Παρασκευή, Νοεμβρίου 03, 2006

Ατελείς

Η «αντικειμενικότητα» ηχεί ωραία ως λέξη, δεν βλέπω όμως πώς μπορεί κανείς να είναι αντικειμενικός στην αληθινή ζωή. Θα μπορούσε ίσως να είναι, αν έπρεπε να εκφέρει γνώμη για πρόσωπα και πράγματα τελείως έξω από αυτόν, για πρόσωπα και πράγματα τα οποία πρώτη φορά υπέπιπταν στην αντίληψή του με αποτέλεσμα να μην είχε ήδη σχηματισμένη μια θετική ή αρνητική προκατάληψη απέναντί τους.
Βλέπεις, η διαπλοκή δεν είναι απαραίτητα οικονομική. Μπορεί να είναι και συναισθηματική: συμπαθώ τον άλφα, αντιπαθώ τον βήτα, ο γάμα έχει μιλήσει επανειλημμένα με καλά λόγια για μένα, ο δέλτα το ακριβώς αντίθετο. Ωστόσο, αφού δόξα τω Θεώ οικονομικά δεν διαπλέκομαι με κανέναν (όχι επειδή είμαι υπεράνω, αλλά επειδή κανείς δεν έχει αξιολογήσει τα γραπτά μου ως έχοντα οικονομική αξία) και αφού από μικρός είχα το κουσούρι να «δικάζω» τους ανθρώπους απονέμοντας δίκιο κι άδικο (δείγμα ασφαλώς επιφανειακής θεώρησης της ζωης - και δεν το λέω ειρωνικά), ας πω τη γνώμη μου για το τελευταίο επεισόδιο της (μακράν της δεύτερης) πιο επεισοδιακής εβδομάδας που έχει γνωρίσει ως τα τώρα η ελληνική μπλογκόσφαιρα. Ας την πω, αφενός γιατί τα κουσούρια δεν μας εγκαταλείπουν ποτέ και αφετέρου γιατί πρόκειται για θέμα αναμφιβόλως εμπορικό, που θα οδηγήσει σε αυξημένη αναγνωσιμότητα του μπλογκ με τα αυτονόητα παρεπόμενα ευεργετικά στυτικά αποτελέσματα στον γράφοντα.
Η αναγνωσιμότητα όμως με πιασάρικα ποστ σαν αυτό θα είναι πρόσκαιρη, γιατί, όπως έγραφε ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος στην «Ελευθεροτυπία» της περασμένης εβδομάδας, άλλη είναι η προϋπόθεση της επιβίωσης: «Πολλά θα αλλάξουν στα χρόνια που έρχονται. Ενα όμως αξίωμα θα ισχύει παντοτινά: επιβιώνει αυτός που έχει ποιότητα. Η πίστη και η διορατικότητα έρχονται μετά». Αυτό είναι ένα εξαιρετικά εύστοχο κείμενο.
Όπως, κατά τη γνώμη, εξαιρετικά άστοχο ήταν το editorial του στην τελευταία Lifo (το παραθέτει εν μέρει εδώ ο τυφώνας Pascal). Άστοχο πρωτίστως από πλευράς timing. Η ιστορία blogme.gr δεν προσφερόταν ως αφορμή για κείμενο επί προσωπικού. Αν ο υπεύθυνος του blogme είχε κατηγορηθεί ως συντάκτης δυσφημιστικού κειμένου τότε ίσως και να προσφερόταν. Αν ο υπεύθυνος του blogme δεν είχε συλληφθεί στο σπίτι του, κρατηθεί στην Ασφάλεια, χάσει τον σκληρό του δίσκο για κάτι που δεν έγραψε ο ίδιος, αν ο υπεύθυνος του blogme είχε δεχθεί μια αγωγή ή μια μήνυση που απλά εκκρεμούσε εις βάρος του και η αγωγή ή η μήνυση αυτή αφορούσε δικά του γραφόμενα, τότε ίσως θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς όσους αντέδρασαν «εξεγερμένες και σφαδάζουσες κλαψομαρίες». Η υπόθεση blogme είναι μια υπόθεση στην οποία οι Αρχές είχαν να αντιμετωπίσουν καινούρια για αυτές δεδομένα, μια υπόθεση που ο τρόπος αντίδρασής τους είχε σημασία, όπως σημασία είχε και ο τρόπος αντίδρασης των μπλόγκερς. Πράγματι, εξαιτίας της μαζικής αντίδρασης των μπλόγκερς το θέμα έφτασε στα μεγάλα ΜΜΕ και στη Βουλή, το θέμα πήρε διαστάσεις και αν οι διαστάσεις αυτές έχουν ως συνέπεια την δημιουργία μιας συνείδησης στις Αρχές, ότι εδώ υπάρχει ένας χώρος που θα δημιουργήσει σούσουρο αν του συμπεριφερθείς άδικα και δυσανάλογα, τότε είναι ένα θέμα που ειδικά ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος και η Lifo θα έπρεπε να προβάλει και να σχολιάσει θετικά. Γιατί, κακά τα ψέμματα, όσο έχουν ασχοληθεί και αναδείξει ο Τσαγκαρουσιάνος και η Lifo τα ελληνικά μπλογκς δεν το έχουν κάνει όλα τα υπόλοιπα ελληνικά ΜΜΕ μαζί.
Το timing λοιπόν του editorial (με δύο στις πέντε αγγλικές λέξεις νιώθω σαν συντάκτης του παλιού «ΚΛΙΚ») ήταν τόσο άστοχο όσο η σφαίρα του μηνυτή του blogme, τόσο άστοχο όσο η σφαίρα που κάποτε στη Δύση βρήκε τον Τζέισον Ρόμπαρντς στο στομάχι.
Καλά το timing. Επί της ουσίας; Επί της ουσίας δεν θα διαφωνήσω ότι ο Τσαγκαρουσιάνος έγινε στόχος μονομανών επιθέσεων (χωρίς να υπεισέρχομαι στα συγκεκριμένα περιστατικά των επιθέσεων που αναφέρει, τα οποία και ειλικρινά δεν ξέρω). Ωστόσο, δεν πιστεύω τόσο στο δίπολο «καλοί» - «κακοί». Όταν γράφεις σχεδόν καθημερινά, όλο και σε κάποια φάουλ θα υποπέσεις, εν τέλει όλο κάποια ράμματα θα υπάρχουν και για τη δική σου γούνα. Δεν λέω ότι όλοι είμαστε ίδιοι. Δεν λέω ότι όλοι είμαστε σκάρτοι. Λέω ότι όλοι είμαστε ατελείς, ότι όλοι κατά καιρούς ζηλεύουμε, επαιρόμαστε, υπεραντιδρούμε, χτυπάμε σε σημεία που ίσως δεν θα έπρεπε. Επίσης, εν αντιθέσει νομίζω με οποιοδήποτε άλλο γνωστό ως σήμερα μέσο, ένα μπλογκ που ανανεώνεται συχνά, δεν μπορεί παρά να αποκαλύπτει εν τέλει σε ικανοποιητικό βαθμό τον ψυχισμό του ιδιοκτήτη του. You can post but you can't hide.
Αν τα μπλογκς μάς διδάσκουν κάτι είναι ότι κανείς δεν είναι τέρας και ότι κανείς δεν είναι άγιος. Διαβαθμίσεις του πόσο αξιοπρεπώς συμπεριφέρεσαι δημοσίως ασφαλώς και υπάρχουν. Άσπρο - μαύρο, όχι. Μέσα στον καθένα μας εναλλάσσονται τα άσπρα με τα μαύρα δωμάτια, με διαφορετική βέβαια συχνότητα και αναλογία. Τελικά ο καθένας μας είναι μια απόχρωση - ποτέ ένα χρώμα.
Και το πιο σίγουρο απ' όλα είναι ότι μετά από κάθε επιθετικό χτύπημα, όπως και μετά από κάθε αμυντικό αντιχτύπημα, θα βρεις πίσω από μια οθόνη υπολογιστή ανθρώπους που πληγώνονται και πονούν.

26 Comments:

At 11/03/2006 07:04:00 μ.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Δεν πληγώνονται μόνο, και δεν πονούν, Oldboy. Απολύονται κιόλας. Με συνοπτικές διαδικασίες. Τινάζεται στον αέρα η ζωή τους. Δεν το δέχομαι αυτό.

Δες

 
At 11/03/2006 07:11:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

To έχω δει, Μαύρε Γάτε. Το ποστ το έγραψα αφού το είδα. Λυπάμαι που τον απέλυσαν, είναι ένα γεγονός δυσάρεστο.

 
At 11/03/2006 07:22:00 μ.μ., Blogger suigenerisav said...

Κατα τη γνωμη μου old boy, αυτό είναι ΤΟ μείζον γεγονός.
Τα υπόλοιπα είναι έπεα πτεροέντα.. (:

 
At 11/03/2006 07:22:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Να προσθέσω πάντως ότι το να κατηγορείς με βαριές κατηγορίες δημόσια κάποιον ούτε συνεπάγεται ούτε καν έχει ως πιθανολογούμενο αποτέλεσμα την απόλυσή του. Η εφημερίδα του τον απέλυσε.

 
At 11/03/2006 07:27:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Θέλω να πω, όταν διάβασα χθες το εντιτόριαλ, δεν είπα «πάει θα τον απολύσουν τώρα» και σήμερα που το έμαθα ξαφνιάστηκα δυσάρεστα.

 
At 11/03/2006 07:29:00 μ.μ., Blogger Sraosha said...

Συγγνώμη, ποιος απέλυσε ποιον;

(γιατί εγώ ζω στον κόσμο τον δικό μου.)

 
At 11/03/2006 07:32:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

http://manifestogr.blogspot.com/2006/11/o-manifestogr.html

 
At 11/03/2006 07:46:00 μ.μ., Blogger suigenerisav said...

old boy,
αντιλαμβανομαι το σχόλιο-αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Η απόλυση του δεν είχε να κάνει με 'υπηρεσιακά ελλείμματα'..
Νομιζω πως όλοι το κατανοούμε αυτό-και το συμβολικό της επιλογής του χρόνου, βοηθάει.
Message taken. Για όλους.
Και εδώ πέρα, αντιθετα με αυτό που πανε μερικοί να καταδείξουν δεν είναι ούτε μια εμμονή, ούτε μια κοντρα με το Τσαγκαρουσιανεϊκο.
Είναι μια εντονη-λεκτικά βιαιη αντιδραση από όσους κατανοούν σε τι ολισθηρές ατραπούς εισερχόμαστε για _δευτερη_ συνεχομενη εβδομάδα..

 
At 11/03/2006 08:06:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Mα δεν είπα ότι δεν σχετίζεται το ένα γεγονός με το άλλο. Είπα ότι το ένα δεν συνεπάγεται το άλλο ούτε μπορεί να προβλεφθεί ότι θα οδηγήσει στο άλλο χωρίς την εντελώς καθοριστική μεσολάβηση της εφημερίδας, η οποία είναι και αυτή που παίρνει την απόφαση. ΑΥΤΗ, όχι ο Τσαγκαρουσιάνος. Διευκρινίζω ότι όλα αυτά τελούν υπό την αίρεση ότι τα γεγονότα είναι όπως τα παρουσιάζει ο Μανιφέστο. Τα δέχομαι ως αληθή και με βάση αυτήν την παραδοχή σχολιάζω.

 
At 11/03/2006 08:11:00 μ.μ., Blogger Νομίζω said...

Υπάρχουν δύο ειδών φάουλ που θα υποπέσεις αν γράφεις κάθε μέρα. Αυτό που πας για την μπάλα αλλά υποπέπτεις τελικά σε φάουλ και εκείνο που πας εξαρχής για τα πόδια του αντιπάλου. Μάλιστα υπάρχουν και φάουλ τα οποία - στον χώρο του ποδοσφαίρου - έχουν σαν στόχο την διακοπή της καριέρας του εκάστοτε ποδοσφαιριστή. Εκεί ξεχωρίζει ο αθλητής από το κωλόπαιδο.
Από την άλλη μεριά, οι μεταφορές κι οι παρομοιώσεις ίσως να μην έχουν θέση σε μία συζήτηση αντικειμενικότητας.

 
At 11/03/2006 08:16:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Δεν διαφωνώ. Ακόμη και τα κωλόπαιδα όμως δεν είναι ΜΟΝΟ κωλόπαιδα και ακόμη και οι αθλητές μπορεί σε μια στιγμή της καριέρας τους να βιδωθούν και να πάνε απευθείας για τον χιαστό του αντιπάλου, έχοντας μάλιστα και την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι παίζουν καθαρά και άρα ότι ήταν «κακιά στιγμή».

 
At 11/03/2006 08:28:00 μ.μ., Blogger kukuzelis said...

O Τσαγκαρουσιάνος φέρθηκε ως εκδότης λαθρόβιου εντύπου, αλλά πράγματι αμυνόμενος. Το ότι το έντυπο που εκδίδει υποθέτουμε ότι δεν είναι λαθρόβιο, είναι που δίνει βάρος στο τάιμινγκ. Από την άλλη το τάιμινγκ υπήρξε ανέκαθεν το άλλοθι των πολιτικών οργανώσεων (ιδιαίτερα της Αριστεράς) για να κουκουλώσουν πρόσωπα και πράγματα. Κατά τα άλλα δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω μαζί σου περισσότερο. Και ιδιαιτέρως στο ότι νομίζω κι εγώ, αν σε διαβάζω σωστά, ότι ο προϊστάμενος του εργαζόμενου φέρει όλη την ευθύνη. Άλλωστε ο εργαζόμενος μόλις τελευταία, ίσως πριν το εντιτόριαλ, άρχισε να αποστασιοποιείται από την περσόνα του μπλόγκερ.

 
At 11/03/2006 08:30:00 μ.μ., Blogger Νομίζω said...

Σε αυτή την περίπτωση ο καλός αθλητής γίνεται κακός Sith. Ο καλός αθλητής θα κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια άσπιλος και πιθανότατα άσημος.
Ο λαός όμως, σταυρώνει και την μία "κακιά στιγμή". :)

Ωραίο το ποστ σου. Βρίσκω πως έχει την αυτοσυγκράτηση της εγκυμονούσας αντικειμενικότητας.

Καλό βράδυ

 
At 11/03/2006 08:40:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Από την άλλη το τάιμινγκ υπήρξε ανέκαθεν το άλλοθι των πολιτικών οργανώσεων (ιδιαίτερα της Αριστεράς) για να κουκουλώσουν πρόσωπα και πράγματα».
Ναι, αλλά το ίδιο κείμενο θα διαβαζόταν διαφορετικά σε μια άλλη συγκυρία. Δεν είναι ότι συνέπεσαν οι εις βάρος του επιθέσεις με την υπόθεση blogme. Mάλλον η υπόθεση blogme έδωσε την ευκαιρία να ξεκαθαριστούν (σε ένα βαθμό να ξεκαθαριστούν δικαίως) παλιότεροι λογαριασμοί.
«Και ιδιαιτέρως στο ότι νομίζω κι εγώ, αν σε διαβάζω σωστά, ότι ο προϊστάμενος του εργαζόμενου φέρει όλη την ευθύνη».
Αν όχι όλη, ασφαλώς την περισσότερη. Η λογική μου λέει ότι θα έπρεπε να στηρίξει τον συντάκτη του. Εκτός αν στις εφημερίδες τους συντάκτες τους έχουν για πέταμα.
«Άλλωστε ο εργαζόμενος μόλις τελευταία, ίσως πριν το εντιτόριαλ, άρχισε να αποστασιοποιείται από την περσόνα του μπλόγκερ».
Σωστό. Γι' αυτό μου φαίνονται υπερβολικά τα περί κατάδοσης. Όταν μόνος σου λες ποιός είσαι, τότε δεν πολυκολλάνε τα περί κατάδοσης. Τα περί δημοσιοποίησης μιας ήδη δημοσιοποιηθείσας ταυτότητας σε εξαιρετικά ευρύτερο αριθμό ανθρώπων, ναι.

 
At 11/03/2006 09:00:00 μ.μ., Blogger vague tourist said...

Η Ντίνα Καλφοπούλου ΖΕΙ!

 
At 11/03/2006 09:37:00 μ.μ., Blogger kukuzelis said...

Μόλις διάβασα, όχι διαγωνίως, το κείμενο του Τσαγκαρουσιάνου. Μου έκανε εντύπωση το πόσο λάθος μου φάνηκε. Πρωτογενής, τυφλή, βίαιη άμυνα. Κι ένας αέρας παράπονου που ίσως το σώζει, για τα γούστα μου, την τελευταία στιγμή. Θα μπορούσε κανείς να το πάρει φράση-φράση. Αλλά ποιος θέλει να χάσει το χρόνο του...

 
At 11/04/2006 10:27:00 π.μ., Blogger lazopolis said...

Δεν καταλαβαίνω τί εννοείτε 'άμυνα' πάντως. Αυτό που βλέπω εγώ είναι οτι ο Μανιφέστο (του οποίου ο τρόπος να μπλογκάρει με αφήνει από παγερά αδιάφορο ως περιστασιακά ενοχλημένο) έχασε τη δουλειά του γιατί έτσι διέταξε δημόσια ο Τσαγκαρουσιάνος. Προφανώς για αυτό τον απέλυσε ο εκδότης του και προφανώς ο Τσαγκαρουσιάνος γνώριζε ποιά θα ήταν η συνέπεια του editorial: τί κοστίζει στον ΔΟΛ να απολύσει έναν τύπο σαν τον Μανιφέστο;

Και επειδή διαβάζω πολλά για την κατάργηση της ασυδοσίας στα μπλογκς και (στης Μιραντολίνας) για τον Τσαγκαρουσιάνο, που ως νέος Ρομπέν των προσβεβλημένων, ζητά "εντίμως κι επωνύμως τα ρέστα από όσους ατίμως κι ανωνύμως του επετέθησαν", προσθέτω οτι το να χρησιμοποιούμε την επιρροή και το κύρος μας στο χώρο για να εκπαραθυρώσουμε τον εχθρό μας από την εφημερίδα του δεν μου ακούγεται παραδειγματικά έντιμο. Όσοι ετοιμάζεστε να απαντήσετε "Ναι, αλλά όμως..." σκεφτείτε αν θα λέγατε τα ίδια στην περίπτωση που αντί για τον Τσαγκαρουσιάνο ο προσβεβλημένος εκδότης λεγόταν Λάλας, Τριανταφυλλό, Χατζηνικολάου, Τράγκας, Ρίζος κλπ...

Δεν είναι μόνο οι αναφορές στον αυνανισμό εξόφθαλμα φάουλ, λοιπόν, φίλε Old Boy. Και, εδώ που τα λέμε, είναι λάθος οπτική, νομίζω, να λες οτι ο Τσαγκαρουσιάνος και η Lifo στήριξαν το blogging στην Ελλάδα. Ακολούθησαν το trend, απλώς, και μάλιστα, κατά τη γνώμη μου, ανεπιτυχώς και με παλαιοσυντεχνιακά μέσα.Και αυτό έχει κάποιο αντίκτυπο στην εξέλιξη του είδους, αντίκτυπο όχι απαραίτητα θετικό.

Τις υπόλοιπες ανεκδιήγητες παπαριές του editorial πραγματικά βαριέμαι κι εγώ να τις σχολιάσω. Δείχνουν όμως (ξανά) πόσο άστοχα και επιφανειακά βλέπει την ελληνική ιστολογοσύνη ο συγκεκριμένος διανοητής...

 
At 11/04/2006 06:11:00 μ.μ., Blogger gelial said...

"κακά τα ψέμματα, όσο έχουν ασχοληθεί και αναδείξει ο Τσαγκαρουσιάνος και η Lifo τα ελληνικά μπλογκς δεν το έχουν κάνει όλα τα υπόλοιπα ελληνικά ΜΜΕ μαζί".

από το στόμα μου το πήρες! γι αυτό προσωπικά μου έκανε φοβερή εντύπωση η όλη ιστορία

 
At 11/04/2006 06:23:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Lazopolis, ξαναλέω ότι δεν είμαι αντικειμενικός. Είμαι ας πούμε θετικά προδιατεθειμένος απέναντι στον Τσαγκαρουσιάνο και αρνητικά προδιατεθειμένος απέναντι στον Μανιφέστο. Το μπλέξιμο και η συναισθηματική διαπλοκή μου επιτείνεται γιατί λίγα ποστ πριν πάντρευα την κόρη που δεν έχω με τον Μακμάνους. Με αυτά τα δεδομένα ας πω την υποκειμενική μου γνώμη.
Διαφωνώ ριζικά ότι το εντιτόριαλ περιείχε διαταγή απόλυσης ή ότι ο Τσαγκαρουσιάνος γνώριζε τη συνέπεια του εντιτόριαλ. Αν είναι τόσο δυνατός, θα μπορούσε να τον είχε απολύσει φαντάζομαι και με κάποιο τηλέφωνο. Εκείνο που όντως ισχύει είναι η ανισότητα δυνάμεων που είχαν οι δυο πλευρές. Ο Μανιφέστο έχει ένα μπλογκ που διαβάζω εγώ και στην καλύτερη άλλοι χίλιοι κολλημένοι, ενώ η Lifo κυκλοφορεί σε 90.000 αντίτυπα. Την ανισότητα δυνάμεως των μέσων επιτείνει και η ανισότητα του κύρους και της βαρύτητας της κάθε μιας υπογραφής. Το ότι ένας λιγότερο δυνατός προκαλούσε διαρκώς έναν περισσότερο δυνατό δεν σημαίνει ότι η απάντηση του περισσότερο δυνατού χάνει τα χαρακτηριστικά της άμυνας.
Ως προς το δεύτερο σκέλος του σχολίου, ναι, να δεχτώ ότι ακολουθήθηκε ένα trend, ωστόσο το trend αυτό δεν φαίνεται να το ακολούθησε και κανένας άλλος, παρά εντελώς περιστασιακά. Άρα ή το trend δεν είναι τόσο ισχυρό ή είναι και ο Τσαγκαρουσιάνος είναι ο μόνος που είχε τη διορατικότητα να το δει. Τι από τα δύο ισχύει ειλικρινά δεν ξέρω. Τέλος ως προς τον αντίκτυπο της εμπλοκής του με το μέσο, διαγράφει κατά τη γνώμη μου κύκλους, όπως κυκλοθυμική είναι και η κατά καιρούς στάση του απέναντι στο μέσο.
Και μόνο όμως που μου έδωσε βήμα ένα παλιότερο φεγγάρι στη Lifo είναι νομίζω αρκετό για να τον μνημονεύσει θετικά ο ιστορικός του μέλλοντος ;)

 
At 11/04/2006 08:28:00 μ.μ., Blogger Fernazis said...

Αυτό που αποκαλείται "κοινότητα των bloggers" δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο ένα χύδην πλήθος -όπως το "επιβατικό" ή το "φιλοθεάμον" κοινό- που χρησιμοποιεί ένα ελεύθερα προσφερόμενο μέσο. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα πρόσβαση σ' αυτό το μέσο έχει ένας -συγκριτικά- κλειστός κύκλος, σε τίποτε δεν τον νομιμοποιεί να εμφανίζεται ως avant garde των media.
Οι bloggers δεν είναι εξ ορισμού ούτε καλοί, ούτε κακοί. Δεν είναι ούτε ήρωες της ελευθερίας του λόγου, ούτε αυτιστικοί που βρήκαν παπά και είπαν να θάψουν πεντ’ – έξι... Και καλό είναι να το συνειδητοποιήσουν αυτό όσοι, κάθε φορά που θίγεται ένας blogger, νιώθουν ένα τάχα συντεχνιακό χρέος να αμυνθούν απέναντι σ’ έναν φανταστικό διώκτη. Ταυτολογικώς, όποιος επιτίθεται σ’ έναν blogger, δεν επιτίθεται στο μέσο.
Μπορεί κανείς να δει με συμπάθεια το ναρκισσιστικό σοκ που υφίστανται όσοι –μόνο με μια σύνδεση στο Ίντερνετ- αίφνης «διαβάζονται». Αλλά, όσο καλοπροαίρετος κι αν είναι, δεν μπορεί να ανεχτεί τη συντεχνιακή υστερία με την οποία διατυπώνεται η συνηγορία υπέρ των blogs.
Συντεχνία –ευτυχώς- δεν υπάρχει.

 
At 11/05/2006 01:07:00 π.μ., Blogger lazopolis said...

Σωστά, δεν υπάρχει κοινότητα των bloggers. Σωστά οι bloggers δεν μπορεί να είναι αυτόματα avant garde των media. Συμβαίνει όμως συχνά ορισμένοι δημοσιογράφοι να είναι derriere garde των media οπόταν το μέτριο δημοσιογραφικό ταλέντο του τυχαίου blogger συγκρινόμενο μ' αυτούς φαντάζει δυσθεώρατο.

Πάντως έχεις δίκιο νομίζω όταν λες οτι θα πρέπει να δούμε το θέμα στον στενό κύκλο της αντιπαλότητας μεταξύ δυο δημοσιογράφων και όχι στο γενικό πλαίσιο που επιδίωξαν και οι δυο να το εμφανίσουν.

Old Boy, αν ένας πιτσιρικάς σπάει κάθε πρωί τα αρχίδια του Τάισον φτύνοντας στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου του, νομιμοποιείται ο Τάισον να του σπάσει τα κόκκαλα;

Είναι ο ίδιος Τσαγκαρουσιάνος που ως εκδότης του 01 υπαινισσόταν οτι ο Λαλιώτης τον ψιλοπαίρνει; Ή δεν ισχύουν αυτά που γράφει ο Λαπούτα εδώ (ειλικρινής ερώτηση αυτή);

 
At 11/05/2006 03:45:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Ξεκινάω από την τελευταία ειλικρινή ερώτηση και η ειλικρινέστατη απάντηση μου είναι ότι δεν έχω ιδέα τι ισχύει και τι δεν ισχύει. Περί Λαλιώτη διάβασα πρώτη φορά στο περίφημο εντιτόριαλ και στη συνέχεια διάβασα και το ποστ του Λαπούτα. Κάτι περισσότερο απ' αυτά δεν γνωρίζω.
Περνάω στην προτελευταία ερώτηση περί Τάισον απαντώντας ότι δεν μου φαίνονται ακριβείς οι αναλογίες. Δεν θεωρώ το συγκεκριμένο εντιτόριαλ σπάσιμο κοκάλων. Αλλά για να ρωτήσω κι εγώ επί του παραδείγματος, ο Τάισον δεν πρέπει μεν να σπάσει τα κόκαλα, αλλά πώς πρέπει να αντιδράσει; Εν προκειμένω δηλαδή ποιά αντίδραση του Τσαγκαρουσιάνου θα τη θεωρούσες δίκαιη και εύλογη;

 
At 11/05/2006 08:45:00 π.μ., Blogger lazopolis said...

Το πρόβλημα του να είσαι Τάισον (και σχετικά γνωστός εκδότης στα ελληνικά ΜΜΕ) είναι οτι η παραμικρή βίαιη αντίδρασή σου μπορεί να συνθλίψει τα κόκαλα (με ένα κάπα, φαίνεται) του αντιπάλου σου. Αυτό οφείλεις να το γνωρίζεις και να μη χρησιμοποιείς βία παρά μόνο όταν πραγματικά επιθυμείς να συνθλίψεις τον αντίπαλό σου.

Αν ήμουν στη θέση του Τσαγκαρουσιάνου θα τον αγνοούσα τελείως τον Μανιφέστο (και τον Μακμάνους και τον κάθε Μακμάνους). Ή, θα ερχόμουν σε επικοινωνία μαζί τους να δώ γιατί μου τα σούρνουν. Ή θα άνοιγα ένα μπλογκ και θα τους τα χωνα κι εγώ, αν είχα τόσο χρόνο.

Εν πάσει περιπτώση, δίκαη θα ήταν κάθε αντίδραση που δεν θα βασιζόταν στην επιρροή του Τσ. στο χώρο. Μια εναλλακτική που μου έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό είναι το ίδιο εντιτόριαλ στη σελίδα 27 με ψευδώνυμη υπογραφή. Αλλά βέβαια τότε κανείς δε θα ασχολούταν με την υπόθεση "ένας μπλόγκερ βρίζει καθημερινά έναν Χ δημοσιογράφο".

Και τί του είπε τελικά ο Μανιφέστο που δεν το 'χει ξανακούσει ο Τσ. χιλιάδες φορές;

 
At 11/05/2006 11:49:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Τα κόκαλα τα γράφω κι εγώ μια με δύο μια με ένα. Του Κόκκαλη πάντως σήμερα του έβαλα ένα. Δύο στο δεύτερο γύρο που θα έχει δέσει η ομάδα.
Επίσης Lazopolis, ξεκινάω από σήμερα να φτύνω στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου. Θα δοκιμάσω τις αντοχές σου με μια σειρά ποστ ;)

 
At 11/25/2006 10:03:00 μ.μ., Anonymous ΜΙΛΑΤΕ ΤΟΣΕΣ ΩΡΕΣ ΤΣΑΜΠΑ said...

Διότι όπως εχετε φανταζομαι μάθει κανείς δεν απολύθηκε, ούτε απειλήθηκε ποτέ να απολυθεί. Μήπως αν ξέρατε έγκαιρα το ψέμμα του μανιφέστο, οι στομφώδεις θέσεις σας ήταν διαφορετικές; (λέμε τώρα!)

 
At 11/27/2006 03:07:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Δεν ξέρω πού τις είδες τις στομφώδεις θέσεις σε σχέση με το συγκεκριμένο περιστατικό που τελικά αποδείχθηκε ψευδές. Η απορία μου όμως είναι, στον Μανιφέστο δεν μπήκες να δεις τι του είπα για το σόου που έστησε με την απόλυση - μη απόλυσή του; Μου φαίνεται δύσκολο να το πιστέψω.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home