Τετάρτη, Οκτωβρίου 10, 2007

Το κορίτσι που φοβόταν τους Ιάπωνες

Ήταν σχετικά εύκολα αναγνώσιμη, με την -ηχηρή βέβαια- εξαίρεση εκείνου του ανεξήγητου όσο και παροιμιώδους φόβου της για τους Ιάπωνες. Δεν ήταν σχήμα λόγου: μόλις αντίκρυζε Γιαπωνέζο πάνιαζε και την έπιανε ένα σιγανό τρέμουλο. Και αν μεν τον αντίκρυζε στην τηλεόραση ή σε φωτογραφία περιοδικού, είχε κατορθώσει με τα χρόνια να το αντιμετωπίσει αλλάζοντας αμέσως κανάλι ή πετώντας μακριά το περιοδικό· αν όμως τύχαινε να τον αντικρύσει στο δρόμο, πανικοβαλλόταν κι άρχιζε να τρέχει. Μια φορά που ξαφνικά εισέβαλε γκρουπ Γιαπωνέζων στο βαγόνι του τραίνου της, όπου βρισκόταν ήδη στοιβαγμένη ανάμεσα σε μη Γιαπωνέζους, λιποθύμησε με το που έκλεισαν οι πόρτες. Το ισχυρό σοκ επιδείνωσε την κατάστασή της αναγκάζοντάς την να κόψει μαχαίρι τον ηλεκτρικό και όλες τις περιοχές της πόλης με σεσημασμένο τουριστικό ενδιαφέρον. Οι Γιαπωνέζοι όριζαν πια την καθημερινότητά της, καθώς άρχισε να μετακινείται με συγκοινωνία που δεν την εξυπηρετούσε και να στερείται την παρέα της που σύχναζε στο Θησείο και σε μπαράκια κοντά στο Σύνταγμα. Το χειμώνα αισθανόταν οριακά καλύτερα, αλλά το γεγονός ήταν πως η ζωή της είχε γίνει πλέον έρμαιο της φοβίας της: όποτε έβγαινε έξω από το σπίτι της αγχωνόταν στη σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να πεταχτεί από κάποιο στενό ένας από αυτούς. Σχεδόν με το ζόρι η κολλητή της την έπεισε να πάει σε ψυχαναλυτή. Για κακή της τύχη o γιατρός ήταν σινεφίλ και στο σαλόνι αναμονής ανάμεσα σε άλλα κάδρα ταινιών φιγουράριζε ένα από το «Ran» του Κουροσάβα. She ran away.
Tώρα όλα αυτά σου φαίνονται βέβαια φαιδρά, ο φόβος της σου φαίνεται φαιδρός, αυτή σου φαίνεται φαιδρή, αλλά αυτή υποφέρει, και τι πάει να πει άραγε φαιδρός φόβος, ο φόβος είναι πάντα φόβος και τα αποτελέσματά του πάνω σου ενίοτε καταλυτικά, αν φοβόταν τα φίδια, τα σκυλιά ή τις κατσαρίδες θα σου φαινόταν πιο νορμάλ, τώρα που φοβάται τους άκακους Γιαπωνέζους δεν δικαιούται οτιδήποτε άλλο από την ειρωνεία σου, όμως φοβάται, φοβάται ποιός ξέρει γιατί, κάποια εξήγηση θα υπάρχει στα έγκατα της ψυχοσύνθεσής της, κάτι που ίσως είδε ή άκουσε μικρή, κάτι που ίσως παράκουσε μικρή, ίσως ο φόβος των Ιαπώνων να μπερδεύτηκε με τον φόβο των πόνων, ίσως αποφεύγοντας τους μεν να προσπαθούσε να αποφύγει τους δε, όμως έτσι υπέφερε περισσότερο, έτσι δεν μπορούσε να ζήσει νορμάλ, έτσι η γραφικότητά της μετατρεπόταν σε ψύχωση, κι είναι τρελό να τρελαίνεσαι για κάτι τόσο τρελό, ενώ το λογικό θα ήταν να τρελαίνεσαι για κάτι τόσο λογικό.
Οι οικονομίες της ήταν λιγοστές. Από εκεί και ύστερα δεν ήξερε τι θα κάνει. Και καλύτερα κιόλας. Γιατί μόλις κατέβαινε από την σκάλα του αεροπλάνου και πατούσε στο Τόκιο γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να τρέξει να κρυφτεί πουθενά.

14 Comments:

At 10/10/2007 04:44:00 π.μ., Anonymous Κρυστάλλης said...

Μπορεί πάντα να βρει καταφύγιο σ'ένα ξενοδοχείο, συντροφιά με τον Bill Murray.

 
At 10/10/2007 01:23:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

διάβασε τη Μεταφορά του Δημητριάδη (άγρας). θα το απολάυσεις. άριγκατό.

 
At 10/10/2007 01:53:00 μ.μ., Blogger Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα said...

Ιαπωνίδες άπονες
και
άπονοι Ιάπωνες

 
At 10/10/2007 03:22:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

She ran away
^
^
^

 
At 10/10/2007 03:32:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Run, ran, run.
Fuck, fuck, fuck :(

 
At 10/10/2007 04:01:00 μ.μ., Blogger syneas said...

Πάλι καλά που δεν έχει σύνδρομο με του γύφτους (έγχρωμους και μη...) που είναι και πιό πολλοί και τους συναντας καθημερινά.Με τους ιάπωνες τι πρόβλημα να έχεις,αφού είναι σπάνιοι στη χώρα μας.
Για να είναι ήσυχη και ήρεμη ας μην κατέβει από το αεροπλάνο και αντί για Τόκυο,ας πάει στη Βαγδάτη!

 
At 10/10/2007 04:05:00 μ.μ., Blogger aerosol said...

Δυστυχώς, δεν θα είχα το ανάλογο θάρρος...

 
At 10/10/2007 04:57:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Τους Κινέζους φοβόταν. Τους μπέρδεψε. Πεκίνο έπρεπε να πάει.

Garine

 
At 10/10/2007 05:41:00 μ.μ., Anonymous kbee said...

Μήπως ήταν Αμερικανίδα και είχε χάσει κάποιο πατέρα/αδερφό/γκόμενο στο Perl Harbor;

 
At 10/10/2007 09:10:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

- Αν είσαι μάνα και πονείς,
στείλε μου μια ιαπωνίς!
- Να σου τη στείλω, άπονε,
μα προτιμά ιάπωναι!
- Στείλε μου μάνα ένα κομμάτι
και θα λοξέψω εγώ το μάτι,
να φαίνομαι ιάπωνας
σε ιαπωνίδας άπονας!
- Τον οφθαλμόν άσε στη θέση,
έχω ελληνίς που σε αρέσει!

 
At 10/10/2007 11:57:00 μ.μ., Blogger squarelogic said...

Τελειο ροδια!

Old boy αναθεμα κι αν καταλαβα που το πηγαινες με την παραδοξολογια σου...

 
At 10/11/2007 12:02:00 π.μ., Blogger ε said...

Run rabbit run

 
At 10/11/2007 12:04:00 π.μ., Blogger ε said...

επισης
run Forest run

 
At 10/11/2007 05:05:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Squarelogic, όπως λέει ο καλός προσωπικός μου φίλος Ουμπέρτο Έκο: «Ο αληθινός μυημένος είναι αυτός που ξέρει ότι το ισχυρότερο μυστικό είναι ένα μυστικό χωρίς περιεχόμενο, διότι κανένας εχθρός δεν θα καταφέρει να τον κάνει να ομολογήσει και κανένας πιστός δεν θα καταφέρει να του το αποσπάσει» :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home