Παρασκευή, Φεβρουαρίου 08, 2008

Η κιβωτός

Με διαφορά μιας μέρας: ένα ποστ για ένα πρόβλημα υγείας και τα σχόλια κάτω από ένα ποστ για ένα άλλο πρόβλημα υγείας.
Σύμφωνοι, προφανή όλα αυτά, ανακαλύπτουν την Αμερική για πολλοστή φορά.
Αλλά επειδή η ιστορία των μπλογκ τώρα ξεκινά να σχηματίζεται και επειδή το μόνο που μπορούμε να κάνουμε σε αυτό το τόσο πρώιμο στάδιό τους είναι να συνειδητοποιούμε που και που άλλη μια παράμετρό τους, άλλη μια ψηφίδα της εικόνας τους, και να την καταγράφουμε για να την χωνεύουμε κι εμείς καλύτερα,
αν ο Τhas ήταν «επισήμως» λογοτέχνης, αν όσα έγραφε ο Τhas τα διαβάζαμε απευθείας σε βιβλία, είναι πολύ πιθανό να προξενούσαν λιγότερο αντίκτυπο, λιγότερη συγκίνηση.
Κι όμως, καθόλου δεν προσπαθώ να ισχυριστώ ότι μπλόγκερ τύπου Τhas συγκινούν λόγω του προσωπικού χαρακτήρα των ποστ τους.
Αντίθετα, αν το ποστ του επιδρά τόσο, δεν το κάνει λόγω του «ανθρώπινου» προβλήματος, αλλά επειδή το συγκεκριμένο ανθρώπινο πρόβλημα φιλτραρίσθηκε μέσα από την ευαισθησία του, τον στοχασμό του, την ματιά του, την γραφή του και μετατράπηκε έτσι σε ένα κείμενο που δεν αφορούσε ένα ακόμη πρόβλημα υγείας, αλλά ένα πρόβλημα υγείας φωτισμένο με τέτοιο φως, ώστε να βγούμε από την αυθόρμητη ανθρώπινη συμπαράσταση, να βρεθούμε για τα καλά μέσα στο νοσοκομείο και από εκεί να αρχίσουμε να ξεφεύγουμε για κάπου αλλού, για τον ορίζοντα πίσω από τις μισόκλειστες κουρτίνες.
Οπότε, αν ισχύουν όλα αυτά, γιατί λέω ότι η επίδραση του κειμένου είναι κατ' αρχήν ισχυρότερη απ΄ό,τι αν θα ήταν σε ένα βιβλίο;
Γιατί αν ο Τhas είναι λογοτέχνης (που είναι βέβαια), το μπλογκ του είναι ένα ηλεκτρονικό βιβλίο που γράφεται σε πραγματικό χρόνο, λίγο λίγο, μήνα με τον μήνα, εβδομάδα με την εβδομάδα, κείμενο με το κείμενο, είναι ένα ηλεκτρονικό βιβλίο όπου ο συγγραφέας του είναι σε μεγάλο βαθμό κι ο πρωταγωνιστής του και υπό αυτήν την έννοια τον νοιώθουμε ως άνθρωπο δικό μας.
Μα όλη αυτή η αύρα της ευαισθησίας και της ανθρωπιάς, που πια, με τα χρόνια και τη συνήθεια, την εισπνέεις με το που μπαίνεις στο μπλογκ του, δεν είναι κυρίως ανθρώπινη αύρα;
Ανθρώπινη είναι· αλλά τον άνθρωπο δεν τον γνωρίσαμε επειδή είναι καλός· τον γνωρίσαμε επειδή γνωρίζει να σκέφτεται, επειδή γνωρίζει να γράφει.
Θα διαφωνήσω λοιπόν με το σχόλιο που του έγινε (και με το οποίο ο ίδιος συμφωνεί), σύμφωνα με το οποίο το μπλογκ είναι είδος πολυτελείας, που ασκείται ελλείψει σοβαρών προβλημάτων.
Το μπλογκ είναι -ή εν πάση περιπτώσει μπορεί να είναι- κιβωτός που διαφυλάσσει αυτά που πρέπει να διασωθούν, αυτά που αξίζουν, αυτά που μένουν ως αίσθηση μετά από μια άσχημη περίοδο ή μετά από μια όμορφη περίοδο.
Σκέφτομαι μια άρρωστη γυναίκα.
Σκέφτομαι την Μαριέττα και ως αντίδοτο στον πόνο και στη χυδαιότητα του κάθε δυστυχισμένου, την σκεπάζω με την φροντίδα εκείνου που δεν προσέχει μόνο τους δικούς του ανθρώπους, αλλά και την ευτυχία μέσα σε ένα θάλαμο νοσοκομείου.
Και για να την προσέξεις, πρέπει και να ξέρεις να βλέπεις και να ξέρεις να αγαπάς.

17 Comments:

At 2/08/2008 04:44:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

θα θελα πραγματικά πάρα πολύ να δω κάποιους φοιτητες και μαθητές - από αυτούς που ήταν εναντίον της - να την επισκεφθούν στο νοσοκομείο και να τις δώσουν κουράγιο. Πάρα πολύ όμως. Για να μην πάψω να ελπίζω στους ανθρώπους.

 
At 2/08/2008 06:25:00 μ.μ., Anonymous aerosol said...

Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι (ή συνένοχοι, αν προτιμάς) με ένα βιβλίο, το ημερολογιακό του κομμάτι, αυτό που καθορίζεται από τα τρέχοντα της ζωής του συγγραφέα, είναι κρυμμένο, υπόγειο ή φτάνει σε μας με μεγάλη χρονική υστέρηση. Συνήθως έχει ήδη μετατραπεί σε μια δημιουργία που μόνο απόμακρα αντικατοπτρίζει κάποιο βίωμα: σαν αλχημιστής ο συγγραφέας παλεύει να φτιάξει χρυσάφι από το μολύβι που κουβαλά.
Στα blog το βίωμα είναι ένα χιλιοστό κάτω από την επιφάνεια. Αρκεί μια χαρακιά για να το αντιληφθούμε, τη στιγμή, σχεδόν, που συμβαίνει. Η συν-πάθεια με τον συγγραφέα ως άνθρωπο μπορεί να γίνει έντονη. Άλλο να ξέρεις, ας πούμε, πως ο "Άρχοντας των Δακτυλιδιών" απηχεί και τις εμπειρίες του Τόλκιν από το σφαγείο του 'Α Παγκόσμιου (όπου χάθηκαν οι περισσότεροι φίλοι του) και άλλο να διαβάζεις γράμματα από το μέτωπο.
Διαφωνώ κι εγώ με το σχόλιο που αναφέρεις. Ή, μάλλον, μοιάζει να κρύβει κάποιου είδους επικριτικότητα ντυμμένη αλήθεια. Η λέξη πολυτέλεια συχνά κρύβει περίεργη ηθικολογία και είναι αρκετά σαφής έννοια, ώστε να χωρά τα πάντα (σαν την "αμαρτία", ίσως;). Αν έχεις "σοβαρά προβλήματα" μπορεί να είναι όντως πολυτέλεια να γράφεις σε blog. Μπορεί να είναι πολυτέλεια να κάνεις έρωτα, να τρως κανονικά, να ουρείς φυσιολογικά. Αν έχεις πολύ σοβαρά προβλήματα είναι πολυτέλεια το να ζεις. Θα μίλαγε στ'αλήθεια κανείς με τέτοιο τρόπο κυριολεκτώντας; Δεν στρεβλώνονται οι έννοιες πέραν πάσης αναγνώρισης;

ΥΓ: Τα σχόλια κάτω από το ποστ για την Γιαννάκου είναι πολύ κακό τριπάκι. Δεν ξέρω πόσο καιρό έχω να δω τόση αθλιότητα μαζεμένη. Όλο λέω πως δεν εκπλήσσομαι, κι όμως... Δεν το συνηθίζεις ποτέ. Ίσως να είναι ευτύχημα αυτό. Ίσως το να σοκάρεσαι σημαίνει πως διατηρείς κάποια κουρέλια σεβασμού και ανθρωπιάς. Ελπίζω.

[Συγνώμη για το σεντόνι, ευχαριστώ για το ωραίο ποστ]

 
At 2/08/2008 06:27:00 μ.μ., Anonymous aerosol said...

Διόρθωση:
Αρκετά ΑΣΑΦΗΣ έννοια η πολυτέλεια όχι "σαφής" όπως έγραψα.

 
At 2/08/2008 06:40:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ως υπουργός Παιδείας, δεν ήταν αυτό που θα ήθελα να είναι.

Ούτε και η παράταξή της με εκφράζει,

Αλλά αυτά δεν βρίσκω να έχουν καμία σημασία.

Σήμερα είναι ενας άνθρωπος που ζει έναν εφιάλτη.

Εχω στεναχωρηθεί. Πολύ.

Της εύχομαι να είναι δυνατή και να το αντιμετωπίσει όσο καλύτερα γίνεται.
Από καρδιας

 
At 2/08/2008 06:43:00 μ.μ., Blogger Φαίδρα φις said...

"ένας αμπελουργός μίλησε ψυχορραγώντας στο αυτί της Μαρσέλα.Προτού πεθάνει,της αποκάλυψε το μυστικό του."το σταφύλι",της ψιθύρισε "είναι φτιαγμένο απο κρασί".Η Μαρσέλα Πέρες Σίλβα μου το διηγήθηκε κι εγώ σκέφτηκα: αν το σταφύλι είναι καμωμένο από κρασί,ίσως εμείς είμαστε οι λέξεις που αφηγούνται ό,τι είμαστε..."

 
At 2/08/2008 08:57:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Καλα κανεις και βαζεις μερικα πραγματα στη θεση τους.

 
At 2/08/2008 10:51:00 μ.μ., Blogger gerasimos said...

Yπάρχει νομίζω ένα τουλάχιστον πιο αξιοπρεπές και αξιόλογο ειδησεοκεντρικό μπλογκ από αυτό που δίνεις στο λινκ σου. Πληροφοριακά και μόνον.

 
At 2/09/2008 12:47:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Γεράσιμε, τις φορές που έχω λινκάρει το press gr το έχω λινκάρει ως αντιπρότυπο και εκδηλώνοντας την ξεκάθαρή μου απέχθεια σε αυτό.
Και σε αυτό το ποστ αυτήν την αντιδιαστολή ήθελα να δείξω ανάμεσα σε δυο αντιλήψεις ζωής και μπλογκ.
Φαίδρα Φις, εξαιρετικό. Από που είναι;
Αerosol, τέτοια σχόλια είναι πολυτέλεια ;)

 
At 2/09/2008 02:10:00 μ.μ., Blogger gerasimos said...

Λινκάροντας τα αντιπρότυπα παρατείνουμε τη ζωή τους και αυξάνουμε την επισκεψιμότητά τους έστω και με τον αντιτρόπο μας ο καθένας (δε βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω).

 
At 2/09/2008 06:05:00 μ.μ., Blogger Φαίδρα φις said...

γεια χαρά και συγνώμη που δεν το ανέφερα στο σχόλιο.Είναι από το "βιβλίο των εναγκαλισμών" του Εδουάρδο Γκαλεάνο και λέγεται "το σταφύλι και το κρασί"

 
At 2/09/2008 06:07:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Έχεις και δεν έχεις δίκιο. Ως γενική ιδέα συμφωνώ. Αλλά το συγκεκριμένο έχει τρελή επισκεψιμότητα ούτως ή άλλως. Τουλάχιστον το θάβω και στανιάρω :(

 
At 2/09/2008 10:06:00 μ.μ., Blogger Λωτοφάγος said...

Λυπάμαι πολύ για τον ακρωτηριασμό της Μαριέτας, επειδή ζει έναν ζωντανό θάνατο και κάποιοι επιχαίρουν γι'αυτό. Ντροπή!

 
At 2/09/2008 11:14:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

re syntrofoi, poia episkepsimotita? min asxoleiste kan me ton oro. thymizei tragika to fainomeno AGB kai prokalei naytia.. eleos. mono os asteio eprepe na mas apasxolei edo mesa...

 
At 2/10/2008 11:18:00 π.μ., Blogger thas said...

Τι γίνεται εδώ μέσα; Κατ’ αρχάς την αποκλειστικότητα του υμνολογίου μου έχει ο kukuzelis με τον οποίο όπως θα ξέρεις (και άγνοια νόμου δεν νοείται τη σήμερον) έχουμε στήσει το σχέδιο μηντιακής αυτοκρατορίας και ελέγχου της μπλογκόσφαιρας από τον Σεπτέμβριο του 2003. Απ’ό,τι πληροφορούμαι δεν ζήτησες ούτε έλαβες τη σχετική άδεια, οπότε και θα κινηθούμε εναντίον σου με κάθε ένδικο ή άδικο μέσο, καθώς και εναντίον όσων σε λινκάρουν ή, ακόμα χειρότερα, σε μπαζάρουν.
Κατ’ αρχάς διακρίνω πολλά κρυμμένα σχόλια και ύπουλες παρατηρήσεις. (Επιπλέον όταν παίζω ανάποδα ορισμένα εδάφια μού βγαίνουν ονόματα άλλων μπλόγκερς που ούτε να τους αναφέρω δεν θέλω)

Αν ο thas ήταν επισήμως λογοτέχνης... Η εισαγωγική πρόταση είναι κατευθείαν παραπομπή στο αν η γιαγιά μου είχε καρούλια. Όπως ξέρουμε δεν έχει σημασία το νόημα αλλά το σχήμα, η φόρμα, ο τρόπος, καθώς και ο συνειρμός που δημιουργείται. [Κάτι σαν τη γλώσσα του σώματος που υπερισχύει των λεγομένων- να μην τα εξηγώ όλα.]

Μπλόγκερ τύπου thas. Εδώ η προσβολή είναι άμεση και το χτύπημα ντιρέκτ. Πλέον η γλώσσα σου δεν μπορεί να κρύψει τη χαρά της για την ταπείνωση που επιχειρεί εναντίον μου. Το ραδιοτηλεοπτικό είναι ενήμερο. Θα μου το πληρώσεις αυτό. Πάμε να δούμε το βίντεο.

Αύρα που την εισπνέεις μπαίνοντας στο μπλογκ του. Θες να πεις ότι όταν μπαίνεις μυρίζεις τα ποστ μου; Γι’ αυτό μαραίνονται τη δεύτερη μέρα;

Δεν φτάνουν όλα αυτά, τολμάς ρε ανθρωπίδιο να αναμετρηθείς μαζί μου και στο επίπεδο του λογικού συλλογισμού. Άκουσον άκουσον! Το μπλογκ δεν είναι, λέει, είδος πολυτελείας που ασκείται ελλείψει προβλημάτων, αλλά κιβωτός που διαφυλάσσει το Ωραίον, το Υψηλόν, ενίοτε και το Χθαμαλόν. Το μάτι μου. Οποία σχέσις, οποία συνεπαγωγή υπάρχει μεταξύ αυτών των δύο ωρέ κατακαημένη κλεφτουριά; Καλά, δεν υπάρχει ένας νοήμων άνθρωπος εδώ μέσα, ένας επιστήμων να παρέμβει; Εκείνος ο φίλος σου με τις βερμούδες από τη Χαουγάι δεν σε συμβουλεύει να μην ανοίγεσαι;

Θα κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα και μετά πείτε ό,τι θέλετε. Ε, κύριοι! Μιλάω! Πάμε διάλειμμα.

 
At 2/10/2008 04:20:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Kατ΄αρχήν η απάντηση είναι κατά δύο ημέρες καθυστερημένη. Γράφω Παρασκευή απαντάς Κυριακή: τουπέ, βεντετισμός, αλαζονεία.
Κατά δεύτερον ούτε μία, έστω και για τους τύπους, αποστροφή του στυλ «τι ανθρωπιά και σαχλαμάρες, αν ήξερες τι σκοτάδια έχει η δική μου ψυχή μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα». Αποδεχόμενος χωρίς την παραμικρή ένσταση την καλοσύνη σου χριστοδουλίζεις - αρχιερίζεις - γίνεσαι εν τέλει αντιπαθητικός. Το οποίο όμως ήταν εξαρχής ο σκοπός του ποστ: ουδείς ασφαλέστερος τρόπος του να καταστήσεις τον άλλο αντιπαθητικό από το να τον επαινέσεις δημόσια.
Και ποιός νομίζει ότι είναι στην τελική αυτός ο Thas;

 
At 2/10/2008 07:42:00 μ.μ., Anonymous Σύλβια Οκαλιόβα said...

Συμφωνώ με τον Old boy και συμπληρώνω: η μπλογκόσφαιρα είναι η κηβοτός που διαφυλάσσει όλα που αξίζουν να διασωθούν αν τυχών καταστραφεί ο πολιτισμός μας. Για τους ανθρώπους που θα μείνουν, για να μη χρειάζεται να αρχίζουν και πάλι από το μηδέν, αλλά να συνεχίσουν από εκεί όπου εμείς φτάσαμε.

 
At 2/10/2008 11:20:00 μ.μ., Blogger mao tse tung said...

good wines

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home