Τρίτη, Ιανουαρίου 31, 2006

Λέων: αυτός ο οποίος λέει.

Έχεις πάθει, που λες, μια παροδική αμνησία· όχι στα σοβαρά, μην φοβάσαι, για τις ανάγκες του ποστ και μόνο. Βλέπεις λοιπόν Ηρακλής - ΑΕΚ και δεν ξέρεις ούτε ονόματα παιχτών ούτε τίποτα. Βλέπεις έναν να αλωνίζει από τα δεξιά κι έναν από τα αριστερά. Την επόμενη ακούς και διαβάζεις ύμνους για τον αριστερά και για τον δεξιά δεν μένουν παρά λίγα αποφάγια. Σου κάνει εντύπωση. Να μην σου κάνει. Γιατί στο γήπεδο, όπως και στη ζωή, σπανίως ασχολούμαστε με το παρόν. Κανείς δεν βλέπει τον Λαγό να παίζει από τα αριστερά. Ο Λαγός δεν είναι ποδοσφαιριστής, είναι σύμβολο· σύμβολο των νιάτων, σύμβολο ενός μέλλοντος γεμάτου ελπίδα. Ο φουκαράς ο Γουχού ό,τι κι αν κάνει από δεξιά, παπάδες αν κάνει από δεξιά, δεν έχει να μας υποσχεθεί τίποτα, δεν έχουμε να προβάλλουμε επάνω του κανένα όραμα, καμία φαντασίωση. Ό,τι είχε να μας δείξει μας το έδειξε και λίγο πριν την απόσυρση δεν μας ενδιαφέρουν οι διεισδύσεις του κι οι σέντρες του. Aπό τα αριστερά επελαύνει ο φωτεινός, από τα δεξιά ο γκρίζος. Από τα αριστερά ο «θα γίνω», από τα δεξιά ο «ήμουν». Με τα «είμαι» τους ελάχιστα ασχολούμαστε. Να γιατί και εμείς οι Παναθηναϊκοί, παρόλους τους φετεινούς διασυρμούς, έχουμε στο μυαλό μας ένα λαμπερό αύριο, ένα αύριο όπου ο Τζιώλης, ο Λεοντίου, ο Δάρλας, ο Μάντζιος κι ο Γκάντσεφ θα σηκώνουν το ένα Champions League μετά το άλλο. Λίγο κοιτάμε πόση μπάλλα ξέρουν και τι έχουν δείξει ως τώρα. Η ηλικία μάς νοιάζει. Τα νιάτα. Το άγνωστο. Η προσδοκία. Ο φίλαθλος πάσχει από μια παραλλαγή του συνδρόμου του Φάουστ: νιάτα δώστε μας και την ψυχή μας πάρτε. Κάθε αλλαγή νέου παίχτη, κάθε είσοδος του στο παιχνίδι στο 87΄μάς γεμίζει με μια ανεξήγητη ευφορία. Παραφράζοντας Γεωργίου το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι «Ο αιώνιος ο μαλάκας ο άνθρωπος». Πρέπει όμως το βλέμμα μας πάνω σε αυτήν την μαλακία να είναι βλέμμα κατανόησης και στοργής, κύριε Χάνεκε.
Τα κόκκινα παπούτσια και η χαίτη του Λεοντίου,
η ανατριχιαστική διαφήμιση του εμπλάστρου «Λέοντος»,
ο Διευθυντής των «Νέων» Λέων,
ανήκουν πια στην μνήμη.
Θάνατος στο νόημα - ζήτω η σύγχυση, ο βασιλιάς της ζούγκλας.

13 Comments:

At 1/31/2006 06:33:00 μ.μ., Blogger heba said...

Ένας αλλά Λέων.

 
At 1/31/2006 07:29:00 μ.μ., Blogger lefty said...

Η μερίδα του λέοντος. Old Boy -σειρά σου.

 
At 1/31/2006 08:21:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Λέων α φύγω. Καλό βράδυ.


Σαγιάτ Νοβά

 
At 1/31/2006 08:36:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σωτήρης Πανταλέων.
Βολεϋμπολίστας.

 
At 1/31/2006 09:51:00 μ.μ., Anonymous Garine said...

να σουν και λέων, στο ζώδιο...

 
At 2/01/2006 12:37:00 π.μ., Blogger Thrass said...

Ο λέων, ο κλαίων και η κλαίουσα ιτιά.

 
At 2/01/2006 05:19:00 π.μ., Blogger lefty said...

Δεν αφήνετε λέω(ν) γω τους λεονταρισμούς?

 
At 2/01/2006 11:00:00 π.μ., Blogger Jean Meets Tonic said...

Οχι
Δεν ειναι δικαιο.
Γιατι απο την μια εχετε τον Van Basten των φτωχων (Μαντζιος)και ενα μισό αργεντίνο-μισό βορειοευρωπαίο (στην κοψιά πάντα)αμυντικό χαφ. Τον Τζιώλη, aka Τσιώλη, σύμφωνα με εναν άνθρωπα που είναι προπονητέρ. Προπονητέρ στα χαρτά βέβαια,όπως αυτός ο James που δηλώνει τερματοφύλακας ενώ όλοι ξέρουμε ότι είναι σχολικός τροχονόμος πράγμα που όλος ο πλανήτης κατάλαβε μετά από την φωτογραφία που του έβγαλε ο Αιθέριος Τσιγγάνος Ρουι Κόστα στο τελευταίο Γιούρο μετά το οποίο (ο James) έφυγε απο την εθνική Αγγλίας με συνοπτικές διαδικασίες και κάποτε εγώ θα πρέπει να επανεκτιμήσω τα σημεία στίξης και το συντακτικό μου για να μην καταλήξω ο Μανώλης Μαυρομματης των blogs (και εδώ ο Στέφανο Εράνιο στο χώρο του κέντρου και λίγο δεξιότερα και βέβαια όπως και εσείς επίσης...)
Ωραία.
Ξέχασα τί ήθελα να γράψω. Η φιλοσοφία της σύγχυσης περνάει από τα πόδια του Στέφανο Εράνιο και εγώ μένω με την απορία: Πότε θα δούμε τον Παναγιώτη Κονέ να αγωνίζεται;
Κόντεψε να πέσει η κυβέρνηση για να τον κρατήσουμε, τα μεγάλα κεφάλια της UEFA έχασαν τον ύπνο τους για την υπόθεση του (ναι ντε..), αλλά οι μόνοι που τον έχουν δεί να κλωτσάει μπάλα είναι οι ρεπόρτερ της ομάδας και καμιά 20αριά "ηρωικοί φίλοι της ΑΕΚ" που τραβιούνται στους Θρακομακεδόνες να παρακολουθήσουν την προπόνηση, δίνοντας νέα διάσταση στην έκφραση "μικροί γραφικοί θεούληδες".
Μέχρι να αποφασίσει λοιπόν, ο Μεγάλος Μάγιστρος απο το Εστορίλ (Φερνάντο Σάντος δατ ιζ), να ρίξει τον Παναγιώτη Κονέ στο χορτάρι, κινδυνεύω για δεύτερη σεζόν να αποκτήσω το σύνδρομο της Λερναίας Ύδρας: Να με γαμάει ο Ηρακλής και να χάνω το πρωτάθλημα.

 
At 2/01/2006 04:06:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σε ποιό πρωτάθλημα αγωνιζόταν η Λερναία Ύδρα; Στο τοπικό της Ύδρας;
Πάντως αν καταλήξεις ο Μανώλης Μαυρομάτης των μπλογκς αύριο θα γίνεις ο πρώτος Έλληνας μπλόγκερ ευρωβουλευτής.

 
At 2/01/2006 04:57:00 μ.μ., Blogger Jean Meets Tonic said...

Με αφορμή την ερώτηση σου για την ιστορία της ιστορικής Λ.Υδρας, θα παρακαλούσα να με ανεχτείτε ακόμη λίγο.

H Λερναία Ύδρα αγωνίστηκε για έναν και μοναδικό αγώνα στο πρωτάθλημα Υδρας και Λοιπών Βαλεαρίδων Νήσων, αντιμετωπίζοντας τον Εθνικό Ελληνορώσσων.

Έπειτα αποσύρθηκε δια παντός απο την διοργάνωση, διαμαρτυρόμενη για την εις βάρος της αβάσταχτη αδικία στον εν λόγω αγώνα.

Και για να ξηγούμαστε τα σπαώ και τα ξαναρίχνω:η ομάδα είχε στις τάξεις της μεγάλες μυθικές μορφές, όπως τον Κένταυρο Χείρωνα, τον Μινώταυρο, τον Αχιλλέα Μπέο, τον Αθανάσιο Διάκο, τον Λιβέρη Ανδρίτσο και άλλους διάσημους οπλαρχηγούς της επανάστασης.
Άξίζει να αναφέρουμε πως κάτω απο τα γκολπόστ βρισκόταν ο Εσκομπάρ των Γκολποστ Ρενέ Χιγκίτα, ο γνωστός χασικλής και με έφεση στα καραγκιοζλίκια πορτιέρο(σημ. λέξη καθαρά ελληνικής προέλευσης καθώς στα ισπανικά λέγετε πορτέρο και στα ιταλικά πορτιέρε).

Η φάση που έκρινε τον αγώνα και το μέλλον της ομάδας διαδραματίστηκε στο τελευταίο λεπτό των καθύστερήσεων, όταν το σουτ του αντίπαλου αργεντίνου επιθετικού Hino Mesa χτύπησε στην οριζόντια δοκό και στην κάθοδο η μπάλα ΟΥΔΕΠΟΤΕ πέρασε την άσπρη γραμμή.
Πράγμα πολύ φυσικό καθώς η γραμμή δεν υπήρχε.
Την είχε πιει ο Χιγκίτα. Το γκολ μέτρησε κανονικά απο τον διαιτητή Ζακεστίδη, ο ηλεκτρονικός πίνακας έγραψε το 1-0 και τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία.

 
At 2/01/2006 05:31:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Εκ παραδρομής έγραψες Λιβέρης Ανδρίτσος. Διορθώνω: είναι Λιβέρης Ανδρούτσος και Οδυσσέας Ανδρίτσος.

 
At 2/01/2006 05:50:00 μ.μ., Blogger Jean Meets Tonic said...

Ζητώ ταπεινά συγνώμη για το λάθος μου και ευχαριστώ για την διόρθωση.
΄
Και με την ευκαιρία να θυμίσω τον πραγματικό λόγο που η εθνική ομάδα μπάσκετ πήρε το Γιουρομπάσκετ το 87:
τα 80s nicknames των παιχτών:

Γκάλης:"o Γκάνγκστερ" (λόγω φάτσας και αμερικάνικου παρελθόντος)
Γιαννάκης: "o Δράκος" (λεγόταν ότι ήταν ο πραγματικός Δράκος του Σειχ Σου)
Φάνης: "ο Μπέμπης" (λόγω babyface πριν τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια)
Φασούλας: "η Αράχνη" (λίγο spooky αλλά ο συνδυασμός αφάνας-χαίτης έγραψε ιστορία)
Καμπούρης "ο Μπετατζής" aka "o Τίμιος Γίγαντας" (γιατί απλα..ηταν μπετατζης)

και μια γνωριμη φωνή να λέει "εκατόν ένα -εκατόν δύο η προκριση (για τα Play offs του ΝΒΑ προφανώς) στα χέρια αυτού του τίμιου γίγαντα.ΕΚΑΤΟΝ ΕΝΑ-ΕΚΑΤΟΝ ΤΡΙΑ..ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΩΡΑ..ΘΕΛΕΙ ΠΡΟΣΟΧΗ...ΓΙΟΒΑΙΣΑ ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ..ΕΞΩΩΩΩΩΩ...Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ ΕΥΡΩΠΗΣ....(fade out)

 
At 3/07/2007 06:19:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Where did you find it? Interesting read Integrated learning management service craps mobile graphic cards Imitrex i-2 tablets Roshni fire alarm guys and dolls crap shoters suzuki atv part

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home