Δευτέρα, Δεκεμβρίου 19, 2005

Γοριλολογώντας


- Τελικά τα πάντα είναι θέμα μεγέθους· ή εν πάση περιπτώσει τα πάντα είναι σχετικά· ή εν πάση περιπτώσει τα πάντα εξαρτώνται από την οπτική γωνία θέασής τους: ο πεντάμετρος Κονγκ, συγκρινόμενος με τις διαστάσεις του τοπίου, σε ένα μακρινό πλάνο στο οποίο κάθεται στην άκρη ενός βράχου ατενίζοντας το ηλιοβασίλεμα, δεν μας φαίνεται πια φοβερός και τρομερός, αλλά γλυκούλης σαν οικόσιτο τέντυ μπέαρ.
- Ο ερωτισμός όλων των αρρένων ξεκινά να διοχετεύεται από τη χούφτα τους· πολλοί μάλιστα δεν σταματούν ποτέ να έχουν αυτή τη σχέση στοργής με την απόληξη του χεριού τους. Έργα τέχνης μπορούν να γεννηθούν από την απαράμιλλη αίσθηση ζεστασιάς και σιγουριάς που προσφέρει η επαφή με την παλάμη (είτε έργα για την μαλακία, είτε έργα απλώς μαλακίες). Ο Κονγκ όμως έφτασε στα άκρα και ερωτεύθηκε αυτή που έσφιγγε εκεί μέσα. Στη ζούγκλα και στη Νέα Υόρκη την κοπανάει πάνω - κάτω και βρυχάται στη διαπασών. Ο Κονγκ είναι μερακλής. Ίσως για αυτό και να τον είπαν βασιλιά. Κονγκ, ο Βασιλιάς. Κονγκ, ο Μεγάλος Αυνάνας.
- Η μόνη στιγμή της ταινίας που ο Κονγκ αδιαφορεί για την κοπέλα, είναι όταν έχει κάτσει να δει το ηλιοβασίλεμα κι αυτή, για να τον διασκεδάσει, του κάνει τον κλόουν. Εδώ ο ποιητής θέλει να μας πει ότι, μπροστά στο μεγαλείο της φύσης, κάθε ανθρώπινο, σκηνοθετημένο, τεχνητό θέαμα είναι ασήμαντο.
- Ό,τι και να λέμε, οι γυναίκες δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία σύγκρισης ανάμεσα σε έναν συγγραφέα και σε έναν θεόρατο δασύτριχο γορίλα. Καλή η ευαισθησία, αλλά αρκεί να είναι πρόσθετο στην ωμότητα, αρκεί να είναι το διάλειμμα και όχι ο κανόνας. Ο γορίλας μπορεί να τις έχει απαγάγει, μπορεί να έχει σκορπίσει τον όλεθρο γύρω του, αλλά όταν τους κάνει ένα νάζι λιώνουν σαν παγωτό έξω απ΄την κατάψυξη. Ο γορίλας, ό,τι κι αν κάνει, όσους κι αν σκοτώσει, είναι κατά βάθος ψυχούλα. Ο συγγραφέας, αντίθετα, μπορεί να έχει αφιερώσει τη ζωή του σε αυτές, μπορεί να τους πηγαίνει καθημερινά λουλούδια και να γράφει αριστουργήματα γι΄αυτές, αλλά μία φορά να σηκώσει τον τόνο της φωνής του θα κατηγορηθεί για βαρβαρότητα. Ο συγγραφέας μπορεί αύριο να πάρει Πούλιτζερ, Νόμπελ, ακόμη και Αρίων. Τρίχες. Τρίχες δεν έχει σαν τον γορίλα, που γρυλλίζει αποτυγχάνοντας να αρθρώσει μια λέξη και οι γυναίκες δακρύζουν από την συγκίνηση, επειδή γρύλλισε τρυφερά και η ματιά του είπε όσα δεν μπορούν να πουν τα άπαντα του Σαίξπηρ. Πνεύμα - Κορμί, σημειώσατε δύο. Οι γυναίκες θα καταφύγουν στην αγκαλιά του συγγραφέα, μόνο όταν ο γορίλας σπάσει τα μούτρα του. Τις προσμένει τότε μια ζωή αφόρητης μελαγχολίας που θα διακόπτεται από υγρά όνειρα. Εκεί, στα όνειρα, θα ξαναγυρνάνε στην ζούγκλα, θα ξαναμυρίζουν την σαγηνευτική γοριλίλα, θα τις ξανασηκώνει ψηλά σαν κλαράκι, θα σκοτώνει δεινόσαυρους για πάρτη τους και μετά θα χτυπάει τα χέρια του στο στήθος: ο προστάτης μου - ο ήρωας μου - ο γορίλας μου - o άνθρωπός μου - ο άγγελός μου - ο θάνατός μου. Κι αν οι γυναίκες θα καταφύγουν στην αγκαλιά του συγγραφέα μόνο όταν ο γορίλας σπάσει τα μούτρα του, η μοναδική ελπίδα που απομένει στους μπλόγκερς είναι να σπάσουν κάποτε κι οι συγγραφείς τα μούτρα τους· στο μεσοδιάστημα θα εξακολουθήσουν να ποστάρουν.
- Ο Κονγκ αγαπά την πρώτη ξανθιά που αντικρύζει στη ζωή του και της μένει εντελώς πιστός μέχρι το τέλος. Στη Νέα Υόρκη συναντά κι άλλες ξανθιές, αλλά τις απορρίπτει βίαια. Ο Κονγκ έχει ψυχή μονογαμικού και σώμα παρθένου, ο Κονγκ είναι μονοαγαμικός.
- Ο Κονγκ ερωτεύεται ένα κορμί; Μπα. Ερωτεύεται το επόμενο εξελικτικό του στάδιο; Μπα. Ερωτεύεται ένα πρόσωπο; Μάλλον. Ένα πρόσωπο σχηματισμένο κατ΄ εικόναν και καθ΄ομοίωσιν ενός άλλου. Αν υπήρχε Queen Kong ποιά θα προτιμούσε ο βασιλιάς; Θα ερωτευόταν την όμοιά του ή την ομορφότερη; Λαχταράμε αυτό που μας μοιάζει ή αυτό που μας ξεπερνά; Οι γορίλες μοιάζουν στον Θεό; Όταν ο άνθρωπος ήταν ακόμη γορίλας, τίνος εικόνα ήταν και σε ποιόν ομοίαζε;

11 Comments:

At 12/19/2005 05:15:00 μ.μ., Blogger daisy said...

Βad news for you, πάλι έπεσες έξω στις εκτιμήσεις σου. Απο ανταποκρίσεις που είχα στις αίθουσες όπου παίζεται ο Κογκ, υπάρχουν βέβαια και γυναίκες που κλαίνε για ελόγου του, αλλα και πολλοί άνδρες που κλαίνε επισης για ελόγου του. Και λέω εγω τώρα η κακίστρω. Τι γίνεται τέλος πάντων; Αμα ξέρει κανείς μου λέει γιατί δεν υπάρχει ούτε μια πιθανότητα στις χίλιες να πάω να δω το έργο.

 
At 12/19/2005 05:20:00 μ.μ., Blogger Idάκι said...

Τελικά, μήπως να ζητούσαμε περισσότερους γορίλες και λιγότερους συγγραφείς;

 
At 12/19/2005 08:39:00 μ.μ., Blogger Πάνος said...

καλό!

(το κείμενο. Την ταινία, δε ζουρλάθηκα εντελώς για να πάω να τη δω...)

 
At 12/19/2005 11:16:00 μ.μ., Blogger Thrass said...

Το καλύτερό σου κείμενο εδώ και λίγο καιρό, Old Boy, κατά την ταπεινή μου άποψη. Μπορεί αυτό να μη σου λέει τίποτα, αλλά είπα να το καταθέσω σαν σκέψη μου.

Πνεύμα - Κορμί, σημειώσατε δύο.

Ασφαλώς, τι θα προτιμούσαμε όλοι να κατακτήσουμε, ένα κορμί χωρίς πνεύμα ή ένα πνεύμα χωρίς κορμί?

 
At 12/20/2005 12:13:00 π.μ., Anonymous Θείος said...

Τα σερνικά λαχταράμε αυτό που μας ξεπερνά, δυστυχώς...

 
At 12/20/2005 02:15:00 π.μ., Blogger Xilaren said...

το μόνο σίγουρο είναι ότι τόσο οι συγγραφείς όσο και οι γορίλες προτιμούν τις ξανθιές... clich?!

 
At 12/20/2005 01:25:00 μ.μ., Blogger alximist said...

Δυστηχώς την είδα, αλλά μου χάρησε μερικές στιγμές γέλιου(μα καλά όλα τα τέρατα θεωρούσαν ότι οι άνθρωποι ήταν απίστευτες λιχουδίες προφανώς), και εκνευρισμού από τις κλωτσίες του από πίσω μου, κάθε φορά που τρόμαζε από κάποιο σκηνικό (και ναι είδα άντρες να δακρύζουν). ε, παιδία, Χόλυγουντ είναι, ξέρουν πως να σε συνεπάρουν στο συναισθηματικό πεδίο. Πάντως πέρα από τα εφε, εγώ ψηφίζω την ΘΕΑ Naomi Watts (ότι και να κάνει μετά το Mulholland Dr., λίγο θα είναι).
Ολδ Μπόϋ, το καλύτερο κομμάτι ήταν η σχέση των ανδρών με την φούχτα τους!
???????????????????

 
At 12/20/2005 02:16:00 μ.μ., Blogger alximist said...

OPOY ???? ;HTAN H KINEZIKI APANTHSH PROW xilaren...na parei giati den emfanizontai ta ideogramata?

 
At 12/20/2005 04:45:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

- Χilaren, δεν ξέρω αν όλοι προτιμούν τις ξανθιές, ξέρω όμως ότι όλοι προτιμούν τη Ναόμι Γουότς :)
- Αlximist, στα ιδεογράμματα έχει βάλει μπλόκο η Κινέζικη κυβέρνηση επειδή στο παρελθόν δυσαρεστήθηκε με σχόλια ετούτου εδώ του μπλογκ.
- Τhrass, μου λέει και σ' ευχαριστώ.
- Πάνο, ο Κινγκ Κονγκ όντως είναι ψιλοαπογοητευτικός. Ελπίζω να μην έχεις την ίδια άποψη για τον "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών".
- Daisy, τι να πω, ο Κονγκ έχει πέραση και στους άντρες φαίνεται.
- ΙD, όταν ζητάτε εσείς γορίλες και Θείε, όταν ζητούν τα αρσενικά αυτό που τα ξεπερνά, τελικά μένουν και τα θηλυκά χωρίς γορίλα και τα αρσενικά χωρίς αυτό που τα ξεπερνά.

 
At 12/24/2005 12:45:00 μ.μ., Anonymous anestis said...

Όντως πολύ καλό κείμενο...
Όσο για την ταινία δε φταίω εγώ άλλοι με πήγαν. Αλήθεια σας λέω! Έχω να γελάσω τόσο από το Indepedence Day...

Έ ρε γλέντια...

 
At 3/16/2007 09:58:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

What a great site »

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home