Τρίτη, Οκτωβρίου 28, 2014

Η σύγκρουση με το συγκριτικά καλύτερο

H κριτική που γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ -καλόπιστη και με ειλικρινή ανησυχία από φίλους, κακόπιστη και παραπειστική από εχθρούς- για την στροφή του προς το πιο μετριοπαθές, γίνεται μέχρι τώρα με βάση όσα ο ΣΥΡΙΖΑ λέει από μόνος του. Ας μη λησμονούμε δηλαδή αυτόν τον βασικό παράγοντα: ότι αν ακούγεται πιο προσγειωμένος σε σχέση με παλιότερα, ακούγεται μέχρι τώρα με δική του επιλογή κι ενώ μιλά αποκλειστικά εξ ονόματός του. Ένα φαινομενικά προβοκατόρικο λοιπόν, αλλά νομίζω, βάσιμο, ερώτημα, είναι αν το -κάθε άλλο παρά απίθανο με τα σημερινά δεδομένα- ενδεχόμενο μη αυτοδύναμης πρωτιάς του, θα αποτελεί στην πραγματικότητα για τον ίδιο πρόβλημα που θα του δένει τα χέρια ή, αντίθετα, ένα ανακουφιστικό άλλοθι που σε μεγάλο βαθμό θα του τα λύνει, προκειμένου να μπορεί να κάνει αναδιπλώσεις χωρίς να είναι ο ίδιος ο αποκλειστικά υπόλογος: δεν φταίμε εμείς, δεν μας έδωσε αυτοδυναμία ο λαός, δεν μπορούμε να κάνουμε όλα όσα θα θέλαμε και με τον τρόπο που θα θέλαμε, για να μπορέσουμε να κάνουμε όμως τα περισσότερα από αυτά είναι αναγκαίο να συμβιβαστούμε με τον κυβερνητικό μας εταίρο (είτε Ποτάμι λέγεται αυτός είτε όπως λέγεται). Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε είναι αναγκαίο να υποχωρήσουμε.
Ας σκεφτούμε λοιπόν το σενάριο στο τέλος του δρόμου να προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας με βασικό κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ να δίνει μεν τον τόνο, αλλά με τον τόνο να είναι υπονομευμένος και πάντως χαλιναγωγημένος. Τι είδος τέλος του δρόμου θα είναι αυτό; Πόσο αναντίστοιχο θα είναι με όλη την προηγούμενη διαδρομή του; Και κυρίως πόσο ασύμβατο με όλη την ριζικότητα της σύγκρουσης που βιώσαμε σε κάθε επίπεδο τα τελευταία χρόνια, πόσο αναντίστοιχο με την τομή που μας χώρισε στα δυο; Ή ίσως πάλι θα είναι αναντίστοιχο μόνο με το πνεύμα της διετίας μέσα του 2010 - μέσα του 2012. Ίσως από τον Ιούνιο του 12 και ύστερα τα γεγονότα έπαψαν να συνδιαμορφώνονται από τους δρόμους (αν και εν προκειμένω οι δυο βασικές τομές της περιόδου, το κλείσιμο της ΕΡΤ και όσα ακολούθησαν τη δολοφονία του Φύσσα, μπορούν να διαβαστούν και έτσι και αλλιώς στο πόσο καθοριστική υπήρξε η λαϊκή αντίδραση). Πού πήγε όλη αυτή ο οργή; Εκτονώθηκε; Θα ξανάρθει; Η ομαλότητα νίκησε πάνω στα κουφάρι της ελληνικής κοινωνίας, που επέλεξε τελικά ομαλότητα με κάθε τίμημα; Είναι η ίδια ομαλότητα που καθιστά τον ΣΥΡΙΖΑ ολοένα και λιγότερο τρομακτικό προς τον μέσο χρήστη και που απαιτεί από αυτόν προκειμένου να του δώσει ακόμη μεγαλύτερη ώθηση, να γίνει ακόμη περισσότερο «υπεύθυνος»;
Αργά αλλά σταθερά ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει την εντύπωση πως μεταβαίνει από μια ταυτότητα ριζοσπαστική σε μια ταυτότητα διαχειριστική. Μας αρκεί λοιπόν να κάνει δικαιότερη διαχείριση των πραγμάτων; Γνώμη μου είναι πως αν εκλεγεί είναι προτιμότερο να συγκρουστεί, κι αν το διεθνές σύστημα είναι τέτοιο ή οι εγχώριοι νταβατζήδες τόσο ισχυροί ή η παγκόσμια οικονομία λειτουργεί έτσι που δεν μπορεί να σταθεί μια κυβέρνηση της αριστεράς, ας αναλάβει το τίμημα. Κι ας αναλάβει επίσης το και το ρίσκο ο λαός αντί να το εκτιμήσει, να θυμώσει που δεν τα κατάφερε και τον διαολοστείλει. Με αυτά καθόλου δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να έρθει ως καμικάζι στην εξουσία, καθόλου δεν ισχυρίζομαι ότι πρώτο του μέλημα δεν πρέπει να είναι η άμεση ανακούφιση των πιο χτυπημένων. Φυσικά και πρέπει. Είναι προφανώς τεράστιο το διακύβευμα να βελτιώσεις τη ζωή των ανθρώπων, πάντα ήταν, μετά από μια τέτοια κρίση είναι στη νιοστή, αλλά είναι άλλο αυτό και άλλο να αναγορεύσεις σε βασικό σου κριτήριο το ότι, παιδιά μην το συζητάμε τώρα, όσο πολύ πραγματιστής κι αν γίνω, όσο κι αν συμβιβαστώ, ανάμεσα σε μένα και την άλλη λύση, για το προοδευτικό κομμάτι των ψηφοφόρων εγώ θα είμαι πάντα το συγκριτικά καλύτερο. Και αυτό δεν με εξασφαλίζει μόνο απέναντι σε σένα που θα με στηρίξεις κι ας μουρμουράς. Αυτό μπορεί πρώτιστα να με εξασφαλίζει απέναντι στη συνείδησή μου: καλύτερος είμαι από τους άλλους. Το συγκριτικά καλύτερο όμως δεν είναι αριστερό. Το συγκριτικά καλύτερο είναι συστημικό. Είναι αφομοιωμένο, υποταγμένο, ξεδοντιασμένο. Το συγκριτικά καλύτερο είναι ως πνεύμα αναβίωση του παλιού δικομματισμού (και αν όχι απόλυτα, αφού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είχαν πάψει να έχουν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ τους, πάντως μεσολάβησαν και πολλά χρόνια μέχρι να φτάσουν στο σημείο να μην έχουν). Το να θες να κυβερνήσεις είναι αριστερό, αντίθετα το να μην θες, -όπως αυτό που κάνει ουσιαστικά το ΚΚΕ- δεν είναι αριστερό. Υπό αυτή την έννοια ακόμη και οι συμβιβασμοί μπορεί να είναι αριστεροί, ακόμη και ο πραγματισμός. Αλλά αριστερό δεν είναι ότι να σου αρκεί ότι όσο νερό κι αν βάλεις στο κρασί σου σε κάθε περίπτωση θα είσαι καλύτερος από τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο.
Αντιλαμβάνομαι ότι όσα λέω είναι υπέρ το δέον γενικόλογα, ίσως ξύλινα, ίσως και ταυτολογικά, αντιλαμβάνομαι ότι χρησιμοποιώ το επίθετο «αριστερά» λες και σημαίνει χωρίς εξειδίκευση από μόνο του κάτι. Αλλά ρεαλισμό, έκτακτες ανάγκες, αποφυγή του μεγαλύτερου κακού, έστω και κατ' όνομα, έστω και σε επίπεδο διακήρυξης, είχαμε κι από τη ΝΔ, είχαμε κι από το ΠΑΣΟΚ, ήταν το μάντρα του μνημονιακού λόγου. Και όποιος ήθελε να κυβερνήσει και να αλλάξει τα πράγματα προς το κάπως καλύτερο και δεδομένων όλων των παραμέτρων και μπλα μπλα μπλα και μπλα μπλα μπλα, ονομαζόταν «αριστερά της ευθύνης» και προσδιοριζόταν από αυτόν τον ρεαλισμό του.
Με άλλα λόγια, πιστεύω ότι στο ενδεχόμενο που έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση (και για ενδεχόμενο προφανώς πρόκειται ακόμη κι όχι για κάποια νομοτέλεια, αφού κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά ότι δεν θα μεσολαβήσουν άλλες εξελίξεις και κυρίως κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει τη δύναμη των αντιπάλων του στην επικοινωνία και την επιβολή της ατζέντας), οφείλει να έρθει στην εξουσία όχι ως αυτός που θα κάνει την καλύτερη διαχείριση εντός των ορίων της πραγματικότητας. Οφείλει πρωταρχικά να συγκρουστεί με αυτή την πραγματικότητα, να αψηφίσει την παντοδυναμία της, να προσπαθήσει να αποδείξει ότι αυτή η πραγματικότητα είναι μια πολιτική κατασκευή που μπορεί να γκρεμιστεί και να οικοδομηθεί στη θέση της μια άλλη. Δεν μας ενδιαφέρει μια άλλη διαχείριση, δεν θέλουμε μια πιο ανθρώπινη διαχείριση, την θέλουμε δηλαδή και είναι απόλυτα ζωτικής σημασίας, αλλά δεν είναι από μόνη της αρκετή. Αν μετά από τέτοια κρίση έρθει στην εξουσία μια κυβέρνηση της αριστεράς για να κάνει καλύτερη διαχείριση, τότε την ιστορική στιγμή της εκλογής της θα διαδεχθεί το ιστορικό ατόπημα του να έρθει και να μην κυβερνήσει σαν αυτό που πρεσβεύει, αλλά μόνο σαν αυτό που «γίνεται», μόνο σαν αυτό που της επιτρέπει η «πραγματικότητα» και το σύστημά της. 
(Kείμενο γραμμένο για το Unfollow Οκτωβρίου,
 που κυκλοφορεί για λίγες ακόμη μέρες)

16 Comments:

At 10/28/2014 03:00:00 μ.μ., Anonymous Βασίλης said...

“Με αυτά καθόλου δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να έρθει ως καμικάζι στην εξουσία, καθόλου δεν ισχυρίζομαι ότι πρώτο του μέλημα δεν πρέπει να είναι η άμεση ανακούφιση των πιο χτυπημένων.”

Δεν ΘΕΛΕΙΣ να το ισχυριστείς, σε δυσαρεστεί να παραδεχθείς οτι το ισχυρίζεσαι, αλλά στην πράξη όλα όσα λες συνηγορούν υπερ ακριβώς αυτού του ισχυρισμού, τον οποίο θεωρείς πως καθόλου δεν κάνεις.
Τον ΣΥΡΙΖΑ δεν τον ψηφίζει ο κόσμος στην μεγάλη του πλειοψηφία και σε αυτά τα ποσοστά για να βαρέσει γροθιά στο μαχαίρι και να παίξει μπουνιές με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα στα αλήθεια, αλλά ως μπλόφα (και αυτό το ξέρουν οι πάντες, κυρίως οι ίδιοι οι δανειστές). Δεν τον ψηφίζει για να γίνει επανάσταση, έστω και light.
Αντιθέτως όσο περισσότερο νερό στο κρασί του βάζει προσεκτικά ο ΣΥΡΙΖΑ και σε δόσεις, τόσο περισσότερη δύναμη κερδίζει στις δημοσκοπήσεις, χάνοντας βέβαια αρκετούς από τον σκληρό του πυρήνα, των προ-κρίσης ποσοστών του.
Αν ο κόσμος ήθελε ειλικρινά να εξεταστεί στα πολύ σοβαρά μια πραγματική «απειλή» προς τους δανειστές για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα ή έξοδος από το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε κλπ. θα επέλεγε άλλο κόμμα. Ή εν πάση περιπτώσει όσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξέφραζε προεκλογικά τέτοιες θέσεις, τόσο περισσότερο θα ισχυροποιόταν. Στην πράξη όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο και ο κόσμος τον επιλέγει και τον φέρνει στην εξουσία ως συγκριτικά καλύτερο με σκοπό να διατηρήσει τις στρατηγικές στοχεύσεις των προκατόχων του, αλλά επικεντρωμένος στην άμεση ανακούφιση των πιο χτυπημένων. Και βέβαια για να επανέλθουν κάποιες κοινωνικές ισορροπίες σχετικά με την εκκλησία, το αστυνομικό κράτος κ.α. που τον τελευταίο καιρό είχαν ξεφύγει τελείως και η δεξιά έκανε πάρτι.
Όμως εσύ θα ήθελες όταν ανέβει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία να κάνει διαφορετικά πράγματα από αυτά για τα οποία θα εκλεγεί. Περίπου προτείνεις να κυβερνηθεί η χώρα από την Αριστερή Πλατφόρμα –η οποία καθόλου τυχαία, είναι πολύ προσεκτική σε αυτό τον μακρόσυρτο προεκλογικό χρόνο. Προτείνεις δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει σχεδόν ότι και ο Σαμαράς αλλά από την ανάποδη: μόλις ανέβει στην εξουσία να στοχεύσει όχι σε όσα έχει επικοινωνήσει προεκλογικά στους ψηφοφόρους του, αλλά να κάνει του κεφαλιού του σε αναντιστοιχία με τις προσδοκίες όσων θα τον έχουν βάλει στη κυβέρνηση. Απλά αντί για προσκύνημα στους δανειστές όπως ο Σαμαράς, ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει επανάσταση απέναντι στο διεθνές κεφάλαιο και γαία πυρί μειχθήτω «για το καλό του τόπου και τη σωτηρία της χώρας» επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ θα ξέρει καλύτερα από το λαϊκό ένστικτο και ετυμηγορία. Μια άλλη όψη του ίδιου νομίσματος δηλαδή.

 
At 10/28/2014 06:46:00 μ.μ., Blogger Κατερίνα Σ.Μ. said...

To πόσο αναντίστοιχο θα είναι το "τέλος του δρόμου" με όλη την προηγούμενη διαδρομή του, είναι ένα ερώτημα που προβληματίζει όσους ψήφισαν ΣυΡιζΑ στις εκλογές του 2009 (και όχι όλους, βεβαίως, αλλά ας το δεχθούμε). Απασχολεί δηλαδή εκείνο το μικρό ποσοστό του 4,6%, ποσοστό που του επέτρεπε μία μικρή, σχεδόν άνευ σημασίας, εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο. Το μεγάλο ποσοστό που θα του δώσει την αυτοδυναμία ή την πρώτη θέση με διαφορά από το δεύτερο, όχι μόνον δεν προβληματίζεται από το ενδεχόμενο της αναντιστοιχίας, αλλά ούτε καν ενδιαφέρεται. Πιστεύω ότι στον ΣυΡιζΑ δεν είναι τόσο αφελείς ώστε να μην ξέρουν πως το μεγάλο ποσοστό που τους στηρίζει τα τελευταία χρόνια δεν το κάνει επειδή θέλει να δει τον ΣυΡιζΑ να "κάνει όλα όσα θα θέλατε και με τον τρόπο που θα θέλατε". Επομένως η "υποχρέωση" του ΣυΡιζΑ είναι να ανταποκριθεί στις προσδοκίες και τις βασικές ανάγκες της πλειοψηφίας που τον στηρίζει – αυτών δηλαδή που θα του δώσουν την δυνανότητα να κυβερνήσει – και που μακάρι να του την δώσει με αυτοδυναμία. Θα είναι μεγάλη δυστυχία να δούμε τύπους σαν τον αστείο ποταμίσιο καλαμοκαβαλάρη να έχουν λόγο στην διακυβέρνηση της χώρας.
(προσωπικώς, στην σκάλα της προσωπικής μου εκτίμησης ο Θεοδωράκης βρίσκεται εκατοντάδες βαθμίδες χαμηλότερα από τον τελευταίο κυβερνητικό βουλευτή της ΠολαΝΔΣόκ).

Τυχόν δυσμενείς εξελίξεις που θα ευνοήσουν τους νυν κυβερνώντες και θα τους επιτρέψουν να συνεχίσουν την εργολαβία που έχουν αναλάβει εδώ και 5 χρόνια, δεν θα οφείλονται στην επικοινωνιακή τους δύναμη, αλλά σε όλες τις αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια - (μεταξύ των οποίων τα τρομοκρατικά δελτία ειδήσεων με τα πρόθυμα μνημονιακά βαποράκια, τα πρωινάδικα με τις τρομοκρατικές κορώνες του Αδώνιδος και της Βουλτεψίδος, και με τις αβάντες των πρωινατζήδων και των πρωινατζούδων προς το νυν κυβερνητικό σχήμα).

 
At 10/28/2014 06:53:00 μ.μ., Blogger Elias said...

Βάλε όμως πρώτα δύο όρους για μια μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αυτοδύναμη ή συνεργατική:
(1) Οι υπεύθυνοι θα παραδόσουν την εξουσία;
(2) Ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να ελέγξει τον στρατό και την αστυνομία;

Το (1) το λέω επειδή οι τύποι δε μου δίνουν την αίσθηση ότι έχουν σκοπό να αφήσουν τις καρέκλες, ειδικά ο Βενιζέλος, δε πα να βρουν μόνο τις ψήφους τους στην κάλπη. Δεν ξέρω τι είναι ικανοί να κάνουν και με τις πλάτες του Βερολίνου, όχι βέβαια παραδοσιακό πραξικόπημα με τανκς, αλλά πάντα μπορεί να γίνει κάποια εκτροπή, προβοκάτσια, θερμό επεισόδιο με την Τουρκία, να τιναχθεί στον αέρα η πολιτική σταθερότητα. Αν ο άλλος το ‘χει σκοπό να χαλάσει το παιχνίδι θα το κάνει, θα βρει τρόπο. Το (2) το λέω επειδή ΧΑ & στρατός, ΧΑ & αστυνομία ταυτίζονται, ως έναν βαθμό. «Και να βγείτε κυβέρνηση θα σας ρίξει ο στρατός», έγραφε στα σόσιαλ μίντια ο ΧΑτης της Καλαμάτας πριν δολοφονηθεί.

 
At 10/28/2014 06:54:00 μ.μ., Blogger Elias said...

Υπό τους παραπάνω δύο όρους λοιπόν, έστω πως ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει κυβέρνηση, αυτοδύναμα ή συνεργατικά. Από την 1η κιόλας μέρα, θα φάει μια επίθεση, δαιμονοποίηση και σαμποτάρισμα άνευ προηγουμένου. Όσα γίναν μέχρι τώρα δεν θα ‘ναι τίποτα μπροστά στη συντονισμένη κατακραυγή που θα ξεσηκωθεί από τον Τύπο, την TV, το ίντερνετ, τον διεθνή Τύπο, μπροστά στις στημένες ειδήσεις, τα ψέματα, τις κασσανδρικές αναλύσεις, τις συκοφαντίες, τις προβλέψεις για το τέλος του κόσμου που θα κυριαρχήσουν. «Καταστρέφουν τη χώρα», «δίνουν τη χαριστική βολή στην οικονομία», «είναι επικίνδυνοι»... τέτοια στον δρόμο σου πολλά θα συναντήσεις. Κι ακόμα χειρότερα, οι τύποι δεν θα περιοριστούν μόνο στο επικοινωνιακό επίπεδο, θα σαμποτάρουν έμπρακτα.

Προκειμένου να σκιαγραφήσεις από τώρα μια μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, βάλε στην εικόνα ένα ακόμα στοιχείο που δεν υπάρχει προς το παρόν: την πολύπλευρη επίθεση που θα έχει να αντιμετωπίσει ο Τσίπρας.

 
At 10/28/2014 10:45:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Επειδή σε αγαπάω γιατί είσαι καλός άνθρωπος και σπουδαίος λογοτέχνης θα βγάλω το σκασμό που έπιασες πάλι το ΚΚΕ στο στόμα σου. Παρεμπιπτόντως, όπως “για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε είναι αναγκαίο να υποχωρήσουμε” έτσι και για να μπορέσουμε να υποχωρήσουμε είναι αναγκαίο να προχωρήσουμε. Γιατί άλλος είναι ο φόβος της φυλής των ανέργων , άλλος της φυλής των εργαζομένων , άλλος της φυλής των μικροκαταθετών. Οι μεγαλοκαταθέτες δεν φοβούνται, κινούν τα νήματα και αυξομειώνουν τον φόβο, των άλλων.

 
At 10/29/2014 07:07:00 μ.μ., Blogger Ghallas said...

μήπως να αλλάξουνε το "κυβέρνηση της αριστεράς" σε "κυβέρνηση των αριστερών" να είναι όλοι χαρούμενοι;

 
At 10/29/2014 09:12:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Βασίλη και Κατερίνα, χωρίς να λέω ότι διαφωνώ και εντελώς ως προς τα θέλω των ψηφοφόρων του, το γεγονός είναι ότι το 27% του 12 το πήρε όχι από ανθρώπους που ήθελαν απλά δικαιότερη διαχείρση, αλλά από ανθρώπους που στήριξαν ένα κόμμα που ρητορικά τουλάχιστον κινούνταν εκεί που κινούνταν πάντα. Και το ποσοστό που πήρε η Δούρου στην Αττική ή το ποσοστό που δίνουν τα γκάλοπ δεν απέχει και τόσο από εκείνο το ποσοστό. Οπότε είναι πολύ σχετικό το τι θέλουν οι ψηφοφόροι του και το γιατί.
Από εκεί και πέρα προφανώς και το τελευταίο που λέω είναι να εξαπατήσει τους ψηφοφόρους του. Εκείνο που λέω είναι να μην ψηφιστεί κλείνοντας το μάτι ότι από όσα ισχυρίζεται και προτείνει θα κάνει στην πράξη τα μισά και θα είμαστε όλοι συγκριτικά ευχαριστημένοι.

 
At 10/29/2014 09:13:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Ηλία, με το μεν σενάριο του πολέμου που θα υποστεί μετά την εκλογή του συμφωνώ απόλυτα, ενώ και με το δε δεν διαφωνώ και πολύ, θεωρώ ότι ακόμα και αν δεν πραγματοποιηθεί κάτι περίεργο, σίγουρα θα μπει στο τραπέζι ως ενδεχόμενο.

 
At 10/29/2014 09:14:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Σωτήρη, εσένα σε ικανοποιεί δηλαδή η στάση του ΚΚΕ τα χρόνια της κρίσης;

 
At 10/29/2014 09:39:00 μ.μ., Anonymous Dimitris said...

Πέρα όμως από τη παντοδύναμη πραγματικότητα απέναντι στην οποία ο ΣΥ(ΡΙΖ)Α παρουσιάζεται ως ο Δαυίδ που θα τα βάλει με το Γολιάθ και αναρωτιέται αν πρέπει να πάρει τη σφεντόνα ή να κάτσει να τα βρει, υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα καθόλου παντοδύναμη. Πασόκοι που γίνανε αντιμνημονιακοί, αυριανιστές, δημοσιογράφοι που γλύφουνε όσο δε πάει, γήπεδα για τα οποία χολοσκάνε 10.000 νοματαίοι σε όλη τη χώρα και πολλά ακόμα. Και ούτε με αυτή τη πραγματικότητα δείχνει μεγάλη διάθεση να συγκρουστεί ο ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που θα έδινε 1,10 το πολύ ο άσσος και θα μπορούσε να κερδίσει με τα δεύτερα.

 
At 10/29/2014 10:28:00 μ.μ., Blogger Elias said...

Πολλά μπορούν να γίνουν. Αυτό που βλέπω προς το παρόν πιο πιθανό είναι πρώτα μια εκστρατεία κινδυνολογίας, να προετοιμαστεί το κλίμα πως ο ΣΥΡΙΖΑ φέρνει το τέλος του κόσμου, που θα κορυφωθεί σε ένα πολιτικό αδιέξοδο (;), εκτροπή (;), αποσταθεροποίηση (;), για να εξαναγκαστεί να παραιτηθεί ο Τσίπρας και να ξανάρθουν οι υπεύθυνοι με πρωθυπουργό τον Θεοδωράκη. Εκεί νομίζω ότι ποντάρει το Ποτάμι, ο Σαμαράς κι ο Βενιζέλος είναι ήδη καμένοι ως πρωθυπουργοί. Κι αυτό θα χαιρετιστεί από τον σοβαρό Τύπο ως «επιτέλους έφυγε ο επικίνδυνος δημαγωγός Τσίπρας και ήρθε ένας σοβαρός και καταξιωμένος επαγγελματίας για πρωθυπουργός». Προς το παρόν, μένει να φανεί, πολλά μπορούν να αλλάξουν ως τότε.

Γι’ αυτό λοιπόν θεωρώ παράτολμο να σκιαγραφούμε από τώρα μια μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (Α. αν βγει, Β. αν τον αφήσουν να κυβερνήσει, Γ. αν καταφέρει να ελέγξει στρατό & αστυνομία). Το αν αυτή θα αποδειχθεί συγκρουσιακή ή διαχειριστική, θα εξαρτηθεί από την αντίδρασή της στην επίθεση και το σαμποτάρισμα που θα φάει τότε. O Μιχάλης πριν καιρό είχε ένα άρθρο για τον Τσάβες, που έλεγε ότι εκλέχθηκε αρχικά με πολύ πιο μετριοπαθές πρόγραμμα και ρητορική, όμως ριζοσπαστικοποιήθηκε στην πορεία από την επίθεση που δέχτηκε. Το αγώι κάνει τον αγωγιάτη. Το άλογο το αποδεικνύει ο δρόμος, τον άνθρωπο τον αποδεικνύει ο χρόνος.

 
At 10/30/2014 01:00:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Απόλυτα. Επειδή όμως θα έχεις δίκιο να με χαρακτηρίσεις τρελό αφού από τη μία συμφωνώ και από την άλλη ψηφίζω Σύριζα άφησε με να σου εξηγήσω. Όταν μπήκα στο ΚΚΕ μπήκα γιατί συμφώνησα με τις δύο βασικές του θέσεις που αποτελούν και τον βασικό πυρήνα της ιδεολογίας του την δικτατορία του προλεταριάτου και την κατάργηση της σχέσης της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. Όταν έφυγα από το ΚΚΕ έφυγα γιατί διαφώνησα και στην εφικτότητα αυτών των θεμελιωδών θέσεων αλλά και στην ουσία τους. Στην πρώτη εξ ολοκλήρου και στην δεύτερη εν μέρει. Έφυγα όχι γιατί αναγνώρισα πως η καθημερινή πρακτική του ήταν ασύμβατη με την ιδεολογία του αλλά γιατί διαφώνησα με αυτή καθ’ αυτή την ιδεολογία του. Το “παράδοξο” δηλαδή να επιμένει να λειτουργεί ως γνήσιο ΚΚ σε μια αστική δημοκρατία. Ναι. Θα ήθελα το ΚΚΕ να είχε μετεξελιχτεί σε Σύριζα ως προς την βασική του ιδεολογία, αφού όμως αυτό δεν θέλει τι να κάνουμε τώρα να τους σκοτώσουμε; Εγώ θα συμφωνούσα να τους σκοτώσουμε που λέει ο λόγος ή να τους ξαναστείλουμε στη Μακρόνησο όχι όμως για την βασική τους ιδεολογία και το παράδοξο της αλλά αν η καθημερινή τους πρακτική ιδιαίτερα στα χρόνια της κρίσης που λες ήταν αντίθετη και κατά των συμφερόντων ων εργαζομένων.
Και τώρα σου αντιστρέφω το ερώτημα που μου κάνεις και σε ρωτώ με ποιά από τις ενέργειες του ΚΚΕ στα χρόνια της κρίσης θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς εκτός από το θέμα της συνεργασίας που όμως αφορά το “παράδοξο”. Μήπως με τη στάση του στο θέμα της Χαλυβουργίας ή με τη στάση του στο θέμα της Πλατείας; Ο Αντώνης έχει δημοσιεύσει ένα κατάλογο με όλες τις δράσεις του ΚΚΕ στα χρόνια της κρίσης και ξέρεις κάτι; Νομίζω πως αν το 27% του Σύριζα συμμετείχε ενεργά σ’ αυτές τώρα και δεν θα μιλούσαμε για καναπέδες και θα ήταν άλλες οι πολιτικές εξελίξεις.
Διαφωνώ λοιπόν με το την ιδεολογία του ΚΚΕ και γι αυτό δεν είμαι κομμουνιστής συμφωνώ όμως με τις δράσεις του στα χρόνια της κρίσης και γι αυτό δεν είμαι αντικομμουνιστής και από την άλλη διαφωνώ με τον φασισμό και γι αυτό δεν είμαι φασίστας διαφωνώ όμως και με τις δράσεις του και γι αυτό είμαι και αντιφασίστας.

 
At 10/30/2014 05:52:00 μ.μ., Blogger Elias said...

Σωτήρη, το μέγα θέμα με το ΚΚΕ ήταν πως όταν έφτασε η κρίσιμη στιγμή, αυτό πισωπάτησε. Παραμονές των εκλογών, όταν τέθηκε το ερώτημα, «θα κυβερνήσετε, ναι ή όχι;», το ΚΚΕ φοβήθηκε. Πώς το ‘χε πει η Αλέκα τότε, «η εργατική τάξη να κατακτήσει την εξουσία, η ανασύνταξη του κινήματος, η λαϊκή συμμαχία» και διάφορα άλλα που δε θυμάμαι.

Όλα αυτά είναι στο επίπεδο «ίχνη λέοντα σού ζήτησα, όχι και τον ίδιο τον λέοντα!» Ο κόσμος τιμώρησε το ΚΚΕ με τα ιστορικώς χαμηλότερά του ποσοστά, και καλά έκανε. Τον καταλαβαίνω τον κόσμο. «Αφού δεν θα κυβερνήσεις τότε γιατί να σε ψηφίσω; Συμβολικά; Για διαμαρτυρία; Για τον χιλιασμό μιας λαϊκής συμμαχίας που δεν πραγματοποιείται ποτέ; Ψηφίζω προκειμένου να αλλάξει κάτι στη ζωή μου, όχι συμβολικά».

Ο ΣΥΡΙΖΑ, τρέμοντας, απάντησε «ναι, θα κυβερνήσουμε». Προς τιμήν του. Ο ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον κατάλαβε ότι εφόσον τόσο καιρό λέω πως ψάχνω ίχνη λέοντα, θα είμαι συνεπής μόνο αν ψάξω και για τον ίδιο τον λέοντα. Αυτή είναι η μόνη ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στα δύο κόμματα. Όλα τ’ άλλα τα λεν στον κλύδωνα.

 
At 10/30/2014 09:49:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Ηλία, το ΚΚΕ έχει ένα “έτοιμο βιβλίο ανάγνωσης της ζωής” , για να χρησιμοποιήσω μια δική σου φράση, που λέει πως την εξουσία δεν θα την καταλάβει το κόμμα μέσα από πολιτικές προσθαφαιρέσεις (έχει άσχημη εμπειρία σ’ αυτό) αλλά η πλειοψηφία του λαού μέσω της ριζοσπαστικοποίησης της, δηλαδή, κατά την άποψη μου στις συνθήκες της ωραιότατης αστικής δημοκρατίας που ζούμε, πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευτο. Γι’ αυτό ψηφίζω Σύριζα. Όσο για την εκλογική συνεργασία του 12 που ίσως υπονοείς, να είσαι σίγουρος πως αν κατέβαιναν μαζί ΚΚΕ- Σύριζα ούτε ένα δώδεκα τοις εκατό δεν θα έπαιρναν. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα και άλλο αυτό που με ρώτησε ο Ολντ, αν δηλαδή συμφωνώ με τη δράση του ΚΚΕ τα χρόνια της κρίσης, αν δηλαδή οι απεργίες που οργάνωσε σε εργοστάσια και οι πορείες προωθούν ή όχι τα συμφέροντα των εργαζομένων.

 
At 11/02/2014 09:21:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Παραφρόνες αριστεροί επιδίδονται σε ασκήσεις επι χαρτου!

 
At 11/18/2014 07:52:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Παράφρονες δεν λέει τίποτα. Για δέσιμο είναι. Επικίνδυνοι.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home