Τρίτη, Σεπτεμβρίου 19, 2006

Oι κύκλοι στα μάτια


-Τα βάλατε όμως με τα νυχτερινά κέντρα και μετά πήγατε σε ένα τέτοιο.

«Πήγα να δω πώς γλεντάτε, φίλοι μου, όσοι τουλάχιστον γλεντάτε σ' αυτά τα μέρη, μετά από 30 χρόνια που σας άφησα. Ε, λοιπόν γλεντάτε το ίδιο και χειρότερα. Σας πειράζει που σας το λέω; Πήγα εκεί να δω τι γίνεται και γιατί ήθελα να περάσω κι εγώ καλά μαζί σας. Τελικά, ξενύχτησα μέχρι τις 6 το πρωί κι εσείς μεθύσατε και καλαμπαλικιαστήκατε».

- Μέχρι τις 6 το πρωί; Πω - πω, φαντάζομαι τους κύκλους στα μάτια σας. Και μετά καπάκι στην οικοδομή, έτσι; Αφήστε μην απαντάτε, να μην σας φέρνω σε δύσκολη θέση, είστε σεμνός και απεχθάνεστε την περιαυτολογία και την αυτοπροβολή. Να σας ρωτήσω κάτι άλλο όμως. Αν αντιλήφθηκα σωστά την προηγούμενη απάντησή σας, η συμμετοχή σας στο σχήμα με τον Ρέμο ήταν ένα είδος μυστικής αποστολής; Λειτουργήσατε δηλαδή ως μυστικός πράκτορας της Αισθητικής Αστυνομίας, παριστάνοντας ότι πήγατε με τα νερά των ποταπών, όπως ο Βίνι Τερανόβα στο παλιό αγαπημένο σίριαλ;

«Ναι, τώρα πλέον μπορώ να το αποκαλύψω: ήμουν undercover. Πήγα, είδα, κατέγραψα».

- Να περιμένουμε συλλήψεις;

«Δεν θα το απέκλεια καθόλου. Οσονούπω ασκούνται οι πρώτες ποινικές διώξεις».

- Μήπως όμως είστε λίγο υπερβολικός, μήπως βάζετε λίγη σάλτσα; Υπήρξαν πράγματι άνθρωποι που μέθυσαν; Τους είδατε με τα μάτια σας; Το φαινόμενο της μέθης φαντάζει αρκετά παράταιρο για κυριλέ σκυλάδικο.

«Γνωρίζοντας την κακοπιστία με την οποία αντιμετωπίζεται το κάθε τι που λέω, φρόντισα και γινόταν κάθε βράδυ, σε κάθε τραπέζι, αμέσως μετά την πληρωμή του λογαριασμού, αλκοτέστ (το οποίο το μαγαζί το χρέωνε μαζί με τα λουλούδια)».

- Πολύ προνοητικό εκ μέρους σας. Καταλαβαίνω ότι έχετε δέσει την υπόθεση απ' όλες τις πλευρές και ότι οι μεθύστακες βρήκαν το δάσκαλό τους. Αλλά πείτε μου, το έτερον ρήμα που χρησιμοποιήσατε τι ακριβώς σημαίνει;

«Το καλαμπαλικιάζομαι;».

- Ω, γιέα.

«Κοιτάξτε, για παράδειγμα, όταν κάποιος καλαμπαλικιάζεται, αντί να συγκεντρωθεί στα παραπονεμένα λόγια που 'χουν τα τραγούδια μας, συγκεντρώνεται στα μπούτια της συνοδού του».

- Παραπονεμένα μπούτια δεν έχουν τα τραγούδια σας, αυτό είναι αλήθεια και πρέπει να σας το πιστώσουμε. Μα, αλήθεια, πώς αντέξατε τόσον καιρό μέσα σε ένα χαμαιτυπείο; Δεν υπήρξαν στιγμές που θέλατε να πετάξετε την μάσκα και να πείτε: ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΓΙΝΑ ΣΑΝ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΑΣ;

(Αναστενάζει βαθιά και κοιτά στο κενό) «Κάθε βράδυ, ήταν χωρίς υπερβολή εκατοντάδες οι φορές που έφτασα στο αμήν. Αλλά μου είχε ανατεθεί από την Υπηρεσία μια αποστολή και έπρεπε να την φέρω εις πέρας, ανεξαρτήτως του προσωπικού μου κόστους».

- Μια τελευταία ερώτηση: Θα σας δώσει τουλάχιστον η Υπηρεσία κάποιο μπόνους;

(Χαμογελώντας πικρά) «Αστειεύεστε; Εδώ δεν είχε προβλεφθεί κονδύλι να καλύψει τα κουστούμια που έπρεπε να φοράω κάθε βράδυ. Μέσα μπήκα, καλέ μου φίλε, από αυτήν την υπόθεση. Μέσα».

- Μέσα στις καρδιές μας, κύριε Γιώργο.

16 Comments:

At 9/19/2006 06:50:00 μ.μ., Blogger averel said...

χαχαχαχα

εγραψες φιλε

 
At 9/19/2006 07:00:00 μ.μ., Blogger VROXOPOIOS said...

το ¨Δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα" ανεπτυγμένο και με περισσότερη δόση χιούμορ!

:-))

 
At 9/19/2006 07:19:00 μ.μ., Blogger οι σκιές μιλάν said...

χαχαχαχα!

Διακρίνω εκλεκτικές συγγένειες του με τον Donnie Brasco.

=))

 
At 9/19/2006 10:00:00 μ.μ., Blogger confused said...

Βαθιά υπόκλιση στο γραπτό σας :))))

 
At 9/19/2006 10:28:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Διακρίνω ειρωνεία στο γραπτό σας, νεαρέ OldBoy!? Κακώς! Την επόμενη φορά που με υπο-νοήσετε, θα..., θα..., θα δω τι θα κάνω (δεν μου 'ρχεται προς το παρόν τίποτα). Ναι, είμαι ο Γιώργος, όχι αυτός που ποτέ δεν τραγουδάει, μα ο άλλος, αυτός που τραγουδάει πάντα, τα πάντα, για πάντα (ελπίζω). Αυτά. Για το ευτελές σου κείμενο με ενημέρωσε η Άννα. Εγώ διάβαζα Τζόις, αλλά με σύγχυσες και πάω να παίξω Σου-Ντό-Κου. Άι χάσου, κρυφο-Τζιμάκο!

 
At 9/19/2006 10:44:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος 2 said...

O Nταλάρας, ο Μαχαιρίτσας, ο Κότσιρας ο Αλκίνοος και άλλοι από τη μιά πλευρά, και από την άλλη ο Πετρέλης, ο Ρουβάς και δε ξέρω και γω ποιος άλλος, είναι οι δυο όψεις του ιδίου νομίσματος. Οι πρώτοι αποτελούν το ποιοτικό άλλοθι της κοινωνίας όπου οι πιτσιρικάδες εκτονώνουν την "επαναστατικότητα", την όποια πολιτικοποιησή τους, την αμφισβήτηση τους για το σύστημα (Aμερικάνους, παγκοσμιοποίηση κλπ), και τη διαφοροποίησή του από αυτό. Ευτυχώς που υπάρχει ο Τζιμάκος και ανασαίνουμε που και που...

 
At 9/19/2006 10:56:00 μ.μ., Blogger ΓΑΪΔΑΡΑ said...

"Ε, δεν σας χειροκροτώ και μη με χειροκροτήσετε κι εσείς. Μη με συμπαθείτε. Κι εγώ δεν συμπαθώ τα γούστα σας, τις επιλογές σας, την ισοπέδωσή σας στην τηλεόραση, τη χαζομάρα που σας έπιασε με τη Eurovision. Και δεν εκτιμώ καθόλου όσους επαΐοντες τηλεοπτικών καναλιών και διευθύνσεων υπουργικών γραφείων γίνατε το σώβρακο των διαγωνιζομένων. Γελάω μαζί σας."

θαρραλέα και κατά τα φαινόμενα ανυπόκριτη άποψη-στάση ζωής... αλλά δυστυχώς πρέπει να φτάσεις "εκεί" για να την εκφέρεις δημόσια και να συνεχίσεις να υπάρχεις... νομίζω...

 
At 9/20/2006 12:54:00 π.μ., Anonymous divebomb djingle said...

giwrgos na' nai ki o,ti na' nai!!
kwstakhdes, makhdes kai panagiwtakhdes den tous aggizoume sta aristerwn pepoi8hsewn blog

 
At 9/20/2006 02:21:00 π.μ., Blogger polikarpos said...

καταπληκτική ιδέα και καταπληκτικό κείμενο..
(τον μισώ πιο πολύ από το τρίτο ράϊχ...)

 
At 9/20/2006 02:23:00 π.μ., Blogger skata said...

Ρέμο... άοπλος κι επικίνδυνος;;;

Που σκατά το θυμήθηκες;

 
At 9/20/2006 02:36:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Divebomb Djingle, φοβάμαι ότι μου φαίνεται λίγο ξεκάρφωτο το σχόλιο. Εκτός κι αν πρέπει να αρχίσω να βάζω «πρέπει» στα ποστ μου και να γράφω με ποσόστωση: τόσο τοις εκατό για την πολιτική επικαιρότητα, τόσο τοις εκατό για σινεμά, τόσο τοις εκατό περί ανέμων και υδάτων.
Ανώνυμε 2, θα διαφωνήσω. Η διαφοροποίηση «εντέχνου» και μη τραγουδιού, δεν νομίζω ότι είναι ηθική αλλά αισθητική. Απλά κάποιοι (μεταξύ τους κι εγώ) θεωρούν σε γενικές γραμμές πιο ωραία την μουσική που γράφει ο Μαχαιρίτσας ή ο Αλκίνοος που λες από αυτή της «άλλης πλενράς». Τα περί επαναστατικότητας, αμφισβήτησης του συστήματος κλπ, μέσω αυτού του είδους της μουσικής, μπορεί να αφορούσαν παλαιότερες εποχές, αλλά όχι τη σημερινή.
Βρε Γαϊδάρα, την ανυπόκριτη στάση ζωής πού την βρήκες ήθελα να 'ξερα.
Kαι μετά από αυτές τις διαφωνίες, θέλω να καταθέσω και τη συμφωνία μου με τα υπόλοιπα σχόλια.

 
At 9/20/2006 02:37:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«Ρέμο... άοπλος κι επικίνδυνος;;;

Που σκατά το θυμήθηκες;»

Εδώ θυμάμαι και το σινεμά που το είχα δει. Ετουάλ.

 
At 9/20/2006 09:56:00 π.μ., Blogger renton said...

Πάντως εγώ έμεινα. Δεν περίμενα τέτοιες δηλώσεις απ΄τον Νταλάρα. Μέχρι που πήγα στην πρώτη σελίδα, νόμιζα πως συνεντευξιαζόταν ο ...Μαργαρίτης ή κάποιος τέτοιος.

Περίεργο άτομο τελικά. Αναπάντεχο. Δε νομίζω πια να υποκρινόταν τόσο. Εκτός κι αν πίστευε τόσο τις ίδιες του τις υποκρισίες.

 
At 9/20/2006 11:43:00 π.μ., Anonymous mcfly said...

Λίγα για τον George Margaret. Αν μετράει κάποιος τα λόγια του έιναι αυτός και όχι ο συρφετός της εντεχνίλας.

 
At 9/20/2006 04:11:00 μ.μ., Blogger ΓΑΪΔΑΡΑ said...

Βρε Γαϊδάρα, την ανυπόκριτη στάση ζωής πού την βρήκες ήθελα να 'ξερα.

λέγοντας ανυπόκριτη άποψη (το στάση ζωής το έβαλα δεύτερο)... εννοούσα την φαινομενικά ειλικρινή άποψη για τον τρόπο διασκέδασης όπως τον ανέφερε.... τα είπε δηλαδή μια χαρά όντας μέσα σε αυτό το κύκλωμα... αν μπορούμε να το πούμε έτσι... η στάση ζωής, όσον αφορά τον καλλιτέχνη, είναι η μέχρι τώρα πορεία του σε σχέση με αυτή την δήλωση πάντα... συναυλίες και όχι "μαγαζιά" όχι χαμαιτυπεία... φαίνεται πως πραγματικά τα εννοεί αυτά που δηλώνει αν δούμε την μέχρι τώρα πορεία του... δεν εξετάζω το ποιο ήταν πιο επικερδές τελικά... έτσι ήθελα να πω πως αν έχεις φτάσει εκεί που έφτασε ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης μπορείς να λες πλεον ότι θέλεις...

 
At 9/20/2006 06:46:00 μ.μ., Blogger The Passenger said...

To ενδιαφέρον είναι ότι κανένας δεν τολμάει να φωνάξει ότι ο Νταλάρας καβάλησε το καλάμι...μόνο ψιθυριστά το λένε...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home