Δευτέρα, Οκτωβρίου 03, 2005

Το Ράγισμα

Mε αφορμή αυτήν εδώ τη συζήτηση: http://gr.yet.anotherblog.net/?p=36#comments, αναρωτιέμαι μήπως τον κόσμο δεν τον έφτιαξε μια ανώτερη δύναμη αλλά μια ανώτερη αδυναμία. Το "γιατί;" της πλάσης να μην βρίσκει την απάντησή του σε μια οντότητα η οποία τα πάντα εν σοφία εποίησε, αλλά σε μια οντότητα η οποία τα πάντα εν αδυναμία εποίησε. Ο κόσμος μας δηλαδή να μην είναι αποτέλεσμα ενός θεμελιώδους σχεδίου αλλά αποτέλεσμα ενός θεμελιώδους λάθους. Ενός θεμελιώδους ραγίσματος απ΄το οποίο να έλκουμε την καταγωγή μας. Κάτι σαν ανεπιθύμητη σύλληψη. Ίσως έτσι να εξηγούνται καλύτερα όλα. Και η ανημπόρια μας να κατανοήσουμε τι ακριβώς παίζεται και η ανεπάρκεια της φύσης μας που εμποδίζει την ανθρωπότητα να συμβιώνει ειρηνικά κι αγαπημένα. Αν είμαστε φτιαγμένοι κατ' εικόναν και καθ' ομοίωσιν, ίσως ακριβώς είμαστε το κατασκευαστικό ανάλογο του κατασκευαστή μας: δισεκατομμύρια μικρές αναπαραστάσεις των αδυναμιών Του. Έτσι, πίσω από την συμπαντική κουρτίνα μπορεί να μην βρίσκεται ένα παντοδύναμο πλάσμα που ελέγχει τα πάντα, αλλά ένα αδύναμο πλάσμα που δεν μπορεί να ελέγξει ούτε τον εαυτό του.
Αν είναι έτσι, τον έχουμε αδικήσει και τού χρωστάμε τρυφερότητα, αν είναι έτσι, στο τέλος του ανθρώπινου παραμυθιού η Κρίση δεν θα αφορά τόσο εμάς όσο Εκείνον, αν είναι έτσι, δεν κατέβηκε ο Θεός στη γη για να άρει τα κρίματά μας, αλλά όταν ανέβουμε εμείς στον oυρανό θα άρουμε το δικό του κρίμα, που καθόλου κρίμα δεν ήταν, γιατί χάρη σ' αυτό ζήσαμε, χάρη σ' αυτό γελάσαμε, χάρη σ' αυτό ονειρευτήκαμε, χάρη σ΄αυτό αγαπήσαμε, χάρη σ΄αυτό πονέσαμε.

17 Comments:

At 10/03/2005 06:25:00 μ.μ., Blogger thas said...

Έχω τη χαρά να σου γράψω το πρώτο: Τέλειο. Μεγαλοφυές!

 
At 10/03/2005 06:31:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

"Τόσοι πολλοί άνθρωποι είναι πρόθυμοι να υμνήσουν τις λέξεις σου. Κάποιοι μάλιστα φτάνουν σε ακρότητες.
Ας τους αγνοήσουμε. Οι άνθρωποι έχουν την εμπάθεια της αγάπης μέσα τους!"

 
At 10/03/2005 07:07:00 μ.μ., Blogger newManifesto said...

ίσως να σ ενδιέφερε ....

http://manifestogr.blogspot.com/2005/04/eric-frank-russell.html

 
At 10/03/2005 07:20:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Εξαιρετικό.

 
At 10/03/2005 10:45:00 μ.μ., Blogger lazopolis said...

Μια ελκυστική εκδοχή σε ένα σενάριο που Τον περιλαμβάνει!

Και σε άπειρο χρόνο όλα τα σενάρια θα γίνουν πραγματικότητα...

 
At 10/04/2005 12:22:00 π.μ., Blogger το θείο τραγί said...

Πραγματικά oldboy εδώ σού σφίγγω το χέρι.

 
At 10/04/2005 12:29:00 π.μ., Blogger Natural Woman said...

Γράφεις υπέροχα αγαπητέ, αλλά πειράζει που πιστεύω πως όλες οι συζητήσεις γύρω από τη Γένεση, όσο γοητευτικές κι αν είναι, μόνο την γελοιότητα της ύπαρξής μας φανερώνουν; Όχι γιατί δεν καταλήγουν πουθενά, λόγω της αδυναμίας της ανθρώπινης νόησης να ερμηνεύσει τα πάντα, αλλά γιατί η ίδια η έννοια της "δημιουργίας" στηρίζεται σε δύο αυθαίρετες παραδοχές: 1) Είμαστε το επιούσιο είδος, το ξεχωριστό, άρα δεν μπορεί να ήρθαμε στον κόσμο τυχαία ή με τον ίδιο τρόπο όπως το πρόβατο π.χ., κάποιος πρέπει να μας έφτιαξε. 2) Ο κόσμος λειτουργεί αιτιοκρατικά: κάθε αποτέλεσμα έχει ένα συγκεκριμένο αίτιο, κάθε αντικέιμενο έχει έναν δημιουργό.
Τελικά θα αναρωτηθώ κι εγώ με τη σειρά μου, αν και πολύ λιγότερο ποιητικά από σένα: Μήπως η ατέλεια της ανθρώπινης ύπαρξης δεν οφείλεται σε λάθος σχέδιο, αλλά σε "μή σχέδιο";

 
At 10/04/2005 12:48:00 π.μ., Anonymous heba said...

Φιλοσοφικού επιπέδου το κείμενό σου old-boy,πραγματικά υπέροχο.

@ naturalwoman:Το ότι δεν είναι κατανοητή η αιτία της ύπαρξής μας δεν την καθιστά γελοία.

 
At 10/04/2005 01:28:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Νatural woman, σχέδιο, λάθος σχέδιο ή μη σχέδιο, όλα πιθανά είναι. Για μένα όμως δεν είναι λιγότερο σοβαρός όποιος πιστεύει τυφλά σε έναν Θεό από όποιον απορρίπτει κατηγορηματικά, με τα μάτια ορθάνοιχτα, το ενδεχόμενο ύπαρξης Θεού. Γιατί ακόμα η επιστήμη δεν έχει κατορθώσει να δώσει μια πειστική εναλλακτική εξήγηση.

 
At 10/04/2005 04:29:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

old-boy,

αν έγραφα στο ιστολόγιο μου για κάθε κείμενο σου που θαυμάζω, για κάθε προβληματισμό σου ο οποίος γίνεται και δικός μου, θα έπρεπε να γράφω σχεδόν για κάθε σου καταχώρηση.

Καλή καστανή Τρίτη.

-Δημ

 
At 10/04/2005 09:35:00 π.μ., Blogger Natural Woman said...

Old boy,
η γελοιότητα για την οποία μίλησα αναφερόταν στο ότι ο άνθρωπος παίρνει πάρα πολύ σοβαρά τον εαυτό του, ώστε όλα να τα ερμηνεύει ανθρωποκεντρικά. Είτε σε έναν Θεο-Δημιουργό πιστεύει κάποιος, είτε στο ότι η ανθρώπινη διάνοια θα φτάσει κάποτε στην πηγή, το λάθος είναι το ίδιο. Η διαφορά είναι ότι ο πρώτος έχει λιγότερο άγχος για τον θάνατο. Με τα μάτια ορθάνοιχτα, καλέ μου φίλε, ανακαλύπτεις ότι η ζωή είναι μόνο αυτό που νιώθει το κορμί μας μέχρι να φύγουμε και το μόνο που μας μένει είναι να την περάσουμε όσο καλύτερα γίνεται. Δεν προσεύχομαι σε κάνέναν Θεό για να με σώσει και βέβαια δεν περιμένω το ίδιο από τα σαίνια της NASA. Η ζωή μας είναι αποκλειστικά δική μας υπόθεση. Ζήτω η ζωή! Καλημέρα σε όλους.

 
At 10/04/2005 11:26:00 π.μ., Blogger lazopolis said...

Γιατί ακόμα η επιστήμη δεν έχει κατορθώσει να δώσει μια πειστική εναλλακτική εξήγηση.

Γιατί πρέπει η επιστήμη να δώσει ακριβώς την εξήγηση που εξ'αρχής δηλώνει οτι αδυνατεί να δώσει; Δίνει ένα (λεπτομερές) σενάριο δημιουργίας με ημερομηνίες και γεγονότα. Δεν δίνει απαντήσεις στο "γιατί δημιουργήθηκε ο κόσμος" και "ποιός είναι ο σκοπός της ύπαρξής μας". Θέτει ερωτήματα οντολογικού ή τελεολογικού χαρακτήρα έξω από τη διακαιοδοσία της γιατί δεν είναι ελέγξιμα.

Αφήνοντας την επιστήμη έξω από το παιχνίδι, τώρα, να προσθέσω οτι τα παραπάνω ερωτήματα προϋποθέτουν, άπαξ και τεθούν, την ύπαρξη μιας απάντησης. Κάθε απάντηση είναι πιθανή χωρίς να έχουμε καμμιά δυνατότητα να ελέγξουμε την εγκυρότητά της. Υπάρχουν άπειρα πιθανά σενάρια, συνδυασμοί συνδυασμών, ακόμα και εξαιρετικά ακραίες απόψεις*, αλλά και άπειρες εκδοχές που κανένας δεν σκέφτηκε. Όλες είναι εξίσου πιθανές.

Αυτό που μου ζητάτε είναι να βασίσω την μεταφυσική μου και άρα την ψυχολογία μιας ολόκληρης ζωής σε μία από αυτές τις εκδοχές, διαλεγμένη περίπου στην τύχη.

Ή, εναλλακτικά, να αποδεχθώ οτι δεν θα γνωρίσω ποτέ την απάντηση και να βασίσω την μεταφυσική μου στην άγνοια. Θεωρώ οτι είναι προτιμότερο να αποφασίσω όχι οτι δεν υπάρχει απάντηση, αλλά οτι δεν υπάρχει ερώτηση, να θεμελιώσω μια μεταφυσική στο επίπεδο άλλων ερωτήσεων και να αντιμετωπίσω το θάνατο, τη ζωή και τον κόσμο με εργαλεία όσα μπορώ να δώ και όχι όσα ποτέ δεν θα μπορέσω.





*όπως ας πούμε οτι ο κόσμος δημιουργήθηκε πριν 5 λεπτά ακριβώς με όλους εμάς εδώ και με τη μνήμη μας στημένη έτσι ώστε να έχουμε την εντύπωση οτι έχουμε γεννηθεί και ζήσει, οτι έχουμε παρελθόν και οτι υπήρξαν οι δεινόσαυροι και ο Περικλής.

 
At 10/04/2005 12:52:00 μ.μ., Blogger vague tourist said...

"Τι μαλάκας που είσαι, σε σένα ερχόμουνα...", που λέει και το άσμα.

 
At 10/04/2005 01:03:00 μ.μ., Blogger thas said...

Αγαπητέ Lazopolis. Οι παρατηρήσεις σου για τον Γραμματικάκη, τα σχόλια, οι περιγραφές των θεωριών και η όλη στάση σου με εντυπωσίασε. Κατάρτιση, ψυχραιμία, συστηματικότητα. Ειλικρινά σπάνιο ύφος!

Απορίας άξιο όμως είναι και το πώς ο old boy, μετά από έναν τέτοιο διάλογο εμπνεύστηκε ένα τέτοιο σπουδαίο κείμενο.

Μπράβο και στους δυο σας.

 
At 10/04/2005 03:37:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Vague, αν με το άσμα εννοείς ότι κακώς ερχόσουν στο μπλογκ μου, τι να πω; Μπορούν και να έχουν διαφορετικές γνώμες οι άνθρωποι, ειδάλλως θα είμαστε όλοι ένα πράγμα. Ελπίζω να κατάλαβα λάθος. Όπως και να 'χει εγώ θα συνεχίσω να έρχομαι στο δικό σου.

 
At 10/04/2005 03:59:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Natural Woman, συνυπογράφω το "ζήτω η ζωή", συμφωνώ μαζί σου ότι πρέπει να ζούμε τη ζωή σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο μετά από αυτήν, δεν συμφωνώ όμως ότι μπορούμε να αποκλείσουμε με σιγουριά το ενδεχόμενο να υπάρχει όντως κάτι άλλο. Ας ζούμε σαν να μην υπάρχει αύριο, αλλά ας μην είμαστε και τόσο βέβαιοι πως δεν υπάρχει αύριο.
Lazopolis, αφού συμφωνήσω με τη γνώμη του Τhas για σένα, ας μπω στα επιμέρους σημεία που θέτεις:
- "Γιατί πρέπει η επιστήμη να δώσει ακριβώς την εξήγηση που εξ'αρχής δηλώνει οτι αδυνατεί να δώσει;"
- Δεν είπα ότι πρέπει. Αν όμως αδυνατεί πώς εγώ να καλυφθώ από τις απαντήσεις που δίνει;
- "Ή, εναλλακτικά, να αποδεχθώ οτι δεν θα γνωρίσω ποτέ την απάντηση και να βασίσω την μεταφυσική μου στην άγνοια".
- Δηλαδή τώρα βασίζεις την μεταφυσική σου στη γνώση; Πιστεύεις σε πέντε σκόρπια κομμάτια ενός παζλ χιλίων κομματιών. Τι γνώση είναι αυτή; Μακάρι κάποτε το παζλ να αρχίσει να συμπληρώνεται. Αγία η επιστήμη και ο αγώνας του ανθρώπου προς το φως. Ό,τι περισσότερο μαθαίνουμε είναι μια κατάκτηση. Αλλά ακόμη όσα γνωρίζουμε για τον κόσμο δεν μπορούν να εξηγήσουν δυο - τρία βασικά υπαρξιακά ερωτήματα.
- "Θεωρώ οτι είναι προτιμότερο να αποφασίσω όχι οτι δεν υπάρχει απάντηση, αλλά οτι δεν υπάρχει ερώτηση"
- Κι αυτό δεν αποτελεί κάποιο είδος άρνησης της πραγματικότητας, κάποιου είδος κλείσιμο των ματιών; Οι ερωτήσεις είναι εδώ, είτε τις ομολογούμε ανοιχτά, είτε τις απωθούμε στο ασυνείδητό μας.

 
At 3/17/2007 02:20:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

This is very interesting site... »

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home