Τετάρτη, Οκτωβρίου 10, 2007

CVN 218C

Γιάννενα, άνοιξη του 1972
Στις πολυετείς περιπλανήσεις μου στα σκοτεινά λαγούμια του διαδικτύου πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει δέος.
Εικάζω ότι γεννήθηκα μόνο και μόνο για να πέσει το μάτι μου σε αυτήν την φωτογραφία· ψέμματα· δεν το εικάζω· είμαι απολύτως πεπεισμένος.
Δηλαδή βλέποντάς την, κάνω σαν αγοράκι που του πήραν παγωτό σοκολάτα, σαν παππούς την ώρα που αρχίζει ο Αυτιάς, σαν Ζακύνθου που του πεθαίνει ο Χριστόδουλος, σαν Μάθιου Νίμιτς που στην κρουαζιέρα του πάνω τού σκάει γοργόνα και στο αγωνιώδες ερώτημά της «Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;» βρίσκει την ευκαιρία να την αποστομώσει λέγοντάς της «Όχι μόνο δεν ζει μωρή, αλλά ήταν και σφαγέας των λαών», ακόμη - ακόμη και σαν ρεπόρτερ της ΑΕΚ την ώρα που πληκτρολογεί με δάκτυλα που τρέμουν από τη συγκίνηση τις λέξεις «Δον Λορένσο».
Έτσι είμαι αναγνώστη, θεμελιακά ασόβαρος, και αντί να νιώσω ευφορία με τα προβλεπόμενα, τη νιώθω με παλιές φωτογραφίες.
Αν θες, γράψε στα σχόλια μια μικρή ιστοριούλα εμπνευσμένη από αυτό το επαρχιακό ενσταντανέ της ανοίξεως του εβδομήντα δύο.
Και μετά, από τις χιλιάδες ιστορίες που αναμφίβολα θα συγκεντρωθούν, θα επιλέξουμε τις εκατό καλύτερες και μπορεί να βγάλουμε βιβλίο με τις εκατό παραλλαγές πάνω σε μια εικόνα, τους εκατό διαφορετικούς τρόπους που μπορούν να εμπνεύσουν δυο άντρες πάνω σε ένα αυτοκίνητο, δυο γυναίκες μέσα σε ένα αυτοκίνητο κι ένα πέμπτο άτομο πίσω από ένα φακό.

17 Comments:

At 10/10/2007 07:39:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ιστορια για τον αριστερο ειναι ευκολη...
Καποια στιγμη εγινε η ηταν απο την αρχη Αμερικανος. Εγκατελειψε τις σπουδες του. Εζησε σε κοινοβιο. Βρεθηκε σε ενα γκαραζ. Εφτιαξε τον πρωτο home computer του εκει με κατι φιλους και εγινε η ο Steve Jobs η ο Sir Clive Sinclair....
Επαιζε και καλο μπιλιαρδο (καπου στο Παγκρατι)
--
e.

 
At 10/10/2007 07:53:00 μ.μ., Blogger kaltsovrako said...

Aμ, του "δεξιού" να δείς, Ανώνυμε!

Χαχαχαχα

 
At 10/10/2007 07:59:00 μ.μ., Blogger doratsirka said...

Περιμένω και το τρίτο ποστ για να ολοκληρωθεί η Τριλογία Ευθυμίου. Προς το παρόν, έξοχη η πρόσκληση σε παραλλαγές στο ίδιο θέμα.

 
At 10/10/2007 08:10:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Για τον δεξιο δεν μπορω ρε Καλτσο, να πω ιστορια.

οχι τοσο γιατι ξερω ποιος ειναι και μου το χαλαει αλλα γιατι η φωτο φερνει τρο-μα-κτι-κα στον πατερα μου σε αντιστοιχη φωτο αντιστοιχης εποχης. Ιδια μπαλωματα στην μπλουζα, ιδια αισθητικη, ιδιος γιακας, ιδιου τυπου αμαξι και παρεα, πιο μεγαλες φαβοριτες ο δικος μου. Και οπως και να σκεφτω να εξελιξω την ιστορια μου βγαινει biased...

--
ε.

 
At 10/10/2007 08:56:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

- Ελα ρε συ, εδώ βρήκε να τα φτύσει ο κουβάς;
- Ασε τη γκρίνια και πιάσε το λάστιχο!
- Πάλι εγώ;
- Τι "πάλι"; σκύψε μια φορά κι εσύ Πετράκη, όλο θα φυσάς;
- Εντάξει ρε συ, άντε, δικαιούσαι μια μπιρίτσα κι εσύ, το σωστό σωστό.
- Αφησες καμιά; κορίτσια, έχει άλλες μπίρες ή τις ήπιε όλες ο νεροφίδας;
- Εχει, έχει! (κορίτσια εν χορώ)

Σκύβει ο Πέτρος και εφαρμόζει το σωληνάκι στο κιβώτιο ταχυτήτων του κουβά, που είναι τρύπιο και χάνει βαλβολίνες και κάθε τρεις και λίγο χρειάζεται γέμισμα για να μη κολλήσουν οι ταχύτητες. Ο φίλος του φυσάει από πάνω να τρέξει το παχύρευστο κολλώδες υγρό.

Η επιχείριση τελειώνει, ο φίλος φτύνει με αηδία και αρπάζει με χαμόγελο ικανοποίησης τη μπίρα που προσφέρουν τα κορίτσια. Ο Πέτρος τινάζει τα ρούχα του από τα χώματα.

Ενας περαστικός αγωγιάτης γίνεται περιστασιακός φωτογράφος και... ιδού το αποτέλεσμα!

ΣΗΜ. η ιστορία είναι αληθινή, διαδραματίζεται εκείνη την εποχή περίπου (2-3 χρόνια αργότερα εκτός Ελλάδας) με άλλα πρόσωπα, αλλά θα μπορούσε να αφορά και αυτή την εικόνα, δεδομένου ότι ταιριάζει ο κουβάς.

 
At 10/10/2007 08:59:00 μ.μ., Anonymous κατσαρίδα said...

...ο Πέτρος πήρε τους δύο φίλους του με τις κοπελιές του και κίνησε να βρει τον Παραδοξολόγο.

Στα μισά του δρόμου,στη μέση του πουθενά, το αυτοκίνητο χάλασε. 'Μη σκιάζεσαι' του είπε η Ούρσουλα. 'Έλα να απολαύσουμε τη φύση'. Ο Πέτρος έσφιγγε τα δόντια του για να μην κλάψει. 'Χαλάρωσε Πετρή' του είπε πάλι εκείνη, ενώ του χάιδευε διακριτικά το χέρι για να μην τη δει ο φίλος της που έβαζε φιλμ στην φωτογραφική μηχανή. 'Κάποια στιγμή θα τα σκεφτόμαστε αυτά και θα γελάμε'.

(και μαζί σας όλη η μπλογκόσφαιρα)

 
At 10/10/2007 09:09:00 μ.μ., Blogger lemon said...

Χαχαχα, σόκ και δέος το λίνκ!
Όμως, πριν το πάρω χαμπάρι, η φωτογραφία μου θύμισε λίγο Κούντερα, Ανατολική Ευρώπη όπως μέσα απο τα βιβλία του...
:)

 
At 10/10/2007 09:12:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ο 5ος ανθρωπος... Αυτος που τραβηξε την φωτογραφια... Που στεκεται στη μεση του δρομου. Δεν ενδιαφερει κανεναν σας ποιος ειναι? Κοιτατε το δεντρο και χανετε το δασος, αμυαλοι!
--
ε.

 
At 10/10/2007 11:14:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

άσ' τα κόλπα ρε!

 
At 10/10/2007 11:44:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Μπα, απο τοτεσε οι φοιτητες φερνανε αμαξια απο εξω; Και κουβαλησε αυτη τη σακαρακα απο την Κυπρο;

 
At 10/11/2007 02:46:00 π.μ., Blogger Demetris said...

Classic wife swapping preamble.

 
At 10/11/2007 06:05:00 π.μ., Blogger ματζιρι said...

Βίωσα την έκρηξη της δεκαετίας του ’60. Ζήσαμε όλη αυτή την άνθιση της αμφισβήτησης στους δρόμους, στις μπουάτ, ένας λαός ενεργός, με επικεφαλής τους νέους, τη νεολαία Λαμπράκη. Μια άνθιση και μια απαίτηση ζωής και δημοκρατίας, που δεν είχε σύνορα, εξαπλωνόταν παντού, απόρροια και της πολιτικής έκρηξης που συνόδευσε τις εκλογές της βίας του ’61 αλλά και της αποστασίας του ’65. Και έρχεται ένα καθεστώς τερατώδες, κτηνώδες, απάνθρωπο, βλακώδες, όπως όλες οι δικτατορίες, βαθιά γελοίο ταυτοχρόνως…
Δεν εμενε αλλη λυση από το να πάρω τα βουνα..
Μαζι με τον πιο πιστό μου σύντροφο και εφοδιαμένοι με όλο τον αυθορμητισμο της νιότης μας ,σαν νεοι ρομπεν των δασων αρχισαμε να στηνουμε τα καρτερια μας στα διερχομενα αυτοκινητα.
Με περιτεχνες ενεργειες στηναμε το μπλόκο μας και κατεβαζαμε τους επιβάτες.
Τους αναφεραμε τις ιδεες μας και αυτοί πολλες φορες δεκτικοί, έδειχναν ενδιαφερον.Ορισμενοι συμφωνουσαν και αλλοι ακόμα πιο θαραλεοι μας τόνωναν το ηθικο και μας εδιναν κουραγιο για τη συνεχιση του αγώνα μας.Νιωθαμε οτι ειχαμε καβαλησει για τα καλα το αρμα της εποχης.
Που και που βγάζαμε και καμια γκόμενα.
Εγω που το αιμα μου εβραζε τοτε περιμενα παντα αγωνιωδως την κορυφαια στιγμη του εργου.
Την καλύτερη στιγμή της παρεμβασης μας.
Ηταν η ώρα εκείνη που θα στηναμε προσεκτικα τον τριποδα με την ψηφιακη απεναντι απο το ακινητοποιημενο αμαξι.Κατόπιν με την πρέπoυσα αποφασιστικοτητα και το θάρρος που μας επέβαλε η ευθύνη των πράξεων μας, θα πέρναμε θέση για να πόζαραμε.Φορώντας τα κομψα (παρολες τις βουνίσιες κακουχιες) ρουχα μας, βλεπαμε το φακό της ιστοριας να μας κοιταει.Και ήταν αυτο το ξαφνικο κλικ του κλειστρου,το απειροστο πάγωμα του χρονου,εκεινη η μόναδική στιγμη που θα μας εκτίνασε παράχρημα στην αιωνιοτητα.
Δίναμε το προταγμα για μια αλλη αισθητικη!
Ευφάνταστες συμμετρικές συνθεσεις, σε φωτογραφιες που θα κυκλοφορουσαν απο χερι σε χερι με συνωμοτικη μυστικοτητα.
Κραυγαλεα αντιθετες στις ιλλαροτραγικότητες και τα κιτς θεάματα της χουντας.
Η φινέτσα και το στυλ μας, προμηνύανε προφητικα τον φρεσκο αερα της εικόνας,της επικοινωνιας και της διαφημησης που θα έπνεε τα επόμενα χρόνια.
Εκεινη η εποχη αφησε ανεξίτιλα τα σημάδια της πάνω μας
Τόσοι φιλοι και συντροφοι,με πόλλους ειμαστε ακομα μαζι-με άλλους χωριστηκαμε,τόσες πλουσιες ιδέες,η συνεχης ιδεολογική διαπάλη..
Σαν επιστεγασμα πολυ αργότερα ηρθε η σημερινη μου οικονομικη και κοινωνικη καταξίωση.Περασε πράγματι πολυς πολυς καιρός.
Και αν μου εχει μεινει κάτι σημερα, 35 χρόνια μετα από όλη αυτην την ιστορια.Ειναι, οτι μπόρω να κοιταξω κατάματα το φακό και να ποζάρω... για άλλη μια φορα.

 
At 10/11/2007 11:56:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ma ti exeis pathei me tis palies foto tou Efthymiou?

Garine

 
At 10/11/2007 02:54:00 μ.μ., Anonymous Vagelis said...

Σωστα. Βάλε και καμμία του Garine με τον Eυθυμίου

 
At 10/11/2007 05:18:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ευχαριστώ όλες και όλους για τις ιστορίες σας. Όπως είπαμε θα επιλεγούν οι εκατό καλύτερες :)

 
At 10/12/2007 04:06:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Εεε, ήταν ένας άγγλος, ένας γάλλος, μια ιταλίδα και μια γερμανίδα, σε ενα αεροπλάνο.
Εεε, και ξαφνικά αυτό χάλασε και έπεσε κάπου στα βαρδούσια.
Εεε, και τους πιάνει ο δράκουλας των βαρδουσίων και τους ρωτάει ποια είναι η τελευταία τους επιθυμία.


ε, μάλλον κουβάς θα ήταν!

 
At 10/12/2007 05:56:00 μ.μ., Blogger DEADNIRO said...

Το μόνο που θέλω να πω:

Όμορφη φωτογραφία. Οι δύο γυναίκες και η συμμετρία κάνουν τη διαφορά.

Επίσης μου άρεσε και αυτό το μπλογκ.

Check out mine για μικρά διηγηματάκια και ανατρεπτικά ερωτηματολόγια.

deadniro,
-----------------------------------
ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ aRte poVerA ΑΝ ΘΈΛΕΤΕ ΝΑ ΧΑΣΕΤΕ
5 ΚΙΛΑ ΤΟ ΜΗΝΑ, ΔΙΧΩΣ ΚΟΠΟ ΚΑΙ ΠΕΡΙΤΤΑ ΕΞΟΔΑ.
ΑΠΟΔΟΣΗ ΓΚΑΡΑΝΤΥ. ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΧΡΗΜΑΤΩΝ. ΕΧΕΜΥΘΙΑ-ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ.

aRte poVerA.

ΚΑΘΑΡΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ-ΓΡΗΓΟΡΕΣ ΛΥΣΕΙΣ.

http://deadniro.blogspot.com

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home