Τετάρτη, Μαρτίου 08, 2006

Παραληρώντας μεν, με παρωπίδες δε.

Ο Δημήτρης Δανίκας ξέρει σίγουρα να γράφει και, ακόμη πιο σίγουρα, οι κριτικές του είναι σχεδόν πάντα ενδιαφέρουσες. Προσωπικά δε, τρέφω μια αδυναμία σε ανθρώπους που όταν αγαπήσουν μια ταινία δεν διστάζουν να παραληρούν γι΄αυτήν. Αυτό το έντονα παθιάρικο στυλ γραφής μπορεί να σε φέρνει κοντά στα όρια της γραφικότητας, αλλά είναι απείρως προτιμότερο από κριτικές δημοσιοϋπαλληλίστικου πνεύματος. Θα ήταν αντιφατικό να μην μου άρεσε άλλωστε, αφού κι εγώ κάπως έτσι νομίζω ότι γράφω, ημιπαραληρηματικά και με πάθος, που επίσης συχνά - πυκνά μπορεί να με καθιστά γραφικό.
Κάθε άνθρωπος και τα ρίσκα του όμως, κάθε άνθρωπος κι ο τρόπος που αποφασίζει να εκτεθεί.
Ως εδώ λοιπόν όλα καλά με τον Δανίκα. Το πρόβλημά μου αρχίζει, όταν κρίνει τις ταινίες, όχι ως άνθρωπος που αγαπά το σινεμά, αλλά ως Στρατευμένος Αριστερός. Μέσα από αυτόν τον παραμορφωτικό φακό, η απόλαυση και η ευθυκρισία ψυχορραγούν, κι έτσι π.χ. το «KILL BILL» ή ο «Άρχοντας των Δακτυλιδιών» καταγγέλλονται ως περίπου μούφες και απάτες.
Άλλο όμως οι κοριοί της αμερικάνικης πρεσβείας ή η επέμβαση στο Ιράκ κι άλλο το σινεμά. Εντάξει, ίσως όχι ακριβώς άλλο. Τα δύο πρόσωπα του Ιανού μπορεί όντως να είναι η πολιτιστική κυριαρχία του Ντόναλντ Ντακ και η πολιτικο-οικονομικο-πολεμική επιβολή του Ντόναλντ Ράμσφελντ. Η ψυχή μας μπορεί όντως και να είναι αμερικάνικο προτεκτοράτο. Σύμφωνα όμως με την θεμελιώδη αρετή της διάκρισης, μπορείς να αγαπάς το αμερικάνικο σινεμά και να μισείς την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική ταυτόχρονα. Ούτε το «KILL BILL» ούτε ο «Άρχοντας» θα σε οδηγήσουν να πάρεις το μέρος του Μπους και να βροντοφωνάξεις «Ζήτω το Άμπου Γκράιμπ» κι «Ευλογημένο Γκουαντάναμο».
Ειδικά δε αναφορικά με τα όσκαρ, σχεδόν πάντα ο Δανίκας θα ανακαλύψει συνωμοσίες και σκοτεινούς δακτύλους. Να τι έγραφε μεταξύ άλλων χθες στα «ΝΕΑ»:
«Είδαμε και επικροτήσαμε τη φετινή, σοβαρή στροφή του αμερικανικού σινεμά, αλλά δεν υπολογίσαμε σωστά τα πολιτικά κριτήρια του θείου Όσκαρ. Ο οποίος, θέλοντας να απενοχοποιηθεί από την φετινή, άκρως πολιτικοποιημένη, χρονιά, επέλεξε μια ανθρωποκεντρική ταινιούλα κατεβάζοντας τον γίγαντα της show business στο επίπεδο του νάνου ενός Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης».
«Μη (ευθέως) πολιτική η νικήτρια «Crash», επιλεγμένη όμως με καθαρά πολιτικά κριτήρια. Με τα εξής ρεκόρ:
Από τις σπάνιες φορές (θυμάμαι πρόχειρα τους «Δρόμους της φωτιάς») όπου η καλύτερη ταινία δεν κερδίζει ούτε σκηνοθεσία, ούτε πρώτες, μα ούτε δεύτερες ερμηνείες! Μα πώς γίνεται «καλύτερη» χωρίς καλύτερο σκηνοθέτη και έστω έναν καλύτερο β' ρόλο; Ρωτήστε τους ανθρώπους του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης!»
«Ίσως η μοναδική φορά που η ετυμηγορία των «ακαδημαϊκών» τόσο εξόφθαλμα και τόσο προκλητικά πλαστογραφεί την έκρηξη ποιότητας και σοβαρότητας του αμερικανικού σινεμά! Όπως περίπου τα μικρά παιδιά που σπάνε το βάζο με τη μαρμελάδα και μετά την κρύβουν κάτω από το χαλί μη και τους δείρει η μαμά Τζορτζ Μπους!
Δύο πολιτικές συγκρούονταν στα χαρτιά και τα προγνωστικά: η κοινωνική, με την αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, δηλαδή το φαβορί «Brokeback mountain», και ο μακαρθισμός στα media με το «Καληνύχτα και καλή τύχη» του Τζορτζ Κλούνι. Αμφότερες με μπόλικη πρωτοτυπία. Το πρώτο λόγω θέματος, το δεύτερο λόγω σκηνοθεσίας. Ο «θείος» προτίμησε το «Crash», μια καλοφτιαγμένη ταινία με παράλληλες αφηγήσεις, όπως τα «Στιγμιότυπα» του Ρόμπερτ Όλτμαν. Το συμπέρασμα απλό: τα κάναν πάνω τους! Θέλανε «Brokeback», αλλά πώς να πάνε κόντρα στον αμερικανικό υπερσυντηρητισμό; Προφανώς, τους έπιασε τεταρταίος πυρετός. Όχι απλώς κατώτεροι των περιστάσεων, εντελώς εκτός περιστάσεων!».
Βλέπουμε λοιπόν ότι, όταν κανείς φορά παρωπίδες, πολιτική μπορεί να είναι μια ταινία που μιλά για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων ή για τον μακαρθισμό, αλλά όχι μια ταινία που μιλά για τον ρατσισμό και την αποξένωση.
Βλέπουμε ότι, όταν κανείς φορά παρωπίδες, μια ταινία όπως το «Καληνύχτα και Καλή Τύχη» μπορεί να συνιστά «έκρηξη ποιότητας» (!!!), ενώ το «Crash» να είναι απλώς μια «ανθρωποκεντρική ταινιούλα».
Βλέπουμε ακόμη και την αντιδημοσιογραφική - αντιδεοντολογική διαστρέβλωση της πραγματικότητας, όταν γίνεται λόγος για σύγκρουση «στα προγνωστικά» μεταξύ «Βrokeback Mountain» και «Καληνύχτα και Καλή Τύχη». Στα προγνωστικά τίνος όμως; Στα δικά του; Γιατί στα κανονικά προγνωστικά συγκρούονταν το Βrokeback με το Crash.
Bλέπουμε ακόμη να αναγορεύεται σε σκάνδαλο, το ότι βραβεύθηκε ως καλύτερη μια ταινία που δεν βραβεύθηκε ούτε η σκηνοθεσία της ούτε κάποιος ηθοποιός της. «Μα πώς γίνεται;» αναρωτιέται. Γίνεται γιατί βραβεύθηκαν ακριβώς οι κατηγορίες που έπρεπε να βραβευθούν. Το σενάριό της και το μοντάζ της για τον τρόπο που συνδεόταν η μία ιστορία με την άλλη. Ούτε ταινία εξαιρετικής σκηνοθεσίας είναι το «Crash», oύτε ταινία βασισμένη σε έναν ή δύο ρόλους, καθώς πρόκειται για δουλειά συνόλου ηθοποιών με μικρούς ρόλους ο καθένας.
Τώρα, το αν ήταν όντως η καλύτερη ταινία της χρονιάς, είναι άλλο θέμα και φυσικά ένα θέμα υποκειμενικό. Για μένα δεν ήταν και έχουν γυριστεί πολύ πιο εμπνευσμένες ταινίες παρόμοιας τεχνοτροπίας. Αλλά από το σημείο αυτό, μέχρι να παραγνωρίσουμε το ότι πρόκειται για ταινία με πολιτική διάσταση ή να θεωρήσουμε ότι απέχει παρασάγγας αισθητικά από τις συνυποψήφιές της ή, ακόμη χειρότερα, να ανακαλύψουμε πάλι σκάνδαλα χολιγουντιανού υπερσυντηρητισμού, η απόσταση είναι χαώδης.
Όλα αυτά τα εξήγησε όμως πολύ επαρκώς και ο McManus, εδώ.

20 Comments:

At 3/08/2006 08:28:00 μ.μ., Anonymous anonymous said...

Δεν εχω δει ακόμη καμία ταινία ή ταινιούλα, οπότε δεν μπαίνω στη συζήτηση για το ποιά ήταν καλύτερη. Αυτό που με βρίσκει κάθετα αντίθετο είναι η διαπίστωση ότι μπορείς να αγαπάς το Κιλλ Μπιλ και να διαφωνείς με την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Ο σινεμάς δεν είναι τίποτε άλλο από φορέας πολιτισμού του συστήματος, το οποίο τον δημιουργεί. Πολυπληθείς οι αναφορές σε ταινίες (τις οποίες δυστυχώς δεν δύναμαι να απαριθμήσω, δεδομένου ότι δεν μοιράζομαι το ίδιο πάθος με εσάς), οι οποίες καταδεικνύον τη συμπαιγνία του Χόλιγουντ με το Πεντάγωνο. Από την περιοδεία σταρλετίτσων σε στρατόπεδα στη Μέση Ανατολή, ή παλαιότερα η Μέριλιν στο Βιετνάμ, στη περιτύλιξη των ανεγκεφάλων Λόπεζ και Άφλεκ με την αμερικανική σημαία επί του κόκκινου τάπητα, τη στιγμή που βομβαρδίζεται πρόπερσι η Βαγδάτη είναι μικρές μνείες αυτών. Μήπως όλα τα έργα στυλ Το βουνό της Μεγιδώ, Ηφαίστειο, Οι αρειανοί επιτίθενται κλπ δεν ετοιμάζουν τους πολίτες της χώρας αυτής να δεχτούν τις συνεχείς αυξήσεις στο στατιωτικό προϋπολογισμό, πείθοντας τους ότι αυτές είναι απαραίτητες, αφού εμείς θα κληθούμε να σώσουμε τον κόσμο; Τέλος, εάν σου αρέσει το κιλλ μπιλ σου αρέσει ένας κόσμος που οι διαφορές λύνονται με μπαρούτι, λεπίδι ή μύες. Όχι πάντως με λόγο.

 
At 3/08/2006 08:33:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«Τέλος, εάν σου αρέσει το κιλλ μπιλ σου αρέσει ένας κόσμος που οι διαφορές λύνονται με μπαρούτι, λεπίδι ή μύες. Όχι πάντως με λόγο».

Εξαιρετικής ευφυϊας πρόταση. Έχω μείνει άφωνος.

 
At 3/08/2006 08:39:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ούμα, άσε κάτω το σπαθί σου κι έλα να λύσουμε τις διαφορές μας με το λόγο. Απόψε στις «Αντιγνωμίες» καλεσμένοι η «Νύφη», η O-Ren Ishii, η Vernita Green, η Elle Driver που είχε ένα μικρό ατύχημα στο μάτι, ο Γιώργος Τράγκας και ο Νίκος Κακαουνάκης. Νίκο, ας ξεκινήσουμε με σένα. Ναι, Νίκο, η σφαγή του Μπιλ στην πρόβα γάμου της νύφης ήταν φρικιαστική. Αλλά, κι ο Μπιλ ήταν ένας πληγωμένος άντρας.

 
At 3/08/2006 08:52:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Ίσως ο Δανίκας το παρακάνει όντως με τις θεωρίες συνομωσίας πότε πότε αλλά εγώ διαλέγω να του το συγχωρώ, ακριβώς για τους λόγους που είπες. Και χάρηκα επίσης πολύ που ήταν από τους λίγους που τόλμησαν να πουν κάτι για το τραγούδι (ή το βρακί) της Παπαρίδου πέρισυ, την ώρα που κι ο Σαββόπουλος τα μάσαγε ή παινούσε κιόλας το τραγουδάκι της

 
At 3/08/2006 10:35:00 μ.μ., Anonymous Anonymous1 said...

Ίσως για να συμπληρώσω αυτό που είπα στην αρχή. Το Κιλλ μπιμ μου άρεσε πάρα πολύ. Όπως και όλα τα παραδοσιακά σπαγγέτι, τα νουάρ και όλες οι ταινίες που έχεις κατα καιρούς εγκωμιάσει εδώ. Ωστόσο, δεν θα ισχυριστώ ποτέ ότι αυτό το προϊόν είναι αποσπασμένο από τη μήτρα που το έβγαλε. Και όταν η μήτρα γεννήσει ένα ωραίο και ένα άσχημο μωρό, δεν μπορείς να πεις ότι δεν είναι αδέλφια.
Ευφυές, το απλόν.

 
At 3/08/2006 10:36:00 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Φίλε old boy, δεν είχα σκοπό να σχολιάσω το ποστ μέχρι που διάβασα το πρώτο ανώνυμο σχόλιο.
Αναμφίβολα αυτά που παραθέτει ο φίλος ανώνυμος σχολιαστής ισχύουν.
Ισχύουν όμως και κάποια άλλα.
Το Χόλιγουντ μπορεί να έπαιξε και να παίζει το παιχνίδι του Πενταγώνου σε πολλές περιπτώσεις.
Στο Χολιγουντ όμως οφείλει η Αμερική - και κατ'επέκταση ο κόσμος, γιατί είτε μας αρέσει είτε όχι υπερδύναμη είναι - μερικές από τις σημαντικότερες προοδευτικές πολιτικές μεταστροφές της.
Αναφέρω ενδεικτικά την αντίσταση του Χολιγουντ στον Μακαρθισμό, με τη γνωστή υπόθεση της Λίστας των Δέκα.
Αναφέρω επίσης τη μεταστροφή της αμερικανικής κοινής γνώμης εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ χάρη κυρίως σε δύο αριστουργηματικές ταινίες : το Αποκάλυψη τώρα και τον Ελαφοκυνηγό.
Μπορεί να γυρίστηκαν αμέσως μετά τον πόλεμο, όμως η επίδραση τους ήταν τόσο έντονη που συγκράτησε τα γεράκια του Πενταγώνου για πολλά χρόνια. Και κυρίως εδραίωσαν οι ταινίες αυτές ένα αντιπολεμικό κίνημα, έστω αδύναμο ακόμα, στις ΗΠΑ.
Η αμερικανική ακροδεξιά κατηγορεί μέχρι σήμερα τη χολιγουντιανή τηλεόραση για την ήττα στο Βιετνάμ.
Για να μην αναφέρω τις πάμπολλες παρεμβάσεις του Χόλιγουντ σε φλέγοντα κοινωνικά ζητήματα ( ρατσισμός, ναρκωτικά, άστεγοι, κοινωνική ανισότητα, άτομα με ειδικές ανάγκες, θανατική ποινή, ατομικές ελευθερίες, αμφισβήτηση του συστήματος,κλπ ) που σίγουρα δεν γυρίστηκαν με εντολή του Πενταγώνου.
Τα του καίσαρος τω καίσαρι, λοιπόν.

 
At 3/08/2006 10:36:00 μ.μ., Anonymous Antonis Minou said...

oeo

 
At 3/08/2006 10:48:00 μ.μ., Anonymous Anonymous1 said...

Φίλε ιχνηλάτη, έχεις δίκιο. Μόνο εάν είμασταν στη Βιρμανία, δεν θα συνέβαινε αυτό. Είναι αυτονόητο ότι όταν σ' ένα σύστημα ελευθερογνωμίας, δίκαιες φωνές θα εγερθούν για να παλέψουν, να διεκδικήσουν και να κερδίσουν. Δεν πιστεύω ότι το Χόλιγουντ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην υποκίνηση των κινημάτων για τα ανθρώπινα δικαιώματα ή την αντιπολεμική εκστρατεία. Ο Μισσισσίπης καίγεται πολύ αργότερα στον σινεμά απ' όταν στην πραγματικότητα και ο γεννημένος την 4η Ιουλίου προβάλλεται στα τέλη των 80's. Νομίζω ότι η Γρενάδα, η Νικαράγουα, το Σαν Σαλβαδόρ, οι μουτζαχεντίν, ο Λίβανος κ.α. δεν επιτρέπουν να πούμε ότι το Πεντάγωνο έμεινε ήρεμο για πολλά χρόνια επειδή φοβήθηκε τον Ντε Νίρο και τον Κρίστοφερ Γουόκεν. Μακάρι να είχε γίνει κάτι τέτοιο.

 
At 3/08/2006 11:00:00 μ.μ., Blogger lemon said...

Γιατί Ο Δανίκας ειρωνεύεται το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης? το παρακολουθώ τα τελευταία 7 χρόνια και εχω δεί ταινίες-διαμαντάκια που δυστυχώς δεν βγαίνουν ποτέ στις αίθουσες, αν είσαι τυχερός μπορεί να τις αγοράσει η ΕΤ3 και να παιχτούν καθημερινή, μετά τις 12:00... Πολύ καλύτερες βέβαια απο τις αμερικανιές τις οποίες είναι αναγκασμένος να βλέπει και να κρίνει για επαγγελματικούς λόγους. Αρα, τι?... πως κάνεις έτσι κορίτσι μου, κριτικός κινηματογράφου είπαμε οτι είναι ο άνθρωπος, όχι σινεφίλ..(!!!)
Απο κάποιον επαγγελματία του κινηματογράφου, θα περίμενα κάποια ευαισθησία σχετικά με οτιδήποτε έχει να κάνει με σινεμά, ή ακριβώς εκεί, στο επαγγελματίας είναι το πρόβλημα??
Επίσης συμφωνώ μαζί σου-και απορώ με το Δανίκα...τι σοι επαγγελματίας είναι οταν περιμένει μια ταινία να σαρώσει τα πάντα? είναι εντελώς πιο φυσικό να έχουμε πολλές καλές ταινίες με βαρύτητα σε διαφορετικούς τομείς η κάθε μια, παρά ενα "θαύμα" που πετυχαίνει παντού-όλο και "κάτι βρωμάει" σε τέτοιες περιπτώσεις...

Για μένα το Kill Bill είναι ένα ποίημα, δεν είναι δυνατόν να βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι όλες τις ταινίες που περιέχουν βία, υπάρχουν χίλιες αποχρώσεις, απο τον Μπρούς Λή και τον Ζαν Κλώντ Βαντάμ, μέχρι το Desperado όπου ο κύριος Μπαντέρας σκοτώνει όλους τους θαμώνες του μπάρ σε μια εξαίσια σκηνή-σαν να εκτελεί χορογραφία... Ο κινηματογράφος είναι τέχνη, ψυχοθεραπεία, διαφυγή, χίλια πράγματα...
Δήλαδή αν θεωρώ τον εαυτό μου ανίκανο να κάνει κακό σε κανέναν, είναι λάθος που δεν παρακολουθώ παρά μόνο το κανάλι της εκκλησίας?? (ωχ, τώρα ανοίγω άλλο θέμα περί βίας και νοθείας, γράψε λάθος...).

(Και νομίζω οτι η Παπαρίζου ΑΥΤΟ που έπρεπε να κάνει το έκανε πολύ καλά, δεν την έβαλαν δα και στη σκάλα του Μιλάνου...)

 
At 3/08/2006 11:16:00 μ.μ., Blogger ιχνηλάτης said...

Φίλε Ανώνυμε 1,
Και το Χορεύοντας Με Τους Λύκους γυρίστηκε αιώνες αργότερα. Κάλλιο αργά όμως.
Εχεις δίκιο ότι τα γεράκια δεν κρατήθηκαν για πολύ, αλλά είναι μεγάλο θέμα και σηκώνει πολλή συζήτηση.
Η παρέμβαση μου είχε σκοπό να δείξει απλά ότι η αμερική έχει πολλά πρόσωπα. Φυσικό επόμενο να έχει και το Χόλιγουντ ισάριθμα.

 
At 3/09/2006 12:16:00 π.μ., Blogger lazopolis said...

Τρία σχόλια μόνο:

(α) Ο Δανίκας ειρωνεύεται κυρίως την όλη οργάνωση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και όχι τόσο τους δημιουργούς που στέλνουν ταινίες εκεί. Στο παρόν σχόλιο, βέβαια. Γιατί όταν κάνει κριτική στις ταινίες του φεστιβάλ δε μασάει τα λόγια του. Έχω διαβάσει κριτική όπου μια από τις τρείς κατηγορίες ταινιών είχε επικεφαλίδα που παρότρυνε τους συντελεστές να αλλάξουν επάγγελμα! Εδώ που τα λέμε δεν έχει άδικο. Οι περισσότερες (όχι όλες, αλλά η συντριπτική πλειοψηφία) των ταινιών αυτών δε βλέπεται με τίποτα.

(β) Φυσικά ο Δανίκας έχει ακριβώς τον κάλο που περιγράφει ο Old Boy και γι'αυτό είναι παντελώς αφερέγγυος όταν θάβει μια ταινία, ειδικά δε αν πρόκειται για προϊόν του Χόλυγουντ. Όμως ξέρει σινεμά, και γι'αυτό είναι εξαιρετικά καλή πηγή όταν επαινεί μια ταινία. Σε πλήρη αντίθεση με τύπους σαν τον Τιμογιαννάκη και άλλα φρούτα της αγοράς που για να δουν Ταρκόφσκι (λέμε τώρα, κάποιο ψαρωτικό όνομα έπρεπε να χρησιμοποιήσω) πρέπει να τους δέσεις χειροπόδαρα.

(γ) Το Χόλυγουντ δεν είναι ενιαίο και αδιαίρετο. Τα γεγονότα τα σχετικά με τον Μακάρθυ ήταν σαφώς από τις χειρότερες στιγμές του, πολιτικά (πόσοι ήταν αυτοί που ΔΕΝ έδωσαν; 10; 20; τους ξαναείδε ποτέ κανείς;). Αν πρόκειται να ψάξετε τα πολιτικά αντανακλαστικά του καλύτερα να αξιολογείτε ξεχωριστά τον κάθε καλλιτέχνη. Υπάρχουν πάντως αυτοί που νιώθουν την ανάγκη να εκφράσουν αυτά που πιστεύουν έμπρακτα (όπως π.χ. όσοι ΔΕΝ χειροκρότησαν την απονομή του όσκαρ στον αρχιδοσίλογο `δικό μας' Ελία Καζάν) και αυτοί που προτιμούν να σιωπούν για να μπορούν να ασκούν την κριτική τους μέσα από την τέχνη τους (όσο αμφίσημη κι αν είναι αυτή).

 
At 3/09/2006 01:40:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

@λέμον
Το Κιλλ Μπιλλ ποίημα; Μετά το Reservoir dogs και το Pulp fiction μου φάνηκε πως ο Ταραντίνο τα'παιξε και έφτιαξε αυτό το κατασκευασμα.
Και, τι σόι επιχείρημα είναι αυτό για την Παπαρίζου ; Έκαστος στο είδος του και ο Λουμίδης στους καφέδες;

 
At 3/09/2006 03:55:00 π.μ., Blogger sal.ló said...

Για τα όσκαρ το μόνο που έχω να πώ είναι ότι μας ρίξανε στον κουβά...

Σοβαρά τώρα ο Δανίκας νομίζω ότι είναι τόσο συμπαθής κυρίως λόγω αυτού του πολλές φορές ακραίου ύφους του και της παροιμιώδους αυστρότητάς του. Συγκεκριμένα για τα όσκαρ νομίζω ότι μεταφέρει μία κοινή πεποίθηση ότι γενικά κινούνται στην κατεύθυνση του πολιτικά ορθού. Ας πούμε το "Παράδεισος τώρα" δεν είχε την ίδια τύχη που είχε και στις χρυσές σφαίρες, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι.

 
At 3/09/2006 08:27:00 π.μ., Blogger Sraosha said...

Αρνήθηκα να διαβάσω το ποστ μέχρι τέλους. Αρνούμαι να ασχοληθώ με τον Δανίκα. Λυπάμαι που προσβάλλετε τους στρατευμένους αριστερούς (όποιοι κι αν είναι αυτοί) χαρακτηρίζοντας τον Δανίκα έναν απ' αυτούς. Ο άνθρωπος απλώς μαίνεται, για να το πω ευγενικά, κι έχει φτιάξει και σχολή.

Επιπλέον, στενοχωρήθηκα που έχετε (;) τόσο χθαμαλή εικόνα για τη γραφή σας, και την παραλληλίζετε με του Δανίκα. Είπαμε, μετριοφροσύνη, όχι εθελοτυφλία. Αν είναι δυνατόν, να συγκρίνεστε με τον Δανίκα.

(Διάβασα μέχρι το 'ρωτήστε το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης' -- εάν αλλάξατε κατόπιν θέμα και είπατε για τίποτε της προκοπής, δεν το γνωρίζω.)

Κλείνω με το αγωνιστικό-συσπειρωτικό σλόγκαν "Ζήτω ο Ολντ Μπόυ".

 
At 3/09/2006 12:45:00 μ.μ., Blogger Xilaren said...

(εγώ απλώς ήθελα να πω)

ΈΛΕΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΑΝΙΚΑ!


Εντάξει, όντως ο Δανίκας "ξέρει σινεμά" (ατυχές όμως το σχόλιο για τον Τιμογιαννάκη κατά τη γνώμη μου) αλλά kudos to Sreaosha και στο σχόλιο του: "προσβάλλετε τους στρατευμένους αριστερούς... " κλπ

Και taking my cue από τον Sraosha

"Ζήτω ο Ολντ Μπόυςςςςς".

ΚΑΤΩ Ο ΔΑΝΙΚΑΣΣΣΣΣ!!!!

 
At 3/09/2006 04:38:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Να φωνάξω κι εγώ «Ζήτω ο Ολντ Μπόυ» (αν και ομολογώ πως ούτε εγώ κατόρθωσα να διαβάσω το ποστ μέχρι το τέλος).
Επίσης, να πω ότι νομίζω πως, ειδικά για τον Τιμογιαννάκη, η κρίση ήταν άδικη.

 
At 3/09/2006 07:56:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

Κάποτε θυμόμουν πολλές περιπτώσεις που αποδείκνυαν πόσο άστοχες και προσκολλημένες στο box office ήταν οι κριτικές του Τιμογιαννάκη. Τώρα θυμάμαι μόνο την κριτική του για το Million dollars hotel (άθλια ταινία, τελειωμένος σκηνοθέτης ο Wenders, αφελής υποκριτική από Mel Gibson και Roth κτλ). Δυστυχώς...

 
At 3/09/2006 08:19:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σου άρεσε το Μillion Dollars Hotel; Μα τον Τουτάτη, μα τα τοπολογικά D Instantons!

 
At 3/10/2006 06:40:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

Δεν σου άρεσε το million dollars hotel; Μα τους χίλιους δικηγόρους, θα φάω το καπέλο μου...

 
At 2/16/2007 10:22:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Wonderful and informative web site. I used information from that site its great. » »

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home