Τρίτη, Απριλίου 24, 2007

Από όλο το φάσμα

Επικρατεί η εντύπωση πως η μεγάλη πλειοψηφία των τραγουδιών μιλούν για τον έρωτα, ωστόσο μακροχρόνια και εις βάθος παρατήρηση του φαινομένου με έχει πείσει πως πρόκειται για μια εντύπωση παραπλανητική.
Σπάνια τα τραγούδια μιλούν για την ευτυχία και την πλήρωση του έρωτα, σπάνια τα τραγούδια μιλούν για σχέσεις που πάνε καλά.
Αν από όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων είναι ήδη εντυπωσιακό το ποσοστό των τραγουδιών που τραγουδούν τον έρωτα, είναι ακόμη εντυπωσιακότερο το γεγονός ότι από όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων τραγουδιέται και ξανατραγουδιέται και ξανατραγουδιέται ένας έρωτας που τελείωσε, μια σχέση που τελείωσε.
Τα τραγούδια αναπολούν τελειωμένες σχέσεις τόσο συχνά όσο σπάνια τις τραγουδούν ενόσω ζουν και βασιλεύουν.
Γιατί η ευτυχία δεν μας γεννά την ίδια ανάγκη να την τραγουδήσουμε;
Γιατί μόλις κάτι λήξει από την άλλη πλευρά, σπεύδουμε να του βάλουμε μουσική και στίχους;
Αν πονάμε για το ιδανικό που χάθηκε, γιατί όταν το ζούσαμε δεν είχαμε αντίστοιχη επιθυμία να το κάνουμε τραγούδι;
Γιατί να είναι τόσο πιο τραγουδήσιμη η ερωτική δυστυχία από την ερωτική ευτυχία;

11 Comments:

At 4/24/2007 08:47:00 μ.μ., Blogger osela said...

γιατί old boy όταν το ζούσαμε, ήμασταν απορροφημένοι από την πλασματική αιωνιότητα της ευτυχίας, που κατά τη γνώμη μου, μας κάνει και λίγο αλαζόνες.

Βέβαια, όταν τελειώνει ο έρωτας, χάνουμε τη γη κάτω από τα πόδια μας και ψάχνουμε από κάπου να πιαστούμε.

Άσε που, γενικά, γουστάρουμε τα ντέρτια.

 
At 4/24/2007 09:18:00 μ.μ., Blogger synas said...

Αναγνώρισα την ευτυχία απ' τον θόρυβο που έκανε φεύγοντας... Και τον θόρυβο τον έκανα τραγούδι...

 
At 4/24/2007 09:43:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ίσως το να θρηνούμε τα χαμένα είναι ένας τρόπος να τα κρατάμε ακόμα κοντά.
Εξάλλου, όταν είμαστε ευτυχισμένοι, πού χρόνος για περιγραφές-ακόμα και τραγουδιστές.Είμαστε πολύ απασχολημένοι με το να ζούμε.

 
At 4/24/2007 10:25:00 μ.μ., Blogger costinho said...

Το δίπολο είναι πάντα παραπλανητικό. Γιατί η "λήξη" να σημαίνει απαραίτητα "δυστυχία";

Το μεγαλύτερο ζόρι του ανθρώπου (απ'ό,τι μας έχει δείξει η ιστορία του μέχρι τώρα) είναι η δυσκολία συνείδησης της έννοιας της "λήξης" -ή πιο γενικά του "πεπερασμένου". Κι αυτό έχει να κάνει από τα α-νόητα όρια του σύμπαντος μέχρι την ιδέα του θανάτου. Και ο άνθρωπος τείνει να μιλά και να αναπτύσσει τη δική του μυθολογία (βλέπε και θρησκείες) γι αυτό που δεν μπορεί να εννοήσει πλήρως ή φοβάται με κάποιο τρόπο (ίσως και τα δύο αυτά να είναι ένα).

Από την άλλη, η ευτυχία δεν τραγουδιέται, δεν χορεύεται. Βιώνεται. Η τέχνη μπορεί να είναι απόλυτα χρήσιμη και λειτουργική, μπορεί να βιωθεί, αλλά παραμένει μια παράλληλη πραγματικότητα. Η προσωπική σου ετυχία είναι ό,τι πιο δυνατό και πλήρες μπορείς να βιώσεις. Είναι η πλήρωση και ταυτοχρόνως η πληρότητα. Αυτή η συναισθηματική κορύφωση λοιπόν δεν χρειάζεται σχόλιο.

Βέβαια, από "όλο το φάσμα" της μουσικής που μπορεί να αναφέρεται στην ευτυχία ή να δημιουργήθηκε κάτω από συνθήκες ευτυχίας, αποκλείεις άθελά σου τη μουσική χωρίς στίχους. Δεν είναι λίγες οι φορές που η ευτυχία έχει γεννήσει τέτοια μουσική. Και που για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω, δεν χρειάζεται τον περιορισμό και την εξειδίκευση των στίχων. Είναι απλά η έκφραση μιας διάθεσης. Είναι απλώς ευτυχία.

(φώναζέ με και Καμενίδη...)

 
At 4/24/2007 10:40:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

ENA ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ http://www.famagustaday.info
Στηρίξτε μέσα απο τις σελίδες σας , τα blogs σας , τα άρθρα σας αυτήν την προσπάθεια. Ενημερώστε φίλους, στείλτε τους email. Θα πρέπει μέχρι τις 25 να είμαστε έτοιμοι. Ας το δοκιμάσουμε, είναι ενα απλό κλικ.
http://www.youtube.com/watch?v=putCsi3_ASc

ευχαριστώ για την φιλοξενία
συγνώμη αν ενόχλησα

 
At 4/25/2007 08:50:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Δεν ηταν πάντα έτσι. δεν εξυμνούσαν πάντα τα τραδούδια το τέλος ενος έρωτα, υμνόντας τα ακραία και συναισθήματα και μάλιστα με λέξεις οπως : "τρελλάθηκα", "μουρλάθηκα",και πως να θυμηθώ χαρακτηριστικά παραδείγματα αφου ειναι πρωί?? αν ενθυμήστε οι πάνω των σαράντα υπήρχαν κάποτε τραγουδάκια οπως "άστα τα μαλάκια σου ανακατωμένα", που εξυμνούσαν το τώρα, τον έρωτα, κι οχι τη μιζέρια και τη δυστυχία, που τοσο φοβομαστε να ζήσουμε τώρα. Λιγο σχιζοφρένεια.

 
At 4/25/2007 01:18:00 μ.μ., Blogger Thrass said...

Νομίζω ότι είναι για τον ίδιο λόγο που η μεγάλη τέχνη συνήθως έρχεται από χώρες (ή ηπείρους) με μεγάλους πολέμους. Μάλλον πρόκειται για την ανάγκη "σωστής διαχείρισης αναμνήσεων", που λέει ο Κούντερα στη Βραδύτητα.

 
At 4/25/2007 07:36:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Παρεμπιπτόντως, στο ΑΜΜΟΣ Βασίλης Καρράς, Ε. Μερκούρη και ο Χρήστου.

 
At 4/25/2007 08:55:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

Γιατί είμαστε γκρινιάρηδες και γκαντέμηδες.
Συμβαίνει και το ανάποδο όμως: Μελαγχολούμε όταν όλα πάνε γυρω μας ρολόι και όταν όλα τείνουν προς τη καταστροφή εμείς κελαϊδάμε.
Μυστήρια που είναι η φύση του ανθρώπου αδερφέ μου...

 
At 4/26/2007 01:23:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Aν ήμουν άνκορμαν θα έλεγα ότι δεν καλύφθηκα πλήρως. Κάτι μου λείπει στην εξήγηση του φαινομένου. Που θα πάει, θα την βρούμε την εξήγηση.

 
At 4/26/2007 01:13:00 μ.μ., Blogger agou said...

Happy people have no stories... Και αυτό δεν παρατηρείται μόνο στο τραγούδι.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home