Κυριακή, Αυγούστου 12, 2007

Δωδεκαύγουστος

Δωδεκαύγουστος. Η Kηφισίας ανοιχτή, σχεδόν άδεια. Τρέχουμε. Μου λες να κόψω και να βάλω ζώνη. Έχει παντού τροχαίους και γράφουν.
«Μα σήμερα βρήκαν να γράψουν; Είναι δυνατόν;», ρωτάς.
Ε ναι λοιπόν, είναι. Είναι και παραείναι. Γιατί να μην γράψουν σήμερα; Ποιός ορίζει ότι υπάρχουν μέρες που δεν κολλάει να γράφεις;
Γράφω. Δίνω τα ονόματά μου σ’ έναν εξωτερικό και ξένο κόσμο. Επιστρέφω από το συναίσθημα της εξορίας και της αποξένωσης στο συναίσθημα ότι βρίσκομαι σπίτι μου. Και κάνοντάς το, φέρνω μια μικρή αλλαγή σε αυτό που φαινόταν αδύνατο ν’ αλλάξει. Επίσης, όταν περιγράφω την αδιαπέραστη αυθαιρεσία που υπογράφει το πεπρωμένο μου –αυθαιρεσία των ανθρώπων, αυθαιρεσία της τύχης– ανακαλύπτω ξαφνικά νέες αποχρώσεις και λεπτές διαφορές. Αντιμετωπίζοντάς την αποκτώ ελευθερία –ίσως τη μόνη που μπορεί να έχει ο άνθρωπος απέναντι σε όποια αυθαιρεσία– την ελευθερία να μιλάει για την τραγωδία του με τα δικά του λόγια».
Ή για την κωμωδία του. Ή για την ούτε τραγωδία ούτε κωμωδία του.
Απόψε, λέει, βρέχει αστέρια.
Μην τα δεις.
Απελευθερώσου από αυτά που πρέπει να δεις, από αυτά που δεν πρέπει να χάσεις.
Χάσ' τα όλα.
Το πρέπει βλάπτει σοβαρά το βλέμμα.
Δεν είναι ο κόσμος θέαμα. Ο κόσμος είναι νοιώσιμο.
Βλέπουμε για να νοιώσουμε, όχι για να βγάλουμε την υποχρέωση.
Αδιαφορώ αν αυτή τη στιγμή στον κρυμμένο πίσω απ' τις περσίδες ουρανό βρέχει Περσείδες.
Έμεινα στην οθόνη μου που έβρεξε λέξεις.

15 Comments:

At 8/13/2007 12:46:00 π.μ., Blogger tomorrow's patries said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

 
At 8/13/2007 12:48:00 π.μ., Blogger tomorrow's patries said...

θα ακολουθήσω λοιπόν τις λέξεις σου και γω...

¨εν αρχή ην ο Λόγος", άλλωστε.

 
At 8/13/2007 01:27:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Καμιά φορά, ύστερα από πολλές ώρες γράψιμο, σηκώνω το κεφάλι μου από το γραπτό και σκέφτομαι – τώρα, αυτή τη στιγμή, κάποιος άλλος συγγραφέας που δεν γνωρίζω κάθεται, όπως εγώ, ασκώντας το παράξενο, δονκιχωτικό επάγγελμα της δημιουργίας μέσα σε μια πραγματικότητα που περιέχει τόση βία και αποξένωση, αδιαφορία και αποστέρηση. Στην προσπάθειά μου αυτή έχω ένα μακρινό σύμμαχο που δεν με ξέρει καν, και μαζί υφαίνουμε ένα αόρατο δίχτυ, που όμως έχει τεράστια δύναμη, μια δύναμη ικανή να επηρεάσει τον κόσμο, τη δύναμη να κάνει τους βουβούς να μιλήσουν.

 
At 8/13/2007 04:29:00 π.μ., Anonymous ε said...

τι να πω και αντε να το πιστεψεις τωρα.
τι ωραια που το βλεμμα σου επεσε σ ενα τοσο ωραιο κειμενο.
πολυ ωραιο old boy.

 
At 8/13/2007 11:12:00 π.μ., Blogger vampiria said...

Οι λέξεις καλό μου παλιόπαιδο είναι από τα μεγαλύτερα χαρίσματά μας! Όταν βρέχει λέξεις - δυνατές ή αδύναμες, γεμάτες από την προσωπικότητα του γράφοντα - τα πάντα σιωπούν...

Σε φιλώ

 
At 8/13/2007 12:20:00 μ.μ., Blogger Citronella said...

Η βροχή γενικώς είναι μεγάλο αγαθό και ειδικά σε περιόδους ξηρασίας.
Υπάρχουν πολλά σχετικά τραγούδια που το περιγράφουν, αλλά ένα ξεχωρίζει πάντα

Rain come down forgive this dirty town
Rain come down and give this dirty town
A drink of water a drink of wine

Straits..

 
At 8/13/2007 12:23:00 μ.μ., Blogger NIEMANDSROSE said...

Στα λόγια μέσα κολυμπώ
κι είμαι πλεγμένος λέξεις.
Ψάρι από δίχτυ και νερό
που βγήκες να ψαρέψεις.
Κάπου τελειώνει ο βυθός
κι η θάλασσα έχει άκρη.
Τo απέραντο που δόξασα
μια στάλα αυταπάτη.

 
At 8/13/2007 03:11:00 μ.μ., Anonymous χίμαιρα said...

Μπορώ να κάνω μία ευχή με τα λόγια σου;
Στην ερεσσό ένα πεφταστέρι είδα μόνο και δεν πρόλαβα να τη συντάξω την επιθυμία μου.

Η ζωή θέλει νοιώσιμο.

Αυτό εύχομαι. Να τη νοιώθω.

 
At 8/13/2007 03:12:00 μ.μ., Anonymous Alexandria said...

Είτε σαν τρυφερή ψιχάλα είτε σαν ορμητική καταιγίδα (σπάνια), η βροχή των δικών σου λέξεών πλησιάζει να πραγματώσει του Μ. Αναγνωστάκη το:
"Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Να μην τις παίρνει ο άνεμος"

 
At 8/13/2007 03:53:00 μ.μ., Blogger Demetris said...

"Ouk emou, alla tou logou akousantes omologeite."
Irakleitos

 
At 8/13/2007 05:05:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

"Ti diavazeis arxonta mou?"
"Lexeis, lexeis, lexeis"

Amlet

Kalo kouragio

 
At 8/13/2007 05:14:00 μ.μ., Anonymous χαλασμένη περσείδα said...

αυτα οταν πανε ολα καλα,τοπροβλημα αρχιζει οταν οι λεξεις καθονταισαν δυσαπεστημενοι πελατες στη αιθουσα αναμονης δικηγορικου γραφειου οταν τις βλεπεις να πηδανε σαν πιθηκοι απο δενδρο σε δενδρο αλλα σου αρνουνται τη φιλικη τους διαμεσολαβηση οταν αναζητας την εμπνευση ,(εγω εκει περναω καλα )

 
At 8/14/2007 08:44:00 μ.μ., Blogger Haris said...

Δεν γίνετε να "πρέπει" να απολάυσεις κάτι. Η απόλαυση είναι αυθόρμητη, απρογραμμάτιστη, ελεύθερη!

 
At 8/14/2007 08:55:00 μ.μ., Blogger Haris said...

Ο κόσμος δεν είναι ψεύτικος, δεν είναι κινηματογράφος να καθόμαστε να τον παρακολουθούμε.

(Πολύ ωραίο ποστ. Με γέμισε σκέψεις και προβληματισμό.)

 
At 8/15/2007 12:01:00 π.μ., Blogger η ψυχη μου το ξερει said...

Ο κόσμος είναι θέαμα!Κι οι Περσίδες τη στιγμή που γεμίζουν τον ουρανό είναι ένα υπέροχο θέαμα!
Οι λέξεις στην οθόνη, μπορεί να είναι κενό γράμμα..τα πράγματα δεν τα ορίζουμε εμείς, απλά υπάρχουν. Δεν μεγαλώνει ούτε μικραίνει η αξία τους από το δικό μας ορισμό ή τη δική μας θέαση σ' αυτά.Το πρόβλημα το έχουμε εμείς και μόνο. Δεν έχει σημασία ΤΙ θα δούμε, αλλά ΠΩΣ θα το δούμε..
:)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home