Τρίτη, Αυγούστου 29, 2006

Μην με φωτογραφίζεις


Γιατί πέθανε εξαιτίας μου ο άντρας που αγαπώ.
Γιατί πέθανε εξαιτίας μου ο άντρας που μισώ.
Γιατί ποτέ δεν θα ξαναγαπήσω έτσι.
Γιατί ποτέ δεν θα ξαναμισήσω έτσι.
Γιατί ήταν για μένα τα πάντα, και τα κακά και τα καλά.
Γιατί μου στέρησε τον κόσμο κι έγινε ο κόσμος μου.
Γιατί με έδεσε και δεθήκαμε, όπως δεν κάνει να δένονται οι άνθρωποι.
Γιατί ήταν άρρωστος και με κόλλησε και μένα.
Γιατί είχα ασφάλεια και τώρα έχω μόνο χάος.
Γιατί έπρεπε να του προσποιούμαι την υπάκουη και τώρα πρέπει να προσποιηθώ το θύμα.
Γιατί ίσως δεν θέλω να προσποιηθώ άλλο το θύμα.
Ήμουν για χρόνια, ως τα 14 ή τα 15, δεν θυμάμαι πια.
Και κάποια στιγμή κουράστηκα να νιώθω θύμα.
Κι ίσως αφέθηκα στη νοσηρή του αγάπη.
Και να που πρέπει πάλι, ξανά, ενώ είχα ξαναγίνει η Νατάσα, να ξαναγίνω το θύμα.
Νατάσα - Θύμα - Νατάσα - Θύμα.
Το θύμα ως το τέλος της ζωής μου.
Κουράστηκα να με λυπάμαι και τώρα με λυπούνται όλοι.
Γι' αυτό σου λέω, μην με φωτογραφίζεις.
Ίσως καταφέρω να το σκάσω, άγνωστη μεταξύ αγνώστων.
Κι έτσι, αντί για θύμα να είμαι 18, μόνο 18.

9 Comments:

At 8/29/2006 04:24:00 π.μ., Blogger Muse said...

Σύνδρομο της Στοκχόλμης, είπαν.
Το περιμέναν, είπαν.
Μετά η εκφωνήτρια στο ελληνικό κανάλι κόλλησε ένα "κανείς δε γνωρίζει πότε θα επουλωθούν οι πληγές στην ψυχή της", φράση η οποία φάνηκε ψιλοξέμπαρκη με το υπόλοιπο και μάλλον ήταν copy-paste η συνέχεια από το "τα τραύματα στο κορμί της άτυχης μικρής φ,χ,ψ... θα επουλωθούν σύντομα, όμως..."
Δεν κόλλαγε.
Ίσως να αρκούσε να πει μονάχα ένα "κανείς δε γνωρίζει".

 
At 8/29/2006 04:37:00 π.μ., Blogger Rodia said...

"Ο θυρωρός της νύχτας" είναι μια ταινία ορόσημο. Ολο εκεί ανατρέχω.

 
At 8/29/2006 04:40:00 π.μ., Blogger Rodia said...

Μυστήρια και ακατανόητη (για τους πολλούς τυχερούς που δεν το ζήσανε στο πετσί τους) η σχέση μεταξύ θύματος και βιαστή, μεταξύ εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου.

..ή μήπως τη ζούμε όλοι;..
..διαφορετικά πώς δεχόμαστε όσα δεχόμαστε από την Κοινωνία Μας;..

 
At 8/29/2006 09:00:00 π.μ., Blogger kaita7katsikakia said...

μετά απο το σχόλιο της Ροδιάς, θα πω: Ενα δράμα μέσα σε ένα άλλο μεγαλύτερο δράμα

 
At 8/29/2006 09:02:00 π.μ., Blogger Lex_Luthor06 said...

Eξαιρετική η προσέγγιση.

 
At 8/29/2006 12:42:00 μ.μ., Blogger renton said...

Πράγματι εξαιρετική.

Η ουσία του έρωτα είναι ακριβώς το σκλάβωμα, κι όσο ξεγελάει κανείς τον εαυτό του με αυταπάτες πολιτισμένης/φυσιολογικής συμπεριφοράς κι "ελευθερίας", τόσο απομακρύνεται απ΄την ουσία αυτή. Η Νατάσα μπορεί να αποκτήσει μια φυσιολογική ζωή, αλλά...τί να περιμένεις όταν την ευτυχία του να είσαι για τον άλλον κι ο άλλος για σένα την ονομάζουν "σύνδρομο της Στοκχόλμης"...

 
At 8/29/2006 01:43:00 μ.μ., Blogger Κολοκύθι said...

σήμερα έχω βγεί οφ.

 
At 8/29/2006 05:38:00 μ.μ., Blogger ΓΑΪΔΑΡΑ said...

για να σκεφτώ... είμαι 10 ετών... σε κείνη την ηλικία έμοιαζαν όλα αθώα και απλά... σκέφτομαι την στιγμή της απαγωγής μου απο κάποιον άνγωστο... φόβος... σκέφτομαι την ομηρία μου την πρώτη μέρα... ελπίδα... υπομονή... προσμονή... τρόμος... ερωτηματικά... σκέφτομαι την πρώτη φορά που με βιάζει αυτός ο άγνωστος... απόγνωση... πόνος... τρόμος... αηδία... σκέφτομαι την δεύτερη μέρα ομηρίας... φρίκη... προσμονή... ελπίδα... αηδία... απόγνωση ... μέχρι εδώ... δεν μπορώ να διανοηθώ καν πως ήταν την τρίτη μέρα... ίσως γιατί είμαι απ' τις γυναίκες που ξέρουν πως αν ποτέ μου συνέβαινε κάτι τέτοιο... θα έπαιρνα μόνη μου την ζωή μου... ναι υπερβολικό... ναι ίσως δεν το πραγματοποιούσα... μα ναι το σκέφτομαι απο τότε που ήμουν μικρή... όχι 10 ευτυχώς!... αλλά μικρή... το τι συμβαίνει στο μυαλό αυτής της κοπέλας δεν μπορούμε ούτε θα μπορέσουμε να μάθουμε ποτέ... ούτε να το νιώσουμε... η προσέγγισή σου oldboy είναι η καλύτερη που θα μπορούσα να φανταστώ... κι όμως... είναι μια περίπτωση που η περιγραφή και η συναίσθηση πρέπει να δώσουν τόπο στην απλή καταγραφή του γεγονότος... οτιδήποτε άλλο έχει εμάς μέσα του... κι εμάς απο την μεριά της εικασίας... εγώ απλά θα πω ότι αυτό το κορίτσι το θαυμάζω... όχι γιατί άντεξε όλα αυτά... αλλά που είναι ακόμα ζωντανό...

 
At 8/30/2006 09:18:00 π.μ., Blogger Seven Film Gallery said...

Εξαιρετικα συναισθηματικη προσεγγιση. Συνηθως ομως η βια που εισπαρεται μετασχηματιζεται σε επιθετικη συμπεριφορα προς ολους. Συμφωνω πως ο ΘΥΡΩΡΟΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ ειναι μια καλη προσεγγιση του ψυχισμου αυτων των ατομων. Η μιντιακη προσεγγιση της ιστοριας αυτης,τουλάχιστον στον Ελλαδικό χώρο υπήρξε ( όπως και στην περίπτωση του Αλεξ) επιδερμική, κουτσομολίστικη και χαριν των θεαματικοτήτων, ενω είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για ανάλυση, περισυλλογή και αυτοκριτική.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home