Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006

Υπόγεια

Αν σε ρωτούσαν να σκεφτείς και να απαριθμήσεις δέκα στοιχεία που έχουν συντελέσει στη διαμόρφωση του εαυτού σου, του να είσαι αυτός ή αυτή που είσαι σήμερα, το πιθανότερο είναι ότι θα σκεφτόσουν και θα απαριθμούσες μόνο «σοβαρά» γεγονότα: π.χ. το γεγονός ότι πήγες στο τάδε σχολείο και γνώρισες τον τάδε φίλο, το γεγονός ότι οι γονείς σου χώρισαν ή αντιθέτως δεν τσακώθηκαν ποτέ μπροστά σου, το γεγονός ότι μια σειρά συμπτώσεων οδήγησαν στο να συναντήσεις ένα βράδυ τη γυναίκα της ζωής σου και μητέρα σήμερα των παιδιών σου. Ανάμεσα στα δέκα, δύσκολα θα χωρούσες και κάτι εκ πρώτης όψεως δευτερεύον ή μη βαρυσήμαντο. Ποιός ξέρει γιατί· ίσως δεν θα πήγαινε το μυαλό σου, ίσως το μυαλό μας έχει μάθει να σκέφτεται με έναν ορισμένο τρόπο, αντιμετωπίζοντας τη ζωή βαρύγδουπα και δραματικά.
Βλέποντας ότι η τηλεόραση του Σκάι μεταγλωττίζει τα προγράμματά της, σκέφτομαι ότι έναν άλφα ρόλο στον σχηματισμό του μέσα παζλ μου έπαιξε το γεγονός ότι στην Ελλάδα -σε αντίθεση λ.χ. με την Ιταλία ή τη Γερμανία- οι ταινίες και τα σίριαλ προβάλλονταν υποτιτλισμένα και όχι μεταγλωττισμένα. Ναι, πιστεύω ότι το γεγονός πως μεγάλωσα βλέποντας υποτιτλισμένο σινεμά είναι ένα από τα δέκα στοιχεία που με έκαναν να είμαι αυτό που είμαι.
Είδες; Σου φαίνεται γελοίο και ασόβαρο. Άσε που στην Αφρική τα παιδάκια λιμοκτονούν.
Κι όμως, καλώς ή κακώς, τις ταινίες που αγαπώ τις κουβαλάω πάντα μέσα μου. Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου ή μεταφορά· τις έχω μέσα μου τώρα που γράφω, θα τις φέρω μέσα μου σε λίγο στο μετρό και θα διασχίζουμε παρέα υπόγεια την πόλη.
Και είναι μεγάλη τύχη κι ευλογία ότι κατοικούν μέσα μου με τον φυσικό τους ήχο, είναι μεγάλη τύχη κι ευλογία ότι είδα και άκουσα τις ταινίες όπως γυρίστηκαν, χωρίς την μεσολάβηση του κονσερβαρισμένου στόμφου ντόπιων φωνών, οι οποίες μετατρέπουν το σινεμά σε κουκλοθέατρο και τον Τζιν Χάκμαν σε Μπάρμπα Μυτούση που ανοιγοκλείνει το στόμα του για να ακουστούν αυτές. Η επέμβαση στον ήχο μιας ταινίας, η στέρηση από τον ηθοποιό του βασικού υποκριτικού του εργαλείου και η υποκατάσταση του με το υποκριτικό εργαλείο ενός ασύγκριτα λιγότερο ταλαντούχου -και σε κάθε περίπτωση ενός άλλου- είναι ανεπίτρεπτη επέμβαση στην ψυχή και στο σώμα της ταινίας, στο ήθος της και την αισθητική της.
Ναι, μεγάλο μέρος της αισθητικής μου, άρα και μεγάλο μέρος της γενικότερης ματιάς μου και στάσης μου απέναντι στον κόσμο, έχει καθορισθεί από το γεγονός ότι στα αυτιά μου ακούω την κραυγή του Πατσίνο και το γέλιο του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, ακούω τον Πωλ Σκόφιλντ να φωνάζει στον γιο του «Υour name is mine» και τον Τζων Τορτούρο να απολογείται στον μεγαλοκαρχαρία του χόλιγουντ λέγοντας του παραιτημένα «Ι tried to show you something beautiful».

26 Comments:

At 11/10/2006 09:03:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Και για την φωνη του Παπα-στρουμφ; της Χαιντι; Μη μου πεις οτι η Χαιντι σου παει να μιλαει βαρια Γερμανικα η ο Παπα Στρουμφ γνησια Φλαμανδικα; Ο πετυχημενος παιδικος μεταγλωτισμος RULZ!

[Θελω να παρεις πισω μερος της θεωριας σου για το Σκαι. Ειδικα για το Shoebox και το Worst Witch. Αλλιως θα εχουμε χοντρο flame. Α, και θα σε αναγκασω να ερχεσαι εσυ σπιτι μας να διαβαζεις τους υποτιτλους στην μικρη καθε βδομαδα]

--
e.

 
At 11/10/2006 09:09:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

OK, τα καρτούν να τα εξαιρέσω. Άλλωστε η Χάιντι και ο Ντ΄Αρτακάν δεν είχαν δικές τους φωνές.

--

 
At 11/10/2006 09:14:00 μ.μ., Blogger Oneiros said...

Ναι, μεγάλο μέρος της αισθητικής μου, άρα και μεγάλο μέρος της γενικότερης ματιάς μου και στάσης μου απέναντι στον κόσμο, έχει καθορισθεί από το γεγονός ότι στα αυτιά μου ακούω την κραυγή του Πατσίνο και το γέλιο του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, ακούω τον Πωλ Σκόφιλντ να φωνάζει στον γιο του «Υour name is mine» και τον Τζων Τορτούρο να απολογείται στον μεγαλοκαρχαρία του χόλιγουντ λέγοντας του παραιτημένα «Ι tried to show you something beautiful».
Respect, και για το point of view που συμμερίζομαι και για τη διατύπωση.

 
At 11/10/2006 10:21:00 μ.μ., Blogger Κασσιανός said...

Είδες; Σου φαίνεται γελοίο και ασόβαρο.

Φίλε old boy, γιατί; Πιστεύω ακράδαντα ότι οι περισσότεροι από εμάς (αν όχι όλοι) θα αξιολογούσαμε το υποτιτλισμένο σινεμά (το σινεμά γενικότερα) μεταξύ των δέκα σημαντικότερων παραγόντων που μας διαμόρφωσαν.
Προσωπικά, μπορώ να πω ότι έμαθα αγγλικά από τον Μάρλον Μπράντο, τον Ρόμπερτ ΝτεΝίρο και τον Αλ Πατσίνο! Όταν το λέω σε φίλους και γνωστούς νομίζουν ότι αστειεύομαι!

Πέραν αυτού, το σινεμά, αυτή η υπέροχη και παντοδύναμη μορφή τέχνης, απευθύνεται στο φαντασιακό μας και μας διαμορφώνει πολύ περισσότερο από άλλους παράγοντες.

Και προσυπογράφω την άποψη σου για τον μεταγλωττισμό. Είναι σαν τη μετάφραση της ποίησης. Πάντα κάτι χάνεται. Και ανάλογα με την περίπτωση, αυτό το κάτι κυμαίνεται από ασήμαντο μέχρι κρίσιμο.

 
At 11/10/2006 10:22:00 μ.μ., Blogger The Passenger said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

 
At 11/10/2006 10:30:00 μ.μ., Blogger The Passenger said...

Το ότι μεταγλωτίζονται οι ταινίες μπορεί να ερμηνευθεί και διαφορετικά: ότι οι τηλεθεατές δεν ξέρουν να διαβάζουν ή ότι βρίσκουν το διάβασμα αφόρητα κουραστικό.Δεν ξέρω ποιό απο τα δύο είναι χειρότερο.

Ωραίο θέμα για συζήτηση θα ήταν όμως και το γιατί ακριβώς η Ελλάδα είναι απο τις λίγες Ευρωπαικές χώρες που αφήνουν απείρακτες τις ταινίες.

 
At 11/10/2006 11:05:00 μ.μ., Blogger diafanos said...

(συνεχίζοντας αμέσως μετά τον passenger), ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη την καθόλου ευκαταφρόνητα διαδεδομένη άποψη περί ανωτερότητας της ελληνικής γλώσσας η οποία και θα έπρεπε να είχε καταπνίξει μέχρι και το παραμικρότερο γαλατικό χωριό μη ελληνόφωνης τηλεθέασης. Μυστήριο πράγματι.

Λετ δε φλέιμ μπιγκίν.

 
At 11/10/2006 11:25:00 μ.μ., Blogger Κασσιανός said...

Επανέρχομαι στη συζήτηση για να πω ότι πρώτη φορά ανακάλυψα τον μεταγλωττισμένο κινηματογράφο στην Ιταλία, πριν πολλά χρόνια. Εμεινα άναυδος. Το βρήκα αδιανόητο. Πόσο μάλλον όταν διαπίστωσα ότι και οι τηλεοπτικές εκπομπές (σειρές, ντοκιμαντέρ,κλπ) ήταν όλα μεταγλωττισμένα.
Οι Ιταλοί που ρώτησα απορούσαν με την απορία μου! Το θεωρούσαν τόσο φυσικό. Έτσι ήταν πάντα γι'αυτούς.
Τους έλεγα : Δηλαδή δεν έχετε ακούσει ποτέ τη φωνή του Μάρλον Μπράντο ή του Ρόμπερτ ΝτεΝίρο ;;;!!! Και απαντούσαν με αδιαφορία ότι δεν την έχουν ακούσει!
Μου εξήγησαν βέβαια ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι ιταλοί ηθοποιοί που κάνουν συγκεκριμένες φωνές αμερικανών (και άλλων) ηθποποιών. Για παράδειγμα, ο Ιταλός "Τζέιμς Μποντ" ήταν εθνικός σταρ και τον ήξεραν όλοι. Εκανε μόνο τη φωνή του Τζέιμς Μποντ και δεν έπαιζε σε άλλες ταινίες, αν θυμάμαι καλά.
" Il mio nome e Bond. James Bond!" Το φαντάζεστε ;;;!!!
Δεν ξέρω τι συμβαίνει στις άλλες ευρωπαικές (και μη) χώρες, αλλά νομίζω είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε ακούσει το "..you talkin' to me?" από τον ίδιο τον "Ταξιτζή".

 
At 11/11/2006 12:27:00 π.μ., Blogger confused said...

Την ίδια συζήτηση με τον κασσιανό είχα το καλοκαίρι με ένα ζευγάρι Ιταλών. Για εκείνους ήταν παράξενο που έχουμε υποτιτλισμό και όχι μεταγλώττιση! Για εμάς το αντίθετο.
Κι εγώ νιώθω τυχερή που είδα σε κάποιον κινηματογράφο Κουροσάβα στα Ιαπωνικά όταν ήμουν 16 χρονών. Λυπάμαι τα παιδάκια που θα δούν π.χ. το "Τίγρης και Δράκος" μεταγλωττισμένο στα αγγλικά με ελληνικούς υπότιτλους κ.λπ.

 
At 11/11/2006 12:46:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Εχω ακόμα στ' αυτιά μου τη φωνή του Ζεράρ Φιλίπ, παρ' όλο που έχει φύγει από τη ζωή εδώ και πάρα πολλά χρόνια και οι ταινίες του -άραγε γιατί;- δεν παίζονται σήμερα.
Σκέφτομαι με φρίκη το "βιβλίο της ζούγκλας" που παίχτηκε ΚΑΙ μεταγλωττισμένο, τάχα για τα μικρά παιδιά. Τα δικά μου τα πήγα αναγκαστικά στη βραδινή παράσταση 'για μεγάλους' ώστε να απολαύσουν τα υπέροχα τραγούδια και την φωνή του εξέχαστου Τζωρτζ Σάντερς. Αλήθεια, πόσες υπέροχες φωνές έχουν χάσει όσοι επιμένουν να βλέπουν μεταγλωττισμένα φιλμς...

..αλλά.. η ακοή έχει εξοβελιστεί από την όραση φαίνεται..

Μια πετυχημένη σειρά κινουμένων σχεδίων ήταν η ιστορία του Νιλς Χόλγκερσον. Στα υπόλοιπα (σχεδόν όλα) τα κόμικς, μου σπάνε τα νεύρα αυτές οι νιαουριστές φωνές ενηλίκων ηθοποιών που 'μπεμπεδίζουν'. Φρίκη!

 
At 11/11/2006 01:19:00 π.μ., Anonymous Novalis said...

Ναι, ρε φίλε, το σκεφτόμουν κι εγώ. Καμμία σχέση. Δεν παλεύεται η κατάσταση με την μεταγλώττιση. Παίζουν την ίδια σειρά νετ και σκάι και ασυνείδητα το γυρίζω στη νετ.

Και Κασσιανέ, για να 'μαστε ακριβείς, αγγλοιταλικά νέας υόρκης.
Επίσης γαμάτη προφορά έχουν κι οι jews.
:)

 
At 11/11/2006 04:18:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Να συμπληρώσω μόνο πως πράγματι κι εγώ έμαθα σε μεγάλο βαθμό αγγλικά από τις ταινίες. Επίσης αυτό για τον Κουροσάβα είναι πολύ εύστοχο: να βλέπεις σαμουράι να μιλάνε γερμανικά πρέπει να είναι εντελώς γελοίο. Ως προς το ερώτημα πώς και δεν επικράτησε κι εδώ η μεταγλώττιση, δεν ξέρω την απάντηση αλλά υποπτεύομαι ότι δεν επικράτησε κατά τύχη.
Κατά τύχη αγαθότατη :)

 
At 11/11/2006 04:52:00 π.μ., Blogger Anastasia said...

"Δε θέλω τα πλούτη σου. Τον αγαπώ Χοσέ Φερνάντο, τον αγαπώ! Μ'ακούς;"

 
At 11/11/2006 10:06:00 π.μ., Blogger Lex_Luthor06 said...

Αλ μπι ντεεεεεμ

Πραγματικά δεν υπάρχει πιο ξενέρωτο πράγμα από μια μεταγλωττισμένη ταινία εκτός φυσικά από έναν βορειοευρωπαίο τουρίστα που φοράει πέδιλα με άσπρες κάλτσες. Δεν είναι όμως τυχαίο. Σίγουρα οι μεταγλωττισμένες ταινίες έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της υποδηματικής αισθητικής του.

 
At 11/11/2006 11:53:00 π.μ., Blogger Silvia Okaliova said...

Εμείς πάλι στη πατρίδα μου βλέπαμε τις ταινίες μεταγλωτισμένες. Καλά μεταγλωτισμένες, καλλιτεχνικά, όχι σαν τα σίριαλ στο Σταρ. Αλλά δεν έμαθα να καταλαβαίνω αγγλικά και αυτό είναι ένα μεγάλο παράπονό μου.

 
At 11/11/2006 12:02:00 μ.μ., Blogger Silvia Okaliova said...

Και στα δέκα στοιχεία που με διαμόρφωσαν είναι σίγουρα τα βιβλία. Και ταινίες. Ταινίες βλέπαμε στη Σλοβακία μόνο καλλιτεχνικές, Φελίνι και Μπέργκμαν, Γερμανικές... Και οι Ούγκροι έχουν κάτι τρομερές καλλιτεχνικές ταινίες, παντελώς άγνωστες εδώ! Τότε στα νιάτα μου όμως, θυμάμαι, μου έλειπαν ταινίες για τη καθημερινή ζωή, οι ταινίες αμερικάνικες για τον έρωτα που σε μας δεν τις παίζανε.

 
At 11/11/2006 12:04:00 μ.μ., Anonymous Περαστικός said...

Έχεις απόλυτο δίκιο. Θα έλεγα ότι ακόμη και στην περίπτωση των κινούμενων σχεδίων, είναι κάποια από αυτά που επιδέχονται μεταγλώττιση, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΤΩΝ ΝΤΑΦΙ ΝΤΑΚ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΠΑΓΚΣ ΜΠΑΝΙ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΦΩΝΕΣ!!!! Δεν το λέω αυτό διότι τώρα καταλαβαίνω τα Αγγλικά, από μικρό παιδί λάτρευα τις πρωτότυπες φωνές αυτών των χαρακτήρων που είναι αναπόσπαστο στοιχείο τους.

 
At 11/11/2006 12:55:00 μ.μ., Anonymous Τζόνυ Τουρτούρας said...

Μια που αναφέρθηκαν κι οι Ιταλοί στη μεταγλώττιση ταινιών, ας θυμίσω ότι οι Ιταλοί υπήρξαν πρωτομάστορες του "ντουμπλαρίσματος". Τι γιατί και πώς είναι αρκετά ενδιαφέρον.

Λοιπόν, απ' όσο ξέρω τουλάχιστον, η ιστορία του ντουμπλαρίσματος ξεκίνησε στην Ιταλία υπό τις διαταγές του ΜΠΕΝΙΤΟ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ! Και δεν ντουμπλάριζαν απλά τις ξένες ταινίες (αυτό λέμε "μεταγλώττιση"), αλλά ντουμπλάριζαν ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ. Γιατί; Διότι ο φασίστας Μπενίτο ήθελε να επιβάλλει ΜΙΑ ΠΡΟΦΟΡΑ στα ιταλικά, την πρωτευουσιάνικη ας πούμε, και να σβύσει όλες τις ντοπιολαλιές και τις προφορές των ιταλικών που διαφοροποιούνταν από αυτήν.

Πλάκα δεν έχει η ιστορία; Κάτι που θεωρείται αργότερα σαν "κέρδος" και "πρόοδος" κι "επίτευγμα" και "χρήσιμο" να έχει συχνά τέτοιου είδους ΠΑΡΑΝΟΙΚΕΣ καταβολές;

ΥΓ Χαίρομαι που εκτιμάς φίλε old boy τον περίπου ... συνονόματό μου εξαίρετο κ. Τορτούρο :-)

 
At 11/11/2006 01:38:00 μ.μ., Anonymous Garine said...

Αναφορικά με αυτό που λέει ο κασσιανός, σχετικά με το πως έμαθε αγγλικά, υπάρχει αυτή η υπέροχη πρώτη σκηνή στο Σημαδεμένο (I know old boy) με τους αξιωματικούς του τμήματος μετανάστευσης που ανακρίνουν τον Τόνι Μοντάνα στη Φλώριδα, γιατί θεωρούν, ορθά, ότι είναι κακοποιό στοιχείο, και όχι πολιτικός κρατουμένος. Ρωτώντας τον πως έμαθε αγγλικά, εκείνος απαντά από τον σινεμά. James Cagney, Humphrey Bogart τους λέει. Το παράδοξο, βέβαια, της σκηνής είναι ότι τρεις ήρωες είναι ντουμπλαρισμένοι στην ομιλία τους, και μάλιστα ο ενας μιλάει με τη φωνή του Μπράιαν Ντε Πάλμα.

Πάλι γι' αυτό που λέει ο Κασσιανός, για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, ότι ισχύει στην Ιταλία, ισχύει και σε Γερμανία, Γαλλία. Να ακούς τον Ντε Νίρο να φωνάζει putain de merde και τι στον κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι αισθάνομαι τυχερός, που μεγάλωσα σε μια χώρα που δεν μεταγλωττίζει. Οπως λέει και ο Ονειρος, συμφωνώ με περιεχόμενο και διατύπωση. Θα διαφωνήσω, όμως, με τον confused γιατί ακόμη και εάν ο υποτιτλισμός αγγλικών ταινιών μας φέρνει πιο κοντά στο βίωμα της ερμηνείας των ηθοποιών, ο υποτιτλισμός ασιατικών ταινιών, όσο και αν αφήνει αμόλυντη την αισθητική του Τζανγκ Γιμού και του Γουανγκ Καρ Γουάι, πολύ δύσκολο, τα λόγια τους και οι σκέψεις τους θα κατοικήσουν το μυαλό μας, δεδομένου ότι είναι αδύνατο να συγκρατήσουμε τις ασιατικές ατάκες τους. Ανήκομεν στη Δύση, δυστυχοευτυχώς.

Τώρα, η άλλη όψη του νομίσματος, ή the price to pay αναφορικά με το λόγο που δεν επικράτησε στη χώρα μας η μεταγλώττιση νομίζω ότι πρόκειται για την περιορισμένη μέριμνα της πολιτείας για τη διαφύλαξη και διάδοση της γλώσσας μας. Από σπόντα, στη συγκεκριμένη περίπτωση έγινε το ορθό. Η εξήγηση του Τουρτούρα δείχνει ο μεταγλωτισμός βρίσκει τη ρίζα του σε εθνικοπατριωτικές ιδεοληψίες για την προστασία της γλώσσας. Εδώ δυστυχώς φτάσαμε στο άλλο άκρο. Στην πλήρη περιφρόνηση της γλώσσας, με αποτέλεσμα σήμερα να είναι ευάριθμοι οι νέοι άνθρωποι που μιλούν ωραία ελληνικά.

 
At 11/11/2006 03:10:00 μ.μ., Blogger Pan said...

Δεν ανέφερες το πόσο σε βοήθησαν να τελειοποιήσεις τα Αγγλικά σου. Σ'εμένα, πάντως, η επίδραση των υποτιτλισμένων ταινιών και της μουσικής - ιδιαίτερα αυτής - υπήρξε κυριολεκτικά καθοριστική.

 
At 11/11/2006 03:48:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Πραγματικά δεν υπάρχει πιο ξενέρωτο πράγμα από μια μεταγλωττισμένη ταινία εκτός φυσικά από έναν βορειοευρωπαίο τουρίστα που φοράει πέδιλα με άσπρες κάλτσες. Δεν είναι όμως τυχαίο. Σίγουρα οι μεταγλωττισμένες ταινίες έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της υποδηματικής αισθητικής του». :)))
Τζόνυ, όταν πρωτοδιάβασα το ψευδώνυμό σου λέω «εδώ είμαστε» ;) Πολλή ενδιαφέρουσα η πληροφορία για τον Μουσολίνι.
Garine, αυτό για το ντουμπλάρισμα του «Σημαδεμένου» δεν το ξερα. Διαφωνώ τελείως με αυτό που λες για το ασιατικό σινεμά όμως. Επαναλαμβάνω ότι οι ταινίες είναι ΚΑΙ ο φυσικός τους ήχος σχεδόν εξίσου όσο είναι και η εικόνα τους. Νομίζω ότι μια ντουμπλαρισμένη ταινία είναι τόσο μη αυθεντική όσο θα ήταν μια ταινία με πειραγμένο μοντάζ.

 
At 11/11/2006 03:56:00 μ.μ., Blogger Κασσιανός said...

Τουρτουρα, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η εξήγηση που παραθέτεις. Δεν είμαι απολύτως βέβαιος αν τεκμηριώνεται ιστορικά (δεν ξέρω πολλά για τον προπολεμικό ιταλικό κινηματογράφο) αλλά μοιάζει λογική και πειστική.

Garine, νομίζω η σκηνή που θυμήθηκες (και μας θύμισες) είναι από τις πλέον αριστουργηματικές. Κατά σύμπτωση, το πρωί πέρασα από το βιντεοκλαμπ και είδα αναρτημένη την αφίσα του Scarface! Την κοίταζα με νοσταλγία. "The world is yours" έγραφε το μότο κάτω από την εικόνα του Σημαδεμένου, που στεκόταν με το πιστόλι στο χέρι και το βλέμμα χαμηλά, μια τραγική φιγούρα ανθρώπου που τα ήθελε όλα, τα απέκτησα όλα, τα έχασε όλα.
Μετάνιωσα που δεν τη νοίκιασα, πάλι!

Σε ό,τι αφορά τον μεταγλωττισμό ως μέτρο για τη διαφύλαξη της γλώσσας, θεωρώ αστεία τη σκέψη. Για να μην πω γελοία.
Η διαφύλαξη μιας γλώσσας μπορεί να γίνει με πολλούς άλλους τρόπους.
Δεν θα επεκταθώ, καθώς έχω ήδη καταχραστεί τη φιλοξενία.

 
At 11/11/2006 05:57:00 μ.μ., Blogger andreas-writer said...

Διαφωνώ κάθετα και οριζόντια με όλους τους παραπάνω.
Τι πράγματα είναι αυτά; Είμαι οπαδός της ντουμπλαρίστριας (έτσι το λένε;) της Όπρα Γούινφρευ (έτσι γράφεται;).
Why you're unfaithfull to him? Opra asks.
"I like to be fucked..." the lady answers.
"Μ' αρέσει το sex", λέει πολιτικά ορθώς η μεταγλωττίστρια (έτσι το λέ..).
Συμφωνώ με τη μεταγλώττιση. Όπως και με τη διδασκαλία του Ευαγγελίου στη Νεοελληνική από την κομπανία του μεσιέ Χριστόδουλου.
Γουστάρω τη Τσικίτα και τη Χουανίτα να αναστενάζουν ελληνικά από τα φιλιά των μεταγλωττισμένων λατίνων εραστών τους. Eimai fan!
Πάντα μου άρεσαν οι παλιές ταινίες του βαράτε (καράτε), όπου οι ήρωες μίλαγαν στα βάθη της Καντόνας άψογα εγγλέζικα. Ο Κούντα Κιντέ πριν μεταναστεύσει ως οικονομικός μετανάστης απ' το Κογκό στην Αμερική πριν τριακόσια χρόνια, είχε κάνει κι ένα πέρασμα απ' το Τόκυο. Μα την Παναγία τον άκουσα να μιλάει γιαπωνέζικα στην ιαπωνική τηλεόραση. Άσε τον Αλ Πατσίνο, Ρόμπερτ Ντε Νίρο και τα λοιπά του Χόλλυγουντ, όλοι Γερμανόφωνοι. Και ο George Horafas ντουμπλέ παίζει.
Όμως έχω μια απορία. Σοβαρά το λέω. Αφού εμείς έχουμε τη σωστή θέση με τον φυσικό ήχο των αυθεντικών φωνών και της γλώσσας της κάθε ταινίας, πως στο γερό διάολο συμβαίνει και όλοι αυτοί οι κακομοίρηδες που βλέπουν μεταγλωττισμένες όλες τις ταινίες του κόσμου, κάνουν με τη σειρά τους μετά ταινίες τριακόσια έτη φωτός καλύτερες από τις δικές μας;
Αναρωτιέμαι. Μήπως δεν παίζει τόσο σημαντικό ρόλο εκτός από αισθητικό, το ντουμπλάρισμα; Λέω, μήπως.


Υ.Γ. Θα ρωτήσω την Όπρα γιαυτό.
Ma thn Panagia den thelo antirisseis γιατί θα βάλω τον Μπρους Λάι ή τον Μπρους Λέι να σας ρίξει ένα ξεγυρισμένο ντουμπλαρισμένο ή αντουμπλάριστο ξύλο.

 
At 11/11/2006 07:45:00 μ.μ., Blogger proserpina said...

Με θυμάμαι μικρή (αλλα και πιο μεγάλη ;-) να αναρωτιέμαι όταν έψαχνα να βάλω ελληνικούς υπότιτλους στην ταινία που έβλεπα "μα γιατί να μην υπάρχει μεταγλώττιση στα ελληνικά; μόνο οι άγγλοι και οι γάλλοι (αντε και τίποτα γερμανοϊταλοί) είναι τόσο τυχεροί;". Τελικά όμως συνειδητοποιώ οτι όντως, είναι πολύ σημαντικό να ακούμε την ταινία στην πραγματική της γλώσσα - άσε που τις περισσότερες φορές η μεταγλώττιση είναι άθλια (αν εξαιρέσεις βέβαια περιπτώσεις όπως τον Νέμο, που οι φωνές του Σταρόβα και της Παπαδοπούλου, και του Αθερίδη, ήταν καλύτερες απο τις αρχικές - σοβαρή ταινία έπιασα για παράδειγμα ;-)

 
At 11/12/2006 03:20:00 π.μ., Blogger οι σκιές μιλάν said...

Υπάρχουν και χειρότερα, Όλντ Μπόυ. Επίτρψέ μου μια ιστορία.

Καλοκαίρι 2003.

Μιλάνο - Βαρσοβία, με λεωφορείο. 36 ώρες.Προβολή 4 ταινιών κατά τη διάρκεια του ταξίδιου. Θυμάμαι μία που ήταν το Χάρυ Ποτερ και άλλη μια, το You 've got mail. Ντουμπλαρισμένες πάντως, όλες και οι 4 στα Πολωνικά. Κι όλες οι φωνές, ανδρικές-γυναικείες, από μια φωνή, ενός άνδρα(!!!!), χωρίς ίχνος χρώματος και καλλιτεχνικότητας. Διάβαζε ο άνθρωπος το μεταφρασμένο σενάριο. Άκουγα διάλογο Τομ Χανκσ και Μεγκ Ράιαν κι αν η κάμερα δεν έπεφτε στο πρόσωπο του ηθοποιού δεν ήξερα ποιος μιλούσε.

Είχα πεθάνει στα γέλια κι άκουγα γυρω γύρω κάτι μεσόκοπες να μου κάνουν
"Σςςςςς"

Ρωτάω τον διπλανό μου αν είναι όντως έτσι και στην Πολωνία. Μου γνέφει καταφατικά.

- Και με τη μουσική, ξαναρωτώ, ντουμπλαρετε και τους Rolling Stone για παράδειγμα?
- Α, όχι μου λέει.
- Περίργο, γιατί στη Γερμανία οι Beatles δεν τραγουδούσαν she loves me yeah yeah yeah αλλά Sie liebt mich yeah yeah yeah
- Οι Γερμανοί είναι βάρβαροι! Δεν ξέρουν από μουσική..

...

Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι οτι στη Γερμανία οι ταινίες έμειναν στο ντουμπλάρισμα μετά από επιμονή του συνδικάτου των ηθοποιών που προέβαλαν γλωσσικά και πολιτιστικά επιχειρήματα.
Διαφωνώ φυσικά και συντάσσομαι μαζί σου. Είναι αυθαιρεσία πάνω στη δημιουργία και το ταλέντο.
Στα παιδικά το καταλαβαίνω, αν και συμφωνώ με τη Ροδιά για την ποιότητα τους.

Καλημέρες

 
At 11/13/2006 10:20:00 μ.μ., Blogger Big Fat Opinion said...

Εδώ δυστυχώς φτάσαμε στο άλλο άκρο. Στην πλήρη περιφρόνηση της γλώσσας, με αποτέλεσμα σήμερα να είναι ευάριθμοι οι νέοι άνθρωποι που μιλούν ωραία ελληνικά.

Μπαμπινιώτης: Συχνά η λ. ευάριθμος χρησιμοποιείται εσφαλμένα αντί του πολυάριθμος. Το "ευάριθμος", ωστόσο, σημαίνει ακριβώς το αντίθετο: αυτόν που μπορεί εύκολα να μετρηθεί, άρα τον λίγο.

+2 πόντοι για την σωστή χρήση της λέξης "ευάριθμος".

-1 πόντος επειδή δείχνει περιττή εκζήτηση.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home