Τετάρτη, Νοεμβρίου 23, 2005

Κι εσύ που ξέρεις όσα η καταιγίδα

Εσύ είσαι στεγνός και ζεστός στο καναπέ σου - Αυτοί είναι μέσα σε ένα γήπεδο που o αέρας λυσσομανάει, η βροχή πέφτει τουλούμι απ' όλες τις κατευθύνσεις και το χορτάρι έχει δέκα κιλά νερό. Πρέπει επί 95 λεπτά να αγωνίζονται όχι μόνον εναντίον των αντιπάλων, αλλά και εναντίον της φύσης. Παρότι τους βλέπεις στην τηλεόραση, πρόκειται για αληθινούς ανθρώπους και αληθινές καιρικές συνθήκες. Από εκεί θα ξεκινήσεις οποιαδήποτε κριτική κάνεις. Ειδάλλως δεν έχεις καταλάβει τίποτα· όχι ότι είναι και πρωτότυπο δηλαδή.
Αν δεν προσπαθούμε να μπούμε στη θέση του άλλου, οι κρίσεις μας αστείες. Όχι να προσπαθήσουμε να βάλουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου - κι αυτό λάθος είναι· να προσπαθήσουμε να συναισθανθούμε τον άλλο, να προσπαθήσουμε να φανταστούμε ποιά είναι η θέση του άλλου. Δεν θα βγάλω τον αγύμναστο εαυτό μου από τις εξέδρες του ΟΑΚΑ να τον βάλω στο γήπεδο. Αν εμένα με ξεσκίζει η βροχή κι ο άερας, δεν σημαίνει ότι θα ξεσκίσει και τον γυμνασμένο επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Δεν θα τον ξεσκίσει, αλλά πάντως θα τον επηρεάσει και θα τον καταβάλλει.
Έτσι, ας μην προσπαθούμε να μπουμε στη θέση των δημοσιογράφων της Ελευθεροτυπίας. Γιατί εσείς κι εγώ δεν δουλεύουμε στην Ελευθεροτυπία και εκείνο που θα προσπαθήσουμε να βάλουμε στη θέση τους, θα είναι μια θεωρητική - αδέκαστη εκδοχή του εαυτού μας. Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε ότι βάλλεται το αφεντικό μας· ένας άνθρωπος από τον οποίο όχι μόνον έχουμε άμεσα εργασιακά συμφέροντα, αλλά και ένας άνθρωπος που γνωρίζουμε δεκαετίες και τον θαυμάζουμε. Και δεν βάλλεται για κάτι που έκανε ο ίδιος, αλλά για κάτι που έκανε η γυναίκα του. Και βάλλεται από έναν άνθρωπο που εξ' ορισμού αντιπαθούμε. Πόσο εύκολο είναι να παραμείνουμε αντικειμενικοί και πιστοί στη δεοντολογία; Οι ιδεολογίες και οι θεωρίες καταρρέουν, καθώς ο αγώνας μετατρέπεται σε σώμα με σώμα. Εμείς ή αυτοί. Η δικιά μας ή η δική τους φατρία. Οι καλοί εναντίον των κακών. Όπως πολύ εύστοχα είπε η Κανέλλη προχθές, βάση του ναζισμού ήταν η ράτσα, η φυλή, η πεποίθηση ότι εμείς είμαστε ανώτεροι από τους άλλους. Είμαστε ένας από τους καλούς, ένας από τους αγνούς γραφιάδες. Ο λιγδιασμένος τηλεοπτικός αστέρας χτυπάει τον αρχηγό της φυλής μας. Αφού λοιπόν έχουμε μπει σε αυτήν τη θέση, αφού έχουμε συναισθανθεί τον δημοσιογράφο της Ελευθεροτυπίας, ας δούμε πόσο εύκολο είναι να διατηρήσουμε τότε το επίπεδό μας.
Δεν λέω ότι είναι αδύνατο. Δυνατό είναι και ακριβώς γι΄αυτό απογοητευτικό το ότι δεν το είδαμε στην πράξη. Ωστόσο, ας σκεφτούμε πριν κρίνουμε, ότι στο ΟΑΚΑ η κακοκαιρία κάνει πάρτυ, ας σκεφτούμε πριν κρίνουμε, ότι οι κακοί χτυπούν κάτω απ΄τη μέση τον ιερό πατέρα μας.
Ας μην κρίνουμε χωρίς να συνεκτιμούμε τις συνθήκες, ας μην δοκιμάζουμε απλώς να μπούμε στη θέση του άλλου, ας δοκιμάζουμε να γίνουμε ο άλλος.
Στις διαπροσωπικές σχέσεις αυτό σημαίνει να προσπαθούμε να γίνουμε ο γονιός με τον οποίο τσακωνόμαστε ή αν είμαστε γυναίκα να προσπαθούμε να σκεφτούμε ως κάποιος με αρχίδια ή αν είμαστε άντρας να προσπαθούμε να σκεφτούμε ως κάποια με μητρικό ένστικτο.

8 Comments:

At 11/23/2005 07:06:00 μ.μ., Blogger COSTANTINA said...

Έχω δυό ενστασούλες.

Η πρώτη είναι ως εξής: Θεωρείς ότι η σχέση δημοσιογράφου με εκδότη εφημερίδας, είναι σχέση αρχηγού με ποδοσφαιριστή σε μια κοινή ομάδα; Δηλαδή, υποστηρίζεις ότι όλοι οι δημοσιογράφοι μιας εφημερίδας υποστηρίζουν και ακολουθούν τις γραμμές και τα συμφέροντα του εκδότη; Μήπως θα ήταν καλύτερα να το δούμε στην πραγματική έκτασή του : Εργοδότης – εργαζόμενος; Σ΄αυτήν την περίπτωση, θα έμπαινα όντως στην θέση τους, θα στεναχωριόμουν να μην χάσω την δουλειά μου, θα έβλεπα το όλο θέμα πιο συναισθηματικά. Αν το έβλεπα όπως λες, στην περίπτωση που μία στις χίλιες, η γυναίκα του είναι ένοχη, γιατί όλη η ομάδα να στιγματιστεί, αφού δεν έχω κάνει τίποτε;

Δεύτερον, αν είχα όξω απ΄το γήπεδο μια φεράρι φιλαράκι, θα έτρεχα για πέντε ώρες με 120 χλμ την ώρα και θα ήμουν παντός καιρού. : )

 
At 11/23/2005 07:24:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Έχω την αίσθηση ότι η επιδειχθείσα δημοσιογραφική μεροληψία εξηγείται περισσότερο συναισθηματικά-ιδεολογικά και λιγότερο οικονομικά-εργασιακά. Μπορεί και να κάνω λάθος βέβαια. Όσο για την φεράρι, αν την οδηγούσες σήμερα στα Καλύβια Αττικής θα έπεφτες σε χείμαρρο. Μην χολοσκάς πάντως γιατί είσαι μπλόγκερ παντός καιρού :)

 
At 11/23/2005 09:02:00 μ.μ., Blogger Maiandros said...

Ναι, η νοητική μετατόπιση πάντα βοηθάει στη συνεννόηση και επικοινωνία, αλλά το θέμα είναι πως δυστυχώς πάσχουμε από ροή πληροφοριών - δεν γνωρίζουμε πάντα όλο το υπόβαθρο της σκέψης, και άρα πράξης του άλλου, δεν γνωρίζουμε τα κίνητρα και τις επιδιώξεις του, έτσι ώστε ακόμα και αν μπούμε στο πετσί του για να τον κρίνουμε, η κρίση μας πάλι θα είναι λειψή.
Και ευχαριστώ την Κωνσταντίνα για το παράδειγμα της Φερράρι.

 
At 11/24/2005 12:03:00 π.μ., Blogger kosmopolitis said...

"..ας μην δοκιμάζουμε απλώς να μπούμε στη θέση του άλλου, ας δοκιμάζουμε να γίνουμε ο άλλος."

Φίλε Old Boy, ίσως μπορούμε να μπούμε στη θέση του άλλου, αλλά δεν μπορούμε ποτέ να γίνουμε ο άλλος. Ποτέ.

Δεν μπορώ να σκεφτώ με μητρικό ένστικτο. Ούτε η γυναίκα με ανδρική κρίση.

Ακόμα και άτομα του ίδιου φύλου δεν μπορούν να σκεφτούν, ή να αισθανθούν, το ίδιο.

Ο κάθε άνθρωπος είναι μια οντότητα μοναδική.

Τόσοι άνθρωποι, τόσοι διαφορετικοί κόσμοι.

Αυτή είναι η ομορφιά όλη.

 
At 11/24/2005 01:19:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Συμφωνώ και με τους δυο σας και επαυξάνω.

 
At 11/24/2005 02:07:00 μ.μ., Blogger macmanus said...

Να τα μαζέψουμε λίγο τα πράγματα μικρέ, μην βυθισθούμε στην καταιγίδα; Ας τα μαζέψουμε λοιπόν-επιγραμματικά:

Καθημερινά συναντάμε άγνωστες πέννες και φωνές, ανθρώπους που δεν τους έχουμε ξανασυναντήσει στην Εφημερίδα να παίρνουν θέση για το γεγονός!

Εψές είχαμε τον παραλληρισμό με τον Δον Κιχώτη και Σάντσο Πάντσο!

Παρα-εψές είχαμε το φοβερό γνωμικό, ότι στην σύγχρονη εποχή, χεστηκαμάν για την γυναίκα του Καίσαρα, αφού είναι αυτόνομη προσωπικότητα κι έχει την προσωπικήν επαγγελματικήν καριέρρα της, πριν συναντηθεί με τον ίδιον τον Ιούλιο, ή Αύγουστο (δεν ενθυμούμε ποιόν συγκεκριμμένα)!

Σωστά;

Λάθος!

Κατ'αρχάς άνοιξαν οι πύλες της εφημερίδας και γράφει κάθε πικραμένος, ενώ στην περίοδο της Ολυμπιάδας (σχόλια ενάντια) και του "Θέμου" ήσαν ερμητικά κλειστές!(πριν ξεσπάσει το γιαούρτωμα)

Δεύτερον.
Αν δεν είχε την καθημερινή διαφήμισή της στην εφημερίδα η Βιργινία, επί χρόνια, δεν θα γινόταν αυτό που έγινε! Σε ποιόν τα λένε τα μούσια για "αυτόνομες"(my ass)επαγγελματικές καριέρρες;

Μυρίστηκε την πτώση των μαγαζιών (αλλοίμονο) και το γύρισε σε αντιπρόσωπο ξένων Οίκων! Μαγκιά της! Κι ο Σεραφείμ δεν έχει ιδέα δηλαδής! Και για τις δουλειές που αναλαμβάνει και τον κόσμο που νταραβερίζεται! Μάλιστα!

Τον Δράκο ψάχνω να βρώ στο παραμύθι!Όχι τον Γιάγκο βέβαια...

Και του λες του Μιχαηλίδη:
"Πεσ'μας για τον Άγιο Κοσμά!"

Και σου απαντάει για το Watergate!

Καλύτερα θα ήταν να το βούλωνε λέω εγώ!

To 50% των αναγνωστών της είναι άτομα του λεγόμενου Χώρου! Άτομα που βρίσκονται στ΄Αριστερά του ΠΑΣΟΚ, στον ευρύ ΣΥΡΙΖΑ και στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο!

Και τους μισούς πελάτες της, τους φτύνει ασύστολα εδώ και χρόνια!

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ-ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ ΤΑ ΕΡΓΑ.

Πολύ πριν σκάσει μύτη ο Μάκης, οι περισσότεροι φίλοι μου, μη αντέχοντας αυτήν την φάση, την σταμάτησαν ("Αίτηση Διαζυγίου" λεγόταν το αποχαιρετηστήριο γράμμα που έστειλε ο φίλος μου ο Σάκης, ο Τσαγάς, από παραδίπλα! Σιγά μην το δημοσίευαν).Οι περισσότεροι από δαύτους, διαβάζουν στο δίκτυο τις 2-3 πέννες που τους ενδιεφέρουν ακόμα, και το γύρισαν στην "Καθημερινή" και βρήκαν την υγειά τους!

Μόνο εγώ έμεινα πιστός (ακόμα;) σαν μαλάκας αισθηματίας και δεν μπορώ ν'αποχωριστώ μιά εφημερίδα που την αγοράζω από το πρώτο-πρώτο της φύλλο!

 
At 11/24/2005 04:10:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Νομίζω ότι βρισκόμαστε μπροστά στο διόλου ασυνήθιστο φαινόμενο όπου η αντίδραση σε ένα εντός ή εκτός εισαγωγικών σκάνδαλο είναι ακόμη πιο σκανδαλώδης και επιβαρύνει σε μεγάλο βαθμό τη θέση του καταγγελλόμενου. Αν οι απαντήσεις επί των καταγγελιών ήταν επί της ουσίας ή εν πάση περιπτώσει ΚΑΙ επί της ουσίας κι όχι μόνον επί του τύπου και του τρόπου δημοσιογραφίας του καταγγέλλοντος, νομίζω η υπόθεση θα είχε ξεφουσκώσει πολύ πιο γρήγορα και σίγουρα θα είχε σκανδαλίσει λιγότερο. Αντίθετα, μια ιστορική εφημερίδα βουτάει το κεφάλι της στην άμμο και μέσα από αυτήν με φωνή στρουθοκαμήλου τσιρίζει ως μεταλλαγμένος Μένιος Κουτσόγιωργας: "ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΣΤΕ ΔΙΑ ΝΑ ΟΜΙΛΕΙΤΕ - ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΣΤΕ ΔΙΑ ΝΑ ΟΜΙΛΕΙΤΕ". Όπως η "Δεξιά του Κυρίου" σκανδαλίστηκε με τους έκπτωτους Μητροπολίτες, έτσι και η "Αριστερά του Τσόμσκυ και του Στάθη" σκανδαλίζεται τώρα με την παντελή έλλειψη ψυχραιμίας και ανοχής στην κριτική και στον έλεγχο.

 
At 11/25/2005 01:52:00 μ.μ., Blogger macmanus said...

Δεν συμφωνώ με το σχόλιο σου!
ΠΑΡΑΣΥΜΦΩΝΩ!
Για να θυμηθούμε και τον Γεωργίου!
Υπογράφω με χέρια και πόδια!

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home