Τρίτη, Σεπτεμβρίου 16, 2008

Ειδωλολατρία

1) Όλες οι κόκα κόλες έχουν την ίδια γεύση και αξία
2) Μοναδικό καταναλωτικό προϊόν μπορεί να είναι μόνο το έργο τέχνης
Η πολυτέλεια αναγνωρίζει τη ρηχότητα της υπόσχεσης για διάκριση που δίνει ο μαζικός καταναλωτισμός και την επαναδιατυπώνει ισχυριζόμενη ότι εάν το προϊόν είναι αρκετά αποκλειστικό θα εκπληρώσει τον απαιτούμενο στόχο.
Ωστόσο, η λογική της πολυτέλειας μπορεί να κατευθύνεται προς την μοναδικότητα, αλλά η ίδια η επιτυχία των ισχυρισμών της την οδηγεί σε παρακμή. Η πολυτέλεια γλιστράει στον κατήφορο, καθώς οι τεχνικές του branding και οι διάχυτες υποσχέσεις του λάιφστάιλ απλώνονται σε όλο και μεγαλύτερη έκταση. Τα είδη «υπερ-πολυτελείας» και οι μάρκες «uber-premium» είναι μια απόπειρα να ανακτηθεί το χαμένο έδαφος. Προσπάθεια μάλλον μάταιη, γιατί αν εστιάζεις στον μεταφυσικό στόχο του αυτοπροσδιορισμού μέσω του shopping, η γνώση ότι ακόμα και το πιο «εκλεκτό» προϊόν υπάρχει σε περισσότερα του ενός αντίτυπα θα σε βασανίζει πάντα. Η προσωπική σου μοναδικότητα μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο από ένα μοναδικό αντικείμενο.
Αυτό, περισσότερο από κάθε άλλο, εξηγεί την άνευ προηγουμένου άνθηση στην αγορά τέχνης. Η τέχνη δεν είναι απλώς ένα uber-premium προϊόν. Ακόμα κι αν έχεις πάρα πολλά λεφτά, δεν μπορείς πάντα να μπεις σε μια γκαλερί και να αγοράσεις το έργο που θέλεις. Χρειάζονται γνωριμίες, φήμη, εσωτερικές πληροφορίες. Η κατοχή ενός σημαντικού έργου με την υπογραφή περιζήτητου καλλιτέχνη είναι ένα παράσημο διάκρισης (γούστου, ματιού, ψυχής, κοινωνικής δικτύωσης) που κανένα προϊόν πολυτελείας δεν μπορεί να προσφέρει.
3) Ο προσωπικός σου ψεύτικος Θεός
Οταν ο Μωυσής έλειπε για δουλειές, ήταν δηλαδή με τον Θεό και ελάμβανε τις εντολές Του, οι Ισραηλίτες ανησύχησαν. Την ανησυχία τους ανέλαβε να καταπραΰνει ο Ααρών, ο οποίος τους κατασκεύασε τον «Χρυσό Μόσχο», κάτι για να κοιτούν, να προσκυνούν και να λατρεύουν. Ο πειρασμός είναι μεγάλος να πιστέψει κανείς ότι έστω μία από τις Δέκα Εντολές προστέθηκε αφότου ο Μωυσής επέστρεψε και, εξοργισμένος, πέταξε το χρυσαφένιο μοσχάρι στη φωτιά: ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλην εμού.
Στο εξώφυλλο του τελευταίου τεύχους του περιοδικού «Time», ένας μεσήλικος γκριζομάλλης Βρετανός κοιτάζει τον φακό με έντονα μάτια, πίσω από γυαλιά με γαλάζιους φακούς. Τα σφιγμένα χείλη του υπονοούν έναν σαρκασμό, μια ασέβεια. Μια ασέβεια όμως που έχει πλέον παγκόσμια φήμη και έχει απασχολήσει σχεδόν κάθε μέσο ενημέρωσης σε όλον τον κόσμο εδώ και είκοσι χρόνια. Για την πρόσφατη ομοβροντία διεθνούς δημοσιότητας υπάρχουν πολλοί λόγοι: με σημαντικότερο ίσως ανάμεσά τους έναν ταύρο με χρυσά κέρατα και οπλές 18 καρατίων, διατηρημένο σε φορμαλδεΰδη. Ο χρυσός αυτός μόσχος είναι διαθέσιμος για όποιον έχει να πληρώσει από 14,6 ως 22 εκατομμύρια δολάρια.
Ουδείς γνωρίζει πόσοι από αυτούς που θα σπεύσουν να τον αγοράσουν θυμούνται τη βιβλική αφήγηση ή αντιμετωπίζουν την αγορά τους αυτή με όσο σαρκασμό αντιμετώπισε την κατασκευή του μόσχου ο δημιουργός του. Ο μεσήλικος και γκριζομάλλης, πλέον, Ντέιμιεν Χερστ θυμάται πολύ καλά τη βιβλική αφήγηση: Πόσα θα πληρώνατε για τον δικό σας, ολόδικό σας, προσωπικό σας ψεύτικο θεό;
4) Μπλογκ: η κόκα κόλα του πνεύματος
Εκτός από τη δημοκρατική εξίσωση της κόκα κόλας, υπάρχει και η δημοκρατική εξίσωση της εικόνας. Αν τον «Χρυσό Μόσχο» ως είδωλο μπορεί να τον έχει μόνο ένας, το είδωλο του ειδώλου μπορεί να το έχουν όλοι και η φωτογραφία που θα δεις εσύ εδώ θα είναι πάνω κάτω ίδια με την φωτογραφία που θα δει οποιοσδήποτε άλλος, οπουδήποτε αλλού.

29 Comments:

At 9/16/2008 06:07:00 μ.μ., Blogger greek-GAYLOLITA said...

Εχω την αισθηση παντως πως ειναι αρκετα ενδιαφερον αυτο που επιχειρει να κανει ο Χερστ,χρησιμοποιωντας αναντιρρητα και με το αζημιωτο βεβαια, την εξαιρετικα προνομιουχο θεση που κατεχει στο contemporary χρηματιστηριο.
Στοχος του η αποδυναμωση του art-cirquit και των μεσαζοντων του, αντικαθιστωντας τους με τις διαδικασιες της πανισχυρης αγορα.
Λιγο χλωμο να τα καταφερει βεβαια(γκαλεριστες, συλλεκτες, μουσεια, ως φαρα εχουν κατσαριδικες αντοχες και αξιοσημειωτη ικανοτητα ανεβοκατεβασματος καλλιτεχνων) οποτε ας ειναι ετοιμος για μετακυλισεις απο τις artλιστες.
Τουλαχιστον θα το κανει με γεματες τσεπες;-)

 
At 9/16/2008 06:45:00 μ.μ., Blogger ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ said...

Η ουτοπία των blogger

Δες












.












,

 
At 9/16/2008 07:05:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

''...Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται και μου λένε "είναι απαίσιο" ή "είναι σκατά" ή "το σιχαίνομαι". Και εγώ τους ρωτάω: "Α, ναι; Ποιο έργο είδες;". Και μου απαντούν: "Δεν έχω δει κανένα, διάβασα τι κάνεις στην εφημερίδα...''

Το είδωλο του ειδώλου στην τέχνη δεν έχει καμία αξία, ούτε εγκυκλοπαιδική. Αυτή είναι η δύναμη της ''παρουσίας'' του έργου τέχνης όπως συμφωνεί και ο Χερστ.

Η ουσία είναι ότι:

''Τώρα ο Χερστ τα έχει βάλει πάλι με όλους και έστω μόνον αυτό μού φαίνεται ότι αξίζει πολλά. Πολύ περισσότερα από μερικά εκατομμύρια δολάρια.''

 
At 9/16/2008 07:09:00 μ.μ., Blogger gerasimos said...

Στην περίπτωσή του η τέχνη έχει μπει στο περιθώριο. Αυτό που έχει σημασία είναι το πόσα χρήματα μπορούν να διαθέσουν κάποιοι για να βάλουν μια διατηρημένη επιχρυσωμένη ψόφια αγελάδα - ή έναν εξίσου ψόφιο ταύρο - στο σαλόνι τους. Πρόκειται για επίδειξη σκορπίσματος χρήματος και τίποτε περισσότερο.

 
At 9/16/2008 07:42:00 μ.μ., Blogger z said...

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ

Η γλώσσα είναι σε μένα. Εγώ δεν είμαι στη γλώσσα.
Και μπαίνει το αγέρι των λέξεων, αλήθεια,
ξαναθροΐζει με τα φύλλα της καρδιάς μου.
Έτσι και το χιόνι πέφτει μεσ’ στη φύση
για να λιώσει σαν τη μουσική στο στήθος.
Έτσι κι ο κόσμος μαζεύεται τριγύρω
εκεί που κάτι συμβαίνει.
Μα τι συμβαίνει;
Κάποιος τρώει το αντικείμενο και τον κοιτάζουν.
Αυτός είναι ο διακόπτης του νου
με τον ήλιο στα πόδια του
εκείνος που λαχτάρησε το άδειο μονοπάτι
και τον πάει στην πλατειά
πέτρα του λαμποδύναμου νερού.
Κι αν έχει δίψα μεγαλύτερη απ’ τα αισθήματα
μπορεί τα μάτια να γεμίσουν ερημιά σαν του νεκρού
μπορεί να δει τη φτερωτή Θεοτόκο.
Καθένας ξέρει κι άλλο δρόμο του θανάτου
και την υγεία των αγγέλων μοιράζει με τις χαραυγές.
Καθένας δείχνει την ορμή στο καλοκαίρι
και στο χειμώνα τον απέραντο σεβασμό
καθώς οι κεραυνοί ξεσχίζοντας
τις πλούσιες λάμψεις
την πρώτη-πρώτη ομορφιά
στα μάτια ξαναπαρασταίνουν.
Η γλώσσα είναι σε μένα.
Κάτι ανάλογο. Κάτι βαθιά ηττημένο.

 
At 9/16/2008 07:46:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

θα ήταν έτσι, αν ο μηχανισμός αποτελούσε το ζητούμενο.

Να μπορείς να γράφεις δε σημαίνει πως μπορείς και γραφεις.
Η κοκα κολα είναι ατυχές παραδειγμα ακριβώς διότι έχει παντού την ίδια γεύση. Το είδωλο του ειδώλου πάλι ναι, μπορεί να το έχει ο καθένας ενώ το ίδιο μόνο ένας, αλλά εδώ επιχειρείς μια εξίσωση που δεν στέκει στο χώρο της γραφής (μπλογκ ξεμπλογκ μιλαμε για τη γραφή).

Επειδή you can't judge the book by looking at the cover, είναι υπέροχο που ο καθένας πια μπορεί να γράψει δημόσια (ακόμα κι οταν γράφει αρλούμπες)και δεν εξαρτάται πια η δημοσιοποίηση των ιδεών απο μεσάζοντες. Αλλά εγώ θα επανέλθω σε εσένα/τον χ, μόνο αφού ανοίξω τις μέσα του/σου/των σελίδες.

Εκεί δεν παίζει πια δημοκρατία και κοκα κόλα, ούτε καν μόσχος. Παίζει αυτό το αδιόρατο και ουδέποτε περιγραφέν πράγμα που ονομάζουμε ιδέα.

Αυτή δεν έχει ποτέ την ίδια γεύση κι ούτε αγοράζει κανείς το είδωλό της γιατι δεν αντικατοπτρίζεται.

:)

(Μπού, επειδή συνήθως τρομάζεις τον κόσμο)

 
At 9/16/2008 08:00:00 μ.μ., Blogger gerasimos said...

nomad είπες 'και δεν εξαρτάται πια η δημοσιοποίηση των ιδεών απο μεσάζοντες': έχεις δοκιμάσει ποτέ να εκδόσεις ένα βιβλίο; Να συνεργαστείς με μια εφημερίδα ή ένα περιοδικό; Εκεί να δεις μεσάζοντες... ένα μπλογκ ο καθένας μπορεί ν' ανοίξει, και ξέρω πολλά αξιόλογα, τα οποία όμως παραμένουν απλώς αυτό... μπλογκς. Μπαίνουμε, κοιτάμε, σχολιάζουμε και πάμε παρακάτω. Συγνώμη, αλλά εδώ δε νομίζω ότι πρόκειται τόσο για δημοσιοποίηση ιδεών, όσο για έναν κάπως παρακμιακό κλεφτοπόλεμο εντυπώσεων μεταξύ ανώνυμων ανθρώπων. Και τη δημιουργία μιας περιθωριακής κοινότητας wannabe συγραφέων, ιδεολόγων, καλλιτεχνών και ό, τι άλλο θες - όπως τουλάχιστον τους βλέπει η υπόλοιπη κοινωνία.

Με κανέναν τρόπο δεν θα ήθελα να υποτιμήσω την ιστορία που λέγεται μπλογκς, απλώς δε νομίζω ότι πρόκειται ούτε για πραγματική δημοσιοποίηση, ούτε πολλές φορές και για ιδέες.

 
At 9/16/2008 08:18:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Γεράσιμε,

ναι και ναι.

ασχέτως της δικής μου εμπειρίας όμως, τη δυνατότητα που δίνουν τα μπλογκς στην εκφραση χωρίς αυτούς τους μεσάζοντες δεν την εκτιμώ όπως κι εσύ: βλέπω αλλα μπλογκς να έχουν να πουν και να λένε, αλλα όχι, άλλα να αναλώνονται σε επιδείξεις, αλλα να δημιουργούνται από φερέλπιδες κι αλλα απο καμακια. Σο γουατ; Νομίζεις οτι δενβ γράφονται βιβλία ή κείμενα για αντίστοιχους λόγους; Απλά εκεί υπάρχουν και οι μεσάζοντες.

Επίσης να πω ότι έχω διαβάσει κείμενα σε ανώνυμα μπλογκς που με ταρακούνησαν περισσότερο απο κείμενα σε πασίγνωστα βιβλία.

Το ότι η σκέψη μπορεί και να ευτελίζεται ενίοτε από την ευκολία του μέσου δε με αφορά. Δε με αφορά το μέσο, με αφορά η γυμνή ιδέα.

 
At 9/16/2008 11:28:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Είδωλα είμαστε όλοι. Είδωλα στον καθρέφτη των άλλων. Οι άλλοι δίνουν τη μορφή μας, ανάλογα με την εικόνα που σχηματίζουν στο δικό τους μυαλό οι εκφρασμένες σκεψεις μας. Μερικές φορές τρομάζω στην ιδέα ότι μου έχουν δώσει τόσες πολλές μορφές, άλλοτε πάλι σκέφτομαι ότι (παρόλη τη προσπάθεια να μη δημιουργώ εικόνες αλλά να περιορίζομαι στο κείμενο) οι εικόνες του νου σχηματίζονται από μόνες τους, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβει κανείς τίποτα.

Σήμερα γέλασε ο "εντεκα" με ένα ποστ μου και χάρηκα πολύ που κατάλαβε το αστείο -ή τουλάχιστον μου δημιούργησε την εικόνα ότι κατάλαβε. Ολοι ψάχνουμε κάποιον να καταλαβαίνει τη ψυχούλα μας, καθένας με τον τρόπο του. Καποτε γινόμαστε άγαρμποι και πετυχαίνουμε το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

-->> η Κόκα Κόλα στην Ελλάδα έχει τη γεύση της Πέπσι Κόλα που κυκλοφορεί στην Αμερική και το αντίστροφο! :)

-->> Μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις, το έχω ξαναγράψει αυτό αλλά δεν βλάπτει να το επαναλαμβάνω. Γιατί; Δεν υπάρχει "γιατί". Γιατί έτσι!

 
At 9/17/2008 02:21:00 π.μ., Anonymous aerosol said...

"αποκορύφωμα είναι η θλίψη της κορυφής της "Φωτεινής" του "9", των άρρωστων χυδαίων & ξεφτιλισμένων ένθετων "παιδιών" της Ελευθεροτυπίας τα οποία σκιτσάρουν προς χιούμορ τις επαγγελματίες πόρνες που δουλεύουν & δίνονται για να κερδίσουν τα προς το ζειν."

Για την ιστορία:
Η "Φωτεινή της νύχτας" είναι δουλειά του Jordi Bernet, πολυβραβευμένου Ισπανού κομίστα, ετών 64. Είναι πιο γνωστός για τις noir ιστορίες του ήρωά του, Torpedo.

 
At 9/17/2008 03:01:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Nomad, φυσικά και δεν θέλω σε καμία περίπτωση να πω ότι τα μπλογκ είναι ίδιας γεύσης και αξίας. Οπότε πράγματι το ευφυολόγημα για την κόκα κόλα του πνεύματος είναι άστοχο. Εκείνο που εννοούσα είναι ότι οι φωτογραφίες του μοναδικού, αυθεντικού κλπ έργου τέχνης μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, οπότε η παρομοίωση με την κόκα κόλα πάει σε αυτές και όχι στα μπλογκ γενικά.
Τώρα σε αυτό που λέει ο Gasireu για την παρουσία του έργου τέχνης, χωρίς να αμφισβητώ ότι φυσικά άλλο πράγμα είναι να έχεις τον μόσχο στο σαλόνι σου και άλλο να τον βλέπεις σε φωτογραφίες ή βίντεο, τείνω περισσότερο να πιστέψω ότι η βασική διαφορά του να τον έχεις στο σαλόνι σου από το να τον δεις ως φωτογραφία δεν είναι η διαφορά της παρουσίας του ως έργου τέχνης και της επίδρασής του ως έργου τέχνης αλλά εκείνη της παρουσίας του ως μοναδικό καταναλωτικό αγαθό.

 
At 9/17/2008 04:56:00 π.μ., Blogger z said...

μα κι εσύ άλλος είσαι
πώς θα ήταν δυνατόν άλλα να μην ήταν τα πράγματα τα άλλα
και για να γενικεύσουμε:
έχουμε βαρεθεί τον αυταρχικό ορισμό της λεκτίσεως
εσείς δεν βαριέστε να πρέπει να επινοήσετε μπροστά στην οθόνη κακοφορμισμένες ψυχολογικές καταστάσεις;

 
At 9/17/2008 07:28:00 π.μ., Anonymous maxell said...

προφανώς, το να πρέπει να υπόκειται συχνά ο αναγνώστης σε φαντεζί υβριστικά posts & γλώσσα γηπέδου προς πάσα κατεύθυνση - πάντα στο προσωπείο το οποίο καλείται ιστολόγιο - δεν μπορεί κάποια στιγμή να μην "επινοεί" ανάλογες αντιδράσεις. Ο ιστολόγος του παρόντος blog το 'χει πράξει δεόντως. Οπότε, aerosol, συνετό είναι να μοιρασθεί σε ενημερωτικά φυλλάδια περί προστασίας της πανίδας. Δε φέρω αντίρρηση.

 
At 9/17/2008 02:19:00 μ.μ., Anonymous videz-vous said...

Γιατί γίνεστε κι εσείς τόσο πολύπλοκοι;

Είδωλα, εικόνες, φωτογραφίες, τι είναι τι και ποιος είναι ποιος, ο Χερστ κι ο ξεχερστ.

Η πολυπλοκότητα είναι ίσως δείγμα ακαδημαϊκής εμβρίθειας, είναι σίγουρα παραπροϊόν της επαγγελματικής ανάγκης των δημοσιογράφων [πώς να γράψεις κάτι απλό όταν πρέπει να γράφεις κάθε μέρα;], αλλά οπωσδήποτε δεν είναι δείγμα ευφυίας.

Μη χάνετε το χρόνο και τη σκέψη σας αναλύοντας λεπτεπίλετες αποχρώσεις του Τίποτα.

 
At 9/17/2008 02:31:00 μ.μ., Anonymous Κ.Κ.Μοίρης said...

πώς έμπλεξαν Χερστ , βλογς και ιδέες στο ίδιο καλάθι ;
θα θελα τη συνταγή

 
At 9/17/2008 04:17:00 μ.μ., Blogger GASIREU said...

το μόσχο του Χερστ ως έργο τέχνης ή όποιο έργο τέχνης;
ακόμα και να μην εκτιμά το συγκεκριμένο έργο τέχνης κάποιος, ή να μη συμφωνεί με την αξία του (που προσδιορίζεται με απλές δυτικές καταναλωτικές αρχές όπως και για όλα τα έργα την προσφορά και τη ζήτηση) είναι διαφορετικό να το βλέπει εκτεθειμένο από κοντά και διαφορετικό να κοιτά τη φωτογραφία του. Δεν είναι το ίδιο. Προσπαθήστε με κάτι επίκαιρο πχ. με την έκθεση Γκόγια στην Ε.Π. να δείτε τη δύναμη αυτών των μικρών έργων από κοντά. Τέλος αστρονομικά ποσά αγγίζουν και έργα τέχνης με κλασσικότερη, ευρύτερη, αδιαμφισβήτητη να το πω καλλιτεχνική αξία, αλλά κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Παρακαλώ αν δημοπρατηθεί Μπλέικ, Γκόγια, Γκωγκέν, Κλέε, πάρτε μου ένα πίνακα όσο και να κοστίσει και θα σας τον στέλνω φωτογραφία!
Η τέχνη ως ιδιοκτησία ήταν πάντα για τους έχοντες (ιδιώτες ή κράτη)

 
At 9/17/2008 05:31:00 μ.μ., Anonymous μόσχος said...

εγώ, σε τι σας έφταιξα;

 
At 9/17/2008 08:30:00 μ.μ., Anonymous ars_lon said...

ego anarotieme ean se 100 xronia to temaxismeno provato se formadeyd (ergo megalou -kata media- bretanou kalitexni) that exei idia aksia pu exei simera enas rembrandt, apantisi den eho bri akomi...

 
At 9/17/2008 08:50:00 μ.μ., Anonymous σιμάο μάτε ζούνιορ said...

Πολύ καλή επισήμανση της τρέχουσας ειδωλολατρείας Ολδ Βόι!

Μού άρεσε.

 
At 9/17/2008 09:32:00 μ.μ., Anonymous Ζλάταν Ιμπραίμοβιτς said...

@ σιμάο , έχετε μούτρα και μιλάτε για τέχνη μετά τα χτεσινά αγαπητέ ;

 
At 9/17/2008 11:23:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Videz Vous, απλά διάβασα πρόσφατα την ατάκα του Γουώρχολ και (προφανώς) και τα δυο άρθρα των εφημερίδων και όλα μαζί μου φάνηκαν απόλυτα συναφή.
Πρόσθεσα κι εγώ την εξυπνάδα μου στο τέλος (που δικαιολογημένα παρεξήγησε ο Νomad) και αυτό ήταν όλο.
Τελικά μάλλον στον Κ.Κ. Μοίρη απάντησα περισσότερο, αλλά δεχτείτε το κι εσείς ως απάντηση.

 
At 9/17/2008 11:24:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ζλάταν και Σιμάο είχα εσάς χθες το βράδυ, είχα και γυρνώντας να μπω στο ίντερνετ και να αντικρίσω το τρολοπανηγύρι στο ποστ και τον εκλεκτό Λαπούτα στο Buzz. Κακιά βραδιά, αλλά τα καλύτερα είναι καθ΄ οδόν.

 
At 9/17/2008 11:28:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Gasireu, αν μιλήσουμε για οποιοδήποτε έργο τέχνης δεν θα βγάλουμε άκρη γιατί «Ο Νονός» που θα δει ο αλήτης είναι ο ίδιος «Νονός» που θα δει η Λιζ Τέιλορ ;)
Αν μιλήσουμε όμως για τα εικαστικά ως τρόπαια πλουσίων νομίζω ότι η εξυπνάδα που γράφω στο ποστ και εξηγώ στην προηγούμενη απάντηση σε σένα διατηρεί ένα μικρό ποσοστό αλήθειας.

 
At 9/18/2008 12:00:00 π.μ., Blogger η όραση μ’ εξουσιάζει πέρ’ απ’ το φθαρτό said...

δεν μ' αρέσει τίποτα που γράφει ο ολντμπόυς και είναι το θέμα που ξέρω και το γιατί (κι έχω πεποίθηση ισχυρή)

επειδή μιλάει φασιστικά, κάνει σύγκριση, ανθυπόσταση και ως ο Λένιν την ομορφιά κάνει ορισμένως

δεν μ' αρέσει τίποτα που ζει ο ολντμπόυς - εννοείται

όχι που είναι κάλλιοι οι τεχνοτρόποι οχτροί του

παρακάτω θα βρω σφαγμένον και το δρομέα, έλεγα...

προτιμώ δημουλά κική ρε γαμώτο.

 
At 9/18/2008 12:57:00 π.μ., Anonymous κική δημουλά said...

αχ να είχα μια pepsi

 
At 9/18/2008 10:24:00 π.μ., Anonymous δημος νικου said...

Ποια Δημουλά ρε κακομοίρη!

Ο ποιητής είναι ένας:

ΤΟ ΓΑΤΣΑΤΣΟΝΙ

Τι ήταν, τι πέρασε μέσα στο χιόνι;
Έφυγε-χάθηκε: το Γατσατσόνι!

Με τι ταχύτητα φεύγει, σιμώνει,
γρήγορο, αθόρυβο: το Γατσατσόνι.

Λείπει το κόκαλο, πάει το πλεμόνι;
Ήταν-δεν ήτανε το Γατσατσόνι.

Γκρίζα πατήματα στ' άσπρο σεντόνι,
σίγουρα, σίγουρα το Γατσατσόνι.

Αχνός στο σούρουπο όταν νυχτώνει,
άπιαστο-ανίδωτο: το Γατσατσόνι!

Ανεμοστρόβιλος, σύννεφο, σκόνη,
το Γατσατσόνι, το Γατσατσόνι!

ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΓΑΤΩΝ

....

 
At 9/18/2008 05:08:00 μ.μ., Blogger emily said...

προτιμώ Δημουλά:

3
Σφάζω δευτερόλεπτα σ’ ένα υπόγειο μπαρ
είναι σαν ειρωνεία στο ποτήρι ο αφρός της μπίρας
και πίνω καπνίζοντας
αισθάνομαι τα χείλη φανταστικά στο φανταστικό πρόσωπό μου
βλέπω μια κατσαρίδα να μεγαλώνει, να μεγαλώνει
τρώει τις νύχτες τα χαρτάκια των λογαριασμών
ονειρεύομαι στον τάφο της χαράς υπερκειμένης
πρέπει να φτερουγίσει στα χέρια μας η ανατολή σαν κορασίδα
πέρ’ απ’ τα νέφελα που χαστουκίζει ο ουρανός
με γαλάζια κομμάτια τρομερού φωτός
να μην αντηχήσουμε τις δίκαιες ορμές οι διχαλόψυχοι
σαν αποφράδες μήτρες ω ζώα υπέρτερα
να χαιρετήσουμε τον κρεοφάγο ήλιο πετώντας.
Κουράζεται να υπάρχει στο στήθος η αιωνιότητα
κι ο κόσμος τραγουδά με τους κατακλυσμούς
μια ύαινα έχει τελειότητα
κερδισμένη σε χρονικά
διαστήματα κίτρινης εποποιίας μέσ’ στα κόκκινα.
Ω κραυγή της ψυχής απ’ τον κεραυνό κομμένη
σαν καρπός είσαι γρήγορος
που τον κοκκίνισε η μικρόκοσμη φλόγα.
Κ’ η κραυγή τον απόρρητο σπόρο δοξάζει.
Χαίρε ραββί
χώμα η φωνή μας
στην εικοστή εποχή του κενού.
Με βάγια στρώθηκε ο δρόμος για να περάσει το υδάτινο γαϊδούρι
που σ’ έφερε στη νύχτα των ηλεκτρονίων.
Ιδού λοιπόν ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα
κάθε πόλις ολημέρα δαγκώνει
με τα δόντια των μηχανών
είναι μάζες ποσότητες η φορά κ’ η ενέργεια
και το νερό που γίνεται κρασί στο γάμο της Κανά
ελαττώσεις αυξήσεις αριθμοί με ησυχία των ίσκιων
έχουν τα όνειρα ξεκλειδώσει με γοερά κλειδιά
περάσματα φρικτής ελευθερίας ο νέος υπερπληθυσμός.
Και τα πρώτα θηρία βρυχιούνται στα πλάτη
σφυρίζουν επίγειες εγκαταστάσεις
οι στιλπνοί λαβύρινθοι των συσκευών
οργάνων και μηχανημάτων
ευτυχίες απ’ τα ραδιοκύματα...
Ο Πυρηνικός Δαίδαλος ηχεί την πλούσια γλώσσα
ο Πυρηνικός Ίκαρος αγκαλιάζει την ακάλεστη πράξη
μ’ αποστάσεις από νεκρά εκατομμύρια
κ’ η χαρά μυήτρια των ανθρώπων
όπου
μεγάλη μόνη ελευθερία
σε θεόν ανάμεσα και στο χώμα
τα πουλιά.

 
At 9/19/2008 11:15:00 π.μ., Anonymous ars longa vita brevis said...

μαλλον δεν εχετε εντρυφησει στον ΝΔ για να κοροιδευετε, η ποιηση του για τις γατες δοξαζει τον ανθρωπο περισσοτερο, και σχεδον προσβάλει τα ζωα:)

 
At 11/15/2008 08:50:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Κατά τη γνώμη μου η διαφορά ενός μεγάλου Ταλέντου στην τέχνη είναι π.χ όσο αφορά στην ποίηση, η ικανότητα ενός ποιητή να μπορεί με τρεις απλές φράσεις να εκφράσει πολύπλοκα συναισθήματα. Γενικώς, η ποσότητα και η πολυπλοκότητα πολλές φορές δηλώνει κενότητα περιεχομένου. Αν διαβάσετε το βιβλίο του Δήμου, πίσω από τον χαρακτήρα κάθε γάτας που περιγράφεται βρίσκεται και ένας διαφορετικός τύπος ανθρώπου. Επίσης, αν αγαπάς και έχεις ζήσει κοντά σε γάτες, το βιβλίο του Δήμου αποκτά ένα άλλο νόημα. Αντίστοιχα στη ζωγραφική ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης είναι και εκείνος που με ελάχιστες πινελιές και γραμμές θα τραβήξει την αμέριστη προσοχή σου. Απόψεις όπως μερικές που εκφράζονται εδώ, είναι μέρος μίας ψευτοκουλτούρας που οδήγησε σε τσάμπα πλουτισμό καλλιτέχνες που πιθανόν να μην το άξιζαν τόσο. Τα σέβη μου φίλτατε old boy και συμπαθάτε με αν δεν συμφωνώ με όλα όσα αναφέρουν οι επισκέπτες σας ..

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home