Σάββατο, Μαρτίου 18, 2006

Ballad of a Salesman Who Sold Himself

Aπό πολύ μικρό παιδί, όταν έβλεπε ταινία ή σίριαλ όπου ένας ήρωας είχε μαγαζί, αγχωνόταν εάν θα πάει το μαγαζί του καλά, εάν θα έχει πελάτες ή όχι· το άγχος αυτό το είχε και για αληθινά μαγαζιά, ταβέρνες, παπουτσάδικα κλπ· όλα αυτά δε, χωρίς κάποιος κοντινός του άνθρωπος να είναι μαγαζάτορας. Αν υπάρχουν νευρώσεις κοινές και σχετικά εύκολα εξηγήσιμες -π.χ. η γυναικεία για το αν έκλεισαν ή όχι το θερμοσίφωνο- τι συμβόλιζε άραγε η ανάγκη που ένοιωθε για γεμάτα μαγαζιά;
Ό,τι κι αν συμβόλιζε, η ζωή τα έφερε έτσι, που αφού παράτησε το ΙΕΚ του και απολύθηκε από το στρατό, έπιασε δουλειά σ' ένα μικρό ημιυπόγειο δισκοπωλείο, σε ένα στενό πίσω από την Ομόνοια. Ήταν αυτός, ο μαγαζάτορας, οι δίσκοι και οι πελάτες. Είκοσι χρόνια μετά ήταν ο μόνος που είχε απομείνει, αφού ο μαγαζάτορας είχε πεθάνει, οι δίσκοι είχαν δώσει τη θέση τους στα cd και oι πελάτες ήταν είδος προς εξαφάνιση. Δεν ήταν τόσο η πειρατεία που είχε σκοτώσει την πελατεία του, όσο η ήττα στον ανταγωνισμό με τις μεγάλες αλυσίδες δισκοπωλείων.
Δεν θυμόταν πια αν ήταν όλη αυτή η καθημερινή αδράνεια, όλη αυτή η ατελείωτη αναμονή, όλο αυτό το αδιάκοπο βάρεμα μυγών, που τον είχε κάνει νωθρό ή αν ήταν πάντοτε νωθρός και στο μικρό του μαγαζί είχε βρει αυτό που κατά βάθος έψαχνε. Όπως και να 'χε, δεν έβγαινε πια άλλο και το μαγαζί θα αποτελούσε σύντομα παρελθόν. Απλά λόγω του φόρτου εργασίας του δεν προλάβαινε να αδειάσει το μυαλό του για να σκεφτεί τι ακριβώς επάγγελμα θα ακολουθούσε στα 43 του. Δεν αγχωνόταν ιδιαίτερα όμως· όταν η συγκεκριμένη έγνοια τον επισκεπτόταν απρόσκλητη, τίναζε το κεφάλι του δυο φορές προς τα πίσω και η έγνοια έφευγε. Η μαλακία ήταν ότι είχαν υπάρξει περιπτώσεις που η επίσκεψή της είχε γίνει όταν είχε πελάτες και ότι κάποιοι από αυτούς είχαν γίνει μάρτυρες του τρόπου εκδιώξεώς της. Τέλος πάντων. «Μία - μία οι αρρώστιες», όπως συνήθιζε να μονολογεί, κάθε πράγμα στον καιρό του δηλαδή.
Ήταν Πέμπτη απόγευμα και όλη μέρα είχαν μπει στο μαγαζί του δύο φοιτητές, που αφού ξεκοκκάλισαν το «Βilboard» του και τον ευχαρίστησαν, έφυγαν χωρίς να αγοράσουν τίποτα. Σε λίγη ώρα θα έκλεινε. Αποφάσισε να συνεχίσει να διαβάζει το βιβλίο που κρατούσε εδώ και ώρες χωρίς να μπορεί να συγκεντρωθεί. Για να τα καταφέρει, αποφάσισε να διαβάσει φωναχτά, σίγουρος ότι δεν θα ενοχλούσε κανένα:
«Η μοιραία ταυτότητα του ερωτευμένου δεν είναι άλλη από αυτή: Είμαι αυτός που περιμένει».
Να που έκανε λάθος λοιπόν· αυτό που διάβασε ενόχλησε τον ίδιο.
Ο ερωτευμένος που περιμένει ένα μήνυμα, ένα σημάδι, εκείνη να κατέβει ή εκείνον να ανέβει κι ο έμπορος που περιμένει έναν πελάτη, πολλούς πελάτες, το μαγαζί του γεμάτο. Ο άνθρωπος που πουλά τον εαυτό του για να αγοράσει την αβεβαιότητα του έρωτα κι ο άνθρωπος που πούλησε τον εαυτό του μένοντας μια ζωή νωθρός, αδρανής, περιμένοντας τον κόσμο να έρθει προς εκείνον, την ζωή να έρθει προς εκείνον, χωρίς εκείνος να πάει να την κυνηγήσει.
Δεν γίνεται όλα τα μαγαζιά να είναι γεμάτα· σιδηρούς νόμος της αγοράς.
Δεν γίνεται όλες οι καρδιές να είναι αρραγείς· σιδηρούς νόμος της φύσης.

19 Comments:

At 3/18/2006 06:37:00 μ.μ., Blogger orlando said...

Μ έστειλες σήμερα...

 
At 3/18/2006 07:24:00 μ.μ., Blogger macmanus said...

Ειλικρινά υποκλίνομαι! Ήμουν σίγουρος για την ιδέα μου!

Θα μου πείς τώρα, και με το δίκιο σου, που είναι το κομμάτι του Kevin Ayers;

Θα στο ανεβάσω οσονούπω...

 
At 3/18/2006 07:32:00 μ.μ., Blogger macmanus said...

Αν μιά ταινία άξιζε τον κόπο να δούμε μαζί, ήταν το High Fidelity!

Πάει, πέρασε όμως...
Mπουχαχαχαχα

 
At 3/18/2006 07:37:00 μ.μ., Blogger i am a bird now said...

Απίστευτο post...

 
At 3/18/2006 08:02:00 μ.μ., Blogger nik-athenian said...

Ωραία ιδέα και ωραίο post με style.

 
At 3/18/2006 10:30:00 μ.μ., Blogger Dark Angel said...

Peace...

 
At 3/19/2006 01:03:00 π.μ., Blogger sal.ló said...

Ρε φίλε (επίτρεψέ μου να σε πω έτσι),

έχεις καταλάβει κάτι;

Το μπλόγκινγκ μπορεί να'ναι η τέχνη σου. Δεν ξέρω αν μπορείς να γράφεις βιβλία με χαρακτήρες, διαλόγους, πλοκή αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι κάθε μέρα οι 10-15 γραμμές που γράφεις είναι από τα πιό καλοφταγμένα πράγματα που μπορεί κανείς να διαβάζει ακόμη κι αν διαφωνεί.

Μου 'χεις σπάσει τα νεύρα!

 
At 3/19/2006 01:27:00 π.μ., Blogger ciudadano europeo said...

Σ'ευχαριστώ.

 
At 3/19/2006 03:14:00 π.μ., Blogger lefty said...

(Κι εγώ.)

 
At 3/19/2006 10:17:00 π.μ., Blogger Annabooklover said...

Μπράβο κι από μένα!

 
At 3/19/2006 12:00:00 μ.μ., Anonymous el said...

Απομακρύνετε τα ξυραφάκια...
Πως ένας παραλληλισμός αποτυπώνει με τόση ακρίβεια ένα συναίσθημα, που οι περισσότεροι προσπαθούν με υπερβολές, ανεπιτυχώς, να περιγράψουν.

 
At 3/19/2006 01:24:00 μ.μ., Blogger macmanus said...

Η επανεμφάνιση του κυρίου(;) EL ήταν πιό ενδιαφέρουσα κι από το ίδιο το ποστ!

 
At 3/19/2006 01:54:00 μ.μ., Anonymous Garine said...

Απλώς τέλειο.

 
At 3/19/2006 02:59:00 μ.μ., Anonymous el said...

el, όπως λέμε elsa & elisavet αγαπητέ macmanus

 
At 3/19/2006 04:43:00 μ.μ., Blogger 0 Comments said...

Εντελώς "Αντίο" κείμενο!

 
At 3/19/2006 05:28:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Είστε πολύ γενναιόδωροι όλοι. Σας ευχαριστώ.

 
At 3/20/2006 03:28:00 μ.μ., Blogger ladychill said...

Μόλις διάβασα το κείμενο σου άναψα τσιγάρο και το ξαναδιάβασα...Στα είπαν κι οι άλλοι πιο πάνω, δεν έχω παρά να υποβάλλω τα σέβη μου στη συγγραφική σου δεινότητα!

 
At 3/20/2006 03:38:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Με καλυψε η/ο sal.l? ...
(χωρίς το σπασιμο νευρων)

 
At 3/22/2006 12:47:00 π.μ., Blogger Μαύρος Γάτος said...

Εξαιρετικός, Old Boy.

Να θυμίσω μόνο, πως αν "ο ερωτευμένος είναι εκείνος που περιμένει"

"εκείνη που έρχεται"
ετυμολογικά,

είναι "Η Ελευθερία".

Καλό βράδυ
Σ;)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home