Πέμπτη, Αυγούστου 31, 2006

Τι του είπαν οι γονείς του

Ένας επαγγελματίας παίκτης χτυπάει εσκεμμένα την ώρα του αγώνα έναν άλλο επαγγελματία παίκτη, με αποτέλεσμα να του προξενήσει σοβαρό πρόβλημα, να τον στείλει νοσοκομείο και να χάσει τη συνέχεια του τουρνουά. Ο επαγγελματίας παίκτης που έδωσε το χτύπημα είναι 24 ετών, Βραζιλιάνος και παίζει μπάσκετ μακριά από τη χώρα του (στις ΗΠΑ), ενώ αυτός που χτυπήθηκε είναι 23 ετών, Έλληνας και παίζει μπάσκετ μακριά από τη χώρα του (στην Ιταλία). Διαβάζοντας τα όσα γράφει ο Νίκος Ζήσης σχετικά με τα συναισθήματα που του προξένησε ο τραυματισμός του, μένω στην ακόλουθη φράση για τον άνθρωπο που τον χτύπησε:
«Ήθελα να ήξερα τι του είπαν οι γονείς του όταν γύρισε σπίτι του.
"Μπράβο καμάρι μας";».
Λες και πρόκειται για δυο εντεκάχρονους που τσακώθηκαν στην αλάνα της γειτονιάς τους.
Ξενίζει, ξενίζει ως παρωχημένη και ντεμοντέ αυτή η αίσθηση ντροπής που δεν πηγάζει μόνον από εσωτερικούς ηθικούς κώδικες, αλλά και από έξω, από την οικογένεια.
Η φράση του Ζήση με συγκινεί γιατί περιγράφει έναν κόσμο καλύτερο απ' τον αληθινό, έναν κόσμο που το σωστό είναι ακόμη διακριτό από το λάθος, έναν κόσμο που δεν έχει ακόμη ενηλικιωθεί, που δεν έχει όμως ακόμη ενηλικιωθεί με την κακή έννοια του όρου, με την έννοια του κυνισμού και των συμβιβασμών, γιατί ο Νίκος έχει χάσει τον αδελφό του και έχει σίγουρα ενηλικιωθεί με την (επώδυνη αλλά) θετική έννοια του όρου.
Ο Νίκος είναι λοιπόν άντρας, αλλά εγκαλεί τον Βραζιλιάνο με κατηγορητήριο παιδιού, ίσως επειδή ανάμεσα σε ενηλίκους η ντροπή για κάτι κακό εξαρτάται πάντα από τη συνείδηση ενός εκάστου, ενώ ανάμεσα σε παιδιά η ντροπή για κάτι κακό δεν φαίνεται να είναι διαπραγματεύσιμη.

11 Comments:

At 8/31/2006 09:37:00 μ.μ., Blogger ΓΑΪΔΑΡΑ said...

Ευτυχώς δεν την είδα την εν λόγω φάση...
Αναρωτιέμαι... αν ήταν ένας μεγάλης κλάσης παίκτης αυτός που έδωσε την αγκωνιά στον Ζήση (ονόματα δεν ξέρω συγχωρείστε με)... που μετά απο αυτό το μουντομπάσκετ θα αποσύρονταν απ'τον αθλητισμό... τι θα λέγαμε?...
Εγώ κρατάω επίσης την φράση "Θυμάμαι τη στιγμή που ήρθε ο Γιαννάκης πάνω από το κεφάλι μου. Ακόμα κι αυτόν τον άνθρωπο, που έχουν δει τόσα τα μάτια του τόσα χρόνια στα γήπεδα, τον είδα να κλονίζεται βλέποντας το πρόσωπό μου. Εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ τι συμβαίνει."... αυτό έρχεται να επισφραγίσει το προηγούμενο ποστ σου... γιατί η φράση του αυτή περιγράφει επίσης έναν κόσμο όπου επαγγελματισμός και ανθρωπιά μπορούν να συνυπάρξουν... το να αντιδρά έτσι ένας επαγγελματίας σαν τον Γιαννάκη δείχνει άνθρωπο πάνω απ'όλα με συναισθήματα και ψυχή...

 
At 8/31/2006 10:06:00 μ.μ., Blogger skataaaatzis said...

Οι γονείς του δεν ήξεραν καν ότι έφυγε απ΄το σπίτι για να πάει Ιαπωνία. Τώρα που θα το μάθουν την πλέρωσε.

 
At 8/31/2006 11:44:00 μ.μ., Blogger Maiandros said...

Λέγεται και μπέσα, που μόνο τα παιδιά πια απέμειναν ικανά να ξεχωρίσουν.

 
At 9/01/2006 01:51:00 π.μ., Blogger €lisavet said...

Οι αθλητές παραμένουν και λίγο παιδιά, τους αρέσει κύρια το παιχνίδι και εκτιμούν τη νίκη, μα πάνω απ'όλα την άμιλλα, το fair play.

Φαίνεται ποιος δε διαθέτει αθλητικό πνμεύμα, αλλά επιδιώκει μόνο αθλητική τσέπη...

 
At 9/01/2006 01:53:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

«Αναρωτιέμαι... αν ήταν ένας μεγάλης κλάσης παίκτης αυτός που έδωσε την αγκωνιά στον Ζήση (ονόματα δεν ξέρω συγχωρείστε με)... που μετά απο αυτό το μουντομπάσκετ θα αποσύρονταν απ'τον αθλητισμό... τι θα λέγαμε?...»
Γαϊδάρα, έχεις έναν πόντο εδώ, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος ότι αν ο Ματεράτσι είχε χτυπήσει σοβαρά όπως ο Ζήσης και δεν είχε συνεχίσει το παιχνίδι, η παγκόσμια αντιμετώπιση απέναντι στον Ζιντάν θα ήταν διαφορετική.
Κerkidas Proponaitis, το 'χε σκάσει δηλαδή ο αλήτης;
Μαίανδρε, χρόνια και ζαμάνια :)
Ελισσάβετ, δεν τον χτύπησε για την τσέπη όμως.

 
At 9/01/2006 01:20:00 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Μπορεί από ποδόσφαιρο να είσαι λίγος, αλλά το μπάσκετ το κατέχεις :)

Εξαιρετικά τα δύο τελευταία ποστ. Ειδκά εκείνο για τον Ιωαννίδη και τον Γιαννάκη είναι αριστουργηματικό.

 
At 9/01/2006 01:32:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Να συμφωνήσω με τον Ιχνηλάτη σχετικά με το προτελευταίο κείμενο του old boy. Όντως άψογο! Ακόμα καλύετροι όμως (λέμε τώρα) οι 101 πόντοι στο καλάθι των Αμερικανών! Στην υγειά μας, παιδιά!

 
At 9/01/2006 03:55:00 μ.μ., Anonymous mpampakis said...

Το σίγουρο είναι ότι η ντροπή είναι ουσιαστικότερος και αποτελεσματικότερος τρόπος για να συμβιώνουμε από την "ηθική", με τον τρόπο τουλάχιστον που αυτή διδάσκεται εδώ και 2000 χρόνια περίπου....

(θα μας λείψει ο Ζήσης στον τελικό γμτ!)

 
At 9/01/2006 05:13:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«θα μας λείψει ο Ζήσης στον τελικό γμτ!»
Εκεί θα 'ναι. Εκεί.

 
At 9/03/2006 08:21:00 π.μ., Anonymous nikoxy said...

Πολύ ωραία το έθεσες, από την "παιδική σκοπιά"...
Εκτός ηθικολογίας.

 
At 9/03/2006 04:27:00 μ.μ., Blogger Jason said...

Μα είναι χαρακτηριστικό ότι οι μόνοι συγγενείς που πήγαν στην Ιαπωνία ήταν η γυναίκα του προπονητή Γιαννάκη, η γυναίκα του αρχηγού Κακιούζη και... η μαμά του Νίκου Ζήση...

Καταπληκτικό παιδί πάντως.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home