Κυριακή, Ιανουαρίου 19, 2014

Πιστεύοντας

Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι, τολμήσαμε και μείναμε στην Ευρώπη και τον πολιτισμό της και δεν επιστρέψαμε στη φριχτή βαλκανίλα και τριτοκοσμίλα. Και η Ελλάδα κύριε; Τι θα γινόταν η Ελλάδα χωρίς το ευρώ της και τον σταυρό της; Το ευρώ είναι το νόμισμά της και ο σταυρός η ψυχή της, αν όχι εν γένει, τουλάχιστον κάτι Κυριακές εκπτώσεων σαν τη σημερινή, που έμειναν ανοικτά τα μαγαζιά, ανοικτό κι αυτό της Συγγρού, που είπε να βγει να πουλήσει Ορθοδοξία μήπως αγοράσουν μερικές γριές και γέροι ακόμα, ειδικά τώρα που η Χρυσή Αυγή αποδείχθηκε εγκληματική οργάνωση δωδεκαθεϊστών.
 
Αλλά αυτά Κυριακή λέγονται και Δευτέρα, σκάρτη Τρίτη, ξεχνιούνται. Ο Θεός των Ελλήνων έχει από καιρό πεθάνει, μαζί με αυτόν των Δυτικών. Γιατί, ό,τι και να λέμε, ανήκουμε εις τη Δύση. Και ο Θεός μας είναι -ένα σχίσμα πάνω, ένα σχίσμα κάτω- ο ίδιος. Και παρόλο το φοβερό rebranding που του κάνει ο νέος Πάπας και το επικοινωνιακό του επιτελείο -που δεν το λες κι επιπέδου Συγγρού-, παραμένει νεκρός, όχι ως προς όλες τις ιδιότητές του -γιατί κι αυτό θα ήταν πλάνη- αλλά πάντως ως προς τις περισσότερες. Υπάρχει ακόμα κάπου εκεί στο φόντο, για όταν αρρωστήσουμε, για όταν πονέσουμε πολύ, για όταν τρομάξουμε πολύ, για όταν χρειαστούμε παρηγοριά και ελπίδα, αλλά από την κεντρική σκηνή είναι για τα καλά αποσυρμένος. Κεντρικός ρόλος δεν του αναλογεί, ούτε κεντρικά σκάνδαλα.
Οπότε με λάθος είδους πίστη ασχολήθηκαν οι σαμαροφύλακες. Άλλου είδος πίστη εξακολουθεί να βρίσκεται στην κεντρική σκηνή, άλλου είδους πίστη εξακολουθεί να σκανδαλίζει. Και το ότι ο Ολάντ δεν ήταν παντρεμένος με αυτή την 3Aρβελέρ, το βοηθά να γίνει ακόμα περισσότερο ξεκάθαρο: ακόμη κι αν ο θεσμός του γάμου πέθαινε κάποτε κι αυτός όπως πέθανε κι ο δυτικός Θεός, η ερωτική πίστη κι απιστία θα παρέμενε το κέντρο των σκανδάλων. Ποιάν αγαπάς; Αυτή που βάσει του στάτους της σχέσης σου υποτίθεται πως ή κάποια άλλη; Ποιά είναι η πρώτη σου κυρία;
Και αν δεν είναι καν θέμα γάμου, ίσως δεν είναι τελικά ούτε καν θέμα διάστασης μονογαμίας - πολυγαμίας. Ακόμη κι αν κάμποσες γενιές αργότερα άλλαζαν εντελώς τα ερωτικά ήθη, ακόμα και σε περιβάλλον που η πολυγαμικότητα θα ήταν ο νέος μικροαστισμός, πάλι η ανθρώπινη φύση θα επένδυε την ερωτική σχέση με αυτό τον ριζικό χαρακτήρα που για τον άλλον είσαι ή όλα ή τίποτα (κι όλα τα ενδιάμεσα απορρίπτονται ως απαράδεκτα), πάλι η ανθρώπινη φύση θα επένδυε την ερωτική πίστη με χαρακτήρα θρησκευτικό, με θεώσεις και λατρείες, παραδείσους και κολάσεις, αιώνιες ζωές κι αιώνια πιλάφια. Ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να πονέσεις τον άλλον είναι κάνοντάς τον να σε ερωτευθεί και να σε πιστέψει.

5 Comments:

At 1/19/2014 11:12:00 μ.μ., Blogger rubi sougamawtodentro said...

σε μισώ που έγραψες αυτό για τον έρωτα. μπήκε κάπου μέσα μου και με ενοχλεί

 
At 1/19/2014 11:49:00 μ.μ., Anonymous kostas.nik said...

Υπάρχει βέβαια και το άλλο άκρο που λέει πως ο αποτελεσματικότερος τρόπος να απαλύνεις το πόνο του άλλου είναι κάνοντάς τον να σε ερωτευθεί και να σε πιστέψει.

 
At 1/20/2014 10:54:00 π.μ., Anonymous Συμεών said...

Πολύ ωραίο!

 
At 1/20/2014 12:08:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

«Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε για να τα βγάλουμε πέρα με τη ζωή είναι να ξεχνιόμαστε. Ο έρωτας λειτουργεί ως μια περίσπαση. Η δουλειά λειτουργεί ως μια περίσπαση. Μπορεί κανείς να περισπάται με ένα σωρό διαφορετικούς τρόπους. Αλλά το κλειδί είναι να καταφέρνεις να περισπάσαι». Ακόμη και με ένα λουκάνικο Φρανκφούρτης .
Αλλά, είναι αμαθής όποιος αντί να γνωρίζει πιστεύει αντί να σκέφτεται φαντάζεται, από τα δημιουργήματα της φαντασίας πηγάζει και η πλάνη που είναι μάστιγα της ανθρωπότητας.
“Όμως, δυστυχώς, από τα ζευγάρια: μιλώ/δρω, αξιώνω/πράττω, θεωρία/πρακτική, καλά λόγια/καλές πρακτικές, δόγματα/καθημερινή ζωή, ιδέες/πράξεις κ.λπ, ψοφάμε να πιστεύουμε σε ιδέες με τον τρόπο των οπαδών, ενώ θα πρέπει να ξεκινήσουμε από το «κάνω» εδώ και τώρα, συγκεκριμένα εκεί όπου είμαστε το βασικό υποκείμενο της επανάστασης, στην οποία πιστεύουμε.” Όχι γιατί την πιστεύουμε αλλά γιατί τώρα πια
γνωρίζουμε πως ο οπαδικός έρωτας μας για αυτήν, ως περίσπαση, είχε σαν αποτέλεσμα
να βρίσκεται το λουκάνικο Φρανκφούρτης στον δικό μας κώλο.

 
At 1/26/2014 09:59:00 π.μ., Blogger armenizi said...

Και πώς το πετυχαίνεις αυτό; Έχεις καμια ιδέα; Φαίνεται σαν 'νάχεις εντρυφήσει.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home