Σάββατο, Αυγούστου 11, 2007

Ανάλογα

«Μα τι στο διάολο;», φώναξε φτύνοντας την μπουκιά απ' το σουβλάκι στο πιάτο του. Πάτησε το ριντάιαλ κι αφού περίμενε στην αναμονή βγήκε η ίδια γυναικεία φωνή με την οποία είχε φλερτάρει μισή ώρα νωρίτερα. Τώρα μόνο για φλερτ δεν είχε όρεξη όμως: «Να πεις σε όποιον μαλάκα παριστάνει τον υπεύθυνο του καταστήματος εκεί πέρα, ότι αν έχουν μια έννοια οι αλυσίδες στα σουβλατζήδικα είναι για να μην αλλάζει η γεύση». Εκείνη δεν αναγνώρισε την ζοχαδιασμένα ασταθή φωνή του, αλλά αναγνώρισε το νούμερο του σταθερού του. Άλλα φανταζόταν για εκείνον λίγο πριν κι άλλα προέκυπταν. Δοκίμασε να είναι ήρεμη: «Τι ακριβώς παράπονο έχετε;». «Το παράπονο που ακριβώς έχω είναι ότι άμα λείπει η σάλτσα από την πίτα σας, ούτε ο σκύλος μου δεν θέλει να την φάει». Δεν είχε σκύλο· περιττός μπελάς. Αλλά δεν είχε κι άδικο: επέλεγε τυποποιημένα προϊόντα επειδή στη ζωή του δεν γούσταρε τις εκπλήξεις και τους αιφνιδιασμούς. Με τα χρόνια είχε ωριμάσει κι είχε αποδεχθεί ότι με όση προσοχή κι αν επέλεγε τυποποιημένες γκόμενες, πάντα θα συναντούσε μικρότερες ή μεγαλύτερες αποκλίσεις από την προβλεπόμενη συμπεριφορά του κάθε τύπου. Αλλά αυτό που ανεχόταν στις γκόμενες δεν τον υποχρέωνε κανείς να το αποδεχτεί και στα σουβλάκια. Φόρεσε μια μπλούζα, έβαλε παπούτσια και τσαντισμένος βγήκε έξω να περπατήσει. Λίγο ο δρόμος, λίγο η περιέργεια τον έφεραν έξω από το σουβλατζήδικο. Κοίταξε μέσα. Περιέργως η γκόμενα δεν έλεγε μόνο ως φωνή. Μπήκε στο μαγαζί. «Καλησπέρα, θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη». Στα επόμενα λίγα λεπτά θα είχε καταλάβει εντελώς τον τύπο της και θα πορευόταν ανάλογα.

13 Comments:

At 8/11/2007 12:13:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

ζοφερό και υπέροχο.

 
At 8/11/2007 01:41:00 μ.μ., Blogger Citronella said...

:)

 
At 8/11/2007 05:02:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Θα τη φτύσει κι αυτή μετά, αναφωνόντας "τι διάολο";

Δέχεστε παραγγελίες; Μία συνέχεια παρακαλώ.

 
At 8/11/2007 06:10:00 μ.μ., Blogger dokisisofi said...

Εγώ λέω να το παίξει δημοσιογράφος του Ευαγγελάτου και να της ζητήσει να βγουν έξω για να μην το κάνει θέμα...

 
At 8/11/2007 07:50:00 μ.μ., Blogger Αιολος said...

Άμα δεν γούσταρε εκπλήξεις κι αιφνιδιασμούς θα έμενε στα τέσσερα (+-) ντουβάρια του σπιτιού του. Ο δρόμος είναι φτιαγμένος να αλλάζει σκηνικά.

Εκτός αν δεν τον αφορά ο δρόμος και ο κόσμος. Εκεί πάω πάσο.

 
At 8/12/2007 02:38:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Θαθελα πολύ να σχολιάζω αυτά που γράφεις, γιατί τα βρίσκω ενδιαφέροντα, αλλά κάποιοι εκνευρίζονται μαζί μου παρ ότι ούτε καν ξέρω ποιοί είναι και γιατί ειρωνεύονται.
Λυπάμαι γι αυτούς πολύ, λυπάμαι όμως γιατί θα μπορούσαμε να τα λέμε, ο καθένας με τον τρόπο του βεβαίως
ριτς

 
At 8/12/2007 03:14:00 μ.μ., Blogger ggl said...

Βέβαια αν δεν του άρεσαν τελικά οι υπηρεσίες της γκόμενας, θα μπορούσε να πάρει στο γραφείο παραπόνων του Μέγα Κατασκευαστή, να πει στη Μαρία την ελεούσα πως "αυτή τη γκόμενα ούτε ο σκύλος του δεν την...". Από απελπισία να αποφασίσει να πάει να παραπονεθεί επί τόπου και να φάει πόρτα από τον Πέτρο τον θυρωρό, καθώς έτσι δε μιλάνε σε αυτήν που μυρίζει το κρίνο του Μεγάλου. Προφανώς αυτό θα ήταν η τελευταία κολασμένη έκπληξη, μετά θα ησύχαζε για πάντα στη μονοτονία της θράκας του πυρός του εξώτερου, όπου τα πάντα από πάντα είναι τυποποιημένα.

 
At 8/12/2007 10:37:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ριτσ., ας μην τους αφήσεις λοιπόν να περάσει το δικό τους.
Ggl, γαμάτο :)
Niemandsrose, καλύτερη συνέχεια από του Ggl δεν θα μπορούσα να γράψω, αν και η δική σου η εκδοχή συνέχειας μια χαρά είναι.

 
At 8/12/2007 11:31:00 μ.μ., Blogger ΓΑΪΔΑΡΑ said...

μα καλά... αυτός δεν άκουσε ποτέ τη ρήση... τυποποιημένη μπουκιά φάε τυποποιημένο λόγο μη λες?

 
At 8/12/2007 11:54:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 8/12/2007 11:58:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

...Μπήκε στο μαγαζί. «Καλησπέρα, θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη». Στα επόμενα λίγα λεπτά θα είχε καταλάβει εντελώς τον τύπο της και θα πορευόταν ανάλογα.
Ετσι νόμιζε, αλλά λογάριαζε χωρίς το ξενοδόχο, γιατί μετά από μια ώρα περίπου η κοπέλα «Μα τι στο διάολο;» φώναξε φτύνοντας μια χοντρή ροχάλα πάνω στο φρεσκοσιδερωμένο του παντελόνι. Πάτησε με το τακούνι της στο κομψό του μοκασίνι κι αφού περίμενε λίγο την αντίδρασή του -που δεν ήρθε γιατί είχε μείνει άναυδος- βγήκε από το σουβλατζήδικο να πάρει λίγο αέρα φρέσκο. Της έδιναν στα νεύρα κάτι ψευτόμαγκες σαν και του λόγου του, τους είχε σπουδάσει που λένε.. είχε μάθει να αναγνωρίζει τι νούμερα μπορούσαν να γίνουν μερικοί μερικοί ώρες ώρες. «Τι παράπονο έχεις κούκλα μου;» αποτόλμησε εκείνος μια ερώτηση για να λάβει την ατάκα: «Το παράπονο που έχω ακριβώς είναι ότι δεν τρώγεσαι, ρε φίλε, δεν τρώγεσαι με τίποτα» και άδικο δεν είχε: ήταν ένα τυποποιημένο δείγμα ανδρός κι εκείνη κυνηγούσε τις εκπλήξεις. Αυτή τη βραδιά είχε κάνει λάθος, αλλά θα το διόρθωνε σύντομα. Στο βάθος του δρόμου φάνηκε κάτι να ασπρίζει. Μια σιλουέττα αντρική με κάτασπρο κοστούμι και ψαθάκι, λες και βγαλμένη από προπολεμική ταινία, πλησίαζε το σουβλατζήδικο και η κοπέλα έτρξε γρήγορα στο πόστο της πίσω από το πάγκο. Ο ασπροντυμένος μπήκε στο μαγαζί. «Καλησπέρα, θέλω να σου ζητήσω ένα πιτόγυρο με μπόλικο κρεμμύδι». Αν στα επόμενα λίγα λεπτά θα είχε μπορέσει να καταλάβει εντελώς τον τύπο του, θα τον ξαπόστελνε κι αυτόν.

αμ πώς?

 
At 8/13/2007 02:09:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Συνεχείς συνέχειες :)

 
At 8/13/2007 03:09:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Πιάσε τη τελευταία φράση και προχώρα το να δούμε πού μπορεί να πάει ;-)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home