Δευτέρα, Ιανουαρίου 19, 2009

Η εκδοχή του εσού

Χθες βράδυ μπροστά μου στο φανάρι ένα αυτοκίνητο που μολονότι δεν είναι νεκροφόρα μεταφέρει μια κάσα. Περίεργο. Να μεταφέρει κι η κάσα άνθρωπο; Το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μου παίζει εκείνη την ώρα το «Sapore di Sale» κι αναρωτιέμαι αν θα το ήξερε ο πιθανός μπροστινός νεκρός, αναρωτιέμαι αν θα το αγαπούσε, αναρωτιέμαι πόσες φορές να είχε περάσει από τα ζωντανά αυτιά του (έχοντας διέλθει άραγε αβλαβές ή έχοντας εσωτερικευθεί ξεχωριστά;). Θυμάμαι τότε την βαθύτατα τραυματική δική μου ιστορία σε σχέση με το τραγούδι· πιο καλοκαιρινές εικόνες από του τραγουδιού δύσκολα συναντάς στην πιάτσα: Γεύση από αλάτι, γεύση από θάλασσα, που έχεις στο δέρμα, που έχεις στα χείλια, όταν βγαίνεις από το νερό κι έρχεσαι να στεγνώσεις δίπλα μου ... Κι όταν σε φιλώ, γεύση από θάλασσα, γεύση από αλάτι, γεύση από σένα. 'Εκανα, που λες, Ιταλικά μικρός και μια μέρα που με παρέλαβε ο πατέρας μου από το μάθημα έπαιζε πάλι στο αυτοκίνητο -από κασέτα τότε- το «Sapore di Sale». Με ρωτάει, λοιπόν, αν καταλάβαινα τι λέει το ρεφρέν και του απαντάω: Γεύση από αλάτι, γεύση από θάλασσα, γεύση από τσάι. Και υπό μία έννοια δίκιο είχα, αφού sapore di te θα σήμαινε γεύση από τσάι αντί για γεύση από σένα, αν το te ήταν tè, αλλά μπρος στους ήχους που είναι ο τόνος;
Το ανεπανάληπτο ξενέρωμα αυτής της παραδείσιας εικόνας μεσογειακής παραλίας, την οποία μπόλιασα με τσάι βγαλμένο από μουντό απόγευμα του Μπρίστολ, με στιγμάτισε ανεπανόρθωτα. Στα χρόνια που ακολούθησαν 29 ψυχαναλυτές ολντμποϊων μού εξήγησαν ότι η προτίμηση της εκδοχής του τσαγιού από την εκδοχή του εσού συνιστά ακλόνητη απόδειξη του ψυχρότατου μου χαρακτήρα, ενός χαρακτήρα που επιλέγει να αποστασιοποιηθεί (ακόμη και γλωσσικά, ακόμη και σε μία ξένη γλώσσα) από οτιδήποτε μυρίζει θερμότητα, επαφή, κοντινάδα. Εγώ πάλι τους εξηγούσα ότι η γυναίκα που βγαίνει από τη θάλασσα έχοντας γεύση αλατισμένου τσαγιού είναι αντίθετα απόδειξη του ποιητικότατου μου χαρακτήρα, ενός χαρακτήρα που θα επιλέξει το παράδοξο από το απαράδοξο, το ασυνήθιστο από το συνηθισμένο, που θα επιλέξει αυτό που θα προσθέσει μερικές ακόμη ραγούλες στων συνειρμών το τραίνο. Εκείνοι τότε έσκιζαν τα 29 πτυχία τους, ενώ εγώ πτυχίο Ιταλικών τελικά δεν πήρα· αλλά την συγκεκριμένη τύψη δεν την αξιώθηκα ποτέ, ίσως επειδή την είχα προεξοφλήσει ένα ηλιόλουστο Σάββατο, όταν επιλέγοντας την εκδοχή του τσαγιού ένιωσα ότι για Ιταλικά με έστελναν και σε αντάλλαγμα τους κατέστρεφα τα σκηνικά των τραγουδιών τους.

26 Comments:

At 1/19/2009 09:43:00 μ.μ., Anonymous anasthod said...

ωραίο κείμενο. Μatt, damon και gwyneth; Η φωτό προέρχεται από ταινία; Συνειρμός έφερε στον νου μου τον damon albarn και τους mali music. Παρεμπιπτόντως, η ιδιάζουσα περίπτωση του κου ben button είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση, τρυφερή, αινιγματική, κατευναστική (ομμμ). Οσονούπω υποθέτω, αν δεν έχει ήδη κυκλοφορήσει στις αίθουσες.

 
At 1/19/2009 10:38:00 μ.μ., Anonymous Βιτόριο Γκάσμαν said...

ΔΩΣΤΕ ΤΟΥ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ΙΤΑΛΙΚΩΝ ΤΩΡΑ!

 
At 1/19/2009 10:51:00 μ.μ., Blogger Vrennus said...

...Damon, Paltrow και Jude Law. Η ταινία είναι «Ο ταλαντούχος κος Ρίπλεϋ».

 
At 1/19/2009 11:48:00 μ.μ., Anonymous anasthod said...

talented mr Ripley; Μόνο τον matt damon θυμάμαι στον πρωταγωνιστικό ρόλο, από τη φωτό δε θα το θυμόμουν. Νομίζω πως έχω δει μια εκδοχή αυτού με τον Malcovich στον πρωταγωνιστικό ρόλο, εξίσου ελκυστική. Merci.

 
At 1/20/2009 12:33:00 π.μ., Blogger squarelogic said...

Άπαιχτος!!!Ακου να σκεφτείς "τσάι"!
You are,after all,an English Gentleman...

 
At 1/20/2009 03:21:00 π.μ., Blogger Teenage Angst said...

Φίλτατε Oldboy υπάρχει και το ice tea!Καλοκαιρινό,καλοκαιρινό!

 
At 1/20/2009 08:35:00 π.μ., Anonymous Κ.Κ.Μοίρης said...

είχατε δεν είχατε πάλι στη Γάζα το πήγατε με τον σαφή υπαινιγμό για τη γυναίκα του Λωτ

 
At 1/20/2009 10:01:00 π.μ., Blogger ou ming said...

"ενός χαρακτηρα που θα επιλέξει το παράδοξο από το απαράδοξο, το ασυνήθιστο από το συνηθισμένο, που θα επιλέξει αυτό που θα προσθέσει μερικές ακόμη ραγούλες στων συνειρμών το τραίνο. Εκείνοι τότε έσκιζαν τα 29 πτυχία τους, ενώ εγώ πτυχίο Ιταλικών τελικά δεν πήρα· αλλά την συγκεκριμένη τύψη δεν την αξιώθηκα ποτε"

Το παράξενο είναι ότι πρώτη φορά βλέπω να σου ξεφεύγουν τόνοι σε ποστ :)

 
At 1/20/2009 11:13:00 π.μ., Anonymous CF said...

είσαι τόσο τυχερός, που μπορείς αβίαστα ,να μεταφέρεις τα συναισθήματά σου μέσα απο τις λέξεις,ζηλεύω αφόρητα....πολύ!

 
At 1/20/2009 11:48:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ωραίο , ωραίο πολύ ωραίο!
αν σε παρηγορεί και δεν με κακοχαρακτηρίσεις , εγω μικρή, οταν ακουγα το "θέλω νάρθω να σ΄αρπάξω απο την αλλη..." (της Λαίδης Αντζι), αθώα ουσα, νόμιζα οτι εννοούσε απο την αλλη μεριά.
Και απορουσα με το ακατανόητο του νοήματος και του πράγματος , αλλα στιγμή δεν πήγε το μυαλό μου οτι μπορει μια γυναίκα να πάει να αρπάξει απο μια αλλη γυναίκα εναν άντρα!!!
Μα γιατι να το κάνει αυτο???
Υπάρχει?

 
At 1/20/2009 12:39:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Δικοί μου συνειρμοί:
Κάσα: Η κάσα με τον παπού μου μέσα, φορτωμένη στη παλιά σεβρολέτ, όταν πηγαίναμε να τον θάψουμε στο χωριό.
Αλάτι: Τα καλοκαίρια, ο παπούς μου κατέβαζε τα προβατάκια του στην παραλία να γλείψουν αλάτι να νοστιμίσει το κρέας τους. Για τον ίδιο λόγο, τα τάιζε κάπου κάπου και... τσάι του βουνού!
οκ..? :))

 
At 1/20/2009 12:43:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Συγγνώμη, μάλλον μπερδεύτηκα.. Πιθανότερο είναι να τα κατέβαζε στη παραλία το χειμώνα... Το υποθέτω, επειδή τα καλοκαίρια τα ανέβαζε στο βουνό και εκεί σίγουρα δεν έχει θάλασσα!
Αρα, καλοκαίρι δεν παίζει στο συνειρμό, γράψε λάθος.

 
At 1/20/2009 03:02:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Τέλειο!!! :)))
Έκανα κι εγώ ιταλικά μικρή και το σουπεριόρε δε το πήρα ποτέ. Ταιριάζουμε! Στην ξαναπέφτω όπως τον παλιό καλό καιρό πριν αρχίσεις τα questo è il tempo di vivere con te! Τους συντροφικούς μου χαιρετισμούς στο τσάι! :))

 
At 1/20/2009 04:18:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ou Ming, και το λάθος μεγαλώνει αν σκεφτείς ότι από τη στιγμή που το πρωτοπόσταρα έκανα σαράντα μικροτροποποιήσεις, άρα άλλες τόσες φορές το ξαναδιάβασα. Αλλά έτσι φαίνεται συμβαίνει, ακόμα και τα λάθη μου έχουν ένα βαθύτερο νόημα, καθώς το κείμενο αντιδρά και δίνει τη δική του πινελιά. Ο τόνος που έβαλα μικρός στο te, βγήκε όταν μεγάλωσα απ' το ποτέ.

 
At 1/20/2009 05:02:00 μ.μ., Blogger Maria Jose said...

Με χαρά βρήκα το ιστολόγιό σου. Ο τρόπος που γράφεις είναι εξαιρετικός. Θα σε διαβάζω και θα τα λέμε!

 
At 1/20/2009 05:58:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Eυχαριστώ πολύ για τα σχόλια.
ΚΚ Μοίρη, έχεις έμπειρο μάτι ;)
Νiemandsrose, μην ξαναπέσεις, θα χτυπήσεις.

 
At 1/20/2009 06:19:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μπράβο!
ΚΠ

 
At 1/20/2009 09:19:00 μ.μ., Anonymous anasthod said...

Είδα το "yes, man" σε κακή μεν ποιότητα από torrent, αδιάφορο δε για να καταλαμβάνει χώρο στον σκληρό δίσκο. Επί τη ευκαιρία, για όσους εκπαιδευτικούς δευτεροβάθμιας επισκέπτονται το παρόν ιστολόγιο κι έχουν κάνει αίτηση μετάθεσης, οι βάσεις μεταθέσεων (Απρ2008): http://www.ypepth.gr/docs/vaseis_metatheseon2008_080401.xls. Οι μεταθέσεις είθισται να λαμβάνουν τόπο περί τον Μάρτιο μήνα κάθε έτος.

 
At 1/20/2009 10:44:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ειχα μερες να μπω, και τι ευχαριστη εκπληξη αυτό το post! οι παρανoήσεις των στιχων εχουν πλακα: θυμαμαι ενα ωραίο του Οδυσσέα Ιωαννου (το ειχε πει στην εκπομπη του) που για χρονια ακουγε το "πεφτεις σε λαθη, τι εχεις πάθει" ως "πεφτεις ελάφι, τι έχεις παθει"...
Γεωργία

 
At 1/21/2009 02:30:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Kαι όπως τραγουδούσαν και οι Ιταλοί αιχμάλωτοι: "μάνα είμαι τόσο ευτυχής γιατί επιστρέφω στο τσάι" :)

 
At 1/21/2009 08:17:00 π.μ., Blogger ΤΙΠΟΥΚΕΙΤΟΣ said...

Κάτι παρόμοιο είχα πάθει κι εγώ, αγαπητέ Ολντμπόη, με το θρυλικό A casa d'Irene. Νόμιζα ότι λέει "giorni senza domani e il desiderio di tè", «μέρες δίχως αύριο, και λαχτάρα για τσάι». Perfect English gentleman, που είπε κι ο squarelogic: δεν πα' να χάνεται ο κόσμος, εμείς το τσάι μας θα το πιούμε φάιβ ο' κλοκ (ή ο' κλικ, για τους κολλημένους μπλογκεράδες).

 
At 1/21/2009 03:12:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

:)

Καποια μέρα που θα θυμηθείς αυτα μέσα σε βιβλιοπωλείο, αναζήτησε το "Τοπίο ζωγραφισμένο με τσάι" του Μιλοραντ Παβιτς, εκδ Ηρόδοτος.

:)

(ηθελα να εγραφα διάφορα για την παλαιστίνη αλλα δεν εχει νοημα, είμαστε απλα οι περισσότεροι φριχτοί, κουκουλωμένοι, εγωπαθείς, μικρομαλάκες καλοζωισμένοι, που δε θα σηκωθούμε ποτέ απ τον καναπε παρά μονο για να παμε να χεσουμε η να μας χέσουν. Δεν εχει νοημα)

 
At 1/21/2009 05:19:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ώστε είμαστε πολλοί, Τιπούκειτε; Να φτιάξουμε κανένα σύλλογο τότε και να μαζευόμαστε στο τεϊοπωλείο της Ειρήνης, όπου τραγουδούν, γελούν, υπάρχει κόσμος που πάει κι έρχεται :)
Νοmad, γράψε για το Νταρφούρ τότε
:(

 
At 1/27/2009 03:35:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

γεια σου ολντ μας,μερες ειχα να μπω λογω κωλυματος κι εχω μπολικο υλικο να διαβασω και ν απολαυσω!!!!
χμμμ αν δεν ησουν (τοτε)μικρος,η σωστη μεταφραση θα χε ερθει απο μονη της κι ας μην ....ακουγεται ο τονος...
να σαι παντα καλα!
Α.Γ.

 
At 7/27/2009 07:27:00 μ.μ., Blogger apple130674 said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 12/20/2013 01:18:00 μ.μ., Blogger armenizi said...

Διαβολικά,θεϊκά...ή απλά ψυχρά την υιοθέτησες ως τσάι;

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home