετατραπεί ολόκληρο σε επικοινωνιακό (με την «επικοινωνία» της πραγματικότητας να υποκαθιστά την ίδια την πραγματικότητα) και αποτέλεσαν διάσπαρτα αποτυπώματα του είναι σε ένα περιβάλλον κατακλυσμένο από το φαίνεσθαι.
Όντας εκτός του πολιτιστικού και οικονομικού μοντέλου που οδήγησε στην κρίση, είναι και αυτά που δεν πρόκειται να πληγούν από την κρίση. Όσα μέσα και αν κλείσουν επειδή δεν βγαίνουν οικονομικά ή επειδή τα αφεντικά τους δεν έχουν πλέον παράπλευρα οφέλη, τα συνθήματα δεν μπορούν να κλείσουν γιατί ουδέποτε έβγαιναν, δεν μπορούν να κλείσουν γιατί αυτοί που τα έγραφαν τα μόνα παράπλευρα οφέλη που είχαν ήταν ψυχικά, δεν μπορούν να κλείσουν για οικονομικούς λόγους γιατί κείτονταν εξαρχής εκτός οικονομικών λόγων και εκτός οικονομικής λογικής. Εκτός βέβαια και αν τα εντάξουμε και αυτά στην κουλτούρα της ανομίας, θεωρώντας τα και αυτά μέρος του προβλήματος και τα κυνηγήσουμε να τα εξαφανίσουμε.
Όπως και να ΄χει, βλέποντας αυτό το σύνθημα σήμερα το πρωί και φωτογραφίζοντάς το, δεν είχα αμφιβολία ότι θα το ποστάρω. Η μόνη μου αμφιβολία μου ήταν πώς θα το ποστάρω. Θεωρητικολόγησα χρησιμοποιώντας περικοκλάδες. Δες σε αντίστιξη πόσο πιο καίριο, πόσο πιο επιδραστικό, πόσο πιο επιτακτικό είναι το ερώτημα του συνθήματος: Δευτέρα το καταλαβαίνω. Αλλά Σάββατο; Γίνεται να μην μ΄αγαπάς Σάββατο;
Τι ακροβασία νοήματος, τι ακροβασία ανάμεσα στο πονεμένο και το παιγνιώδες. Δεν μπορώ με σιγουριά να κρίνω αν αυτός που το έγραψε υποφέρει και σαρκάζει την ίδια ώρα, αν περισσότερο υποφέρει ή περισσότερο σαρκάζει. Εκείνο που μπορώ να κάνω είναι να ενώσω τη φωνή μου με τη δική του και να την παρακαλέσω: Αγάπα τον τουλάχιστον τα Σάββατα.

42 Comments:

At 1/06/2011 11:34:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Πραγματικά!

 
At 1/06/2011 11:38:00 π.μ., Blogger Jason said...

Υπάρχει δε μία σοβαρή περίπτωση ο φίλος μας να το έγραψε κατουρώντας, όπως μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει στη φωτογραφία.

 
At 1/06/2011 11:53:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

gia ton afani poiiti: emeis se agapisame oles tis upoloipes meres xoris na to katalabeis

 
At 1/06/2011 01:54:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

http://www.youtube.com/watch?v=o2I84-A9duY&feature=related
Tell me why I don't like Mondays

 
At 1/06/2011 01:58:00 μ.μ., OpenID derveniotis said...

Οι δημοφιλείς "απολίτικοι" ατενίστας πάντως αφιερώσανε μια δράση τους στον καθαρισμό των τοίχων της Πατησίων από τα "βδελύγματα'.
Εξτρα μπόνους το τάιμιγκ: δύο μέρες πρίν την επαίτειο θανάτου του Γρηγορόπουλου

 
At 1/06/2011 02:35:00 μ.μ., Blogger σάρα said...

στόμα έχουν και μιλιά δεν έχουν πια αυτοί οι τοίχοι!έχουν δει κι αν έχουν δει :p
ειρωνεία και πόνος
μα οι Κυριακές θαρρώ είναι οι πιο δύσκολες...
γιατί,sundays are for lovers (?)

 
At 1/06/2011 02:48:00 μ.μ., Anonymous formerly known said...

Monday you can fall apart, Tuesday, Wednesday break my heart, Thursday doesn't even start, it's Saturday she's in love.

 
At 1/06/2011 03:47:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Δεν είναι μόνο τα συνθήματα στους τοίχους εκτός οικονομικής λογικής και εκτός κρίσης. Είναι και αλλά πολλά πράγματα. Όπως και αντιθέτως πολλές ενέργειες και εκδηλώσεις που φαίνονται με την πρώτη ματιά ανιδιοτελείς και αυθόρμητες, έχουν απύθμενο συμφεροντολογικό βάθος.

Ας μην τα εξιδανικεύουμε όμως αυτά και τον αυθόρμητο χαρακτήρα τους. Το σύμπλεγμα των οδών Πολυγνώτου, Πανός, Διοσκούρων στην Ρωμαϊκή Αγορά θα μπορούσε να είναι ένας από τους ομορφότερους περιπάτους στον κόσμο. Αντιθέτως τώρα είναι ένα ακατανόητο για μένα αίσχος εξαιτίας των γκράφιτι. Ενδεικτικά, ότι βρήκα από το Panoramio (
1
, 2, 3, 4) έχω δει και χειρότερα.

Βέβαια, από τα καλύτερα πικρά γέλια στη ζωή μου το έχω ρίξει, όταν μετά από μια εξοντωτική μέρα είδα το σύνθημα "Ήσουν καλό ρομποτάκι σήμερα;". Αν είχα τα μέσα άνετα θα έγραφα κανά Άντε, γ... κοπρίτη από κάτω.

 
At 1/06/2011 04:00:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Ξέχασα να αναφέρω και την οδο Ποικίλης από όπου είναι και η πρώτη φωτογραφία.

 
At 1/06/2011 04:43:00 μ.μ., Blogger ο δείμος του πολίτη said...

Όπως τα γκράφιτι έτσι και τα συνθήματα ανήκουν σε μία ιδιάζουσα λαϊκή μορφή της Τέχνης. Μοντέρνος τρόπος έκφρασης, αλλά γνήσια λαϊκός εκφράζει ανησυχίες με καλλιτεχνική ορμή, πρωτοτυπία και ελευθερία έκφρασης. Είναι μία άλλη απάντηση (για την καλλιτεχνική προβολή λαϊκών προβλημάτων), μία αντίθεση στον τηλεοπτικό (κι όχι μόνο) πολιτιστικό λαϊκισμό.

 
At 1/06/2011 04:46:00 μ.μ., Blogger Ferdinand+Miranda said...

:)

 
At 1/06/2011 05:15:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μπράβο βρε oldboy...
Αν μη τι άλλο, ο τύπος κέρδισε τη συμπάθεια του κοινού.
Προσυπογράφω την έκκλησή σου στον αποδέκτη του συνθήματος.

R.

 
At 1/06/2011 05:19:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, λες να είναι ο "βασανίζομαι..." που αποφάσισε να αποκαλύψει τους λόγους;

R.

 
At 1/06/2011 08:43:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Jason, είσαι θεός, τι παρατήρηση!
Kαι 'γω αυτό σκεφτόμουν και αναρωτιέμαι πάντα...

gasireu

 
At 1/07/2011 01:02:00 π.μ., OpenID xamenos said...

ωραιος ρε παλιοπαιδο

 
At 1/07/2011 01:04:00 π.μ., Anonymous vogelfrei said...

''Όπως και αντιθέτως πολλές ενέργειες και εκδηλώσεις που φαίνονται με την πρώτη ματιά ανιδιοτελείς και αυθόρμητες, έχουν απύθμενο συμφεροντολογικό βάθος.''

...και στο (απύθμενο συμφεροντολογικό) βάθος κήπος. Όπου γελώντας σατανικά πίνουν τα κοκτέιλ τους μέσα απο κονσερβοκούτια η Ναόμι Κλάιν αγκαλιά με τον πρόεδρο της Β.Κορέας.

ΑΦ, πρόσεξε λίγο την παβλωφική σου αντίδραση να στραβομουτσουνιάζεις για ότι σου φαίνεται-γενικά και αόριστα-''αντισυμβατικό''.

Δεν είπε κανένας ότι 'MONO τα συνθήματα στους τοίχους (είναι) εκτός οικονομικής λογικής και εκτός κρίσης', ούτε πως οτιδήποτε γραφεται σ' ένα ντουβάρι ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ, προκαλεί την ίδια ευχαρίστηση και προβληματισμό.

 
At 1/07/2011 01:09:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Derveniotis, μολονότι έχω γράψει κάνα - δυο ειρωνικά πράγματα, γενικά έχω θετική εικόνα για τους Αtenistas. Δεν το είχα υπόψη μου αυτό που αναφέρεις. Παρόλα όσα γράφω στο ποστ δεν είμαι σίγουρος ότι είναι μια κίνηση που κατακρίνω. Εξαρτάται από το γενικότερο πλαίσιο στο οποίο εκδηλώθηκε. Θεωρούν όντως τα γκράφιτι πληγή της πόλης; Τότε, ναι διαφωνώ. Το σίγουρο είναι ότι οι ίδιοι τοίχοι μπορεί να έχουν ήδη ξαναγραφτεί με φρέσκες ατάκες. Και αυτό κολλάει λίγο και με αυτό που γράφω στο ποστ: εφόσον υπάρχει η θέληση συνθήματα στον τοίχο θα εξακολουθούν να γράφονται. Είναι κάτι σαν δύναμη της αστικής φύσης :)

 
At 1/07/2011 01:13:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

AΦ, δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνω την οπτική σου. Δεν διαφωνώ επίσης ότι ορισμένες γωνιές της πόλης όπως αυτές που αναφέρεις, θα ήταν μάλλον ομορφότερες αλλιώς.
Αλλά εκτός από την ομορφιά υπάρχει και η ζωντάνια. Και η ομορφιά της ζωντάνιας: http://niemandsrose-niemandsrose.blogspot.com/2009/04/blog-post_29.html

 
At 1/07/2011 01:14:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Jason, μην το κατηγορείς το παλικάρι για κρίμα που δεν είναι δικό του. Πώς νομίζεις ότι είδα το σύνθημα; Είχα σταθεί να κατουρήσω.

 
At 1/07/2011 01:22:00 π.μ., Blogger apologia pro sua vita said...

Τί πράγμα είναι αυτή η γλώσσα;

Με ένα άλλο τονισμό κι όλα τα νοήματα αλλάζουν.
"Γίνεται να ΜΗΝ με αγαπάς Σάββατο;"

Εννοώ ο τοιχοποιητής λέει "Γίνεται να μην με αγαπάς ΣΑΒΒΑΤΟ;"

Στην πρώτη περίπτωση, αυτή που διάβαζα εγώ, ο άνθρωπος είναι ένα ράκος από την πολύ αγάπη και την πολύ δουλειά. Το Σάββατο θέλει να ξεκουραστεί και ο/η ακόρεστος για αγάπη και σεξ-κυρίως το δεύτερο είναι πρόβλημα τα Σάββατα του κουρασμένου-συντροφος δεν λέει να τον αφήσει σε ησυχία.
Εξουθωνεμώνος λοιπόν πια από την σαββατιάτικη αγάπη, που δεν του επιτρέπει να γράψει ένα ακόμα μεγαλιώδες ποστ στο μπλογκ του και να αφήσει ένα ακόμα μνημειώδες σχόλιο σε διάφορα παλιόπαιδα του ίντερνετ,εκλιπαρεί τον/την σύντροφο πάνω στον τοίχο που του βρέθηκε πρόχειρος.

Τη Δευτέρα αγάπα με πουλάκι μου. Εγώ θα δουλεύω εσύ θα δουλεύεις. Όταν γυρίσουμε θα μου φτιάξεις κι ένα φαί να δείξεις πόσο μ' αγαπάς, θα δούμε καμιά ταινιούλα στο Ντι βιντι και θα πάμε για ύπνο αγαπημένοι γιατί αύριο κι εγώ θα δουλεύω κι εσύ θα δουλεύεις.

Αλλά το ΣΑΒΒΑΤΟ;;;;; ρε αγάπη, δώσε μου κι ένα ρεπό.

 
At 1/07/2011 01:42:00 π.μ., Blogger ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΔΙΦΩΝΟΥ said...

Συμπαρασταθείτε στον αγώνα των εργαζομένων για τη μη αναστολή της κυκλοφορίας του περιοδικού Δίφωνο.

Στο facebook θα μας βρείτε εδώ:

http://www.facebook.com/pages/OCHI-STO-KLEISIMO-TOU-DIPHONOU-official/180074428682623?ref=ts

Ευχαριστούμε.

 
At 1/07/2011 02:21:00 π.μ., Blogger Auslaender said...

Ενδιαφέρον το ότι όλοι αποδέχτηκαν αυτόματα το ότι ο συγγραφέας είναι άνδρας. Στον πεζό μου κόσμο οι γυναίκες συνήθως αιτούνται αγάπη. Τα αιτηματα μας (ανδρών) συνήθως άπτονται πιο πολύ της βιολογίας.

 
At 1/07/2011 03:14:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Mα είναι άντρας. Πιο ξεκάθαρο δεν γίνεται ;)

 
At 1/07/2011 09:58:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

Oldboy, δεν θα διαφωνήσω, απλά βρήκα την ευκαιρία να εκθέσω κάτι που με είχε προβληματίσει. Μπορεί το επιμύθιο να είναι ότι ακόμα και ο αυθορμητισμός και η ζωντάνια θα πρέπει να υπακούν σε κάποιους πολύ βασικούς κανόνες αισθητικής και λογικής.

Vogelfrei, με χαροποιεί που εξαιτίας της συσσωρευμένης πίκρας λόγω της ανασκευής των ψοφοδεών αριστερίστικων βεβαιοτήτων σου, έχεις εξελιχθεί σε έναν αυτοματοποιημένο ΑΦ watcher. Η βιαστική ερμηνεία για το τι εννοούσα σε σχέση με το βάθος είναι για άλλη μια φορά γραφική, ενώ δεν μπορείς να διακρίνεις καν ότι η άποψή μου δεν είναι εντελώς αρνητική. Μην ανησυχείς είμαι πολύ περισσότερο αντισυμβατικός και ανοιχτόμυαλος από έναν καλοαναθρεμένο επαναστάτη του γλυκού νερού, έτοιμο να μπει στη προθήκη μουσείου με τίτλο "Έλληνας Μεταπολιτευτικός Ρεβιζιονιστής Αριστερός ενώ Στρίβει Επαναστατικό Τσιγαριλίκι στο Πάρκο Ναυαρίνου".

 
At 1/07/2011 10:29:00 π.μ., Blogger jomarch said...

"αποτέλεσαν διάσπαρτα αποτυπώματα του είναι σε ένα περιβάλλον κατακλυσμένο από το φαίνεσθαι" εξαιρετική φράση.
Λογω του ότι συναναστρέφομαι έφηβους καθημερινά και ξέρω την αγωνία τους να βρούν ενα τοίχο να εκφραστούν - οσοι δεν εχετε τη χαρα να τους ξερετε δεν μπορειτε να φανταστείτε πόσο τους καιει αυτό και σε τι ποσοστό - πραγματικά βρισκω τη φραση συγκινητική.

 
At 1/07/2011 03:56:00 μ.μ., Blogger Prokopis Doukas said...

Με καθυστέρηση, αγαπητέ ολντ, θα γράψω οτι το φαινόμενο έχει δύο πλευρές:

Την εξαιρετική, της φαντασίας, του αυθόρμητου χαμόγελου που προσθέτουν στη ζωή μας, του ξύπνιου σαρκασμού ("barέθηκα", "σύνταξη στα 18, στράτευση στα 100") και της τέχνης που μπορεί να βγάλει ένας στενσιλάς ή γκραφιτάς και να ομορφήνει έναν γκρίζο τοίχο ή ελλενίτ/σιδερόφρακτο ρολό.

Κι από την άλλη, τρελλή μπουρδολογία, (ειδικά σε συνθήματα με αναρχικό/πολιτικό περιεχόμενο - ακόμα κι εκεί όμως βρίσκεις εμπνευσμένα). Και βεβαίως δεν είναι πάντα ούτε ευφάνταστα, ούτε τέχνη αυτά που γράφονται στους τοίχους. Δεν θα το χαρακτηρίσω πρόβλημα "ανομίας" (άλλωστε είναι μια άλλη μορφή της ανάγκης για ελεύθερη έκφραση, όπως και η μπλογκόσφαιρα), αλλά πρόβλημα "καταστροφής του περιβάλλοντος". Σε πολλές γωνιές της Αθήνας (και ιδίως στο ιστορικό κέντρο) ασκημαίνουν τη ζωή μας, διαλύουν την προσπάθεια για ένα ανακαινισμένο όμορφο νεοκλασικό, καταστρέφουν την όποια προσπάθεια αισθητικής σε αυτή την (ταλαιπωρημένη αισθητικά) πόλη.

Η λύση; Δεν ξέρω ποιά είναι. Αυτοσυγκράτηση; Κωδικός "ηθικής" μεταξύ γκραφιτάδων/συνθηματολόγων; Ας το βρουν μόνοι τους. Γιατί είναι κρίμα, άλλοτε να τους χειροκροτάμε κι άλλοτε να τους βρίζουμε.


Υ.Γ. Το σύνθημα-αφορμή για το ποστ σου είναι από τα καλύτερα. Ακριβώς γιατί είναι και διφορούμενο το κίνητρο του...


Υ.Γ. 2 Οι Ατενίστας δεν πήγαν να καθαρίσουν από τα συνθήματα, πήγαν να καθαρίσουν πρώτα απ'όλα, απ' ότι κατάλαβα, αυτή την απίστευτη συσσωρευμένη βρωμιά και "ετικετολαγνεία" πάνω σε κολόνες, σήματα κλπ. - άλλη "μόδα" έλλειψης σεβασμού στη στοιχειώδη συμβίωση και αυτή...

 
At 1/07/2011 05:20:00 μ.μ., Anonymous vogelfrei said...

Καλά αγόρι μου έχεις μεγάλο πρόβλημα.
Και μανία καταδίωξης και κρίση μεγαλείου.

Τέσπα, τέλος η τροφοδοσία του ναρκισσισμού σου. Δε χρειάζεται να κάνουμε οποιονδήποτε διάλογο από δω και περα. Να 'σαι καλά

 
At 1/07/2011 05:40:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Ναι, φυσικά, ήσουν απόλυτα δίκαιος απέναντι μου, και σε σχέση με αυτά που έγραψα τώρα, και σε ότι έχουμε διαλεχθεί κατά καιρούς. Κατά τα άλλα, συμφωνώ, είσαι άξιος κάθε περιφρόνησης.

 
At 1/07/2011 06:02:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Jomarch, εγώ που δεν συναναστρέφομαι έφηβους βρίσκω συγκινητικό αυτό που λες :)

 
At 1/07/2011 06:15:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Κι από την άλλη, τρελλή μπουρδολογία, (ειδικά σε συνθήματα με αναρχικό/πολιτικό περιεχόμενο - ακόμα κι εκεί όμως βρίσκεις εμπνευσμένα). Και βεβαίως δεν είναι πάντα ούτε ευφάνταστα, ούτε τέχνη αυτά που γράφονται στους τοίχους».
Προκόπη, καθόλου δεν διαφωνώ σε αυτό.
«Δεν θα το χαρακτηρίσω πρόβλημα "ανομίας" (άλλωστε είναι μια άλλη μορφή της ανάγκης για ελεύθερη έκφραση, όπως και η μπλογκόσφαιρα), αλλά πρόβλημα "καταστροφής του περιβάλλοντος". Σε πολλές γωνιές της Αθήνας (και ιδίως στο ιστορικό κέντρο) ασκημαίνουν τη ζωή μας, διαλύουν την προσπάθεια για ένα ανακαινισμένο όμορφο νεοκλασικό, καταστρέφουν την όποια προσπάθεια αισθητικής σε αυτή την (ταλαιπωρημένη αισθητικά) πόλη».
Εδώ εν μέρει διαφωνώ. Όπως λέω και σε παραπάνω σχόλιο μπορώ να αντιληφθώ τις αισθητικές ενστάσεις, τις ενστάσεις περί ασχήμιας. Από την άλλη όμως ενδέχεται και τα γκράφιτι και τα συνθήματα να αποτελούν τελικά μια αυθεντική αισθητική σφραγίδα της πόλης: άναρχη, ναι, ειδωμένη μεμονωμένα συχνότατα άσχημη, ναι, συνολικά αποτιμώμενη όμως σαν ένεση ζωντάνιας. Οι τοίχοι της πόλης είναι ζωντανοί - οι άνθρωποι της πόλης είναι ζωντανοί - η πόλη είναι ζωντανή. Είναι σε τελική ανάλυση μια αισθητική της ελευθερίας. Από τι θα αναρωτηθούν οι διάφοροι Καλύβες. Από τι πασχίζαμε διαρκώς να είμαστε ελεύθεροι. Από το νόμο; Σε τι αντιδρούσαμε και επαναστατούσαμε μια ζωή. Γιατί εξακολουθούμε να εξιδανικεύουμε την ασχήμια; Ίσως επειδή και η εξιδανίκευση της τάξης και της ομοιομορφίας, των καθαρών τοίχων και των φρεσκοβαμμένων προσόψεων, είναι εξίσου πλανημένη.

 
At 1/07/2011 06:15:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Κι από την άλλη, τρελλή μπουρδολογία, (ειδικά σε συνθήματα με αναρχικό/πολιτικό περιεχόμενο - ακόμα κι εκεί όμως βρίσκεις εμπνευσμένα). Και βεβαίως δεν είναι πάντα ούτε ευφάνταστα, ούτε τέχνη αυτά που γράφονται στους τοίχους».
Προκόπη, καθόλου δεν διαφωνώ σε αυτό.
«Δεν θα το χαρακτηρίσω πρόβλημα "ανομίας" (άλλωστε είναι μια άλλη μορφή της ανάγκης για ελεύθερη έκφραση, όπως και η μπλογκόσφαιρα), αλλά πρόβλημα "καταστροφής του περιβάλλοντος". Σε πολλές γωνιές της Αθήνας (και ιδίως στο ιστορικό κέντρο) ασκημαίνουν τη ζωή μας, διαλύουν την προσπάθεια για ένα ανακαινισμένο όμορφο νεοκλασικό, καταστρέφουν την όποια προσπάθεια αισθητικής σε αυτή την (ταλαιπωρημένη αισθητικά) πόλη».
Εδώ εν μέρει διαφωνώ. Όπως λέω και σε παραπάνω σχόλιο μπορώ να αντιληφθώ τις αισθητικές ενστάσεις, τις ενστάσεις περί ασχήμιας. Από την άλλη όμως ενδέχεται και τα γκράφιτι και τα συνθήματα να αποτελούν τελικά μια αυθεντική αισθητική σφραγίδα της πόλης: άναρχη, ναι, ειδωμένη μεμονωμένα συχνότατα άσχημη, ναι, συνολικά αποτιμώμενη όμως σαν ένεση ζωντάνιας. Οι τοίχοι της πόλης είναι ζωντανοί - οι άνθρωποι της πόλης είναι ζωντανοί - η πόλη είναι ζωντανή. Είναι σε τελική ανάλυση μια αισθητική της ελευθερίας. Από τι θα αναρωτηθούν οι διάφοροι Καλύβες. Από τι πασχίζαμε διαρκώς να είμαστε ελεύθεροι. Από το νόμο; Σε τι αντιδρούσαμε και επαναστατούσαμε μια ζωή. Γιατί εξακολουθούμε να εξιδανικεύουμε την ασχήμια; Ίσως επειδή και η εξιδανίκευση της τάξης και της ομοιομορφίας, των καθαρών τοίχων και των φρεσκοβαμμένων προσόψεων, είναι εξίσου πλανημένη.

 
At 1/07/2011 07:08:00 μ.μ., Blogger ΑΦ said...

Oldboy, επειδή περπατώ πολύ στην Αθήνα, πίστεψέ με, λατρεύω τον αναρχικό τρόπο δόμησής της, που προσφέρει εκπλήξεις και σου γεννά διαφορετικές αισθήσεις σε κάθε γειτονιά από όπου περνάς, απότοκο της κατά τα άλλα υπερκαταδικασμένης εποχής της αντιπαροχής. Σίγουρα είναι τρομακτική μια προοπτική καθαρής, ομοιόμορφης και με μοναδικό κριτήριο "ομορφιάς" πόλης. Όμως στην Αθήνα αυτός ο κίνδυνος είναι ελάχιστος, αντίθετα αυτό που κινδυνεύει είναι και η τελευταία γωνιά σχετικής οπτικής αισθητικής ομοιομορφίας από "παρεμβάσεις", σαν να επεισέρχονται σε μια στροφή ποιήματος και μερικά, έστω και ενδιαφέροντα, άσχετα τραυλίσματα. Λίγοι πιστεύω είναι οι μάγκες γκραφιτάδες που καταφέρνουν να εντάξουν το έργο τους "ομαλά" και με αισθητική πρόταση στον "καμβά τους". Κατά βάση αυτό που έχω δει είναι άπειρες καινούριες πλατείες και δημόσιους χώρους να στενάζουν κάτω από κιλά μαύρου σπρέυ και μαύρης διάθεσης, θύματα των οποίων μπορεί να είναι ακόμα και δέντρα !

Και αν είναι να τα εξετάζουμε όλα, ας σκεφτούμε και αυτόν που βλέπει κάθε πρωί που ανοίγει τον παράθυρό του, το ίδιο επιθετικό και δηλητηριώδες σύνθημα, που σε μας μπορεί να φάνηκε ενδιαφέρον και αστείο τη μια φορά που περάσαμε και το είδαμε. Δεν επιβάλλεται μόνο η ομοιομορφία και η ουδετερότητα ενός δημόσιου χώρου - μπορεί εξίσου να καταπιέζουν και τα αντίθετά τους.

 
At 1/07/2011 08:09:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Πολλές φορές θέλω να φύγω.
Να ζήσω κάπου μακριά από φλώρους-τσούλες-κινητα και λεφτά, εχοντας για στέγη τον καθαρό ουρανό.
Μα πάντα κάτι με κρατάει κολλημένο εδώ..."


Αν και το έβλεπα κάθε μέρα, πάντα καθόμουν και το κοιτούσα για ώρα.
Ευτυχώς το έβγαλα φωτογραφία πριν ο τοίχος βαφτεί ξανά με αυτό το "υπέροχο" γκρι χρώμα που υπαρχει σε όλη την Αθήνα.

Σ.

 
At 1/12/2011 06:04:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μπραβο ρε ηλιθιε, μπραβο! Με τα mall να χαιρεσαι και να κραζεις την αντικουλτουρα των γκραφιτι! Αν ζουσες επι χουντας εσυ αγορι μου θα δυσανασχετουσες με το "Εξω η ΗΠΑ, Εξω το Νατο" στην εισοδο του πολυτεχνειου και θα επεφημουσες τανκς που μπηκαν να καθαρισουν τα παλιοπαιδα που ασχημαινουν την πολη! Σφαλιερες και κλωτσιες στα "απολιτικ" τσιρακια!

 
At 1/13/2011 01:45:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

@ Σ.

http://www.youtube.com/watch?v=kIBzlyS62C0

 
At 1/13/2011 04:07:00 μ.μ., Anonymous Μαρία said...

έκλεψα τη φωτογραφία!

 
At 1/14/2011 05:00:00 μ.μ., OpenID xazoulhs said...

Αυτο ειναι ποίηση γαμω τη τρέλα μου !!

Κοιταξτε που εχει καταντήσει σημερινή ποίηση...
Η εξομολόγηση ενός γύφτου

 
At 1/19/2011 06:29:00 μ.μ., OpenID xazoulhs said...

Συγνωμη για το διπλο ποστ απλα απο κατω ηθελα να βαλω το σωστο κειμενο για την κριτικη της σημερινης ποιησης.
Hey! Χαζούληδες

 
At 2/19/2011 11:25:00 μ.μ., Blogger ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΑΡΑΣ said...

ειναι στιχος απο το ποιημα "Γι αυτό." της λατρεμενης ΣΤΕΛΛΑΣ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ -Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ-...και για την ακριβεια λεει:
...αν ηταν δευτερα θα το καταλαβαινα
αλλα σαββατο!
ειναι δυνατον να μη μ'αγαπας σαββατο;........
καλο σαββατοβραδο σε ολ...

 
At 4/19/2011 05:54:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

kseroume pou (se pia perioxH meros graftike auto ) ?

 
At 10/25/2011 09:51:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πού γράφτηκε αυτό το σύνθημα;
Υπάρχει ακόμα;

 
At 10/25/2011 04:11:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Στην οδό Σουλτάνη, στα Εξάρχεια.
Υπήρχε μέχρι πριν λίγο καιρό. Αν δεν σβήστηκε πρόσφατα θα υπάρχει ακόμα.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home