Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 16, 2011

Ο ποταμός Χάντσον

Όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει η γη με ζωγραφιά. εκείνο το «κολασμένο δίμηνο» ένα συγκεκριμένο κομμάτι της έμοιαζε πολύ με τρίπτυχο του Ιερώνυμου Μπος, ίσως επειδή οι κάτοικοί του δεν είχαν συναίσθηση της τάξης μεγεθών, αφού αν το ίδιο ακριβώς διάστημα κοιτούσες από ψηλά τη Σομαλία θα έβλεπες πράγματα που θα έκαναν κάθε Έλληνα που είχε απλώς ξεμείνει από λεφτά, κουράγια και προοπτικές να καταλάβει πως είναι ύβρις το να μιζεριάζει.

Ύβρις - ξεϋβρις, ένα κλικ ήθελε η συλλογική κατάθλιψη για να μετατραπεί σε συλλογική μανία. Kαι μετατράπηκε. Και αυτό δεν ήταν απαραίτητα η χειρότερη εκείνη τη στιγμή λύση, αφού επρόκειτο για μανία ερωτική, για μανία σεξουαλική, με την ερωτική πράξη να αποκτά μετά από δεκαετίες «Κλικ» μια διάσταση καθαρτήρια, μια διάσταση λυτρωτική, πάνω απ' όλα μια διάσταση υπαρξιακή, αφού οι άνθρωποι άρχισαν να γαμιούνται σε μια απέλπιδα προσπάθεια να επανασυνδεθούν με τα βασικά της υπάρξεώς τους, με αυτά που δεν ενέπιπταν στο ρυθμιστικό πεδίο κυβερνήσεων και δανειστών, με αυτά που είτε αριστουργηματικά συντελούνταν είτε πλημμελώς, το μέγεθος του χρέους και του ελλείμματος δεν θα επηρεαζόταν ούτε θετικά ούτε αρνητικά, με αυτά από τα οποία δεν εξαρτώταν η τύχη της πατρίδας, με αυτά τα οποία δεν άπτονταν της καταστροφής της, με αυτά τα οποία δεν έχουν την παραμικρή δημοσιονομική βαρύτητα, με αυτά που μπορούν να συντελεστούν και με ευρώ και με δραχμή και με φοίνικα, αλλά κυρίως και χωρίς ευρώ, χωρίς δραχμή και χωρίς φοίνικα στην τσέπη, αφού εκείνη την ώρα συνήθως οι άνθρωποι δεν φοράνε τσέπες, όντας γυμνοί, όντας εξ ορισμού ακάλυπτοι, προσπαθώντας να καλύψουν ο ένας τον άλλο μέσα σε μια αγκαλιά, προσπαθώντας να κρύψουν ο ένας τον άλλο μέσα σε μια ένταση σωματοψυχική, προσπαθώντας να μη σκέφτονται όλα αυτά που λίγο λίγο τους εξοντώνουν, όλα αυτά που λίγο λίγο τους εκμηδενίζουν, προσπαθώντας να αντιπαρατάξουν στο ακατάπαυστο οικονομικό μίκρυμά τους τη μεγέθυνση που προξενεί ένα κορμί σε ένα άλλο, προσπαθώντας να αντιπαρατάξουν στην ασταμάτητη καταστροφολογική οχλοβοή της μέρας, τον βαθύ αναστεναγμό της ερωτικής πλησμονής της νύχτας.

Ήταν μια από αυτές τις νύχτες που η χώρα ξέφευγε γαμώντας και γαμούμενη, που ο υπαρξιακότερος των εραστών σκεφτόταν τη μικρή χελιδονοφωλιά φαλάκρας στην κορυφή του κεφαλιού του Μάκη Ψωμιάδη, την οποία είχε παρατηρήσει νωρίτερα στην τηλεόραση, καθώς ο πολιτικός κρατούμενος οδηγούνταν με χειροπέδες προς την προσωρινή του νέμεση. Τη σκεφτόταν κι άρχισε να ψιθυρίζει ακατάληπτους ψιθύρους στο αυτί της ερωμένης του, λέγοντάς της, ορίστε, οι ισχυροί πέφτουν, ορίστε, όλοι έρμαια της φθοράς είμαστε, ορίστε, κανείς μας δεν είναι άτρωτος, ορίστε, ο χρόνος όλων μας πεπερασμένος, ορίστε, ο χρόνος όλων μας λειψός, ακόμη κι οι Μάκαροι γερνούν, ακόμη κι οι Μάκαροι δεν είναι αιώνιοι, μακάριοι οι πενθούντες ότι αυτοί παρακληθήσονται, για αυτό κι εγώ τώρα δια του Μάκαρου πενθώ για τη φθορά μας, για αυτό κι εγώ τώρα σε παρακαλώ, τώρα, τώρα, ας φτύσουμε στα μούτρα τη φθορά με απαράμιλλα ηδονικά υγρά.

Ήταν μια από αυτές τις νύχτες που σε κάποια τουαλέτα κάποιου διαμερίσματος κάποιο ξυραφάκι έκανε να κόψει κάτι φλέβες. Μπήκε μέσα και την βρήκε να κοκκινίζει το νιπτήρα. «Κόβω δημόσιο», του είπε γελώντας. «Επιτέλους κόβω δημόσιο». Παρά τα δεδομένα -μικρά μεν, πολύτιμα δε- δημοσιονομικά πλεονεκτήματα του διαβήματός της αποφάσισε να την σώσει. Το διάβημά της έμεινε έτσι ανολοκλήρωτο, γεγονός μάλλον αναμενόμενο, αφού οι δημόσιοι υπάλληλοι αδυνατούν να ολοκληρώσουν μια δουλειά στην ώρα τους, ακόμη κι αν πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου.

8 Comments:

At 9/16/2011 03:30:00 π.μ., Blogger R. said...

Είστε επισήμως το σεξ σύμπολ μου.

R.

 
At 9/16/2011 04:21:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πρόβλημα με το λινκ.

 
At 9/16/2011 09:02:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

μας σημάδεψε όλους αυτή η ερμηνεία και το κινούμενο τσουλούφι.παραμένω συγκλονισμένος έκτοτε

ΚΚΜ

 
At 9/16/2011 09:15:00 π.μ., Blogger ΑΦ said...

Καθε δημοσιονομικό έλλειμα έχει
μια φωλιά για τα παιδιάαα
κάθε δημοσιονομικό πλεόνασμα έχει
σκληράδα στην καρδιάαα

 
At 9/16/2011 10:11:00 π.μ., Blogger Riski said...

Πρέπει να είναι βαριά ευθύνη να είσαι ο κύριος (αν όχι ο μοναδικός) εκπρόσωπος του ερωτικοπολιτικού επικολυρισμού. :)

Εντελώς καταπληκτικό κείμενο, αν και νομίζω πως σου είναι αδύνατο να κρύψεις ότι στο βάθος είσαι ένας αμετανόητα αισιόδοξος εραστής (ποιος άλλος θα θεωρούσε ασφαλές να βάλει τον ήρωά του να ψιθυρίσει τέτοια λόγια σε αυτί ερωμένης;). ;)))

 
At 9/16/2011 10:18:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Θα έλεγα πως υπ' αυτό το πρίσμα η λατρεμένη μου ΑΕΚ, που μοιάζει σε τόσα πολλά με την χώρα μας, αφέθηκε σχεδόν ηδονικά στις καύλες της Άντερλεχτ χθες βράδυ και μάλιστα ο οξυδερκής παρατηρητής θα πρέπει να κατάλαβε πως η ελληνική ομάδα ήταν αυτή που το απήλαυσε και περισσότερο το όργιο. Να 'σαι καλά φίλε μου. Κυριολεκτικά μ' έφτιαξες! Υ.Γ. Πες στον συμπαθή ρήτορα Χάρη Καστανίδη πως τα νερά δεν φτάσαμε ακόμη και να μη σκιάζεται προκαταβολικά γιατί προς το παρόν ακούγεται μόνον ο βρυχηθμός ο οποίος όμως, για να είμαστε ειλικρινείς είναι ανατριχιαστικός.

 
At 9/16/2011 02:42:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Εμείς οι άνεργοι, του συλλόγου “Όχι αστεία με την ανεργία”,
ανακοινώνουμε στο μάτριξ την απόφαση μας να συζητάμε πια, μόνο μεταξύ μας.
Την απόφαση αυτή την πήραμε γιατί:

Ότι μας χώριζε* στην εργασία , τώρα μας ενώνει.
Καταλαβαινόμαστε τώρα.

Έχουμε ότι χρειάζεται για να μη τρελαθούμε. Νοιώθουμε ο ένας τον άλλον, αληθινά.
Δεν χρειάζονται περσότερα.

Δεκτοί στο σύλλογο μας είναι μόνο άνεργοι εργάτες, υπάλληλοι και ελεύθεροι επαγγελματίες.
Χωρίς λίπος. Οι άνεργοι με λίπος ας περιμένουν, θα καταλάβουν αργότερα.

*Απολυτήριο δημοτικού, γυμνασίου, λυκείου, διδακτορικό, τα χέρια μας μόνο.

 
At 9/16/2011 08:01:00 μ.μ., Anonymous kostas nik said...

Θεσσαλονίκη μου μεγάλη λογοτεχνομάνα, εσύ που βγάζεις τα βαρύτερα μυαλά.

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home