Πέμπτη, Απριλίου 14, 2011

Ο ΙΒΑ 6053

Το φωτογραφίζω τη Δευτέρα. Ο πειρασμός μου να το αρχίσω στα κλωτσίδια είναι πολύ μεγάλος. Να του σπάσω και κάποιο τζάμι ίσως. Τελικά συγκρατούμαι. Και καλά κάνω. Γιατί σήμερα βλέπω κάποιο άλλο στη θέση του, χθες κάποιο άλλο, προχθές κάποιο άλλο. Οπότε ενδεχομένως να είχε προηγηθεί και κάποιο άλλο την προηγούμενη εβδομάδα και να μην το είχα πάρει χαμπάρι. Ενδεχομένως δηλαδή ο ΙΒΑ 6053 να μην ήταν ο πρώτος που σκέφτηκε «ας κλείσουμε και την μια είσοδο του πάρκινγκ του μετρό, δε χάλασε ο κόσμος, θα μπαίνουν από την άλλη». Ενδεχομένως απλώς να είδε κάποιον άλλον και να ζήλεψε. Να τον έπιασε το παράπονο. Να έψαξε να βρει σε ποιό πηγάδι κατούρησε ώστε να ταλαιπωρείται να παρκάρει. Και να μη βρήκε κανένα.

Άνθρωποι που έχουν το δικό μου κάλο στον εγκέφαλο όταν πάνε να σχολιάσουν τέτοιου είδους θέματα θα ψάξουν πάντα να βρουν την οπτική γωνία που θα αθωώνει τον ΙΒΑ 6053 και όσους τον ακολούθησαν τις επόμενες μέρες. Θα ψάξουν πάντα να βρουν το μεγαλύτερο ψάρι, τον μεγάλο κακό της υπόθεσης. Γιατί το κράτος δεν μερίμνησε ας πούμε να έχει το πάρκινγκ πέντε (πενήντα, πεντακόσιες) χιλιάδες θέσεις, ώστε να παρκάρει ο λαός με άνεση και ανθρώπινα τα αυτοκίνητά του; Πώς πάει και φτιάχνει μετρό χωρίς να έχει απαλλοτριώσει πρώτα την μισή Αττική για να παρκάρουμε όλοι με άνεση; Ο ΙΒΑ 6053 μας έφταιξε; Που αν ήταν να παρκάρει έξω έπρεπε να φάει κανένα επιπλέον τέταρτο; Και να του την πει ο προϊστάμενος; Έχει γίνει ζούγκλα η αγορά εργασίας, μια αφορμή ψάχνουνε. Και δεν βλέπεις που έχει πάει η βενζίνη; Αναγκάζεται ο κόσμος να παίρνει μετρό και δεν χωράει να παρκάρει πια. Άντε που μας έφταιξε τώρα ο φουκαράς, ενώ το μνημόνιο σαρώνει τη χώρα.

Κι όμως· μαζί με το μνημόνιο και πριν από το μνημόνιο, τη χώρα σάρωνε και σαρώνει ο ΙΒΑ 6053. Που αν ήταν μεμονωμένη περίπτωση, η είσοδος του πάρκινγκ σήμερα και χθες και προχθές θα ήταν ελεύθερη. Που αν από την άλλη ήταν τόσο αυτονόητη λύση πως «όπως παρκάρουμε παντού αλλού μέσα στο πάρκινγκ, θα παρκάρουμε και εδώ, ούτως ή άλλως χωράνε να μπουνε τα αυτοκίνητα από την άλλη είσοδο κι έτσι εξοικονομούνται λίγες θέσεις ακόμα» θα είχε συμβεί χρόνια τώρα. Κάποιος όμως ήταν αρκετά σταρχιδιστής ώστε να παρκάρει πρώτος εκεί και αμέσως η φάση καθιερώθηκε. Μήπως όμως δεν ήταν αρκετά σταρχιδιστής κι απλά ήταν αρκετά απελπισμένος ώστε να παρκάρει εκεί για να προλάβει; Στα δικά μου αρχίδια αυτή τη φορά. Μια ζωή δικαιολογίες, άλλοθι, κατανόηση, κοίταγμα της μεγαλύτερης εικόνας. Αυτή είναι η μεγαλύτερη εικόνα: το παζλ των μικρών εικόνων του καθενός από μας, που ένα πρωί αποφασίζουμε ότι «ας πάει κι αυτό το παλιάμπελο, παρκάρω εδώ και ησυχάζω, αρκετά ταλαιπωρήθηκα».

Αντίστοιχα, μαζί με τον Μπόμπολα και μετά από τον Μπόμπολα, τη χώρα σάρωναν και σαρώνουν όσοι άνοιξαν τάφρο χθες στη Λαυρίου. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθουμε να λέμε ότι υπάρχουν συμπεριφορές ευθέως σιχαμένες και παρακμιακές. Συμπεριφορές που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με αναγωγή σε οποιοδήποτε υπαρκτό ή ανύπαρκτο δίκιο. Συμπεριφορές που δεν διέπονται από πνεύμα αντιστασιακό ή έστω καταστασιακό, αλλά μόνο από πνεύμα ιδιοκτησιακό.

Η ανάγκη άρα του «κοινωνικού μνημονίου» για το οποίο μιλάει ο Ηλίας: Γέφυρες – Live & Let Live – Κοινό Ταμείο. Από την άλλη, σε κάθε αφορισμό που κάνουμε οι Έλληνες για τους Έλληνες, ο μόνιμος αστερίσκος που έβαλε ο Τάλως για το «γαμώτο του ιθαγενούς»: Κόλαση είναι εκεί που τρώμε την πραγματικότητα στην μάπα, από ανθρώπους που την κουλτούρα της καθημερινότητάς τους την έχουμε φάει στην μάπα. Αλλού είναι πάντα καλύτερα. Ακόμα και αν ορίσεις μια αντικειμενική υπερτοπική και υπερταξική αξιολόγηση της ζωής σε μια χώρα ... πάντα τείνει κανείς να εντοπίζει τα οριακά της σημεία, μέγιστα ή ελάχιστα ανάλογα με το κόλλημα, εκεί που τυχαίνει να ζει.

Είτε τα πράγματα είναι έτσι, είτε είναι αλλιώς, ας συζητήσουμε κάπως συστηματικότερα το φαινόμενο «παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας». Στην ιστοριογραφία, η κυρίαρχη τάση, εδώ και δυο δεκαετίες, είναι η συγκριτική ιστορία. Οι ιστορικοί έχουν αναπτύξει διάφορες μεθόδους και θεωρίες σύγκρισης, κοινό υπόβαθρο των οποίων είναι ότι οι εξηγήσεις για τα φαινόμενα τα οποία μελετούμε πρέπει να είναι αναγώγιμες. Θεωρώντας δηλαδή ότι οι κοινωνίες δεν αναπτύσσονται σε απομόνωση, αναζητούν τις εξηγήσεις τους σε συγκρίσιμες πλευρές οι οποίες δεν είναι απλώς παράλληλες αλλά μερικές φορές συμπλέκονται η μία με την άλλη. Αναζητούν τις μεταφορές, οι οποίες μπορεί να είναι ιδέες, τεχνολογίες, θεσμοί, πολιτισμικά στοιχεία και οι οποίες συγκροτούν φαινόμενα δια-εθνικά. Χρησιμοποιούν τον όρο transnational (δια-εθνικός) που αναφέρεται σε φαινόμενα τα οποία διαπερνούν, κατά κάποιον τρόπο, οριζόντια τις κοινωνίες. Από την άποψη αυτή, τα διάφορα εξηγητικά σχήματα που επικαλούνται παθογένειες, ιδιοπροσωπίες και ιδιαιτερότητες, δεν μας εξηγούν τίποτε, γιατί όλες οι κοινωνίες και οι παθογένειες έχουν και ιδιαιτερότητες. Παρόμοιες εξηγήσεις όχι πια μέσα, ούτε καν έξω από τις αίθουσες των ιστορικών σεμιναρίων δεν ακούγονται πια. Πώς έχει παραδοθεί ο δημόσιος λόγος σ' αυτές;

Αξίζει κανείς να βρει χρόνο και να διαβάσει ολόκληρο το κείμενο του Αντώνη Λιάκου για την κρίση, ένα κείμενο που χαλάει την πιάτσα με τη σφαιρικότητά του και τη συγκρότησή του. Αν δεν θέλει τώρα να κουράζεται, ο δημόσιος λόγος έχει πολύ πιο ξεκούραστες περιπτώσεις, περιπτώσεις στο φαντασιακό των οποίων το μνημόνιο, με τρόπο φωτισμένο και ευρωπαϊκό, αποσκοπεί ίσως κατά βάση να μας κάνει ανθρώπους που δεν θα παρκάρουμε στις εισόδους των πάρκινγκ και δεν θα σκάβουμε τάφρους στις λεωφόρους.

Όπως και να ΄χει πάντως, αγαθοποιό ή μη, εκείνο που αρχίζουμε σιγά σιγά να διδασκόμαστε από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, είναι πως το μνημόνιο φυσικά και δεν απέτυχε. Απλά δεν εφαρμόστηκε, δεν εφαρμόστηκε με τον τρόπο που μας ζητούσαν. Και όπως πέρσι στην έξοδο της χώρας από τις αγορές μάθαμε ότι η ευθύνη των κυβερνώντων κομμάτων ήταν δευτερογενής, έτσι θεωρώ πως αν επικυρωθεί οριστικά η αποτυχία του μνημονίου, εκείνο που θα πρέπει να γίνει είναι όχι η εγκατάλειψή του, αλλά η προσπάθεια αυτή τη φορά αληθινής εφαρμογής του, από ανθρώπους αυτή τη φορά αληθινά αποφασισμένους. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ να δώσει τη θέση του στο βαθύ (και ξαφύ) μνημόνιο. Ρόλο που πιθανότατα δεν μπορεί να τον παίξει καλύτερα κανείς άλλος από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ.

20 Comments:

At 4/15/2011 08:31:00 π.μ., Blogger mr.alobar said...

πολυ καλο το ποστ old boy,εχω βαρεθει να βλεπω τον πιο πολυ κοσμο να κοιταει τον κωλο του και τιποτα αλλο.Αυτο εχει επιπτωση σε ολη μας τη ζωη και δεν ειναι μονο το παρκαρισμα που πολυ σωστα ειπες.

 
At 4/15/2011 09:40:00 π.μ., Blogger DaisyCrazy said...

αν ερχόταν ένα ρυμουλκό και μάζευε το αυτοκίνητο όμως του χ του ψ κι όσων είναι τόσο έξυπνοι να κλείσουν την είσοδο να δεις με πότε θα σταματούσαν όλοι να παρκάρουν εκει.

εναλλακτικά αν πήγαινε κάποιος μ'ένα παλιο περονοφορο το πιρουνιαζε και το πεταγε σε μια άκρη να δεις με πότε θα σταματούσαν όλοι να παρκάρουν εκεί.
όταν δεν υπάρχει κοινή λογική κι όταν δεν υπάρχει σεβασμός τότε αναγκαστικά χρειάζονται επώδυνα μέτρα, μέχρι τη δημιουργία με το ζόρι νέας νοοτροπίας :)

όσο για τους κάτοικους της κερατέας που άνοιξαν γουβες στο οδόστρωμα... αν και δε διαφωνώ να διεκδικήσουν όπως μπορούν το δίκιο τους, μ'αυτή την ενέργεια πιστεύω πέρασαν τα όρια και πρέπει να τους βάλουν να επωμιστούν τα έξοδα ανακατασκευής. ακόμα καλύτερα να ανακατασκευάσουν οι ίδιοι αυτοί που διάλυσαν το οδόστρωμα. και να βρουν άλλους τρόπους αντίδρασης ώστε να μην χάνουν τη στήριξη που έχουν απ'τον κόσμο με αυτές τις πράξεις.

 
At 4/15/2011 09:48:00 π.μ., Blogger Αθ. Αναγνωστoπουλος said...

Θα μπορούσες απλώς να είχες γράψει δυο λέξεις:

"Γενικευμένη ανομία".

"Αντίστοιχα, μαζί με τον Μπόμπολα και μετά από τον Μπόμπολα, τη χώρα σάρωναν και σαρώνουν όσοι άνοιξαν τάφρο χθες στη Λαυρίου. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθουμε να λέμε ότι υπάρχουν συμπεριφορές ευθέως σιχαμένες και παρακμιακές. Συμπεριφορές που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν με αναγωγή σε οποιοδήποτε υπαρκτό ή ανύπαρκτο δίκιο. Συμπεριφορές που δεν διέπονται από πνεύμα αντιστασιακό ή έστω καταστασιακό, αλλά μόνο από πνεύμα ιδιοκτησιακό. "

Νάτην πάλι η λεπτή σαν ξυράφι ειρωνία του Ολδβου, α ρε Ρήγο σε τι λούμπα θα πέσης πάλι!

 
At 4/15/2011 11:25:00 π.μ., Anonymous Χρήστος said...

"ξαφύ" !!!
Είσαι απίθανος!!!

Πάντως, από τέτοιους ταλιβαν γεμάτη η χώρα.
Τους βρίσκουμε στα πάρκινγκ, στους δρόμους, στη βουλή, στην κερατέα...

 
At 4/15/2011 02:41:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

«αν ερχόταν ένα ρυμουλκό και μάζευε το αυτοκίνητο όμως του χ του ψ κι όσων είναι τόσο έξυπνοι να κλείσουν την είσοδο να δεις με πότε θα σταματούσαν όλοι να παρκάρουν εκει»
Εννοείται. Δεν είναι μόνο θέμα κοινωνικής συνείδησης αυτό ή η φοροδιαφυγή ή ένα σωρό άλλα πράγματα. Είναι σαφέστατα και θέμα απουσίας ελέγχου.
Όσο για τους κατοίκους της Κερατέας, πιο σωστό είναι να πούμε ότι τα όρια τα ξεπέρασαν οι συγκεκριμένοι που έσκαψαν το δρόμο. Δεν είχαν λάβει κάποια εξουσιοδότηση για να το κάνουν για να πούμε ότι η πράξη τους αντανακλά στο σύνολο των κατοίκων που αντιδρούν.

 
At 4/15/2011 02:43:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Αθανάσιε, δεν έχει ανάγκη από μένα η ανομία για να τραγουδηθεί, την τραγουδάνε άλλοι νυχθημερόν.
Όσο για την κατάληξη του σχολίου σου ομολογώ ότι αξίζει ένα :)

 
At 4/15/2011 03:15:00 μ.μ., Anonymous Χρήστος said...

"οι συγκεκριμένοι"

Πριν από αυτούς τους συγκεκριμένους, άλλοι συγκεκριμένοι έχουν πετάξει μπάζα στον δρόμο, άλλοι έκαψαν το σπίτι αστυνομικού, άλλοι έκαψαν μηχανήματα... πολλοί "συγκεκριμένοι" μαζευτήκανε...

 
At 4/15/2011 04:17:00 μ.μ., Anonymous Σωτήρης said...

Δεν ήταν μια τυχαία μέρα σήμερα , ήταν σημαδιακή. Είκοσι χρόνια ταλαιπωρίας σήμερα θα έπαιρναν τέλος.
Ο Πρόεδρος είχε πάει στο Πρωτοδικείο να καταθέσει το καταστατικό του συλλόγου τους. Και δεν έγινε έτσι ξαφνικά αυτό. Είκοσι χρόνια συζητήσεις επί συζητήσεων, όρθιοι , με ζέστη με κρύο με βροχή, να ψάχνουν να βρουν μια λύση στο πρόβλημα. Δεν ήταν δυνατόν κάποια γαϊδούρια να παρκάρουν μόνιμα στην είσοδο του πάρκιγκ. Ο Πρόεδρος, ο Αντώνης ο Κόλιας , σ αυτές τις συζητήσεις ξεχώρισε αμέσως. Τους έλεγε πως “οι κοινωνίες δεν αναπτύσσονται σε απομόνωση, αναζητούν τις εξηγήσεις τους σε συγκρίσιμες πλευρές οι οποίες δεν είναι απλώς παράλληλες αλλά μερικές φορές συμπλέκονται η μία με την άλλη.” Δεν τον έκαναν όμως Πρόεδρο μόνο γι αυτό. Ήταν και το δεξί χέρι του Κώστα Τησίμη που είχε φτιάξη το πάρκινκ, κάτι ήξερε περισσότερο. Έρχεται έρχεται άκουσε τις φωνές και έτρεξε, στριμώχθηκε να φθάσει μπροστά για να δει.
Δεν ήθελε να το χάσει αυτό , είκοσι χρόνια περίμενε.
Ο Αντώνης ο Κόλιας ήρθε με το αυτοκίνητο του. Πάρκαρε ακριβώς στην είσοδο , βγήκε έξω , σήκωσε με το δεξί του χέρι το καταστατικό και φώναξε. Σύντροφοι τα όνειρα μας έγιναν πραγματικότητα , ο σύλλογος μας ο ΟΠΕΚ ( Ορθολογικό Παρκάρισμα για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας μας ) είναι γεγονός. Ο αγώνας μας τώρα δικαιώθηκε.
Του έπεσε το τσιγάρο από το χέρι, ένοιωσε το κεφάλι του να μουδιάζει , δεν πίστευε αυτό που έβλεπε.
Μια κοίταζε τον Κόλια στα μάτια και μια τον αριθμό του αυτοκινήτου του. Ο Πρόεδρος ήταν ο ΙΒΑ 6053.

 
At 4/15/2011 05:21:00 μ.μ., Anonymous mpampakis said...

Λογικά, αν έβρισκες τον ιδιοκτήτη και του την έπεφτες, στη μετα-μνημονιακή Ελλάδα θα απαντούσε με δήλωση του τύπου "τα πάρκινγκ μαζί τα γεμίσαμε".

Τι πλάκα που θα είχε να ήταν της Μιράντας το ΙΒΑ 6053....

 
At 4/15/2011 05:35:00 μ.μ., OpenID aerosol said...

Πολύ καλό το κείμενο του Λιάκου, χαίρομαι που μου το γνώρισες!

Κι όμως, μέσα στα παγκόσμια και μαζικά, βρίσκεται πάντα και η προσωπική ευθύνη και επιλογή. Το να παρκάρεις εγωιστικά και καταστροφικά σημαίνει ολόκληρη ιεράρχηση αξιών, δομημένη έτσι ώστε να κατατρώει το κοινωνικό, το συνολικό, το πολιτικό.

 
At 4/15/2011 06:34:00 μ.μ., Anonymous panos said...

H αναφορά στους κατοίκους της Κερατέας νομίζω ότι ειναι ατυχής. Την μια φορά φτιάξανε ένα βουναλάκι, και την άλλη φορά μια γούβα. Εγώ διακρίνω κάποιο χιούμορ.

 
At 4/15/2011 06:55:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος Πολίτης said...

Πολύ καλό σχόλιο.
Δυστυχώς η σιωπηρή μειοψηφία δε μπορεί να αντιδράσει συντεταγμένα σ 'ολους αυτούς που της τα πρήζουν (Αυτιάδες, Τσίπρες,Βαθύ ΠΑΣΟΚ κλπ) και αναπαράγουν δυνειδήσεις όπως του ΙΒΑ 6053. Περιμένει μπας και κουτσά στραβά η κυβέρνηση αρχίζει να διορθώνει κάτι.

Οσο για τη Κερατέα...
Εχουν ξευτιλιστεί όλες οι έννοιες...
Επανάσταση, αντίδραση στην υποταγή...
Αν είναι δυνατόν η επανάσταση να ξεκινήσει επειδή, κάποιοι ανενημέρωτοι και άσχετοι δε θέλουν το ΧΥΤΥ στη περιοχή τους. Φυσικά δεν έχουν πρόβλημα να πάει οπουδήποτε αλλού ενώ οι ίδιοι έχουν καταπατήσει, χτίζοντας, τη περιοχή αυτή.

 
At 4/15/2011 09:19:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Έχω αναπτύξει την παρακάτω θεωρία με αφορμή τα όπου-να-ναι σταθμευμένα αυτοκίνητα:
"Η καταστροφή/φθορά ενός αντικειμένου που βρίσκεται παρανόμως κάπου, δεν συνιστά παρανομία".

Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρχουν 1000άδες περιπτώσεις που δεν θα μου άρεσε η εφαρμογή αυτής της θεωρίας σε όλα τα θέματα, αλλά για τα αυτοκίνητα/μηχανάκια είμαι 100% υπέρ.

Στην ευρύτερη εικόνα, αναρωτιέμαι αν αυτή η κοινωνία έχει ένστικτο αυτοσυντήρησης...

 
At 4/16/2011 02:52:00 μ.μ., Blogger Vatruda said...

προφανώς, δεν είναι μόνο θέμα ανομίας, παρανομίας, δασονομίας κ.τ.λ Και προφανώς, το "σπάσιμο" δεν είναι λύση. Η εφαρμογή του θα προκαλούσε αρκετά προβλήματα (π.χ. μηνύσεις, πιθανοί τραυματισμοί κ.τ.λ) και θα φανέρωνε κάποια άλλα πράγματα για το ποιόν μας... Βέβαια, υπάρχει μία απόσταση μεταξύ της "(πρώτης) σκέψης" και της "πράξης".. Φοβάμαι όμως ότι με τον καιρό αυτή η απόσταση θα μειώνεται... Για να πω την αμαρτία μου, κατά καιρούς κάνοντας γύρους σε τετράγωνα για να βρω μια θεσούλα έχω θαυμάσει την "ευρηματικότητα" να πω;, τη "φαντασία" να πω; την "τόλμη" πω; κάποιων που έχουν παρκάρει στα πιο απίθανα σημεία. Γι' αυτούς κάθε σπιθαμή του δρόμου και του πεζοδρομίου μπορεί να αποτελέσει και μια πιθανή θέση πάρκινγκ, και εγώ τι κάνω; σιχτιρίζω τον εαυτό μου με τα "στεγανά" του και τα κολλήματά του...
Προτού αρχίσουμε να τα σπάμε όλα, θα μπορούσαμε να βάζουμε αυτοκόλλητα του τύπου "Είμαι γάιδαρος! Παρκάρω όπου γουστάρω!" ή με λίγη δόση τρόμου "θα πεθάνεις (εξάλλου όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα)", "ξέρω που πάρκαρες προχθές, εχθές και σήμερα.."
Η πολιτεία θα μπορούσε να στείλει κάποιον να γράψει καμιά κλήση, αλλά τώρα επεξεργάζεται μια άλλη λύση, ιδιωτικοποίηση του πάρκινγκ, μπάρες στην είσοδο/έξοδο συν ένας σεκιουριτάς.
Πολύ καλό το άρθρο του Λιάκου. Ένα απ' αυτά που κρατάω είναι ο όρος "αυτό-οριενταλισμός"

 
At 4/17/2011 12:54:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Πολύ καλό το άρθρο, αν και δεν συμφωνώ πλήρως με τα της Κερατέας (το πρόβλημα εκεί είναι μάλλον οι δυνάμεις καταστολής ή καλύτερα οι πολιτικοί τους προιστάμενοι που δεν τις αποσύρουν).
Το πρόβλημα με τις συγκεκριμένες συμπεριφορές (π.χ. το παρκάρισμα στη φωτογραφία) είναι, πέρα από τον ελληνικό ωχαδερφισμό εις τη νιοστή δύναμη, και η έλλειψη φόβου για τις οικονομικές συνέπειες μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Στο εξωτερικό (μιλάω για Αγγλία από προσωπική πείρα), ένας από τους λόγος που τέτοιες συμπεριφορές είναι αδιανόητες, είναι και ο φόβος των οικονομικών συνεπειών. Αν είχαν σηκώσει με γερανό το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, και γινόταν αφαίρεση πινακίδων για κανένα χρόνο και είχαν δώσει ένα τσουχτερό πρόστιμο, κάποιος θα το ξανασκεφτόταν πολύ να επαναλάβει αυτό το απίστευτο παρκάρισμα.

 
At 4/17/2011 01:25:00 π.μ., Blogger ellinaki said...

ΟΚ, θα το πω με τα μούτρα μου μέχρι το πάτωμα...

Εύχομαι να είχα γράψει εγώ αυτή την ανάρτηση. Μπράβο σου!

 
At 4/17/2011 10:15:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Το ΚΚΕ πριν λίγο καιρό εξέδωσε ανακοίνωση διαμαρτυρίας για επίθεση στο λαϊκό εισόδημα γιατί ο δήμος Αθηναίων δίνει κλήσεις στα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.Είστε σίγουροι ότι αν αύριο το πρωί με ένα μαγικό τρόπο άρχιζε να λειτουργεί το σύστημα και να μοιράζει κλήσεις, να αφαιρεί πινακίδες (χωρίς να τις σβήνει ή να τις επιστρέφει αντίστοιχα με τους γνωστούς τρόπους), να σηκώνει με γερανό τα παρανόμως παρκαρισμένα αυτοκίνητα δεν θα ξεσηκώνονταν το σύμπαν για να διαμαρτυρηθεί για την ανάλγητη εξουσία που κυνηγά τον "αθώο λαό" και περιορίζει το "κεκτημμένο δικαίωμα" του Έλληνα να κάνει ότι γουστάρει;

ΣΧ

 
At 4/17/2011 11:54:00 π.μ., Anonymous Ηρακλής said...

Πλέον εγώ χρησιμοποιώ την αλάθητη μέθοδο: κλωτσιά σε πόρτα, χτύπημα στον καθρέφτη. Αφού, εγώ ποτέ δεν έκλεισα ράμπα, πάρκινγκ, λεωφοριολωρίδα, οτιδήποτε, μπορούν όλοι. Όσοι δε θέλουν, ΟΚ, κανένα πρόβλημα, πιστεύω όλες τους τις δικαιολογίες. Τον καθρέφτη τον παίρνουν στο χέρι nevertheless.

 
At 4/19/2011 10:28:00 π.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Συμφωνώ απόλυτα.Έχω βαρεθεί να θεωρούμε γραφικά "νομοταγής" απλά επειδή δε θέλω να κάνω κάτι που θα δυσκολέψει τον άλλο.

 
At 4/20/2011 03:05:00 π.μ., Anonymous kostas.nik said...

Επειδή ως αναγνώστη σου με στοιχειώνει δυστυχώς η αίσθηση της ειρωνείας που σε διακρίνει, και ίσως όντως φαίνεται πίσω από το σχόλιο για το Μπόμπολα, θα αναλάβω να αναρωτηθώ δημόσια, δεν είναι η ίδια η λογική του ΙΒΑ 6053 με αυτή του Μπόμπολα? Είναι διαφορετικά τα ελαφρυντικά που θα τους καταλόγιζε ένας ομόλογός τους? Στον ΙΒΑ θα αναγνώριζε ένας που επίσης ήθελε να παρκάρει εκείνη τη μέρα πως άνθρωπος με παιδιά και οικογένεια και ανάγκες που τρέχουν, λογαριασμούς που δεν έχει να πληρώσει, ανεργία που αν δεν τον χτύπησε θα τον χτυπήσει σύντομα και αυτόν, και για να την αποφύγει πάρκαρε το αμάξι του όπως όπως τρέχοντας να προλάβει το μετρό να πάει σε συνέντευξη για δουλειά ή να πάει νωρίς στη δουλειά του μην βρει πάτημα ο διευθυντής και τον απολύσει γιατί στις μέρες μας αφορμή ψάχνουν, εδώ την άλλη την απέλυσαν επειδή έμπαινε στο facebook. Και για τον Μπόμπολα? Τι να πεί κανείς για το Μπόμπολα? Τα είχε πει κάποτε ο Λαλιώτης αλλά τον λοιδόρησαν. Είχε πει "Αν μπορείτε φτιάξτε εταιρίες-κοινοπραξίες ισάξιες του άκτορα να παίρνετε και εσείς τα έργα. Γιατί δηλαδή δε βλέπει κάποιος τη μεγαλύτερη εικόνα? Πως πήγε μπροστά αυτή η χώρα όταν ο καθένας κοίταζε τον εαυτό του? Ποιος έδινε δουλειές σε τόσους μηχανικούς? σε τόσους δημοσιογράφους? σε τόσους παραγωγούς? σε τόσους λογιστές? ποιος δεν έχει ευεργετηθεί? Γιατί τώρα τη στιγμή της κρίσης όλοι τον κράζουν? Γιατί τώρα στη στιγμή της κρίσης ξεσπάμε σε έναν ανθρωπάκο που πάρκαρε όπως όπως σε μια στιγμή βιασύνης? Γιατί κύριε δικαστή?
Η μεγαλύτερη εικόνα, και ο φόβος μη σε πούνε ρουφιάνο, κυριάρχησαν στη περίοδο μετά τη χούντα που κάποιοι ονομάζουν μεταπολίτευση. Να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα, να μη βλέπουμε το χρέος, να μη βλέπουμε το άχρηστο μισθολογικό κόστος, να δούμε ότι τότε ο αρχηγός του κυρίαρχου μεταπολιτευτικού κόμματος διόριζε αβέρτα στο δημόσιο και εφάρμοζε στη πράξη την εθνική ενότητα και έβαζε διαχειριστές στο δημόσιο και τους χαμένους του εμφυλίου, επιτέλους μετά από 40 χρόνια. Και έτσι έγινε "τρέντ" χάρη στη μεγαλύτερη εικόνα που ήταν η αντίσταση και ο αντιδικτατορικός αγώνας να αποζημιώνεται στον αιώνα των αιώνων η αριστεροφροσύνη ως ένα και μοναδικό επιχείρημα πολιτικής καριέρας. Και ήταν αυτή η αριστεροφροσύνη που σε ονόμαζε δοσίλογο τότε και ρουφιάνο αργότερα άμα συνεργαζόσουν με το κράτος. Που να τολμήσεις να καταγγείλεις τον ΙΒΑ? θα σε πούνε ρουφιάνο οι αριστερόφρονες που κατά τ'άλλα μια χαρά ρουφιανεύουν και στέλνουν στα αποσπάσματα τους Μπελογιάννηδες και τους Πλουμπίδηδες. Και άμα σου κόψουν τα απίδια να μη μπορείς να καταγγείλεις τον ΙΒΑ πως θα έχεις μετά απίδια να καταγγείλεις το Μπόμπολα? Εδώ σε θέλω old-boy! Πές μου πώς!
Κατα τ'άλλα το κείμενο του Λιάκου μου θύμισε το δικό σου της πρωτοχρονιάς, "τα νούμερα δε βγαίνουν, το πέσιμο που μας γίνεται είναι χοντρό, αλλά σ'αυτό το κόσμο δεν υπάρχουν νομοτέλειες, και το μέλλον το αποφασίζουν οι άνθρωποι με τη λογική και τη συνείδησή τους και όχι οι εκάστοτε Μάγοι της εποχής" Τα'λεγε και ο Ευριπίδης κάποτε αλλά πέρασαν χρόνια πολλά από τότε.
Τέλος, το Ξαφύ Πασόκ, και το μονοπύθμενο οικολογικά ευαίσθητο συγκρότημα του Φαλήρου έχει κοντά ποδάρια. 3 χρόνια πριν μας εκθείαζε το Ιρλανδικό θαύμα (η Μιράντα και ο Γκίκας) 6 χρόνια πριν τη κάθαρση και την επανίδρυση του κράτους (ο Μπάμπης και Άρης). Τους βλέπει ο κόσμος και γελά...

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home