Πέμπτη, Οκτωβρίου 02, 2008

Serially Killed

Είχε αναπτύξει μια ψύχωση για το αίμα και το θάνατο, αλλά ταυτόχρονα ήταν ο τύπος του ανθρώπου που δεν θα μπορούσε να πειράξει ούτε μύγα. Μια λύση ήταν να γίνει καλλιτέχνης και να εκφράσει δημιουργικά τα απωθημένα του: ματωμένοι εντός εισαγωγικών πίνακες, ταινίες, βιβλία, εικαστικά δρώμενα. Το 'χαν κάνει κι άλλοι άλλωστε και η κοινωνία τους αποθέωνε. Κι εκείνος αυτή τη λύση θα ακολουθούσε, αν η βιολογική του ιδιαιτερότητα δεν του έδινε τη δυνατότητα να μην αρκεστεί στα υποκατάστατα και τις κέτσαπ, αλλά να ζήσει την αληθινή εμπειρία των κατά συρροή δολοφονιών μένοντας ταυτόχρονα πιστός στον ηθικό του κώδικα. Αφού μπορούσε να συνδυάσει την ολάκερη πίτα με τον καλοταϊσμένο σκύλο, θα ήταν αμαρτία απέναντι στη φύση του να μην το κάνει και να μην βιώσει εμπειρίες ματωμένες εκτός εισαγωγικών.
Επέλεγε τους θύτες του εντελώς τυχαία, χωρίς να έχουν το παραμικρό κοινό στοιχείο μεταξύ τους, έτσι ώστε να είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστεί από την αστυνομία. Οι φόνοι που οργάνωνε είχαν πάντα το ίδιο τελετουργικό: έβαζε στο μυαλό ένα τυχαίο νούμερο και ξεκίναγε από κεντρικές πλατείες της πόλης περπατώντας στους δρόμους. Αν είχε βάλει το 325, ο τριακοσιοστός εικοστός πέμπτος άνθρωπος που θα έβλεπε στην βόλτα του θα γινόταν ο επόμενος θύτης του. Θα άρχιζε να τον παρακολουθεί για ημέρες, θα μάθαινε τις συνήθειές του και την κατάλληλη στιγμή θα τον απομόνωνε κρατώντας ένα μαχαίρι κι ένα πιστόλι. Με την απειλή του πιστολιού στο κρόταφο θα τον απειλούσε: «Κόψε μου την καρωτίδα ή θα σε σκοτώσω». Εκτός από τους πρακτικούς λόγους της μη ανεύρεσής του (που ήταν εν τέλει και άσκοποι, αφού στο τέλος κάθε φονικού κατέληγε νεκρός) του άρεσε να χαρακτηρίζει την επιλογή του αυτή ως μια ωδή στο τυχαίο και το χαώδες της ζωής.
Από τις επτά ως τώρα φορές που τον είχαν σκοτώσει, τις τέσσερεις πρώτες είχε χρειαστεί να απειλήσει έντονα, τις δυο επόμενες όχι και τόσο, ενώ την τελευταία ο θύτης του το έκανε μάλλον με συγκίνηση. Και το γεγονός αυτό θα ήταν σφάλμα να αποδοθεί στην ιδιοσυγκρασία των συγκεκριμένων θυτών του. Πιθανότατα ήταν αντανάκλαση του ίματζ που είχε σταδιακά αναπτύξει στην κοινωνία, αφού η ιστορία του είχε προκαλέσει μαζική υστερία. Οι νέοι κυκλοφορούσαν με τι σέρτ με στάμπες όπως «Άσε με να σε σκοτώσω» και «Διάλεξε με». Oι μεγαλύτεροι έπεφταν σε θρησκευτικό παραλήρημα παρασυρμένοι και από τηλεπωλητές μεταφυσικών βιβλίων, όπου οι μισοί υποστήριζαν ότι είναι σταλμένος από τον Θεό κι οι άλλοι μισοί από τον ακατονόμαστο αντίπαλο του Θεού. Οι πιο σκεπτικιστές πάλι μιλούσαν για απάτη και για προσπάθεια να αποπροσανατολιστεί ο κόσμος από τα αληθινά του προβλήματα.
Ωστόσο οι τελευταίοι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν το γεγονός ότι και οι επτά εξετάσεις των επτά πτωμάτων του είχαν ανιχνεύσει το ίδιο ακριβώς DNA. Mετά από κάθε θάνατό του οι τάφοι του ξανάνοιγαν με εισαγγελική παραγγελία και βρίσκονταν όλοι ανέπαφοι.
Την όγδοη φορά που αποφάσισε να σκοτωθεί, όταν βγήκε παγανιά και έφτασε στον αριθμό που είχε σκεφτεί, είδε με κατάπληξη ότι επρόκειτο για τον πατέρα του. Πήγε να τρελαθεί. Σε μια πόλη μερικών εκατομμυρίων κατοίκων πόσο πιθανό ήταν να έπεφτε πάνω στον πατέρα του; Άρχισε να νιώθει φρικτές ενοχές. Μήπως είχε μιλήσει το ασυνείδητό του; Άρχισε να αναζητά μυστικές σημασίες στον αριθμό που είχε βάλει στο νου του, προσθαφαιρώντας σημαδιακές ημερομηνίες δικές του και του πατέρα του.
Αμφιταλαντευόταν για εβδομάδες. Θα μπορούσε να τον προσπεράσει και να ξαναδοκιμάσει. Αλλά τότε όλα αυτά που έλεγε για το χαώδες της ζωής ήταν φούμαρα; Πόσο έντιμο ήταν να εγκαταλείψει το σχέδιό του; Αποφάσισε να μην το εγκαταλείψει. Έτσι, με το πιστόλι κολλημένο στο κεφάλι του πατέρα του, βρήκε και το θάρρος να του κάνει την ερώτηση που τον τυραννούσε όχι μία, αλλά πολλές ζωές:
«Γιατί είμαι έτσι;».
«Πώς είσαι δηλαδή;».
«Πώς γίνεται να ζω και να ξαναζώ;».
«Θα μπορούσα να σου πω ότι είσαι μέρος ενός κοσμικού πειράματος, που θέλει να αποδείξει πως δεν φταίει στον άνθρωπο ότι ζει μόνο μια ζωή, πως όσες ζωές κι αν ζήσει πάντα τα ίδια θα κάνει. Θα μπορούσα να στο πω αλλά δεν στο λέω. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω», του απάντησε και χρησιμοποίησε το μαχαίρι.
Την ώρα που του έκοβαν για όγδοη φορά τον λαιμό πέθανε με μια διαφορετική ερώτηση στο μυαλό: «Πώς γίνεται να ζω και να ξαναζώ με τον ίδιο τρόπο;».
Την ένατη ζωή του αποφάσισε να τη ζήσει διαφορετικά, με αποτέλεσμα να γίνει σίριαλ κίλερ. Ξεκίνησε απ' τον πατέρα του.
(Κείμενο γραμμένο για εδώ)

11 Comments:

At 10/02/2008 02:51:00 π.μ., Blogger costinho said...

Δεν πα' να'ναι άσχετο το σχόλιο με το ποστ... Δεν κρατιέμαι... Και, όχι τίποτα άλλο, αλλά με ξέρεις τι συνειδητοποιημένος και ταπεινός γάβρος είμαι και ξέρεις ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα να τα χώσω και τα χώνω. Αλλά, πες μου ειλικρινά -στο θεό που πιστεύεις, στον e-lawyer που σε τυραννά- πως να μην εμπνευστώ ούτε μια τόση δα θεωρία συνομωσίας όταν τη μόνη μέρα που μπορεί να γίνει τρελή καζούρα και αξεπέραστος χαβαλές για τα ρεζίλια της ομάδας σου, τυχαίνει -"τυχαίνει" λέω...- και έχουν απεργία οι δημοσιογράφοι...

Χάσαμε τα καλύτερα πρωτοσέλιδα της χρονιάς. Αν και πιστεύω ότι έρχονται κι άλλα... Εδώ είμαστε...

 
At 10/02/2008 12:33:00 μ.μ., Blogger Rodia said...

RESPECT ωρέ!

 
At 10/02/2008 04:46:00 μ.μ., Blogger Old Boy said...

Costinho, είχαμε εκατόν εξήντα χρόνια τη καράφλα του Τζόλε να μας τυραννά, τώρα έχουμε και την καράφλα του Τιμούρ :(
Ροδιά, να 'σαι καλά :)

 
At 10/02/2008 04:56:00 μ.μ., Blogger BloodByTheJukebox said...

Πάντα συγκινούμαι όταν ένας άνθρωπος αποφασίζει να τα μουnτζώσει όλα και να αλλάξει ζωή! Καλή σταδιοδρομία του εύχομαι!Φτου φτου!!!


Καλώς σας βρήκα!
Οπώς είπε και η rodia ... "RESPECT"!!!

 
At 10/02/2008 07:25:00 μ.μ., Blogger Nomad said...

Ρισπέκτ οκ, στο τέλος βαριόσουν φριχτά όμως.

:)

 
At 10/02/2008 07:47:00 μ.μ., Anonymous Ανώνυμος said...

Απαράδεκτος ο ήρωας

 
At 10/02/2008 08:21:00 μ.μ., Blogger anepidoti said...

Η ένατη θάναι σίγουρα διαφορετική..."σκότωσε" τον πατέρα το, αυτό τα λέει όλα...
Καλησπέρα και καλώς σας ανακάλυψα...

 
At 10/03/2008 04:32:00 μ.μ., Blogger Πανόπτης said...

Α, τώρα την είδα την ιστορία. Απλά ήθελα να ποιάσω κουβέντα στο gmail.

 
At 10/04/2008 05:51:00 μ.μ., Anonymous maia said...

Ναι, έγινε σιριαλ κίλλερ πράγμα που του έδωσε μετά από κάποια χρόνια την δύναμη να αυτοκτονήσει. Έλα ντε όμως που αναστήθηκε πάλι… Όταν το συνειδητοποίησε νεύριασε πολύ άσχημα και απείλησε το κομμάτι του εαυτού του που τοσο επίμονα κρατιόταν εν ζωή πως έτσι και τον ξανα-‘ξυπνούσε’ μετά την δεύτερη -πετυχημένη- απόπειρα αυτοκτονίας θα σκότωνε το πιο αγαπητό του πρόσωπο την ΜΑΝΑ του.
Πράγμα που έκανε.
Το θέμα είναι πως δεν σκέφτηκε πως η μάνα του ήταν το πιο αγαπητό πρόσωπο και του κομματιού που επιθυμούσε να πεθάνει. Η επιθυμία αυτή έγινε κατά συνέπια και πολύ – πάρα πολύ πιο ισχυρή (για το ένα του μόνο μισό) αφού είχε σκοτώσει την ίδια του την μάνα. Αποφάσισε λοιπόν να πάψει να ζητά από το ερωτευμένο με την ζωή μισό του να τον αφήσει να πεθάνει με την ησυχία του και πολύ απλά να το δολοφονήσει. Πήρε λοιπόν μαχαίρι το θνητό μισό του και σκότωσε το αθάνατο. Μετά καθάρισε το μέρος, έθαψε το πτώμα και κάθισε στον καναπέ . Κρατούσε το μαχαίρι που ήθελε να μπήξει στον δικό του λαιμό. Το κοιτούσε ευτυχισμένο και το έφερε ως τον λάριγγα.
Ουπς…μια σκέψη πέρασε απ το κεφάρι του… «θα πεθάνω στ’ αλήθεια…»
Πάγωσε. Τρόμαξε. Ήταν η τελευταία του ζωή. Ένα λάθος βημα και όλα τελείωναν. Τελείωναν για πάντα. Άφησε κάτω το μαχαίρι. Η ιδέα του θανάτου του τον τρομοκρατούσε... Σηκώθηκε και βγήκε έξω. Έζησε την υπόλοιπη ύπαρξή του βοηθώντας τα άτομα με φοβίες όπως σιριαλκιλλεροφοβία ή σιριαλικιλντοφοβία να ξεπεράσουν τα τραύματα που τους είχε επιβάλει.

 
At 10/04/2008 10:17:00 μ.μ., Blogger Χάρης said...

Επηρεασμένος από Dexter;

 
At 10/05/2008 02:27:00 π.μ., Blogger Old Boy said...

Xάρη, όταν το έγραφα δεν το είχα σκεφτεί, αλλά αφού το έγραψα συνειδητοποίησα ότι πιθανότατα επηρεάστηκα χωρίς να το καταλάβω :)

 

Δημοσίευση σχολίου

<< Home